Tibetan
ཆད་བདེ་བ་འདི་ལ་ཞེས་སམ། ཡང་ན་ཕན་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་བདེ་བ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཞེས་ཀྱང་བཤད་དེ་ཕན་པ་ཡུན་རིང་པོར་བདེ་བ་ཐང་བའི་དོན་ཡིན། བཞི་པ་ནི། གཞན་འགྱོད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པ་དགེ་བ་བྱེད་པ་ལ་འགྱོད་པ་བསྐྱེད་པའི་བསམ་པས་དེའི་སྦྱོར་བ་བྱས་ན་དེ་སྐྱེས་རུང་མ་སྐྱེ་རུང་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ན་སེམས་བསྐྱེད་འཆོར། དགེ་བ་གང་ན་ཡང་གང༌། འགྱོད་པ་བསྐྱེད་པའི་སྦྱོར་བ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ན་ཡང་རུང་སྟེ། འགྱོད་པ་ཡང་ཚུལ་སྣ་ཚོགས་པས་བསྐྱེད། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་རང་གི་ཚུལ་ཉེ་ཞིག་སྦྱིན་གཏོང་འདྲ་བ་ཆེ་རབ་ཅིག་བྱེད་པ་མཐོང་ན་དེ་རང་གི་བློས་མི་ནུས་པས་ཤ་ཚ་ཚ་སྐད་ཕྱག་ཡངས་ནི་བཟང་སྟེ་འོ་བརྒྱལ་ཏེ་མཆིའོ། །རྒས་ཙ་ན་མི་མཆིའོ། །ན་ཙ་ན་མི་མཆིའོ་ཟེར་ནས་དེ་བསྐྱེད། བནྡེ་ཞིག་བྱ་སྙམ་པ་ལ་ཨ་ཁུ་བཙུན་པས་མ་སྟེར་ཟེར་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་འགྱོད་པ་བསྐྱེད། སྲུང་སྡོམ་དང་བྱེད་པ་ཀུན་ལ་ཡང་སང་གནངས་ནད་བུ་ཞུགས་ཏེ་མཆིའོ་ཞེས་ཟེར། ཁྱད་པར་དུ་ཡང་བཟོད་པ་ལ་བསྐྱེད་དེ། དེ་སྒོམ་པ་ཞིག་ཡོད་ན་བོང་རྐུན་པས་ཀྱང་བོང་བདག་ལ་བྱ་རྒྱུ་ཡིན། ངན་པ་བརྒྱ། རུལ་པ་སྟོང་དེ་ལ་གཅིག་མི་ནུས་པ། ཆུ་སྔར་འབབ་ཕྱི་འབབ་ནི་ཕྱིས་འབབ་མང༌། བེར་ཀ་ལན་མེད་ནི་ཇེ་མང་ཡོང༌། སྟོན་མོ་ལེན་མེད་ནི་ཇེ་ཉུང་འགྲོ་ཟེར་ནས་ཡོང༌། དགེ་བཤེས་ཆེན་པོ་པུ་ཏོ་བ་ཉན་པོ་ན་བཞུགས་དུས་སུ་བརྩོན་འགྲུས་ལ་སོགས་པ་ལ་ནི་ཡོན་ཏན་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་བས་འགྱོད་པ་ཨེ་ཅང་ཡང་མི་བསྐྱེད་གསུངས་ཏེ། མི་བསྐྱེད་པ་ཅི་མ་ཚད་བརྩོན་བརྩོན་པོའམ་སྒོམ་སྒོམ་པོ་ཞིག་ཡོད་ན་དེས་ལས་ཀ་དང་ལ་ཨེན་ཙམ་ཞིག་མ་སླེབས་པས་འདིས་བསྟན་པ་འཇིག་གནས་འཇིག་དགོན་པ་འཇིག་ཟེར་ནས་ཡོང༌། ལ་ལ་སྤྱན་སྔ་ལ་ཟེར་བ་བཞིན་དུ་ཕྲག་དོག་གིས་ཀྱང་འགྱོད་པ་བསྐྱེད། ཤེས་རབ་ཀྱི་རྩ་བ་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ་བཟང་འདུན་བགྱིས་པས་ཆོས་ཉན་པ་ལ་མི་འགྲོ་བའི་བཅའ་བ་བགྱིས་ཟེར་ནས་ཡོང༌། དེའི་གཉེན་པོར་རིགས་ཅན་གསུམ་གྱི་ལམ་ལ་དགོད་ཅིང་སྨིན་པར་བྱ། རེ་ཞིག་ཐར་པའི་སྣོད་དུ་མ་གྱུར་པ་དག་ཀྱང་བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་ལ་དགོད། མཐར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཁོ་ན་ལ་སྨིན་པར་བྱ། རེ་ཞིག་དུས་ལ་བཞེས་པ་དག་ཀྱང་བསམ་པས་རྗེས་སུ་བཟུང༌། དགེ་བ་ལ་ཞུགས་པ་དག་གི་གྲོགས་བྱ་གཟེངས་བསྟོད་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ལ་སོགས་པ་བྱ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་དེ་དག་ཉིད་དགེ་བ་ལ་ཞུགས་ནས་འདུག་པ་ལས་འགྱོད་པ་བསྐྱེད་པ་མི་ཡོང༌། བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་དུས་ན
Chinese
或者说，这被称为“快乐”吗？或者，是超越世间的快乐，是世俗的快乐，意思是长久地享受快乐。第四种是，对于不应后悔的事情，如果以产生后悔的想法去做善事，无论是否产生后悔，如果超过了时间限制，菩提心就会丧失。无论在何处行善，无论以何种方式产生后悔，都会以各种方式产生后悔。特别是，当看到别人以某种方式进行慷慨布施时，因为自己无法做到，就会感到难过，说：“慷慨是好的，但我很穷困。”或者说：“老了就不能这样做了，病了也不能这样做了。”因此产生后悔。想要成为僧侣，但叔叔（阿ཁུ་）说不要给，因此对戒律产生后悔。对于所有的守护和行为，也说：“明天或后天可能会生病。”特别是在忍耐方面，如果有一个修行忍耐的人，即使是偷驴的人也会对驴主人做坏事。一百个坏人，一千个腐烂的人，都无法对付一个。水先流后流，总是后流的多。借东西不还，会越来越多。宴会不参加，会越来越少。大格西博朵瓦（པུ་ཏོ་བ་）在娘波（ཉན་པོ་）时说，因为他把精进等看作是功德，所以根本不会产生后悔。不仅不产生后悔，如果有一个精进或修行的人，因为他没有完成足够的工作，就会说：“这个人会摧毁佛法，摧毁寺庙，摧毁僧团。”有些人像在（上师）面前说的那样，因为嫉妒也会产生后悔。智慧的根本是听闻，因为做了好的愿望，所以会说：“制定不听法的规定。”为了对治这些，要将他们置于三种有情之道的道路上，使之成熟。暂时没有成为解脱之器的人，也要将他们置于善趣之因上。最终，也要使所有人都成熟于大乘。暂时接受教诲的人，也要用思想来摄受。对于行善的人，要帮助他们，赞扬他们，随喜他们等等。这样做了，他们就不会因为行善而产生后悔。在发起菩提心的时候。
English
Or is this called "happiness"? Or, is it the happiness that transcends the world, the worldly happiness, meaning to enjoy happiness for a long time. The fourth is, regarding things that should not be regretted, if one does good deeds with the thought of generating regret, whether regret arises or not, if the time limit is exceeded, the bodhicitta will be lost. Wherever one does good, in whatever way regret arises, regret will arise in various ways. In particular, when one sees others making generous offerings in some way, because one cannot do it oneself, one feels sad and says, "Generosity is good, but I am poor." Or one says, "I cannot do this when I am old, nor can I do it when I am sick." Thus, regret arises. Wanting to become a monk, but the uncle (Akha) says not to give, thus regret arises regarding discipline. Regarding all protections and actions, one also says, "Tomorrow or the day after tomorrow, I may get sick." Especially in terms of patience, if there is someone practicing patience, even a donkey thief will do bad things to the donkey owner. One hundred bad people, a thousand rotten people, cannot deal with one. Water flows earlier and later, but the later flow is always more. Borrowing things and not returning them will increase more and more. Not attending banquets will decrease more and more. The great Geshe Potowa, when he was in Nyenpo, said that because he saw diligence and so on as virtues, he would not generate any regret at all. Not only does he not generate regret, but if there is a diligent or practicing person, because he has not completed enough work, he will say, "This person will destroy the Dharma, destroy the monastery, destroy the sangha." Some people, like saying in front of (the master), also generate regret out of jealousy. The root of wisdom is hearing, because one has made good wishes, one will say, "Make a rule not to go to listen to the Dharma." In order to counteract these, one should place them on the path of the three types of beings, and ripen them. Those who have not temporarily become vessels of liberation should also be placed on the cause of good rebirth. Ultimately, all should also be ripened in the Great Vehicle alone. Those who temporarily receive teachings should also be embraced with thought. For those who engage in good deeds, one should help them, praise them, rejoice in them, and so on. If one does this, they will not generate regret from engaging in good deeds. At the time of generating bodhicitta.
Tibetan
་སེམས་ཅན་མ་བརྒལ་བ་བསྒྲལ་བ་ལ་སོགས་པར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡང་དེ་ཡིན། ཡུམ་གྱི་ལམ་ཤེས་པའྀ་བྱེད་པ་ཡང་སེམས་ཅན་སྨིན་པ་དང་གྲོལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པར་གསུངས། དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ལ་བྱིས་པ་ཆང་ཆུང་དག་གིས་མེ་ཏོག་རྙང་རྙིང་ཆུན་པོ་རེ་ཕུལ་བ་ཀུན་ལ་ཡང་རང་ཅག་ཕ་སྤད་སངས་རྒྱས་སུ་སྨོན་ལམ་གདབ་གསུང་གིན་བསྔོ་བ་མཛད། ད་ལྟ་ཧན་ནེ་ཧན་ནེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡང་བཏུབ་པ་ཡིན། སང་གནངས་ཅག་ཅག་པོར་སོང་ཙ་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་སངས་རྒྱས་སུ་བསྔོ་ཡེ་ནུས་པ་ཡོང་བ་ཡིན་གསུངས་པར་གདའ། དེ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་འཆོར་བའི་རྒྱུ་ལས་དང་པོ་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་མི་དགོས། ཕྱི་མ་བཞི་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་དགོས་ཏེ། དེར་ཐོན་ནས་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ན་གཞན་གྱིས་མ་ཚོར་བར་རང་གཅིག་པུས་ལྐོག་ཏུ་བྱས་ཀྱང་འཆོར། ཐུན་ཚོད་ཀྱི་ནང་དུ་གཉེན་པོས་སླེབས་ན་བཤགས་པ་ཕྱིས་བྱས་ཀྱང་ཆོག དེ་ཉིད་ཀྱི་ནང་དུ་འགྲུབ་ན་ཤིན་ཏུ་ལེགས། དེ་ཡང་དགེ་བཤེས་ཆེན་པོ་པུ་ཏོ་བས་སྔར་ཀུན་གང་ཟག་ལ་ཡང་རུང་དཀོན་མཆོག་གི་སྔར་ཡང་རུང་གསུངས། ཕྱིས་ཀུན་དཀོན་མཆོག་གི་རྟེན་དགོས་གང་ཟག་མི་དགོས། རྟེན་གྱི་མདུན་དུ་མཆོད་པ་སོ་མ་ཡང་བཤམས། ཕྱག་བཙལ་མཆོད་པ་ཕུལ་ལ་དགེ་སློང་ཉེས་བྱས་བཤགས་པ་བཞིན་དུ་བཤགས། དེ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་ཆོ་ག་མདོར་བསྡུས་པ་ཡང་བྱ་གསུངས། སྤྱན་སྔ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཡང་གཏོང་བའི་རྒྱུ་དྲུག་ཡིན་གསུངས། དེས་ཀྱང་གཏོང་བ་གསང་ཆེན་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་མདོ་ལས་གསུངས་ཏེ། དེ་སེམས་ཅན་བློས་སྤོང་གི་ནང་དུ་འདུ། མ་སྐྱེས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་བློས་སྤངས་པ་ཡིན་པས་རྟེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཐུན་ཚོད་མེད་གསུངས། སྔོན་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ་ལ་ལྔ་པོ་དེས་སེམས་བསྐྱེད་ཉམས་པར་བྱེད་པ་ལས་གཏོང་བ་མ་ལགས་མཆི་ན་ཟེར་གྱིན་ཞུ་བ་ཀུན་ལ། མིང་དུ་མི་གཏོང་བ་བས་གོང་དུ་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་འདོགས་ནའང་ཐོགས། དངོས་མེད་དེ་ལྔ་བྱུང་ནས་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ན་སྔར་སྐྱེས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱི་མར་མི་སྐྱེ་བར་བྱེད་པ་དེ་དག་གི་ནུས་པ་ཡིན་གསུངས། འོ་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་གསེར་དངུལ་ཞོམ་པ་དང་འདྲ། ཕྱིས་སོར་ཡོད་པར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལམ་སྙམ་ན་ཡང་མི་འགལ་ཏེ། གཞི་ནས་སྟོབས་བཞིས་སྡིག་སྦྱངས་ཚོགས་བསགས་པས་བསམ་པ་སོར་ཚུད་ན་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་མི་འདྲ་སྐྱེ་བའི་སྐབས་ཡོད་བྱ་བ་ཡིན། ཤོར་མ་ཐག་ཏུ་བླངས་པས་མི་སྐྱེ། ལྔ་པོ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གཉེན་པོར་དུས་རྟག
Chinese
由于立誓度化尚未度化的众生等，因此这仅仅是菩萨的事业。经中说，通达般若波罗蜜多的行为，也是使众生成熟和解脱。格西仲敦巴对献上破旧花束的孩童们，都说要发愿我们父子成佛，并为他们回向。现在这样含糊不清怎么可以呢？如果明天后天变得清晰，就能将善根回向成佛了。如此，菩提心退失的因，首先不需要身语表现出来，之后四种需要身语表现出来。在那里表现出来后，如果超过时间，即使别人没有察觉，自己独自偷偷地做了也会退失。如果在时间之内，以对治力补救，之后忏悔也可以。如果在那之内完成，就非常好。那也是格西大德布朵瓦说，以前都可以对人，也可以在佛像前。之后都需要佛像作为所依，不需要人。在所依前，也摆设简单的供品，顶礼供养后，像比丘忏悔罪过一样忏悔。之后也要做简略的菩提心仪轨。观世音菩萨说，声闻的菩提心也是退失的六个因。那也说退失是出自大秘密方便善巧经，那包含在舍弃众生之中。如果没有生起，因为一切众生同时被舍弃，因为没有所依，所以没有时间限制。以前格西仲敦巴对所有说这五者会使菩提心退失，而不是舍弃的人说，即使不称为舍弃，也可以加上是比之前增长的因。如果这五种情况发生后超过时间，之前生起的一切都会使之后不再生起，这就是它们的力量。那么菩萨戒就像金银融化一样，之后又说恢复原状，难道不矛盾吗？也不矛盾，因为从根本上通过四力忏悔罪业，积累资粮，如果心意恢复原状，就和别解脱戒不一样，有生起的机会。刚失去就取回不会生起。这五者都是一切的对治法。
English
Since one has vowed to liberate those sentient beings who have not yet been liberated, etc., this is solely the activity of a Bodhisattva. It is said in the scriptures that the act of understanding the path of the Mother (Prajnaparamita) is also to ripen and liberate sentient beings. Geshe Dromtönpa would say to all the children who offered him bunches of old, withered flowers, to make aspirations that we, father and son, may attain Buddhahood, and he would dedicate the merit for them. How can it be acceptable to be so vague now? If it becomes clear tomorrow or the day after, then one will be able to dedicate the root of virtue to Buddhahood. Thus, the cause of losing Bodhicitta is that, firstly, it does not need to manifest in body and speech. The latter four need to manifest in body and speech. Once it manifests there, if it exceeds the time limit, even if others do not notice, and one does it secretly alone, it will be lost. If within the time limit, one applies the antidote, it is okay to confess later. If it is accomplished within that time, it is very good. That is also what the great Geshe Potowa said, that previously it was okay to do it in front of a person or in front of a sacred object. Later, it is necessary to have a sacred object as the support, and not a person. In front of the support, one should also arrange simple offerings, prostrate, make offerings, and confess like a monk confessing transgressions. Then, one should also perform a condensed Bodhicitta ritual. Chennga said that the six causes of abandoning the Bodhicitta of a Shravaka also cause it to be lost. That also says that abandoning is taught in the Sutra of Great Secret Skillful Means, and that is included in abandoning sentient beings. If it has not arisen, since all sentient beings are abandoned at once, there is no time limit because there is no support. Previously, Geshe Dromtönpa would say to all those who said that these five cause Bodhicitta to degenerate, and are not abandonment, that even if it is not called abandonment, it can still be added as a cause that increases more than before. If these five things happen and exceed the time limit, all that has arisen before will prevent it from arising again later, that is their power. Then, is the Bodhisattva vow like gold and silver melting, and does it contradict the statement that it is later restored? It does not contradict, because from the beginning, by purifying sins and accumulating merit through the four powers, if the mind returns to its original state, it is different from individual liberation vows, and there is an opportunity to arise. If one takes it back immediately after losing it, it will not arise. These five are always the antidote to everything.