Tibetan
་དུ་མི་སྤྱོད་གསུངས་ཏེ་མན་ངག་ཡིན། དེ་ཀུན་བཞིན་དུ་བྱེད་དགོས། ཁམ་པ་ལུང་པ་རྟེན་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་ཡང་ཡེ་མི་མཛད། ཚ་ཚ་ཆག་པའི་རི་མོ་ཨེན་ཙམ་ཀུན་ཡང་བརྡུང་བ་དང་ཞིག་དགོས་ཀྱང་ཡེ་མི་མཛད་དེ། དེ་བཞིན་དུའང་བྱེད་དགོས་པ་ལ། ད་ལྟ་ནི་རབ་གནས་བཟང་ངན་དང་བཟོ་ལེགས་ཉེས་ཟེར་གྱིན་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་ཐམས་ཅད་འབྱེད་པར་སྣང་སྟེ། ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས་བྱོན་པ་ཡིན་པས་བཟོ་ལེགས་ཉེས་དང་རབ་གནས་བཟང་ངན་མེད། ཁྲོ་བོ་འགྲོ་བ་སུས་མཐོང་ཟེར་བ་བཞིན་དུ་གདུལ་བྱ་ཚན་ཞིག་ལ་མ་ལེགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་དུ་འགྱུར་བ་མི་ལྟོ་སྟེ། ཕྱག་དར་གདུང་རྟེན་གྱི་དངུལ་ཚོལ་བའི་བང་ཆེན་ལ་བྱོན་པའི་དུས་སུ་ཇོ་མོས་རྨི་ལམ་དུ་བསྟན་ནས་བཞེངས་པའི་སྒྲོལ་མ་དཀར་མོ་དང་སྔོན་མོ་གཉིས་རྭ་སྒྲེང་ན་བཞུགས་པ་བཟོ་དང་ད་ལྟའི་ལ་སྦྱར་ན་འབག་འདྲ་ཙམ་ལས་མེད་དེ་བྱིན་རླབས་ནང་ན་ཆེ། ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ཡིན་པའི་གཏམ་རྒྱུད་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོས་སྐྱེས་ལན་བསྐུར་བའི་དུས་ན་བྱུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིན། དང་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་ཉིད་ནས་ཀྱང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་པས། ཕུ་ཆུང་བ་ང་ལ་ནི་ལྷ་ལ་ལྟ་ལུགས་གཅིག་ཡོད། བདག་ཅག་གི་སྐྱབས་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་བྱ་བ་ཞིག་ཏུ་ལྟ་བ་ཡིན་གསུངས་པས། སྐྱབས་བླ་ན་མེད་པ་ལ་ལེགས་ཉེས་དང་བཟང་ངན་མེད། བགྲེས་པ་ལ་མ་གུས་པ་བྱས་ན་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་གཏོང༌། རྟེན་འོ་བརྒྱལ་བའི་ས་ན་བཞུགས་པ་སྤྱན་དྲངས་ནས་འོ་མི་བརྒྱལ་བའི་སར་མ་བཞུགས་ན་ཕ་བཙོན་དོང་དུ་བཅུག་པ་མི་ལྡུ་བ་དང་འདྲ་བར་གསུངས་ཏེ། འོ་མི་བརྒྱལ་བ་ཉུང་སྤྱན་དྲང་བ་བས་རེག་པའི་གླགས་ཀྱང་མེད་ལ་སྤྱན་དྲངས་ནས་འོ་མི་བརྒྱལ་བའི་སར་བཞུགས་ས་ཡང་མེད། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་མཆོད་རྟེན་ལ་རིན་ཐང་མི་བཅད།ད་ལྟ་མ་བཏུབ་པ་མིན་ན་བྲི་བ་དང་བཞེངས་པའི་ཡོན་ཐང་ཡང་བཅད་དུ་མ་རུང་གསུངས་ཤིང༌། སྤྱིལ་བུ་བའི་ཞལ་ནས། རྟེན་ལྡུ་བ་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་དང་པོ་ལྷ་བཟོ་བ་ལ་ཤ་གཟུགས་རེ་ཙམ་དྲངས་བཟོ་རྒྱུ་ཙད་རེའང་བཏང་ནས་རི་མི་རི་ལ་སོགས་པའི་བཏངས་མི་གཅོད་པར་མཇལ་དགོས། རྙིང་པ་ལྡུ་བ་ཀུན་ལའང་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་མོའི་མདོ་ལས། རྟེན་ལ་འོ་བརྒྱལ་བའི་དང༌། ཁོ་ལ་སྙིང་རྗེ་བའི་དང༌། ནོར་ལ་མི་ཕངས་པའི་དང༌། བདག་ཉིད་བསོད་ནམས་འདོད་པའི་བསམ་པ་བཞི་དང་ལྡན་དགོས་པར་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟ་བུ་ཡོང་བ་ཡང་དཀའ་བར་སྣང་བས་མི་ལྡུ་བ་ཁོ་ན་མན་ངག་ཡིན་ནམ་སེམས་ཡང་གསུངས་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྟེན་ལ་གུས་པར་བྱ་བ་བཤད་ནས། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ལ་གུས་པར་བྱ་བ་ཡང་ཤ་ར་བ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ཡི་གེ་འབྲུ་གཅིག་ཡན་ཆད་ལ་ཀླུའི་གཙུག་གི་རིན་པོ་ཆེའམ་མིག་གི་འབྲས་བུ་བཞིན་དུ་གཅེས་སྤྲས་སུ་བྱ། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་དུ་ཕྱེ་ལ་ཆུང་བ་ལ་ལྷོད་ཁ་མི་བསྟན། དེས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་བཀུར་བར་མི་འགྲོ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་གཞོལ་བ་འབབ་པ་བབ་པ་ཡིན། ཐེག་པ་འོག་མ་མེད་པའི་ཆེན་པོ་མི་ཡོང༌། གཙུག་ལག་ཁང་བཞེངས་རྔན་པ་རྒྱས་པར་སྟེར་བ་དང༌། རང་ན་བ་འཆོས་པའི་སྨན་པ་ལ་རྒྱས་པ་སྟེར་བ་དང༌། སྲུང་སྐྱོབ་བྱེད་པའི་མཐུ་ཆེན་ལ་རྒྱས་པ་སྟེར་བ་ཀུན་རང་བཙོན་དུ་བཟུང་བའི་གླུད་དུ་འཇེལ་བ་དང་ཁྱད་མེད། བགྲེས་པོ་དང་ཟིན་རིས་ལ་སོགས་པ་ཡིག་ཤོག་དང་གཞི་མ་ངན་པ་ཀུན་ལ་ཡང་མ་གུས་པ་བྱར་མི་རུང༌། རྣལ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོའི་དུས་ན་བེའུ་བུམ་དང་འདྲི་བ་ཀུན་དཔེ་བདག་རྒན་ནམ་གཞོན་ཡང་རུང༌། ཕྱག་བཙལ་མེ་ཏོག་ཕུལ་ནས་མ་ཞུས་པར་མི་གནང་བྱིན་རླབས་མི་ཡོང་བར་མཛད་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས། རང་ཅག་ཀྱང་འདྲི་བ་དང་ལྟ་བ་དང་ཀློག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་མ་ཞུས་པར་རང་ག་མི་བྱ། ད0ེ་ཡོན་མི་དབབ། ད0ེ་རྗེས་བྱེད་པ་ཀུན་ཡང་རང་གི་དེ་ལ་མི་མཁོ་བའི་བློས་གཏོང་བ་ཡིན་པས་མི་རུང་སྟེ། ད་ལྟ་རྒྱས་པ་ལ་ཟོང་བྱེད། དོང་ཙེ་དང་ཀར་ཥ་པ་ན་དང་ཟོང་ལུག་བཞིན་དུ་ཐང་ཐམས་ཅད་དེས་གཅོད། དེའི་འོག་མ་རྣམས་ལ་ཡང་བྱད་པའི་ལྤགས་པ་དང་ཀོ་མཐིལ་གྱིས་དོད་བྱེད། གསེར་ཆོས་དང་ཇི་ཞིག་དང་ཟེར་ནས་ལ་ལས་ནི་སྔགས་འཚོང༌། ལ་ལས་འདུལ་བ་ལ་ལས་ཚད་མ་འཚོང༌། བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ཁོ་ན་ལ་དད་པ་སྐད་ཟེར་ཏེ། ཡང་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཐ་མ་ལ་རང་མི་ཉམས་པ་བྱ་བའི་དོན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྲུང་སྙམ་པ་མེད། གཟེ་ཟོང་བྱ་སྙམ་པ་ཁོ་ནར་འདུག གནོད་འགྱུར་བཅུ་གསུམ་དང་ཟིན་གྱིན་གྲངས་མ་ཚང་གིས་དོགས་པར་འདུག་སྟེ། གནོད་འགྱུར་ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་ཙམ་དུ་འགྲོ་ཉེན་ཡོད། གླེགས་བམ་བྱིན་པ་ལ་ཆོས་སྤྱོད་དུ་གྲངས་ཏེ། རང་ཅག་སྡུད་པ་ལ་མར་ལོག་གི་དོད་བྱས་ནས་འབུལ་མཁན་ཡང་སྡུད་པ་འབུལ་བ་ངོ་དམའ། ལེན་མཁན་ཡང་མར་ལོག་ལ་རྩེས་ཆེ་བར་བྱེད་པ་དེས་ཆོས་སྤྱོད་དུ་མི་འགྲོ་ཆོས་ལ་རྩེད་མོ་བྱེད་པ་ཡིན། ཁོ་བོ་གྲལ་མགོ་ལ་བཞག་རྒྱས་པ་རེ་མདུན་དུ་གཅེར། དེ་ནས་ཁོང་རང་འདོད་པ་རེར་མ་བཏང་ན་ཐུགས་དམ་མི་མངའ་ཟེར། ལོ་མ་སྤར་གང་གིས་ཅོ་འདྲི་བ་ཡིན་ཏེ། ཁོ་བོ་སྦྱང་པས་ཅོ་འདྲིར
Chinese
说不应该那样做，这是口诀。必须像那样做。康区（Kham）地方的佛像背朝后也不行。擦擦（Tsa Tsa）破损的图案一点点也要敲掉或毁坏也不行。也必须那样做。现在却说着装藏好坏和制作精良与否，似乎在区分所有的皈依境。一切都是佛的加持所致，没有制作精良与否和装藏好坏。就像说“谁见过忿怒尊”一样，对于某个调伏对象来说，不好的事物本身也会变成有意义的，不要那样认为。恰当的是，当为了寻找佛塔的资金而充当信使时，觉姆（Jowo）在梦中显现，建造的白度母和绿度母两尊像，如果和现在的拉萨（Lhasa）的造像相比，只是像泥塑一样，但在加持力方面却很大。一切都是佛的加持，就像国王形象贤在送回礼品时发生的故事一样。从最初发心时就受到了加持。普穹巴（Phu Chungwa）对我来说，有一种看待神的方式。他说：“我认为我们的皈依境是至高无上的。”至高无上的皈依境没有好坏之分。即使对老年人不尊敬，也会舍弃皈依境。如果把佛像从受苦的地方迎请过来，却不安置在不受苦的地方，就像把父亲关进监狱一样，不要那样做。与其迎请少量的，不如说连接触的机会都没有，而且迎请过来也没有不受苦的地方可以安置。佛像和佛塔不能估价。现在如果不是无法做到，那么书写和建造的功德也不能估价。斯比乌巴（Spyil Bu Ba）说：“所有装藏的人，首先要给工匠一点点肉，给一点点制作材料，必须拜见，不能断绝给予山不给予等等。”对于所有修复旧物的人来说，《法王经》中说：“必须具备对佛像感到痛苦，对他感到怜悯，不吝惜财物，希望自己获得功德这四种想法。”像那样做也很困难，所以仅仅是不修复才是口诀吗？也这样想。
English
It is said that one should not act in that way, that is the oral instruction. One must act in that way. It is also not permissible for the Buddha images in the Kham region to face backwards. It is also not permissible to knock off or destroy even the smallest fragments of broken Tsa Tsas. One must act in that way. But now, while saying whether the consecration is good or bad and whether the craftsmanship is excellent or poor, it seems to be distinguishing all the objects of refuge. Everything comes from the blessings of the Buddha, so there is no good or bad craftsmanship or good or bad consecration. Just as it is said, "Who has seen the wrathful deity?" one should not think that for a certain object of taming, the very thing that is not good will become meaningful. Appropriately, when acting as a messenger to find funds for the stupa, Jowo appeared in a dream, and the two statues of White Tara and Green Tara that were built, if compared to the current statues in Lhasa, are only like clay sculptures, but are great in terms of blessings. Everything is the blessing of the Buddha, just like the story that happened when King Image-Heart sent back gifts. From the very beginning of generating the mind, one has been blessed. Phu Chungwa said, "For me, there is one way of looking at deities. I think of our refuge as the supreme." The supreme refuge has no good or bad. Even if one disrespects the elderly, one will abandon the refuge. If one invites the Buddha image from a place of suffering, but does not place it in a place of non-suffering, it is like putting one's father in prison, one should not do that. Rather than inviting a small amount, it is said that there is not even a chance to touch it, and even if one invites it, there is no place of non-suffering to place it. Buddha images and stupas cannot be valued. Now, if it is not impossible, then the merit of writing and building cannot be valued either. Spyil Bu Ba said, "All those who restore, first of all, must give the craftsman a little bit of meat, give a little bit of material for making, and must meet without cutting off the giving of mountains and not giving, etc." For all those who restore old things, the Sutra of the Dharma King says, "One must have these four thoughts: feeling pain for the Buddha image, feeling compassion for him, not being stingy with wealth, and wanting to gain merit for oneself." It seems difficult to do that, so is it only not restoring that is the oral instruction? One also thinks that way.
Chinese
然后，他们讲述了如何尊敬佛的所依之后，关于如何尊敬法的所依，也是夏惹瓦大师亲口所说：对于法的所依，哪怕是一个字母，也要像龙王头顶的珍宝或眼睛的瞳仁一样珍爱。将法分为大乘和小乘，不要对小乘掉以轻心。那样做并不能算是尊敬大乘。一切法都趋向于真如，流入，流入。没有下乘，就不会有大乘。建造寺庙，给予丰厚的报酬，以及给治疗疾病的医生丰厚的报酬，以及给守护的强大神灵丰厚的报酬，都和将自己囚禁起来作为赎金没有区别。对于旧的、有笔记的纸张和所有不好的底稿，也不应该不尊敬。在瑜伽士大师的时代，所有的书本和疑问，无论是年老的还是年轻的，都要顶礼膜拜，献上鲜花，不经允许不得翻阅，他们这样做是为了不让加持消失。所以，我们自己也要在所有提问、观看和阅读时，不经允许不得擅自行动。不要降低价值。所有追随者，因为那是对自己不需要的东西的舍弃，所以是不允许的。现在，对于富裕的人来说，就是在做生意。像铜钱、喀尔沙巴拿和羊毛一样，所有的价值都由此决定。对于那些不如这些的，就用兽皮和皮革来代替。有些人说“金法”或“这个那个”，有些人则贩卖咒语，有些人贩卖律藏，有些人贩卖量论。他们说只相信《学处总集》，并且认为在末法时代的五百年中，应该为了自己不衰败而学习并守护，却没有这样的想法。他们只想做生意。他们担心十三种损害会发生，或者记录的数字不够。实际上，可能会有二十六种左右的损害。将经书赠送出去，却算作是修行。我们这些人，用酥油来代替供养，供养者也因为供养而感到羞愧。接受者也认为酥油更重要，这样做不是修行，而是在玩弄佛法。他们让我坐在前排，把丰厚的供养放在我面前。然后，如果他们不按照自己的意愿去做，就说我没有修持。用一把树叶来嘲讽，而我却用学习来嘲讽他们。
English
Then, they explained how to respect the supports of the Buddha. Regarding how to respect the supports of the Dharma, it was also said by the great Sharawa himself: For the supports of the Dharma, even a single letter should be cherished like the jewel on the crown of a Naga king or the pupil of an eye. When dividing the Dharma into the Greater and Lesser Vehicles, do not be lenient towards the Lesser Vehicle. Doing so does not count as respecting the Greater Vehicle. All Dharmas tend towards Suchness, flowing, flowing. Without the lower vehicle, there will be no greater vehicle. Building temples, giving generous rewards, and giving generous rewards to doctors who treat illnesses, and giving generous rewards to powerful deities who protect, are no different from offering oneself as ransom after being imprisoned. One should not be disrespectful towards old, annotated papers and all bad manuscripts. In the time of the great yogis, all books and questions, whether old or young, were prostrated to, flowers were offered, and they were not allowed to be read without permission, so that blessings would not be lost. Therefore, we ourselves should not act arbitrarily in all questioning, viewing, and reading without permission. Do not lower the value. All followers, because it is the abandonment of what is not needed for oneself, it is not allowed. Now, for the wealthy, it is doing business. Like copper coins, karshapanas, and wool, all values are determined by this. For those that are inferior to these, animal skins and leather are used as substitutes. Some say "golden Dharma" or "this and that," some sell mantras, some sell the Vinaya, and some sell logic. They say they only believe in the Compendium of Trainings, and think that in the final five hundred years, they should learn and protect themselves so that they do not decline, but they do not have such thoughts. They only want to do business. They are worried that the thirteen harms will occur, or that the recorded numbers are not enough. In reality, there may be about twenty-six harms. Giving away scriptures is counted as practice. We people, use butter as a substitute for offerings, and the offerers are ashamed of making offerings. The receivers also think that butter is more important, doing so is not practice, but playing with the Dharma. They put me in the front row and put generous offerings in front of me. Then, if they do not do as they wish, they say I have no practice. They mock with a handful of leaves, but I mock them with learning.