Tibetan
བཞི་པ། བཤད་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གཞུང་དངོས་བཤད་པ། བཞི་པ། བཤད་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་གཞུང་དངོས་བཤད་པ། དེ་ལ་མཚན་དང༌། འགྱུར་ཕྱག གཞུང་དོན་བཤད་པ་གསུམ་ལས། གཅིག མཚན། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། བོ་དྷི་པཱ་ཐ་པྲ་དཱི་པ། བོད་སྐད་དུ། བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ། ཞེས་བྱ་བ་སྟེ། དེ་ལ་མཚན་ཀླད་དུ་བྲིས་པའི་དགོས་པ་དང༌། མཚན་གྱི་དོན་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཐུགས་ཀྱི་དགོངས་པས། གཞུང་འདིའི་མགོ་རྒྱ་གར་སྐད་དུ་ནས་མཇུག་རྫོགས་སོའི་བར་ཐམས་ཅད་ཉི་མ་དེ་རིང་ནས་ཀྱི་སྒོམ་རྒྱུའམ་ཉམས་སུ་བླང་རྒྱུ་ཞིག་ཏུ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་བསྐོར་གྱིས་བསྐོར་ནས་འཆད་པ་ལགས་པས་དེ་ལ་ལོ་ཙཱ་བའི་བཀའ་ལུང་གིས་རྒྱ་གར་སྐད་ཀླད་དུ་བྲིས་པ་འདི་ཡང་ལོ་ཙཱ་བ་ཀུན་གྱི་རང་བཟོ་མིན། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བློན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དང་བཀའ་གྲོས་སུ་བྱས་ནས་དགོས་པ་ཆེན་པོ་གསུམ་ལ་གཏད་ནས་བྲིས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བར་བྱ་བ་དང༌། ཁུངས་བཙུན་པའི་དང༌། ད་ལྡོབས་པ་ལ་དགོས་པ་དང་གསུམ་ལས། དང་པོ་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བའི་དགོས་པ་ནི། མི་ཡི་ཆོས་ལུགས་ལེགས་སྤྱད་ན། །ལྷ་ཡུལ་བགྲོད་པ་ཐག་མི་རིང༌། །མི་དང་ལྷ་ཡི་ཐེམ་སྐས་ལས། །འཛེགས་ན་ཐར་པ་གམ་ན་འདུག །ཅེས་གསུངས་པ་ལས། དམ་པའི་ཆོས་མ་དར་བའི་གོང་དུ་བོད་ཐམས་ཅད་དུད་འགྲོ་དང་ཁྱད་མེད་པར་སྐྱེ་བ་སྔ་མ་གང་ནས་འོངས་དང་ཕྱི་མ་གང་དུ་འགྲོ་བ་མི་ཤེས་ཤིང༌། ལས་གང་ལས་བདེ་སྡུག་གང་འབྱུང་བ་ཡང་མི་ཤེས། འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་ཐམས་ཅད་ལ་དཔྱོད་པ་བྲལ་ཞིང་རྨོངས་པའི་མུན་པས་གཏིབས་ནས་འདུག་པ་ལ། མིའི་ཆོས་ལུགས་ལེགས་པར་སྤྱད་པ་དང༌། དེས་ལྷ་ཡུལ་བགྲོད་པ་བདེ་འགྲོ་སྒྲུབ་པའི་གོ་ཡུལ་དང༌། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཐེམ་སྐས་ལ་བརྟེན་ནས། ཐར་པ་སྒྲུབ་པའི་གོ་ཡུལ་དང༌།ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པའི་གོ་ཡུལ་དང༌། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པ་དེ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཡིན། ཆོས་དེ་ཡང་རྒྱ་གར་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་རྒྱ་གར་བ་ལ་དྲིན་དུ་གཟོ་བར་བྱ་དགོས་པའི་དོན་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་སྔོན་བྱོན་པ་དེ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱ་གར་བའི་སྤྲང་པོ་ཡན་ཆད་ལ་ཨཱ་ཙརྱ་ཞེས་སློབ་དཔོན་དུ་བོས། གྲལ་མགོ་ལ་ཕྱུང༌། ཞང་ཆེན་པོ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་གར་བ་བྱུང་ཚད་ལ་གསེར་གནང་བའི་ཐུགས་དམ་བཞེས་པའང་མང་དུ་བྱུང་བ་དེ་ཀུན་གྱིས་དྲིན་དུ་གཟོ་
Chinese
第四，宣说当说论著的真实内容。 第四，宣说当说论著的真实内容。 其中有名称、译礼、论义宣说三者。 一、名称。 梵语：菩提Patha Pradipa。 藏语：བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ།（Byang chub lam gyi sgron ma）（菩提道灯）。 对此，名称写在篇首的必要，以及名称的意义宣说二者。首先是，夏惹瓦的教言说：格西仲敦巴的心意是，此论从开头梵语到结尾圆满之间，全部都围绕着从今天开始修习或实践的内容来讲解，因此，译师以教令将梵语写在篇首，也不是所有译师的自创。以前的国王大臣菩提萨埵们商议后，确定了三个重大必要才写下的，即知恩报恩、立足根本、以及对治懈怠。其中，第一，知恩报恩的必要是：如果善用人道之法，前往天界路途不远。从人与天之阶梯上，攀登则解脱就在眼前。如是说，在圣法未弘扬之前，整个藏地与畜生无异，不知前世从何而来，后世往何处去，也不知道从何业产生苦乐。对于轮回与涅槃的体性，以及二者的因果都缺乏思辨，被愚昧的黑暗所笼罩。善用人道之法，由此前往天界，是成办善趣之处。依靠二者的阶梯，是成办解脱之处，是成办一切智智之处，稍微生起智慧之光，都是圣法的恩德。此法又源于印度，因此应当对印度人知恩图报。而且，以前的那些人，甚至对印度的乞丐都称为阿阇黎，奉为上座，许多像香千波等，对所有来的印度人都发愿供养黄金，这都是为了知恩图报。
English
Fourth, explaining the actual content of the treatise to be explained. Fourth, explaining the actual content of the treatise to be explained. Among these, there are three: the title, the translation homage, and the explanation of the meaning of the text. 1. The Title. In Sanskrit: Bodhi Patha Pradipa. In Tibetan: བྱང་ཆུབ་ལམ་གྱི་སྒྲོན་མ། (Byang chub lam gyi sgron ma) (Lamp for the Path to Enlightenment). Regarding this, there are two aspects: the necessity of writing the title at the beginning and the explanation of the meaning of the title. The first is: Sharawa said: Geshé Dromtönpa's intention was that from the beginning in Sanskrit to the end of this text, everything is explained by repeatedly focusing on what to meditate on or practice from this very day. Therefore, the translators, by the decree of the translator, wrote the Sanskrit at the beginning, which is not the invention of all translators. The former kings, ministers, and Bodhisattvas consulted and decided to write it down with three great necessities: to know and repay kindness, to establish a foundation, and to overcome laziness. Among these, the first, the necessity of knowing and repaying kindness, is: If one practices the human Dharma well, the journey to the heavenly realm is not far. From the ladder of humans and gods, if one climbs, liberation is at hand. As it is said, before the Holy Dharma was spread, all of Tibet was no different from animals, not knowing where the previous life came from and where the next life would go, nor knowing from which actions happiness and suffering arise. They lacked discernment regarding the nature of Samsara and Nirvana and the cause and effect of the two, and were enveloped in the darkness of ignorance. Practicing the human Dharma well, thereby going to the heavenly realm, is the place to accomplish happiness. Relying on the ladder of the two, is the place to accomplish liberation, is the place to accomplish omniscience, and the slight arising of the light of wisdom is the kindness of the Holy Dharma. This Dharma also originated in India, so one should be grateful to the Indians. Moreover, those who came before called even the beggars of India "Acharya," placing them at the head of the line, and many, like Shang Chenpo, vowed to offer gold to every Indian who came, all of which was to repay kindness.
Tibetan
བ་མཛད་ཟིན། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཀླད་དུ་རྒྱ་གར་སྐད་ཡི་གེ་བྲིས་པ་འདི་རང་ཅག་ཕྱི་རབས་པ་ཀུན་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་སློབ་དགོས་པར་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་པས། སྔོན་མདོ་ཁམས་སུ་འདུ་བ་ཞིག་གི་ཚེ་བྱག་ཙེ་མང་པོ་སྟིང་བ་ལ་ཨཱ་ཙརྱ་ཞིག་བྱུང་ནས་ནངས་ཀྱི་དང་པོ་ལ་ལུགས་མ་ཅི་བཞུགས། དེའི་འོག་མ་ལ་ཁོང་རང་བཞུགས་པ་ལ་ཁྱེད་དེར་མ་འདུག་མི་གཞན་ཡོད་བྱས་པས་ཁོ་ཤེད། འུ་ཅག་ཆོས་ཞལ་ཕྱེ་ལ་དབུ་ན་རྒྱ་གར་སྐད་འདུག་ན་ང་འདིར་སྡོད་མི་འདུག་ན་མི་སྡོད་ཟེར་སྐད་པ་དེ་ཀུན་ཡང་རང་ཅག་ལ་བསམ་རྒྱུའི་མན་ངག་ཁོ་ན་ཡིན་ཏེ་ཁོང་གྲལ་མགོ་ལ་སྡོད་དབང་བ་ཡིན། གཞུང་གི་སྐབས་དོན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆུན་ཏེ། རང་ཅག་གིས་ལག་ལེན་དུ་བྱ་རྒྱུ་ནི་གཞན་ཡང་རང་ཆོས་དང་ཕྲད་པའི་རྐྱེན་བྱས་པ་ཡིན་ན་གནོད་པ་བྱས་པའི་རྐྱེན་གྱིས་ཕྲད་པ་ཡིན་ཡང་དེ་ལ་བྱས་པ་ཤེས་པར་བྱ། དེ་ལྟར་བྱས་ན་ཡོན་ཏན་དང་བདེ་ལེགས་ཐམས་ཅད་འབྱུང༌། ཆོས་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་པ་ལ་བྱས་པ་ཤེས་པ་མེད་ན་ཡོན་ཏན་དང་བདེ་བ་སྐྱེ་བ་ཡང་མི་ཡོང་ལ། སྔར་ཅུང་ཟད་སྐྱེས་པ་ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཆོས་ཉིད་ཡིན། དེ་བས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཟས་གོས་ཀྱིས་ཕན་བཏགས་པ་དང་ནད་གཡོག་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པའི་གྲོགས་བྱས་པ་དག་ལ་ཡང་དྲིན་འོག་ནས་ཐོན་མེད་པ་འདྲ་བ་བྱེད་དགོས་པ་ཡིན། དེ་དག་ལ་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་ཡོད་ན་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁ་བསྔགས་ལས། ཆུ་གང་གཉེན་ལ་བཏགས་ན་གཉེན་པས་ཀྱང་དགྲ་སྨོན་ཟེར་བ་བཞིན་དུ་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་ལ་ཕན་འདོགས་པ་ཡོང་སྟེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཟླ་བ་ཡར་གྱི་ངོ་བཞིན་དུ་འཕེལ། དེ་དག་གཙོ་བོའི་ཞིང་ཡིན་པས་བསོད་ནམས་ཀྱང་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སོགས་པར་འགྱུར་བས། ཤེས་རབ་བརྒྱ་པ་དང་རྔའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་ཀྱང༌། བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་གཟོ། །བྱས་པ་ཆུད་གཟོན་མི་བྱེད་པའི། །མི་ལ་དཔལ་མགོན་ཉེ་བར་གནས། །གསུངས་ཏེ། དཔལ་ནི་ཚེ་འདི་ལ་དང༌། མགོན་ནི་ཚེ་ཕྱི་མ་ལ་ཡིན་གསུངས། དེ་དག་ལ་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་མ་བྱས་ན་འདི་ཉིད་ལ་མི་དགའ་བ་མེད་ཀྱང་དེ་ལ་ཕྱིས་ཕན་འདོགས་པ་ཡེ་མི་ཡོང་གི་ཁར་དེ་འདྲ་བ་ཁྲེལ་མེད་གདོང་མེད་བྱས་མི་སྣང་སྦུར་བ་བཞིན་དུ་ཕྱི་མིག་ལྟ་མི་ཤེས་པ་ཞིག་ཡིན། སྣུམ་གྱིས་བྱུགས་པ་དང་ཆུས་བྱུགས་པ་ཁྱད་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ཟེར་ནས་ཡོང༌། ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཟླ་བ་མར་གྱི་ངོ་བཞིན་དུ་འགྲིབས་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆེ་བ་ཡིན་པས་ན། ཤེས་རབ་བརྒྱ་པ་དང་རྔའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ལས་ཀྱང༌། རྒྱ་མཚོ་དང་ནི་རི་རབ་
Chinese
已经造完了。论典的开头写着印度语文字，这是为了教导我们后代人也要像那样学习。以前在多康（mdo khams）的一次集会上，很多比丘聚集在一起，来了一位阿阇黎，早上第一个问题就问：“规矩怎么安排？”他自己坐在下一位，别人对他说：“你不要坐在这里，有其他人。”他就生气了。他说：“我们打开法本，如果开头有印度语，我就不坐在这里，如果没有我就不走。”这样说的人，对我们来说都是思考的教言，因为他有资格坐在前排。经文的要义就讲到这里。我们自己要实践的是，无论是与自己的佛法相遇的因缘，还是遇到损害的因缘，都要知恩报恩。这样做，一切功德和安乐都会产生。如果对佛法的恩惠不知恩图报，功德和安乐也不会产生，以前稍微产生的一点也会消失，这是自然规律。因此，对于世间的衣食的恩惠，以及生病时的照顾等必要的帮助，也要像没有还清恩情一样对待。如果对这些知恩图报，胜过世间的赞美。正如俗话所说：“水往亲戚身上泼，亲戚也会诅咒敌人。”以后也会对他有帮助，一切圆满就像上弦月一样增长。因为这些是主要的福田，所以福德也会变得不可估量等等。如《智慧百论》和《鼓声偈颂》中也说：“知恩且报恩，不做忘恩事，吉祥与守护，常伴此人身。”说的是，吉祥是今生的，守护是来世的。如果对他们不感恩，即使今生没有不高兴，以后也不会对他有任何帮助，而且像那样的人，会像不知羞耻、没有脸面、不顾情面的人一样，不知道回头看。会说：“用油涂抹和用水涂抹没有区别。”一切圆满也会像下弦月一样衰减，这是缘起的伟大之处。因此，《智慧百论》和《鼓声偈颂》中也说：“大海和须弥山
English
has been completed. The Indian language script is written at the beginning of the treatise, which is to teach all of us later generations to learn in the same way. Previously, during an assembly in Do Kham (mdo khams), when many monks gathered together, an Acarya came and asked as the first question in the morning, "How are the rules arranged?" When he himself sat in the next position, others said to him, "You should not sit here, there is someone else." He became angry. He said, "When we open the Dharma text, if there is Indian language at the beginning, I will not sit here, and if there is not, I will not leave." Such a person is only a teaching for us to think about, because he is qualified to sit in the front row. The main point of the scripture is explained up to this point. What we ourselves should practice is that whether it is the cause of encountering our own Dharma, or the cause of encountering harm, we should know and repay kindness. By doing so, all merits and happiness will arise. If one does not know how to repay the kindness of the Dharma, merits and happiness will not arise, and even the little that has arisen before will disappear, which is the law of nature. Therefore, for the kindness of worldly food and clothing, and the necessary help such as care during illness, one should treat them as if one has not repaid the kindness. If one knows and repays the kindness of these, it is better than worldly praise. Just as the saying goes, "If water is poured on a relative, the relative will also curse the enemy." Later, there will also be help for him, and all perfections will increase like the waxing moon. Because these are the main fields of merit, merit will also become immeasurable and so on. As it is also said in the Hundred Wisdoms and the Verses of the Drum Sound, "Knowing kindness and repaying kindness, not doing ungrateful deeds, auspiciousness and protection, always accompany this person." It is said that auspiciousness is for this life, and protection is for the next life. If one does not repay kindness to them, even if there is no displeasure in this life, there will be no help for him in the future, and such a person will be like a shameless, faceless, inconsiderate person who does not know how to look back. They will say, "There is no difference between anointing with oil and anointing with water." All perfections will also diminish like the waning moon, which is the greatness of dependent origination. Therefore, it is also said in the Hundred Wisdoms and the Verses of the Drum Sound, "The ocean and Mount Meru"