Tibetan
གཏན་ཐར་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་དགོས། དེ་ཐོབ་པ་ལ་སེམས་བསྐྱེད་སྐྱེ་དགོས། དེ་སྐྱེ་བ་ལ་བསོད་ནམས་བསགས་དགོས་པའི་བློ་རྣལ་མ་ཞིག་སྐྱེས་ན་ཡང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྟག་ཏུ་ངུ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཤ་ཡང་བཙོངས་ནས་མཆོད་པ་བྱེད་ནུས་པ་ངེས་པར་ཡོང་སྟེ། ད་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ་ཡིད་ཆེས་པ་མེད་པས་སླ་ཆོས་བྱེད་པ་ཡིན་ཡང༌། པུ་ཏོ་བས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་རང་ཡང་བཅུར་དཀོན་མཆོག་ཀྱང་བཅུར་ནས་ཚ་བྱུག་བསྐྱང་བས་ཞིང་བུ་རེ་པོ་དེ་བཙོངས་ནས་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་རུང༌། ཚ་བྱུག་བསྐྱངས་ཀྱང་དེས་ཤི་ཙ་ན་རོ་བཟུང་བ་ཡང་ཉུང༌། མཛོད་པུའི་ལྡེ་མིག་བཟུང་ནས་དྲུང་དུ་ཇོ་བོ་བ་སུ་འཁོར་འཁོར་ལ་དུ་རུ་རུ་བ་ཁོ་ན་མང་གསུངས། དེ་ལྟར་དངོས་སུ་ཅི་འབྱོར་བའི་མཆོད་པ་ཕུལ་ནས། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་མཆོད་པ་ལས་གསུངས་པའི་མཆོད་པ་བདུན་པོ་དག་ཀྱང་བྱ་ཞེས་སྦྱར་ཏེ། དེ་ལ་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་འདི་བཟང་པོར་སྤྱོད་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་དབུར་མཆོད་པ་འབུལ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་གཉིས་གསུངས་པ་དེ་ལ་བདུན་དུ་ཕྱེ་བ་ཞིག་ཨ་ཏི་ཤས་གསུངས་ཏེ་ད་ལྟ་བྱེད་གསུངས། གསུངས་ནས་པུ་ཏོ་བས་དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་བརྗོད་པ་རང་ལ་བཤད་པ་མཛད། སློབ་དཔོན་མཐའ་བཞི་སྒོམ་པས་སྒོམ་པ་རིན་ཆེན་བླ་མ་ལ་ཞུས་པ་ཡོད་གསུངས་པ་ལ། དེ་ཡང་ཨ་ཏི་ཤའི་སློབ་མ་ཡིན། སློབ་དཔོན་སྒོམ་པ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཡིན་ཏེ་པུ་ཏོ་བས་སྟོན་པས་བརྗོད་གསུང་བ་དེ་ཉིད་ལ་བརྟེན་ནས་མ་ཞུས། འདིའི་འབྲུ་གནོན་བསྙེལ་ཡང་ལག་ལེན་གྱི་དུས་ན་མཆོད་པ་འབུལ་བ་རྒྱས་པར་གསུངས་པས་རྟུགས་པ་མེད། སྔ་མ་དངོས་སུ་བཤམས་པའི་དང་འདི་མོས་པའི་མཆོད་པ་ཡིན་པ་འདྲ། ཕྱི་མ་ཕུར་མ་རི་རབ་མཉམ་པ་ཀུན་དངོས་སུ་མི་འབྱོར། གཞན་ཡང་མཆོག་དང་དམ་པ་བྱ་བ་ཁོ་ནར་གསུངས། འདི་ཡན་ལག་བདུན་པ་ལ་ཟེར་ཡོད་དེ་འདིའི་གཞུང་གིས་དེ་བྱ་བར་མ་གསུང་གསུངས། དེ་ལྟར་མཆོད་པ་ཕུལ་ནས་སྦྱོར་བའི་ཆོ་ག་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་དངོས་བྱ་བ་ལ། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། སྤྱིར་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་རིམ་པ་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། འཚེ་བ་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དང༌། །ངན་སོང་དང་ནི་ཐབས་མིན་དང༌། །འཇིག་ཚོགས་ཐེག་པ་དམན་དག་ལས། །དེ་ཕྱིར་སྐྱབས་ཀྱི་དམ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལས། འཚེ་བ་དང་ངན་སོང་གིས་འཇིགས་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་དུས་ན་ཡིན། འཇིག་ཚོགས་ལས་སྐྱོབ་པར་འདོད་པ་འབྲིང་གི་དུས་ན་ཡིན། འདིར་ཐེག་པ་དམན་པ་ལས་ཀྱང་སྐྱོབ་པའི་དུས་ཡིན་ཏེ། འཚེ་བ་དང་ངན་སོ
Chinese
为了获得究竟的解脱，必须证得佛果。为了证得佛果，必须生起菩提心。为了生起菩提心，必须积累资粮。如果生起这样的真实想法，菩萨甚至会经常哭泣，卖掉自己的肉来做供养。但现在因为没有这样的信心，所以才做简单的法事。正如博朵瓦所说，自己也变成十份，供养也变成十分，然后进行涂油仪式，即使卖掉一小块田地来供养，进行涂油仪式，死后能抓住尸体的也少。拿着仓库的钥匙，他的侍者中，仲敦巴（འབྲོམ་སྟོན་པ་རྒྱལ་བའི་འབྱུང་གནས，1005-1064）说阿底峡尊者周围只有杜汝汝巴多。像这样，供养实际拥有的东西，并且加上《普贤行愿品》中所说的七支供。对此，霞惹瓦说：格西仲敦巴在行持善妙之愿的开头，说了两个供养的偈颂，阿底峡尊者将它们分成了七支，现在也在这样做。说完之后，博朵瓦解释了格西仲敦巴所说的话。老师玛吉贡巴曾向贡巴仁钦喇嘛请教过，据说那也是阿底峡尊者的弟子。老师贡巴也是老师，因为博朵瓦说仲敦巴所说的话，所以没有请教。即使忘记了这里的含义，在实践的时候，也说要广做供养，所以没有冲突。前者是实际陈设的供养，后者似乎是意幻的供养。后者是像须弥山一样的朵玛，一切都无法实际获得。此外，只说了殊胜和神圣的行为。据说这是指七支供，但这里的经文中没有说要做这些。像这样供养之后，连接的仪轨是皈依，特别是实际的行为。对此，霞惹瓦说：一般来说，皈依的次第在《经庄严论》中说：伤害以及恶趣，以及非方便，还有坏聚低下乘，因此是皈依的殊胜者。从这些话中可以看出，因为害怕伤害和恶趣而皈依，是下士道的阶段。想要从坏聚中解脱，是中士道的阶段。这里也是从下劣乘中解脱的阶段，伤害和恶
English
To attain ultimate liberation, one must achieve Buddhahood. To achieve Buddhahood, one must generate Bodhicitta. To generate Bodhicitta, one must accumulate merit. If a genuine thought arises that one must do these things, then a Bodhisattva will even constantly weep and sell their own flesh to make offerings. But now, because there is no such faith, people perform simple rituals. As Putowa said, one divides oneself into ten parts and the offerings into ten parts, and then performs the oiling ceremony. Even selling a small piece of land to make offerings and performing the oiling ceremony, after death, few can even grasp a corpse. Holding the key to the treasury, among his attendants, Dromtönpa (འབྲོམ་སྟོན་པ་རྒྱལ་བའི་འབྱུང་གནས，1005-1064) said that Atisha only had Duru Rupa around him. In this way, after offering whatever one actually possesses, one should also add the seven-branch offering mentioned in the "Samantabhadra's Prayer of Good Conduct." Regarding this, Sharawa said: Geshe Dromtönpa, at the beginning of the aspiration to practice goodness, spoke two verses of offering, which Atisha divided into seven branches, and this is still being done now. After saying this, Putowa explained the words spoken by Geshe Dromtönpa himself. Teacher Magzhi Gompa had asked Gompa Rinchen Lama, and it is said that he was also a disciple of Atisha. Teacher Gompa was also a teacher, but because Putowa said the words spoken by Dromtönpa, he did not ask. Even if the meaning here is forgotten, it is said that one should make extensive offerings during practice, so there is no conflict. The former is the actual arrangement of offerings, and the latter seems to be an imagined offering. The latter is a torma like Mount Meru, and everything cannot be actually obtained. Furthermore, only excellent and sacred actions are mentioned. It is said that this refers to the seven-branch offering, but the text here does not say to do these. After making offerings in this way, the connecting ritual is taking refuge, especially the actual action. Regarding this, Sharawa said: In general, the order of taking refuge is stated in the Ornament of the Sutras: "All harms and bad destinies, and non-means, and destructible aggregates, inferior vehicles, therefore, are the supreme refuge." From these words, it can be seen that taking refuge out of fear of harm and bad destinies is the stage of a person of small capacity. Wanting to be liberated from destructible aggregates is the stage of a person of medium capacity. Here, it is also the stage of liberation from inferior vehicles, harm and bad
Tibetan
ང་གིས་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལ་བར་དུ་གཅོད་སྙམ་པས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ན་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལས། དང་པོ་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོའི་མཐར་ཐུག་པར། ཞེས་གསུངས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཉིད་ལ་བྱ་བ་དང༌། སའི་སྙིང་པོ་རྡོ་རྗེའི་གདན་ལ་བྱ་བ་གཉིས་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་བར་སའི་སྙིང་པོ་དེ་མནན་པར་མི་ནུས་པས་དོན་འདྲ་བ་ཡིན་གསུངས་པས། དེ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ལ། དུས་དེ་སྲིད་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་དེ་ཡང་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ། འདི་ནི་དེ་དངོས་འདོད་པས་ཁས་ལེན་དེ་ཡང་སྙིང་བརྩེ་ལས་རིག་བྱ། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་གྱི་བསམ་པ་ཁོ་ནས་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན། དེ་མེད་ན་དུས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོའི་མཐར་ཐུག་པ་ཉིད་སྨོས་ཀྱང་ཚིག་ཙམ་དུ་འགྲོ་བས། གཉིས་པ་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ། མི་ལྡོག་པ་ཡི་སེམས་དག་གིས། །ཞེས་གསུངས་པ་དེ་ཡང༌། གང་ལས་མི་ལྡོག་ན་དང་པོའི་འཕེན་པ་དྲག་པོའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཞན་སྐྱབས་པའི་བསམ་པ་ལས་མི་ལྡོག་པ་ལག་ཞ་མའི་བུ་ཆུས་ཁྱེར་བ་རང་ལ་བཟུང་བའི་ལག་པ་མེད་པས། སྐམ་ས་ན་མོའི་ལག་པ་ཅན་ལ་རམ་ཟླ་སྦྲོན་པ་བཞིན་དུ་ཉེ་དུ་བྱེད་བྱེད་པའི་སེམས་ཅན་རྒྱུའི་དུས་ན་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཆུས་ཁྱེར་ལ། འབྲས་བུའི་དུས་ན་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་བཞིས་ཁྱེར་བ་ལ་མ་བཟོད་པའི་བསམ་པས། རང་ལག་པ་ཞ་བ་དང་འདྲ་བར་བཟུང་བར་མི་ནུས་པའི་དུས་ན་ལག་པ་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། རང་གིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཐོབ་ཙ་ན། དམ་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡི། །སྐྱབས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉག་ཅིག་ཡིན། །ཐུབ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཅན་ཕྱིར། །ཚོགས་ཀྱང་དེའི་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །ཞེས་པའམ། འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་སྐྱབས་གཅིག་པ། །ཡང་དག་པར་ན་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ངོ་བོར་འགྱུར་བས། རང་དེར་མ་འགྱུར་གྱི་བར་དུ་གཞན་ཆེད་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་བསམ་པ་ལས་རྐྱེན་ཅིས་ཀྱང་མི་ལྡོག་པ་ཞིག་ཡིན་པས། དགེ་བཤེས་དགོན་པའི་ཞལ་ནས་ཀྱང༌། གཞན་གྱི་སྐྱབས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བ་བྱ་བའི་དོན་ཡིན་གསུངས་པར་གདའ། དེས་ན་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་དུ། གང་ཞིག་སེམས་ཅན་མང་པོ་བསྒྲལ་བར་ཞུགས་པ་དང༌། །ཐེག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་ལ་མཁས་པར་ལྡན། །གང་ཞིག་མྱ་ངན་འདས་ལ་འཁོར་ཞི་རོ་གཅིག་པ
Chinese
如果我也为了利益他人而希求遍知，以此发心而皈依，那将成为一种殊胜的皈依。殊胜皈依有三种殊胜之处。第一是时间的殊胜。“直至菩提心要”，所说的菩提心要，指的是成佛的菩提，以及地的心要金刚座。在没有获得佛的菩提之前，无法压伏地的精要，因此意义相同。因此，在未获得之前都要皈依。如《经庄严论》所说：“此乃欲求彼真实，彼之承诺亦由悲心知。” 像这样，必须仅仅以这样的发心来区分。如果没有这样的发心，即使说直至菩提心要，也只是空谈。第二是发心的殊胜。“不退转之诸心”，这指的是，从什么不退转呢？首先，以猛烈牵引力的力量，不从利益他人的发心退转。就像瘸子的孩子被水冲走，自己没有抓住他的手，如同向旱地里有手的人求助一样。众生在因位时被业和烦恼之水冲走，在果位时被四大苦河冲走，对此生起不忍之心。因为自己像手瘸了一样无法抓住他们，所以在无法抓住的时候，向如同有手的三宝皈依。自己一旦获得菩提心要，就为了殊胜的利益而行。“皈依唯是佛，能仁具法身故，僧伽亦是彼之究竟故。”或者说，“一切众生之唯一怙主，真实而言即是佛。” 像这样，会转变成三宝的自性。所以在自己未转变成那样之前，为了他人而皈依的发心，无论如何也不会退转。格西衮巴也说：“成为他人的救护者，是必须要做的事情。” 因此，在《大乘经庄严论》中说：“何者为救度众多有情而入，善巧具足周遍行于乘之智慧，何者于涅槃，眷属寂灭味一
English
If I also take refuge with the intention of benefiting others and seeking omniscience, then it becomes a special refuge. There are three special features of special refuge. The first is the special feature of time. "Until the essence of enlightenment," the essence of enlightenment refers to the enlightenment of Buddhahood and the essence of the earth, the Vajra Throne. Until the enlightenment of Buddhahood is attained, the essence of the earth cannot be subdued, so the meaning is the same. Therefore, one must take refuge until it is attained. As stated in the Ornament of the Sutras, "This is because one desires that reality, and that commitment is also known from compassion." Like this, it must be distinguished only by such intention. Without such intention, even if one speaks of reaching the essence of enlightenment, it becomes mere words. The second is the special feature of intention. "With minds that do not turn back," this refers to what one does not turn back from. First, with the force of a strong pulling force, one does not turn back from the intention to benefit others. It is like a lame child being carried away by water, and one does not have the hand to grab him, like asking for help from someone who has hands in a dry land. Sentient beings are carried away by the waters of karma and afflictions in the causal stage, and in the fruitional stage, they are carried away by the four great rivers of suffering, and one arises with unbearable compassion for this. Because one cannot grab them as if one's own hand is lame, one takes refuge in the Three Jewels, who are like those with hands, when one cannot grab them. Once one attains the essence of enlightenment, one acts for the sake of supreme benefit. "Refuge is only the Buddha, the Able One has the Dharmakaya, and the Sangha is also the ultimate of that." Or, "The sole protector of all beings, in truth, is the Buddha." Like this, one will transform into the nature of the Three Jewels. So until one transforms into that, the intention to take refuge for the sake of others will not turn back no matter what. Geshe Gonpa also said, "Becoming a protector of others is something that must be done." Therefore, in the Ornament of the Great Vehicle Sutras, it says, "Whoever enters to save many sentient beings, is skilled in possessing wisdom that goes everywhere in the vehicle, whoever in Nirvana, the retinue is peaceful, and the taste is one.