Tibetan
པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་བདག་མེད། དེ་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི་བྱེད་པ་པོའི་བདག་མེད། དེ་གཉིས་འགགས་པ་དེ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་འགོག་པ་ཙམ་གྱི་འགོག་པ་པོའི་བདག་མེད། དེ་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ལམ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི་ལམ་སྒོམ་པ་པོའི་བདག་མེད་པས། བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ། མི་རྟག་པ། སྡུག་བསྔལ་བ། སྟོང་པ། བདག་མེད་པ། རྒྱུ། ཀུན་འབྱུང་བ། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ། འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ་པ། ངེས་པར་འབྱུང་བ། ལམ། རིགས་པ། སྒྲུབ་པ། ངེས་པར་འབྱིན་པ་སྟེ། བདེན་པ་བཞི་ཆོས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སིལ་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཙ་ན། རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཕུང་པོ་ལྷག་བཅས་དང༌། ལྷག་མེད་ཀྱི་བར་དུ་འཐོབ། དེའི་སྟེང་དུ་རྟེན་འབྲེལ་བསྒོམས་པས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་འཐོབ། དེ་ལ་གྲུབ་པ་མཐའ་འཛིན་གྱི་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཀུན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་སློབ་པའི་ཆོས་བཅུའམ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད། མདོ་སྡེ་པ་མཚོ་ལ་འཁྱག་ཞུ་བའམ། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་པ་བཞིན་དུ་འདོད་དེ། འདུས་པ་རགས་པའི་དངོས་པོ་གྱེས་པ་ཙམ་ཡིན། སྐད་ཅིག་མ་དང་རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཏོང་མི་ནུས། དེ་ལ་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་ཟེར་བ་ལགས་གསུངས། དེ་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་བདེན་པ་བཞིའི་ཚུལ་གྱིས་བསླབ་པ་འདི་ལ་སྡེངས་དམའ་བའི་ཞལ་ནས། བདེན་པ་བཞི་ལ་བཤད་པའི་གོ་རིམ་དང་སྒྲུབ་པའི་གོ་རིམ་གཉིས་ལས། བཤད་པ་ལྟར་ན་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་བྱར་ཤེས། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱར་གོ། འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱ། ལམ་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་ཞེས་འཆད། སྒྲུབ་པ་ལྟར་ན་ནད་པ་ནད་ཀྱིས་ཉེན་པ་ཞིག་སྨན་པ་མཁས་པ་ཞིག་ལ་བརྟེན་པ་ན། སྨན་པ་དེས་དང་པོར་ནད་ངོས་འཛིན། དེ་ནས་ནད་དེ་ལ་ཕན་པའི་སྨན་སྦྱོར། དེས་ནད་སོས་པས་བདེ་བ་རང་ཆས། དཔེ་དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་གོ་བའི་གང་ཟག་དེ་བླ་མ་ཞིག་ལ་བསྟེན་པས། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པར་ངེས་བཟུང༌། དེ་སྤོང་བ་ལ་གཉེན་པོ་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླངས་པས། ཁམས་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གཏན་ནས་བྲལ་བ་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ། དེ་ནི་སྒྲུབ་པའི་གོ་རིམ་མོ་གསུངས། དེ་ཡང་སྤྱིར་རིགས་ཅན་བྱང་ཆུབ་
Chinese
即是痛苦的真谛。那也只是痛苦，而没有痛苦之人的我。那是从因果业和烦恼的集起中产生的。那也只是集起，而没有作者的我。那二者止息就是灭谛。那也只是止息，而没有止息者的我。那是从道三学中产生的，所以是道谛。那也只是道，而没有修道者的我。四谛的行相：无常，痛苦，空性，无我。因，集起，生起，缘的行相。灭，寂静，殊胜，出离。道，正理，修行，决定出离。四谛十六法，一旦彻底领悟到补特伽罗无我，就能从入流果到有余依阿罗汉和无余依之间获得果位。在那之上修习缘起，就能获得独觉的解脱。对此，有实执的声闻毗婆沙宗认为，一切涅槃是不学之法十种，或无漏五蕴的自性。经部宗认为，如同湖上的冰融化，或天空中的云消散一样，只是粗大的事物分离而已。不能舍弃刹那和极微。这被称为中士。如是，对于中士的特征，以四谛的方式学习，对此，下士说，四谛有讲说的次第和修行的次第两种。按照讲说，痛苦应知，集起应断，灭应现证，道应依止。按照修行，病人被疾病所困扰时，依赖一位精通医术的医生，医生首先诊断疾病，然后配制对该病有益的药物，病愈后自然感到快乐。同样，认识到轮回一切皆是痛苦的人，依止一位上师，从而确定了痛苦的根源是集谛。为了断除它，修持对治道三学，从而彻底摆脱三界的痛苦，这就是灭谛。这是修行的次第。总的来说，具种性的菩提
English
That is the truth of suffering. That is only suffering, and there is no self of the sufferer. It arises from the accumulation of causes, actions, and afflictions. That is only accumulation, and there is no self of the doer. The cessation of those two is the truth of cessation. That is only cessation, and there is no self of the one who ceases. It arises from the three trainings of the path, so it is the truth of the path. That is only the path, and there is no self of the one who cultivates the path. The aspects of the four truths: impermanence, suffering, emptiness, selflessness. The aspects of cause, accumulation, arising, and condition. Cessation, peace, excellence, and definite emergence. Path, reason, practice, and definite deliverance. The sixteen aspects of the four truths, once thoroughly realized as the selflessness of the person, one can attain the fruits from stream-enterer to arhat with remainder and without remainder. On top of that, by meditating on dependent origination, one attains the liberation of a solitary buddha. To that, the Sarvastivadins, who hold to extremes, believe that all nirvana is the nature of the ten non-learning dharmas or the five uncontaminated aggregates. The Sautrantikas believe that it is like ice melting on a lake or clouds clearing in the sky, merely the separation of coarse objects. One cannot abandon moments and subtle particles. This is called a middling person. Thus, regarding the characteristics of a middling person, learning in the manner of the four truths, the inferior one says that there are two orders of the four truths: the order of explanation and the order of practice. According to the explanation, suffering should be known, accumulation should be abandoned, cessation should be realized, and the path should be relied upon. According to the practice, when a sick person is afflicted by illness, he relies on a skilled doctor. The doctor first diagnoses the illness, then prepares medicine that is beneficial for the illness, and when the illness is cured, happiness naturally arises. Similarly, when a person who understands that all of samsara is suffering relies on a lama, he ascertains that the root of suffering is the truth of accumulation. To abandon it, he practices the antidote, the three trainings of the path, thereby completely separating from the suffering of the three realms, which is the truth of cessation. That is the order of practice. In general, the one with the potential for bodhi
Tibetan
གསུམ་ལ་འགོད། རིགས་མེད་ལྷ་དང་མི་ལ་འགོད། གསུངས་པ་བཞིན་དུ་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ལ་བཀྲི་བར་མི་ནུས་པའི་རིགས་ཅན་རྣམས་སོ་སོའི་ལམ་ལ་འགོད་པ་ལགས་པར་གདའ་ནའང༌། རང་གི་ངོ་བོ་ལ་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཀྱང་སྐྱེས་བུ་མཆོག་ལ་བཀྲི་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་གསུངས་པ་ལགས་པས། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། འདིར་ཉན་ཐོས་རང་རྒྱུད་པའི་ལམ་གསུངས་པ་མ་ཡིན། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་རིམ་གྱིས་ཁྲིད་པའི་མན་ངག་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་ཚན་ཅིག་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་གཉིས་ཆེན་པོའི་དོར་བྱའམ་སྤང་བྱ་ཡིན། དེ་ཅིས་ན། ཆུང་ངུ་སྔར་ཡང་ཅི་ཙམ་ཐོབ་སྟཻ་ཡང་ཡང་བསླུས། འབྲིང་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོ་དང་གཉིས་འགལ་བ་ཡིན་ཟེར་བ་ཡོད་སྐད་དེ། ཇོ་བོའི་ཐུགས་དགོངས་ནི་མིན་གསུངས། འོ་ན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆུང་འབྲིང་དེ་གཉིས་མཆོག་གི་རྩ་ལག་གམ་རྩ་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། ལམ་འོག་མ་གོང་མ་གོང་མའི་ཡན་ལག་ཡིན་སྐད། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་མཁན་པོ་དཔལ་ལྡན་པ་བར་སྐབས་འདིར་སྐྱེས་བུ་གསུམ་གྱི་ཀོར་ལྡོག་ཅེས་པའི་མན་ངག་ཅིག་གསུང་བར་གདའ་སྟེ། དེ་གང་ཡིན་ན་སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུའི་རྟོགས་པ་ངན་སོང་གསུམ་གྱིས་འཇིགས་ནས་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དེ་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་དུ་མེད་ཐབས་མེད་པས་སྤང་བྱ་མིན། འོ་ན་ཐམས་ཅད་ནས་ཁྱད་མེད་དམ་སྙམ་ན་དེ་ཉིད་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་འཛིན་པའི་བློ་དེ་སྤང་བྱ་ཡིན། འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱང་ཐམས་ཅད་དུ་འགལ་བ་མིན་ཏེ། འབྲིང་གི་དུས་ན་འཁོར་བ་མཐའ་དག་སྡུག་བསྔལ་དུ་རྟོགས་པ་ཞིག་ཡོད་པ་དེ་ཆེན་པོའི་ཆ་ལག་རང་ཡིན། དེ་མེད་ན་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་བསྐྱེད་དུ་རང་མི་བཏུབ། དེར་ཤེས་པས་ཆེན་པོའི་བསམ་པ་ཡང་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་སྟེ། འཁོར་བ་ལ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་དེ་ཙམ་དུ་བདག་གིས་ཀྱང་འཁོར་བར་འཁྱམས་པས། དེ་ཙ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རང་གི་མ་མ་བྱས་པ་ནི་གཅིག་ཀྱང་མེད། མ་བྱས་རེས་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་པས་ཤིན་ཏུ་ཡང་དྲིན་ཆེ་བའི་མ་རྒན་དེ་རྣམས་བདེ་སྐྱིད་དང་ལྡན་ན་རུང་བ་ལ་བདེ་བ་མེད་དེ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ས་དེར་སྡུག་བསྔལ་བས། འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པས་སྙིང་རྗེའི་ཡུལ་ཤེས་པར་ཡང་འབྱུང༌། འབྲིང་གི་རྟོགས་པ་དེ་མེད་པར་རང་གི་འཁོར་བ་ལ་བདེ་གནས་སུ་མཐོང་ནས་སེམས་ཅན་སྒྲོལ་བར་འདོད་ན་དེ་དགྲ་མིན་ན་ཅི་ཡིན་ཞེས་སུ་པུ་ཏོ་བས་གསུངས་སྐད། དེས་ན་སེམས་ཅན་བདེ་ས་ན་འདུག་པ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེ་དོན་མེད། སེམས་ཅན་ལ་མའི་འདུ་ཤེས་མེད་ན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་མི་བཟོད་པའི་བློ་མི
Chinese
安置于三者之中。安置于无种姓的神和人之中。如所说，对于不能引导至殊胜士夫的种姓者，虽然是各自安置于各自的道上，但就其自性而言，为了将下士和中士引导至殊胜士夫，所以这样宣说。夏惹瓦说：‘这里所说的不是声闻缘觉的道，而是逐渐引导至大乘的诀窍。’其中有些人说，下士和中士是应该舍弃或抛弃的。这是为什么呢？因为小者即使先前得到多少，也会再三被欺骗。中士与大士是相违的。据说有这种说法，但觉沃的意图不是这样。那么，如果不是这样，那应该怎样呢？下士和中士就像殊胜者的枝干或根本一样。下层的道是上层的支分。’据说依靠于此，堪布吉祥者有时会宣说一个名为‘三士的循环’的诀窍。那是什么呢？下士的证悟是畏惧三恶道，从而舍弃不善之因，这对于上层二者来说是不可或缺的所依，所以不是应该舍弃的。那么，是否完全没有差别呢？如果认为仅仅如此就足够了，这种想法是应该舍弃的。中士和大士也并非完全相违，因为中士在那个时候，会了悟到轮回的一切都是痛苦，这本身就是大士的一部分。如果没有那个，就无法生起大士的心。因此，要知道大士的心也是依靠那个而产生的。因为轮回没有开始和结束，所以我自己也在轮回中流转。因此，没有哪个众生没有做过自己的母亲。因为做过母亲，所以互相施加恩惠，那些非常慈爱的老母亲们，如果能拥有安乐就好了，但她们却没有安乐，反而和自己一起在痛苦的地方受苦。因为了解轮回的过患，所以也能了解慈悲的对象。如果不知道中士的证悟，反而认为自己的轮回是安乐的，想要救度众生，那不是敌人是什么呢？’据说苏布陀巴这样说过。因此，对于安乐地安住的众生，没有理由生起慈悲。如果众生没有母亲的认识，就不会产生无法忍受其痛苦的心。
English
They are placed in three categories. They are placed among gods and humans without lineage. As it is said, although those of a lineage who cannot be led to the supreme being are placed on their respective paths, in terms of their own nature, it is said that the inferior and intermediate beings are spoken of for the purpose of being led to the supreme being. Sharawa said, 'Here, the path of the Shravakas and Pratyekabuddhas is not spoken of, but rather the key instruction for gradually leading to the Mahayana.' Some say that the inferior and intermediate beings are to be discarded or abandoned by the great. Why is that? Because the small one, even if he has gained something before, is repeatedly deceived. The intermediate is said to be contradictory to the great being. It is said that there is such a saying, but Jowo's intention is not like that. So, if it is not like that, then how should it be? The inferior and intermediate beings are like the branches or roots of the supreme. The lower path is said to be a branch of the upper. Relying on this, Khenpo Paldenpa sometimes speaks of a key instruction called 'the cycle of the three beings.' What is that? The realization of the inferior being is to fear the three lower realms and abandon the causes of non-virtue, which is indispensable as a basis for the upper two, so it is not to be abandoned. So, is there no difference at all? If one thinks that just that is enough, that thought is to be abandoned. The intermediate and the great are not completely contradictory either, because the intermediate, at that time, realizes that all of samsara is suffering, which is itself a part of the great. Without that, the mind of the great cannot be generated. Therefore, know that the mind of the great also arises relying on that. Because samsara has no beginning and no end, I myself also wander in samsara. Therefore, there is not a single being who has not been one's own mother. Because they have been mothers, they have bestowed kindness on each other, and those very loving old mothers, it would be good if they had happiness, but they have no happiness, and instead suffer in the same place of suffering as oneself. Because one understands the faults of samsara, one can also understand the object of compassion. If one does not know the realization of the intermediate, but instead sees one's own samsara as a place of happiness and wants to liberate beings, what is that if not an enemy?' It is said that Subhuti said this. Therefore, there is no reason to generate compassion for beings who are dwelling in a place of happiness. If beings do not have the recognition of a mother, they will not have the mind that cannot bear their suffering.