Tibetan
བཏགས། གཟུགས་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ། ལྷག་མ་ལ་བདག་གིར་བྱས། བདག་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་འདི་ཁོ་ན་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་གི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྤང༌། འདི་སྤངས་པས་ཐར་པ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱང་འཐོབ། དེ་ཡང་སོ་སོར་རྟོག་པས་དཔྱད་ནས་སྒོམ་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཐལ་འགྱུར་དང་རང་རྒྱུད་གཉིས་རྒྱ་གར་ནས་བྱུང༌། ཇོ་བོ་ཐལ་འགྱུར་བཞེད་དེ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་རིགས་པས་མི་དཔྱད་པར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གཞིགས་ནས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཙམ་ལ་སྒོམ་པ་ཡིན་པས་ཡོངས་གཅོད་མི་བཞེད། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དགོངས་པ་ཡང་འདི་ལྟར་ཡིན་གསུངས། ཞེས་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ། དེས་ན་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་ལ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་དགོས་པས། གཉིས་པ། དེ་ཉིད་སྒོམ་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། རྟོགས་བྱ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་རིགས་པས་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང༌། རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྒྱུན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ལ། དངོས་དང༌། དེ་ཉིད་དབུ་མའི་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལས་རྒྱ་ཆེར་བཤད་པ་འདིར་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའི་ཚུལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རྟོགས་བྱ་བདག་མེད་ཀྱི་དོན་གཏན་ལ་དབབ་པའི་རིགས་པའམ་གཏན་ཚིགས་དངོས་བཤད་པ་ལ། པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། དབུ་མ་སྣང་བའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་བོད་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་བཞི་བྱ་བར་བྱས་པ་ལས། གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་དང་རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་སུ་འདུ་བ་ཡིན། དེ་ལ་སྐྱེ་བ་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་ལ་རྟེན་འབྲེལ་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདིར་མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་མ་གསུངས། འབྲས་བུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང༌། རྒྱུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་པ་རྡོ་རྗེ་གཟིགས་མ་སྟེ་འདིའི་མིང་ཡང་སློབ་དཔོན་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་བཏགས་པ་ཡིན། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་ལ་དཔྱད་པ་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གྱི་གཏན་ཚིགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་སྐྱེ་བ་འགོག་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་གཏན་ཚིགས་ལའང་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་འབྲས་བུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་པ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་གི་གཏན་ཚིགས་ནི། ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་རིགས་མིན་ཏེ། །མེད་པ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན། །ཉེས་པ་གཉིས་ཀར་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །གཉིས་ཀ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བ་མིན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་གོང་དུ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་སྟོང་ཉིད་དུ་དམ་བཅས་པ་དེ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཤེས་བྱ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་ཞིག་ཡོད་དམ་སྙམ་ན། དེའི་ལོག་རྟོག་འགོག་པ་ནི་ཡོད་ན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་ཡོད་དགོས་པ་
Chinese
命名。 视色蕴为我，其余为我所。 执着于我和我所，这本身就是轮回和恶趣的因，所以要舍弃。 舍弃此，也能获得解脱和菩提。 也就是通过各自的辨别来观察并禅修。 其中，应成派和自续派二者都源于印度。 觉沃主张应成派，不以事物力量加入的理智来观察，而是以各自辨别的智慧来观察，仅对什么都不成立进行禅修，因此不主张完全断除。 据说，学者的龙树的观点也是如此。 因此，为了成佛，必须证悟远离一切戏论的法无我。 第二，详细讲述禅修方法，分为以理智确定所证悟的无我之义，以及将证悟的智慧持续保持在等持状态两种。 首先，分为真实和从大中观论典中广泛讲述的内容在此处进行概括讲述两种方式。 首先，讲述确定所证悟的无我之义的理智或真实论证。 菩提派的口述中说：追随中观之光，藏地创立了四大论证，一切论证都归结于一与多分离和缘起二者。 其中，所有遮止产生的论证都称为缘起。 这里没有说四句生灭。 从果的角度进行观察，有有无生灭，从因的角度进行观察，是金刚屑，这个名字也是学者嘎玛拉希拉所起。 对因果二者都进行观察，就是一与多分离的论证。 如是所说，在两种论证中，首先，在遮止产生的缘起论证中也有两种。 首先，从果的角度进行观察，有无生灭的论证是：存在不应产生，因为不存在就像虚空中的花朵。 过失在于对二者都应成，二者都不存在也不会产生。 如是所说，也就是上面所立誓的色蕴等诸法自性空性没有成立，如果认为存在一个真实的所知事物，那么，为了遮止这种邪见，如果存在，就必须存在于因和果中。
English
Named. Viewing form as self, and the rest as belonging to self. Clinging to self and what belongs to self is the very cause of samsara and the lower realms, so abandon it. By abandoning this, liberation and enlightenment can also be attained. That is, meditating by examining through individual discernment. Among these, both Prasangika and Svatantrika originated from India. Jowo advocates Prasangika, not examining with reasoning that involves the power of things, but examining with the wisdom of individual discernment, meditating only on the fact that nothing is established, therefore not advocating complete cessation. It is said that the view of the scholar Nagarjuna is also like this. Therefore, in order to attain Buddhahood, one must realize the selflessness of phenomena, which is free from all elaborations. Second, explaining in detail the method of meditation, which is divided into two: establishing the meaning of selflessness to be realized through reasoning, and maintaining the continuity of the wisdom of realization in a state of equipoise. First, there are two ways: the actual, and summarizing and presenting here what is extensively explained in the great Madhyamaka treatises. First, explaining the reasoning or actual proof for establishing the meaning of selflessness to be realized. In the oral teachings of the Putowa it is said: Following the light of Madhyamaka, Tibet established the four great proofs, all proofs being included in the two: separation from one and many, and dependent origination. Among these, all proofs that prevent arising are called dependent origination. Here, the four extremes of arising and ceasing are not mentioned. Examining from the perspective of the result, there is arising and ceasing of existence and non-existence, and examining from the perspective of the cause is the Vajra Splinter, this name also being given by the scholar Kamalashila. Examining both cause and result is the proof of separation from one and many. As it is said, among the two proofs, first, in the proof of dependent origination that prevents arising, there are also two. First, examining from the perspective of the result, the proof of arising and ceasing of existence and non-existence is: Existence should not arise, because non-existence is like a flower in the sky. The fault is that it entails consequence for both, and neither exists, so it does not arise. As it is said, that is, the emptiness of inherent existence of the aggregates and other phenomena, which was vowed above, is not established. If one thinks that there is a truly existent knowable object, then, in order to prevent this wrong conception, if it exists, it must exist in cause and result.
Tibetan
ལས། འབྲས་བུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་པའམ་མེད་པའམ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པ་ཞིག་སྐྱེ། ཡོད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན། དེའང་རིགས་པ་མིན་ཏེ། ཡོད་པ་གྲུབ་ཟིན་པ་ལ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོད་པ་གྲུབ་ཟིན་པ་དེའི་ངོ་བོར་སྐྱེ་ན་མི་སྐྱེ་བའི་དུས་མེད་ཅིང་སྐྱེ་བ་ཐུག་པ་མེད་པར་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མེད་པ་སྐྱེ་བའམ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་མི་རིགས་པ་ནི་དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་ཏེ། བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་རྒྱུ་ཡིས་ཀྱང༌། །དངོས་པོར་མེད་ལ་བསྒྱུར་དུ་མེད། །ཅེས་པས། རྒྱུ་ཇི་ལྟར་ནུས་པ་ཆེ་ཡང་མེད་པ་བསྐྱེད་པར་མི་ནུས་ལ། མེད་པ་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་ན་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རྐྱེན་མིན་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་དང་རི་བོང་གི་རྭ་ཡང་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །ཡང་འབྲས་བུ་ཆེན་པོའི་ངོ་བོར་ནི་མེད་ལ། རྒྱུའི་ངོ་བོར་ནི་ཡོད་མིན་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེའོ་སྙམ་ན། དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་སྐྱེས་ནས་ཡོད་དམ་མ་སྐྱེས་པར་ཡོད་ཅེས་བརྟགས་ན་རྒྱུར་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱང་མི་འགྲུབ་ལ། ཡོད་མེད་ཆོས་འགལ་བས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར་དང༌། ཡོད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་སྐྱེས་ཟིན་སླར་ཡང་སྐྱེ་ན་སྐྱེ་བ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བ་སོགས་དང༌། མེད་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་ནམ་མཁའི་མེ་ཏོག་བཞིན་རྒྱུའི་ཡུལ་དུ་འགལ་བ་སྟེ། སྔར་བསྟན་པའི་ཉེས་པ་གཉིས་ཀར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། འབྲས་བུ་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་བ་དག་ཀྱང་འབྱུང་བ་མིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་སྟོང་ཉིད་བདུན་ཅུ་པ་ལས། ཡོད་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ། །མེད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་མི་སྐྱེ། །ཆོས་མི་མཐུན་ཕྱིར་གཉིས་ཀའང་མིན། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ། རྒྱུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་པ་རྡོ་རྗེ་གཟེགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི། དངོས་པོ་རང་ལས་མི་སྐྱེ་ཞིང༌། །གཞན་དང་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་མིན། །རྒྱུ་མེད་ལས་མེད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུའི་དངོས་པོར་བདེན་ནམ་སྙམ་ན་ཡང༌། དེ་དག་ལ་རྒྱུའི་ངོས་ནས་དཔྱད་ན་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱུ་རང་ལས་སྐྱེའམ། གཞན་ལས་སྐྱེའམ། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེའམ། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་ཞེས་པའི་མཐའ་བཞི་ལས་མེད་ལ། དེ་ལས་རང་ལས་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཇི་སྐད་དུ། མེད་ན་གང་གི་རྐྱེན་དུ་འགྱུར། །ཡོད་ན་རྐྱེན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །ཞེས་པ
Chinese
因此，从结果的角度分析，产生的是蕴等存在、不存在或二者兼具自性的事物。如果认为存在的事物会产生，这也是不合理的。因为已经存在的事物不需要因缘来产生。如果已经存在的事物以其自身为本质而产生，那么就不会有不产生的时候，而且产生也会变得没有尽头。那么，如果认为不存在的事物会产生，这也是不合理的，例如虚空中的花朵一样。“纵使百千俱胝因，亦不能转无为有。”因此，无论因的力量有多大，也不能产生不存在的事物。如果不存在的事物从因产生，那么由于没有差别，也会从非因产生。而且，虚空中的花朵和兔子的角也会产生。又如果认为，在伟大结果的本质中是不存在的，但在因的本质中是从存在与不存在二者产生的，这也是不合理的。如果分析它是产生后存在，还是未产生就存在，那么因中存在本身也无法成立。而且，存在与不存在是相违的法，因此二者兼具是不合理的。对于存在的事物产生的一方来说，已经产生的事物如果再次产生，那么产生就会变得没有尽头等等。对于不存在的事物产生的一方来说，就像虚空中的花朵一样，与因的范畴相违背。因此，先前所说的过失会落在二者之上。结果蕴等从存在与不存在二者产生也是不可能的。正如《七十空性论》中所说：“有已不生有，无已亦不生，有无俱相违，故二俱不生。”第二，从因的角度分析，《金刚屑》的理证是：“事物不从自性生，亦非从他及二者，无因亦不生，是故自性无。”这样说道。也就是说，如果认为蕴等在因的事物中是真实的，那么，如果从因的角度分析这些蕴等，蕴等是从因自身产生，还是从他者产生，还是从二者产生，还是从无因产生，这四种边都不存在。其中，认为从自身产生是不合理的。正如所说：“若无成为何之缘？若有则缘有何用？”
English
Therefore, analyzing from the perspective of the result, what arises is something that is existent, non-existent, or a combination of both natures, such as the aggregates. If one thinks that existent things arise, that is also unreasonable. Because things that already exist do not need causes and conditions to arise. If something that already exists arises as its own essence, then there would be no time when it does not arise, and arising would become endless. Then, if one thinks that non-existent things arise, that is also unreasonable, like a flower in the sky. "Even with hundreds of thousands of causes, one cannot transform non-existence into existence." Therefore, no matter how great the power of the cause, it cannot produce what does not exist. If non-existent things arise from causes, then because there is no difference, they would also arise from non-causes. Moreover, flowers in the sky and rabbit horns would also arise. Furthermore, if one thinks that in the essence of the great result it is non-existent, but in the essence of the cause it arises from both existence and non-existence, that is also unreasonable. If one analyzes whether it exists after arising or exists before arising, then existence in the cause itself cannot be established. Moreover, existence and non-existence are contradictory dharmas, so it is unreasonable for them to be both. For the side of existent things arising, if something that has already arisen arises again, then arising would become endless, and so on. For the side of non-existent things arising, like a flower in the sky, it contradicts the realm of causes. Therefore, the faults mentioned earlier would fall on both. It is also impossible for the result, such as the aggregates, to arise from both existence and non-existence. As it is said in the Seventy Stanzas on Emptiness: "The existent does not arise from the existent, nor does the non-existent arise from the non-existent. Existence and non-existence are contradictory, therefore neither arises." Second, analyzing from the perspective of the cause, the reasoning of the Vajra Splinter is: "Things do not arise from themselves, nor from others, nor from both. They do not arise from no cause, therefore they are without inherent nature." Thus it is said. That is to say, if one thinks that the aggregates and so on are truly existent in the cause, then, if one analyzes these aggregates from the perspective of the cause, there is none of the four extremes: whether the aggregates arise from the cause itself, or from others, or from both, or from no cause. Among them, it is unreasonable to think that they arise from themselves. As it is said: "If there is nothing, what would be the condition for? If there is something, what would the condition do?"