Tibetan
་པ་ཡང་ཀུན་གཞིའི་དོད་མི་གཞི་ལ་བྱ་གསུང་བར་གདའ། གཞི་མ་མེད་པའི་བར་ཆད་ཅན་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་ནང་པར་ནས་ཕུང་སྣ་རེ་ལ་སྦྱོར། དབུལ་བ་ཆེ་ན་སླར་ཐུ། མི་ཆོས་བཟང་ན་ཡང་སླར་ཐུ། ད་ལྟ་རང་ཅག་གི་ཚོད་དེ་ཚོད་དུ་འདུག་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་བར་དུ་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་གཏོང་རྒྱུ་དག་མ་བྱུང་བར་དགེ་བསྙེན་རྒད་པོ་འདྲ་བའི་བློ་སྣ་སྦྱོང་ནུས་པ་དང་ཕྲད་ན། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། ཆོ་ག་སྐྱར་མི་དགོས་པ་སོར་ཆུད་པས་ཆོག སྨོན་འཇུག་གི་སྡོམ་པ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ན་བསམ་པ་གཤའ་མར་སྐྱེས་པ་མེད་ན། ཕྱིས་བློ་སྣ་སྦྱངས་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་ཆོ་ག་ཉིད་ཀྱང་གཞི་ནས་སྐྱོར་དགོས་གསུང་བར་གདའ་སྟེ། སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་ཆོ་ག་སྐྱར་མི་དགོས་པ་བས་ཀྱང་དེ་གཉན་པས་བསྐྱར་བ་དང་ཙབ་ཙུབ་བྱར་མི་རུང་བྱ་བ་རང་ཡིན། ཇོ་བོ་གསུང་བ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་དགའ་བོའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ལས་གསུངས་ཏེ། དེ་དང་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞལ་མ་ལོག་ཏུ། ཁོ་སྲིད་པ་ཐ་མ་པ་ཡིན་པས་དགེ་སློང་ཚུར་ཤོག་གིས་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱས། དེ་ནས་ཀྱང་སྡོམ་པ་བཞག་ལས་པུནྡ་རི་ཀའི་ཁྱིམ་ཐབ་བྱ་ཞག་བདུན་ན་སྟོབས་ཀྱི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་ཐོབ་པས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་སྙམ་པ་ལས་མེད་དེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕར་ཁྲིད་ཚུར་ཁྲིད་ཐབས་སྣ་ཚོགས་མཛད། སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་བསྟན་པས་བཙུན་མོ་དང་རྒྱལ་སྲིད་ལ་ཞེན་པ་དང་བྲལ། དེ་ཙ་ན་ཕྱི་མར་བློ་འཕྲོས་པས་བསླབ་པ་ལ་གུས་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་གྲངས་སུ་བཅུག དམྱལ་བ་བསྟན་པས་དེ་ལ་ཡང་ཞེན་པ་དང་བྲལ། དེ་ནས་མིའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བསྟན་པས་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་བྱུང་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཆོ་ག་སྔ་མ་ལས་མ་བསྐྱར་བར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ། ད་ལྟ་རང་ཅག་ཐག་རིངས་སུ་ཕྱིན་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་སློབ་གཉེར་བྱེད་ཟེར་བ་ཀུན་གྱི་བསམ་པ་ཡང་དགའ་བོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་མ་མཐོང་བའི་ཚོད་ཁ་ལས་བློ་སྣ་འཕགས་ནུས་པ་མེད། བཤེས་གཉེན་འདྲ་བ་སྤན་སྤུན་ཞིག་བསླབས་ལ་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ནས་བརྙེད་པ་བཙལ་ཉེ་ཐུ་བརྐྱང་སྙམ། ཕྱིར་ལོག་ནས་མི་སྐྱ་ཙ་ནའི་བཤེས་དང་དགྲ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡང་དགྲ་དང་བཤེས་སུ་བྱེད། མི་སྐྱ་ཙ་ནའི་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཀྱི་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན། རག་མ་བ་ཆོས་གྲྭ་ན་དཔེ་ལྟ་བས་རག་མ་ཀུན་ན་ཡུག་ཡུག་གདའ་བོ་ཟེར་ནས་ཀ་བ་ལི་ཞལ་སྦྱར་རོ། །རང་ཅག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་
Chinese
据说，这也像是将一切的基础当作人的基础。对于没有根本的、有障碍的出家人来说，要从每个蕴开始修。如果非常贫穷，还会再回来；如果人品好，也会再回来。现在我们自己的情况就是这样，所以出家人如果还没有断除根本堕罪等，如果能遇到像老年居士一样能调伏自心的人，那么，阿底峡尊者说：“不需要重做仪轨，保持原样就行。”如果受别解脱戒时，没有生起纯正的意乐，那么，之后仅仅调伏自心是不够的，仪轨本身也需要重新进行。因为别解脱戒比不需要重做仪轨更为重要，所以必须重受，不能草率行事。正如阿底峡尊者所说，圣者阿难陀的传记中说：最初，世尊没有回头，因为他是最后有者，所以通过“比丘来”的方式让他受了近圆戒。之后，他受了戒，但仅仅七天后，莲花家族的人获得了力量转轮王，除了想统治国家之外什么都没有想。世尊用各种方法把他拉来拉去，向他展示了三十三天，使他脱离了对妃子和王位的执着。那时，他的心转向了未来，对戒律极为恭敬，但仍然被列为破戒者之列。世尊又向他展示了地狱，使他脱离了对地狱的执着。然后，依次向他展示了人间的痛苦，使他对一切轮回都感到厌倦，从而转变为决定出离的戒律，没有重做之前的仪轨就获得了阿罗汉果。现在我们已经走了很远，说要依止善知识，进行闻思修，所有人的想法也不过是没有见过三十三天的阿难陀的程度，无法提升自心。学习了像亲兄弟一样的善知识，就想着回到家乡去寻找财富，回来后，又把在家时的朋友和敌人当作后来的敌人和朋友。把在家时的享受当作后来的享受。在拉玛寺院里，有人因为看书而说：“拉玛到处都是嗡嗡的”，然后就卡瓦里合掌了。我们所有人都一样。
English
It is said that this is like taking the basis of everything as the basis of a person. For ordained people who lack a foundation and have obstacles, they should start by applying themselves to each skandha. If they are very poor, they will return again; if they have good character, they will also return again. Right now, our own situation is like this, so even if ordained people have not abandoned the root downfalls, etc., if they encounter someone who can tame their mind like an old layperson, then, Lord Atisha said: "There is no need to redo the ritual, just keep it as it is." If, at the time of taking the Pratimoksha vows, pure intention does not arise, then later, merely taming the mind is not enough; the ritual itself needs to be redone from the beginning. Because the Pratimoksha vows are more important than not needing to redo the ritual, it is necessary to retake them and not act carelessly. As Lord Atisha said, it is said in the biography of the noble Ananda: Initially, the Blessed One did not turn back, because he was the last existence, so he completed his ordination through the "Bhikkhu come" method. After that, he took the vows, but just seven days later, the people of the Lotus family obtained the power of the Chakravartin, and he had no thought other than wanting to rule the country. The Blessed One led him back and forth using various methods, showing him the Thirty-three Heavens, causing him to be separated from attachment to consorts and the kingdom. At that time, his mind turned to the future, and he became supremely respectful of the precepts, but he was still counted among those who had broken their vows. The Blessed One then showed him hell, causing him to be separated from attachment to hell. Then, he gradually showed him the sufferings of humans, causing him to be disgusted with all of samsara, thereby transforming into the discipline of definite renunciation, and he attained Arhatship without redoing the previous ritual. Now we have gone far away, saying that we will rely on a virtuous spiritual friend and engage in study and contemplation, but everyone's thoughts are no more than the level of Ananda who has not seen the Thirty-three Heavens, and they are unable to elevate their minds. Having learned from a spiritual friend who is like a close sibling, they think of returning to their homeland to seek wealth, and upon returning, they treat the friends and enemies from their lay life as their later enemies and friends. They treat the enjoyments from their lay life as their later enjoyments. In the Ragamaba monastery, someone said, "There is a buzzing everywhere in Ragama because of reading books," and then they joined their palms in the Kavalimudra. All of us are the same.
Tibetan
པ་ཡིན། ཕྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་དགའ་བོ་དང་ཀུན་དགའ་འོ་གཉིས་འདྲ་བ་ལས་མེད་དེ་ནང་གི་བསམ་པ་ཁྱད་ཆེ། རང་ཅག་ཀྱང་ཕྱི་ཚུལ་ཐག་ཆོད་པ་འདྲ་ཡང་བསམ་པ་ཁྱིམ་དུ་ལོག་ལ་ཉེ་ཐུ་སྐྱང་མི་སྡེ་ལྷ་སྡེ་སྐྱང་འདོད་པ་དག་ལ་སྤྱད་སྙམ་པ་ལས་མེད་གསུང་སྟེ། བསམ་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་བླངས་པ་དང་བསྲུངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཐར་པའི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྡོམ་པ་བླངས་པ་དང༌། སྲུང་བ་ཀུན་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཟིན་པར་བྱ། དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སློབ་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་པས་ཕྱི་ནང་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ལ་འདོད་པ་སྤང༌། འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱང་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ནས། འདིར་ནི་གསོད་དང་འཆིང་དང་གཅོད། །ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་དམྱལ་སོགས་སྒྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པས་འདི་ཁོ་ན་འདུས་ཆེ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས། སྲིན་མོའི་གླིང་གི་ཚོང་པའི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་མིག་མ་བལྟས་ན་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཐར་ཏེ་འོང༌། ཕྱི་མིག་བལྟས་ན་ཁས་བླངས་ཆེ་བཞིན་དུ་ལྟུང་ཚབས་ཆེ་གསུངས་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཕན་ཆད་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་མིག་གིས་མི་ལྟ་བ་ལགས་ཞེས་ཤ་ར་བ་གསུངས། ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་དམིགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དང༌། དེ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་རང་རང་གི་རྟེན་ལ་ཡོད་པའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཡིན། དེའི་རྩ་བ་ཡང་སྲེད་པ་ཡིན། དེ་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རོ་མྱང་བ་ཆུང་ལ་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བ་དང༌། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་སྤངས་ན་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡང་འཕགས་པའི་ལམ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་བྱ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གྱུར་པ་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཙམ་ཞིག་ལས། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང༌། འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་དང༌། ལམ་སྒོམ་པ་པོ་དང༌།འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་པོའི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས། བདག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་པས་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་མི་གསོག ལས་མ་བསགས་ན་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་དེ་ལ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པའམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་
Chinese
是。外在的行为举止，噶瓦（དགའ་བོ་）和衮噶（ཀུན་དགའ་）二人表面上没有差别，但内在的想法却大相径庭。我们也是，外表看起来很坚定，但内心却想着快点回到家，只想为亲人、为村庄、为神灵做些什么。据说，仅仅是这样的想法，并不能使所受持和守护的戒律成为解脱之道，受持戒律和守护戒律，必须以像前面所说的那种出离心来摄持。因此，在学习增上戒律的过程中，断除也是一种愿望，所以要观修所有内外欲望的过患，从而舍弃欲望。关于欲望的过患，从开始修行时就说：“在此杀害、束缚和断截，在来世则造作地狱等。”因为这里概括得最为全面，所以要这样观修欲望的过患。就像罗刹洲商人的故事一样，如果对欲望不回头看，即使只是居士戒也能从轮回的苦海中解脱出来。如果回头看，就像承诺越大，违背时的罪过也越大一样。夏惹瓦（ཤ་ར་བ་）说，从出家以后，就不要再回头看欲望了。依靠增上戒律，禅定的对境也要像之前所说的那样，观修一切轮回都是痛苦的，并且产生痛苦的原因是存在于各自相续中的业和烦恼。而业和烦恼的根本是贪爱。因为贪爱是从欲望中产生的，所以所有的欲望都是品尝的快乐小而过患大。如果断除了业和烦恼，痛苦就会止息。断除业和烦恼的对治法就是圣道。像这样进入禅定之后，对于四圣谛，仅仅是从染污和清净的角度来看待因果，而不是从造业者、受果报者、修道者和证果者的角度，依靠区分无我的智慧，断除以我见为根本的烦恼，这样就不会造作由烦恼所引发的业。不造业就不会在轮回中受生，这就是现证了灭谛，也就是所谓的涅槃。夏惹瓦说，认识到轮回是痛苦的。
English
Yes. Outwardly, the behavior of Gawa and Kunga seems identical, but their inner thoughts are vastly different. We, too, may appear resolute on the outside, but inwardly we long to return home, wanting only to care for our relatives, our village, and our deities. It is said that such thoughts alone cannot transform the vows we take and uphold into a path to liberation. Taking and keeping vows must be accompanied by the kind of renunciation mind mentioned earlier. Therefore, in the process of learning higher discipline, renunciation is also a wish. So, contemplate the faults of all inner and outer desires and abandon them. Regarding the faults of desire, it is said from the beginning of practice: "Here, there is killing, binding, and cutting; in the next life, one creates hells and so on." Because this is the most comprehensive summary, one should contemplate the faults of desire in this way. Like the story of the merchants on Rakshasa Island, if one does not look back at desire, even the vows of a layperson can liberate one from the ocean of samsara. If one looks back, the greater the promise, the greater the transgression when it is broken. Sharawa said that from the time of ordination, one should never look back at desire. Relying on higher discipline, the object of meditation should also be, as previously shown, to contemplate that all of samsara is suffering, and that the cause of suffering is the two—karma and afflictions—that exist in one's own continuum. The root of these is craving. Because craving arises from desire, all desires have little pleasure to taste but great faults. If karma and afflictions are eliminated, suffering will cease. The antidote to eliminating karma and afflictions is the noble path. When one enters into samadhi in this way, one should view the Four Noble Truths merely from the perspective of cause and effect of defilement and purification, rather than from the perspective of the actor, the experiencer of results, the practitioner of the path, and the attainer of results. Relying on the wisdom that distinguishes selflessness, one abandons the afflictions rooted in the view of self, and thus does not accumulate karma caused by afflictions. If one does not accumulate karma, one will not take birth in samsara, and this is the manifestation of cessation, which is called nirvana. Sharawa said, "Recognizing samsara as suffering,"