Tibetan
ཅིག་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲོད་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། སྨན་གཅིག་ནད་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲོད་པའི་ངེས་པ་མེད་པ་དང་འདྲ། འདོད་ཆགས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་དང་ཞེ་སྡང་ཅན་ལ་མི་སྡུག་པ་མི་འཕྲོད། དབུགས་བགྲང་བ་ཀུན་ཡང་གཏི་མུག་ཤས་ཆེ་བ་ལ་མི་འཕྲོད། བདག་མེད་གཉིས་ཁོ་ན་མཚན་མ་མེད་པའི་དམིགས་པ་ཟེར་མཆོག་ཏུ་གསུངས་ཏེ་ཡང་དུས་ཚོད་ལ་མ་བབ་པར་བསྟན་པ་ན་ཉེས་པ་གཉིས་སུ་འགྱུར་བར་རིན་པོ་ཆེའི་འཕྲེང་བ་དང་དབུ་མ་ལ་འཇུག་པ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ནི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འཕྲོད་པ་ཡིན། སྒོམ་པའི་རིམ་པ་ལས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལ་དམིགས་པའམ། ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པའམ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་གཟུགས་ལ་དམིགས་པ་ལ་ཡང་གསུངས་ཏེ་དེ་ཀུན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལགས། གཞན་ལ་གདམས་པ་སྟོན་པ་ཡང་ཚིག་ཙམ་གྱིས་མ་འོངས་པ་རྗེས་སུ་སློབ་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ་རྟོགས་པ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཡིན། མྱང་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐད་པ་ལག་ཏུ་རྡོ་བཅངས་ནས་སྒོམ་པ་དང་པར་བུ་ལ་ཤེས་པ་གཏད་ནས་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱོགས་སྔ་མ་མང་པོ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཚོད་ཀྱི་མགུ་བ་དེ་འདི་ཀུན་གྱིས་གཏན་ལ་དབབ་པའི་གཞི་མིན་པས་དེ་ཀུན་ཕྱོགས་སྔ་མར་བྱ་རིན་མི་ཆོག ཡང་ལ་ལ་དག་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ཟེར་ནས་ཐབས་ཅ་འབྱིད། མི་རྟོག་པ་ཡིན་ཟེར་ནས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འགེགས་པ་དེས་ཀྱང་མི་ཡོང་བས། དགེ་བཤེས་པུ་ཏོ་བ་སྟེངས་ཀ་འདིར་རླུང་རྩ་མིག་ཏུ་སོང་བས་ཉིན་མཚན་ངོ་མི་ཤེས་པར་སྒོམ་པའང་བག་རེ་བྱུང་བ་ལ་དེ་ཀུན་ལ་འདོད་པ་ཙུག་ཁ་ནའང་མ་བྱུང༌། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བསྟེན་པ་ཤས་ཤིག་ཡོད་པ་དེ་རང་གྲག་པ་བྱུང་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དམིགས་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་དགེ་བ་ལ་བཞག་པ་དེ་ཡང༌། ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་འདུ་བྱེད་བརྒྱད། །བརྟེན་པའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཉེས་པ་ལྔ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇོག་སྟེ། དེ་ལ་ཉེས་པ་ལྔ་ནི། ལེ་ལོ་དང༌། གདམས་ངག་བརྗེད་པ་དང༌། བྱིང་བ་དང༌། རྒོད་པ་དང༌།འདུ་མི་བྱེད་པ་དང༌། འདུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ལས་དང་པོ་ནི། སྙོམ་ལས་དང་སྦྱོར་བ་དམན་པ་གཉིས་ཀ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཡོད་ན་ཏེང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པ་ལ་མི་འཇུག ཞུགས་ཀྱང་གདམས་ངག་བརྗེད་ན་ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཕྱང་མོ་ལ་ཉུག་པས་དམིགས་པ་ལ་རྩེ་གཅིག་པར་མི་འགྱུར། ལན་གཅིག་དེར་གྱུར་ཀྱང་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་དང་བྲལ་བས་བྱི
Chinese
某種東西不一定適合所有情況，就像一種藥不一定能治所有疾病一樣。對有貪欲的人來說，慈愛和對有嗔恨心的人來說，厭惡並不適合。所有數呼吸的方法也不適合癡心重的人。僅僅是無我的兩種觀點被稱讚為無相的目標，但如果在時機不成熟時教授，就會有兩種過失，正如《寶鬘論》和《入中論》中所說。然而，緣起對所有情況都適用。在《修道次第》中，也提到了專注於十二部經的佛法，或專注於五蘊等，或專注於佛像，所有這些都是完全正確的。向他人展示指導，不僅僅是言語，還需要一個從未來學習、體驗並一代代相傳的過程，這才是具有證悟意義的指導。所謂的「體驗三摩地」，例如手持石頭禪修，或將意識投射到畫像上禪修等等，之前已經說過很多了。僅僅滿足於這些是不夠的，因為這些不是所有人都能確定的基礎，所以這些都不值得作為先前的修持。還有一些人說一切皆是空性，因此放棄了所有方法。還有些人說這是無分別，因此阻止了一切分別，但這也是行不通的。格西普多瓦（Geshe Putowa）說，曾有人因為風脈進入眼睛，以至於日夜不分地禪修，但那樣做連一點點的願望都沒有實現。正如所說的，如果有一部分人奉行捨棄五過失的八種作意，那才是真正有名的。因此，專注於任何目標，並將心安住在善念上，這也是「捨棄五過失，八作意之因所生」的道理。因此，應以奉行捨棄五過失的八種作意的方式來安住。這五種過失是：懶惰、忘記指導、昏沉、掉舉、不作意和作意。其中第一種是：懈怠和精進不足，如果這兩者存在，就無法進入禪定。即使進入了，如果忘記了指導，就會陷入懷疑的深淵，無法專注於目標。即使有一次專注了，也會因為失去正念和正知而昏沉
English
It is not certain that one thing suits all situations, just as one medicine does not necessarily cure all diseases. Loving-kindness for those with attachment and aversion for those with hatred are not suitable. All methods of counting breaths are also not suitable for those with great ignorance. Only the two views of selflessness are praised as aimless targets, but if taught when the time is not ripe, there will be two faults, as stated in the Garland of Precious Gems and Engaging in the Middle Way. However, dependent origination is suitable for all situations. In the Stages of Meditation, it is also mentioned to focus on the Dharma of the twelve branches of scripture, or to focus on the aggregates, etc., or to focus on the image of the Buddha, all of which are completely correct. Showing guidance to others requires not only words, but also a process of learning from the future, experiencing, and passing on from one generation to another, which is a guidance with the meaning of realization. The so-called "experiencing samadhi," such as meditating with a stone in hand, or meditating by projecting consciousness onto a portrait, etc., have been mentioned many times before. It is not enough to be satisfied with just these, because these are not the basis for everyone to determine, so these are not worth doing as previous practices. There are also some who say that everything is emptiness, and therefore abandon all methods. There are also some who say that it is non-conceptual, and therefore stop all concepts, but this also does not work. Geshe Putowa said that there was someone who meditated day and night without knowing the difference because the wind channels went into the eyes, but even a little bit of desire was not fulfilled by doing that. As it is said, if there is a part that practices the eight applications of abandoning the five faults, that is truly famous. Therefore, focusing on any target and placing the mind in virtue is also the reason why "abandoning the five faults, the eight applications are born from the cause." Therefore, one should abide in the manner of practicing the eight applications of abandoning the five faults. These five faults are: laziness, forgetting the instructions, sinking, excitement, non-application, and application. The first of these is: both laziness and lack of diligence. If these two exist, one cannot enter into meditation. Even if one enters, if one forgets the instructions, one will fall into the abyss of doubt and will not be able to focus on the target. Even if one focuses once, one will sink because of being separated from mindfulness and awareness.
Tibetan
ང་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་སྔ་མ་ལས་ཉམས་པར་འགྱུར། བྱིང་རྒོད་བྱུང་བའི་དུས་ན་དེ་ཉིད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན། བྱིང་རྒོད་མི་སྤོངས། དེ་དག་མེད་པར་དམིགས་པ་ལ་རྣལ་དུ་འདུག་པའི་དུས་སུ་བཙལ་ནས་སླར་དམིགས་པ་ཤོར་ཏེ་འགྲོ་བས། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་དུ། ལེ་ལོ་དང་ནི་གདམས་ངག་རྣམས། །བརྗེད་དང་བྱིང་དང་རྒོད་པ་དང༌། །འདུ་མི་བྱེད་དང་འདུ་བྱེད་དེ། །དེ་དག་ཉེས་པ་ལྔར་འདོད་དོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་ཀྱང་དེ་ཉིད་ལས། གནས་དང་དེ་ལ་གནས་པ་དང༌། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད་དུའོ། །དམིགས་པ་བརྗེད་པར་མ་གྱུར་དང༌། །བྱིང་དང་རྒོད་པ་རྟོགས་པ་དང༌། །དེ་སྤོང་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དང༌། །ཞི་ཚེ་རྣལ་དུ་འཇོག་པའོ། །ཞེས་དང༌། འགྲེལ་པ་ལས། རྩོལ་བའི་གནས་ནི་འདུན་པ། གནས་པ་ནི་རྩོལ་བ། གནས་འདུན་པའི་རྒྱུ་ནི་དད་པ་སྟེ་ཡིད་ཆེས་པར་གྱུར་ན་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གནས་པ་རྩོལ་བའི་འབྲས་བུ་ནི་ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་སྟེ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་པས་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དོན་ནི་དང་པོར་ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་དེ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེངས་ནས་སྔར་བསྟན་པའི་ཉེས་པ་དེ་དག་ཡོད་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡོད་ན་ཕན་ཡོན་སྔ་མ་དག་འབྱུང་བ་ལ་ཡིད་ཆེས། ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒྲུབ་པ་དམིགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་ལ་རག་ལས་པར་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དེ་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་འདུན་པ་འབྱུང༌། དེ་ཡོད་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ། བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ནས་ལུས་དང་སེམས་སྦྱངས་པ་ཆུང་ངུའི་གནས་སྐབས་ཐོབ་པས། དེ་བཞི་ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་འགྱུར། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་མ་བརྗེད་པའི་དྲན་པས་བརྗེད་པ་སྤོང༌། ཤེས་བཞིན་གྱིས་བྱིང་བར་གྱུར་ཏམ་རྒོད་པར་གྱུར་ཏམ། དེ་གཉིས་སུ་མ་གྱུར་པར་དམིགས་པ་ལ་ལེགས་པར་འཛིན་ཏམ། ཞེས་བྱ་ར་བྱས་པས་བྱིང་རྒོད་དུ་གྱུར་ན་རྟོགས་པར་འགྱུར། དེ་དག་ཏུ་གྱུར་ན་བྱིང་བའི་གཉེན་པོ་དང་བར་འགྱུར་བའི་དངོས་པོ་རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་སྒོམ། རྒོད་པའི་གཉེན་པོ་སྐྱོ་བ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་སྒོམ་པར་གསུངས་པ་ལས། རྗེས་སུ་དྲན་པ་དྲུག་ལ་སོགས་པ་བསྒོམས་པས་བྱིང་བ་སོལ་ནས་དང་སིང་གིས་འགྲོ་བ་ལ་ཡང་གོམས་པའི་མཐུ་ཆེན་པོ་དགོས། ད་ལྟ་དེ་ཙམ་དུ་ཕྱིན་པར་ཡང་མི་འདུག་པས། དེ་གཉིས་ཀའི་གཉེན་པོར་འཆི་བ་རྗེས་སུ་དྲན
Chinese
如果我变得掉举，就会比以前退步。在昏沉和掉举产生的时候，如果不努力对治它们，就无法舍弃昏沉和掉举。在没有这些的情况下，在安住于所缘的时候，寻找后又失去所缘而走掉，因此《中边分别论》中说：“懈怠与教诫，忘失与昏沉，掉举与不作，以及作，彼等许为五过患。”还说断除它们的八种作意也是从那里面来的：“处所与于彼安住，因与果亦然，不忘失所缘，以及了知昏沉与掉举，断除彼等现前作意，寂止时如实安住。”以及《释论》中说：“努力的处所是欲，安住是努力，安住欲的因是信，即如果确信就会现前希求的缘故。安住努力的果是极调柔，即由于发起精进而获得三摩地的差别之缘故。”这样说，意思是最初没有三摩地，心散乱而有之前所说的那些过患，如果有了三摩地，就确信会产生之前的利益。确信修习三摩地依赖于如实指示所缘的教诫，依靠这种信心而生起想要获得它的欲。有了它，就为了获得三摩地而发起精进。发起精进后，获得身心轻安的微小阶段。这四者就成为懈怠的对治。以不忘失指示三摩地所缘的教诫的忆念来断除忘失。以正知来观察是昏沉了还是掉举了，或者没有成为那两者而善妙地执持所缘吗？这样观察后，如果成为昏沉或掉举，就会了知。如果成为那些，就修习昏沉的对治和成为障碍之事物，如六随念等。掉举的对治，修习厌离作意等。从所说中，修习六随念等，昏沉消除后，即使以轻微的力气行走也需要很大的习惯之力。现在还没有达到那种程度，因此，作为那两者的对治，应忆念死亡。
English
If I become agitated, I will regress from before. When dullness and agitation arise, if you do not strive to counteract them, you cannot abandon dullness and agitation. When there are none of these, while abiding in the object of focus, you search and then lose the object of focus and wander off. Therefore, the *Distinguishing the Middle from the Extremes* says: "Laziness and instructions, forgetfulness and dullness, agitation and non-application, and application, these are considered the five faults." It also says that the eight applications for abandoning them also come from there: "The place and abiding therein, the cause and the result as well, not forgetting the object of focus, and realizing dullness and agitation, applying effort to abandon them, and abiding naturally when calmed." And the commentary says: "The place of effort is desire, abiding is effort, the cause of abiding desire is faith, that is, if one is convinced, one will manifestly desire. The result of abiding effort is great pliancy, that is, because of initiating diligence, one obtains the distinction of samadhi." It is said that the meaning is that initially there is no samadhi, the mind is distracted and there are those faults mentioned earlier, and if there is samadhi, one is convinced that the previous benefits will arise. Believing that the practice of samadhi depends on the instructions that truly show the object of focus, relying on this faith, the desire to obtain it arises. If there is that, one initiates diligence for the sake of obtaining samadhi. After initiating diligence, one obtains a small stage of physical and mental pliancy. These four become the antidote to laziness. Abandon forgetfulness with the mindfulness that does not forget the instructions that show the object of focus of samadhi. With vigilance, observe whether you have become dull or agitated, or whether you have not become either of those and are holding the object of focus well. After observing in this way, if you become dull or agitated, you will realize it. If you become those, then practice the antidote to dullness and the things that become obstacles, such as the six recollections. The antidote to agitation is to practice contemplating aversion, etc. From what is said, after practicing the six recollections, etc., after dullness is removed, even walking with a slight force requires great power of habit. Now, it has not reached that point yet, therefore, as an antidote to both of those, one should remember death.