Tibetan
་བྱ་བ་ནི་རང་ཅག་གཉིས་ཡིན་གསུངས། ཁོང་ལ་བརྟེན་ནས་བཀའ་དྲིན་ཞུས་པའི་རྗེས་ལ་དད་གུས་ཆེན་པོ་ནི་བྱེད་དགོས། ངེད་ཀྱི་དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། རང་གི་བླ་མ་ལ་གཞན་གྱིས་སྐྱོན་བརྗོད་བྱེད་ན་ཐལ་མོ་སྦྱར་ནས་དེ་ངའི་བླ་མ་ཡིན་པས་མི་གསུང་བར་ཞུ་འཚལ་བྱས་ནས་གསོལ་བ་འདེབས། གསོལ་བ་མ་ཐེབས་ན་རྣ་ཁུང་བཀག་ནས་མི་ཐོས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། ཐོས་ན་དམྱལ་བར་འགྲོ་བ་ཡིན་གསུངས། ཇོ་བོ་དབང་ཕྱུག་གཞོན་ནུས་གཡོན་ཆིངས་འདྲ་བ་ཞིག་མཛད་པས་ཕྱོགས་སུ་བསྒྱུར་བ་ཞིག་བྱུང་བར་གདའ། དེ་ཕྱིས་དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་སྙན་དུ་གསོལ་བ་ལ་དེ་འདྲ་བ་ང་ལ་ཡེ་མ་ཟློ་ཤིག ང་དེ་ཐོས་པ་མིན་ན་འདིར་ཡེ་མི་སྡོད་མདོ་ཁམས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཐོས་པས་ཕྱིན་ན་ཇོ་བོ་ཆེན་པོའི་སྐྱོན་ནས་བརྗོད་པ་ཐོས་ནས་དམྱལ་བར་འགྲོ་བས་མ་ཕྱིན་པ་ཡིན་གསུངས་ནས་ཇོ་བོ་ཆེན་པོ་ལ་དེ་ཙམ་དུ་གུས་པར་མཛད་བགྱི་བ་གསུངས། དེ་ལྟར་བྱས་པ་ཤེས་ཤིང་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་འདི་ཡོད་ན་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བར་རངས་པ་ཡང་བཟང་གི་སྐྱེ་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡང་འདི་ཡིན། གསང་སྔགས་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང༌། དམ་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ནས་གནས་དང་གནས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་གསུངས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདིར་འདུ་བ་ཡིན་གསུངས། གཉིས་པ་ཁུངས་བཙུན་པའི་དགོས་པ་ཡང༌། ཤ་ར་བ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། བོད་རྣམས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་ཁུངས་མིན། རྒྱ་ནག་ཀྱང་རང་བཟོ་དང་བསྣོན་འདེབས་ལ་དགའ་ཞིང་ལན་གཉིས་སུ་ལྡབ་རྒྱང་དུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན་པས་ཁུངས་མི་བཙུན། ཆོས་ཀྱི་ཁུངས་རྒྱ་གར་ཡིན་ལ། རྒྱ་གར་སྐད་ཀླད་དུ་བྲིས་པས་ཆོས་དེ་དེ་ནས་བྱུང་བ་ཡིན་པས་ཁུངས་བཙུན་པའི་དོན་དུ་སྟེ། སྔོན་རྣམ་གཞག་མ་ཉམས་པའི་དུས་ན་བོད་མ་ལ་གང་ཡང་མེད། རྒྱ་ནག་མ་ལ་རྒྱ་སྐད་དུ་ཟེར། རྒྱ་གར་ནས་འགྱུར་ཡང་སྐད་གསར་བཅད་ཀྱིས་བཅོས་མ་གྲུབ་པ་དང་ཞུ་ཆེན་མ་བྱས་པ་ལ་རྒྱ་གར་སྐད་དང་ཞུས་རྒྱ་དང་རྒྱལ་པོའི་མཐེབ་རྒྱ་ཀུན་ཕྱི་ནས་མེད། དེ་ཀུན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ་དབུ་རུ་རྒྱ་གར་སྐད་བྲིས། ཞབས་སུ་ཞུས་རྒྱ་དང་རྒྱལ་པོའི་མཐེབ་རྒྱས་ཀྱང་བཏབ་ནས་བཞུགས་པ་ལགས་པར་གདའ་སྟེ། བར་དུ་བསྟན་པ་ལ་སྐེད་ཉག་བྱུང༌། རྒྱལ་པོའི་ཁྲིམས་ནི་མེད་པས་བོད་མ་ལྡག་ལྡོག་ཀུན་ལ་ཡང་རྒྱ་གར་སྐད་བཅུག རྒྱ་ནག་མ་ཀུན་ལ་ཡང་གར་དེ་ཆད་པ་ཡིན་སྙམ་ནས་བཅུག་པས་དེང་སང་ན་ཐམས་ཅད་འདྲེས་ནས་སོང་བ་ཡིན། སྐབས་དོན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཆུན་ཏེ།
Chinese
说是这件事是我们两个做的。依靠他之后，应该对他非常恭敬。我们格西敦巴说：如果别人说自己上师的过失，就合掌，说这是我的上师，请不要说，这样祈祷。如果祈祷不听，就捂住耳朵，不听。听了就要下地狱。觉沃旺秋西努做了类似左券一样的东西，结果被传向四方。后来禀告格西敦巴，说那种事你千万不要对我讲。我如果听到那种事，就不住在这里，要去多康。如果听了那种事还去，就是听了觉沃钦波的过失，听了就要下地狱，所以才不去的。这样说，对觉沃钦波是那样地恭敬。他说，要知道那样做，要对所做的事感恩，如果有了这个，依靠这个，从慈爱和悲心直到菩提心之间，也会变得很好，因为是善的转生，也是大乘佛法的根本。密宗的誓言，以及圣法毗奈耶中，所说的住处和安住之律仪，也全部都包含在这里。第二，需要有可靠的来源。夏惹瓦本人说：藏地也不是佛法的来源。汉地也喜欢自创和增添，而且两次都翻译得走了样，所以来源不可靠。佛法的来源是印度。因为印度语写在书头上，所以这部佛法是从那里来的，因此是为了可靠的来源。以前规矩没有损坏的时候，藏文底本什么也没有。汉文底本叫做汉文。从印度翻译过来，即使没有完成新术语的修订，也没有做校对，印度语、校对和国王的印章全部都没有。全部确定之后，书头用印度语写。书尾也盖上校对和国王的印章。中间佛法衰败了。因为没有国王的法律，所以所有的藏文底本都加入了印度语。所有的汉文底本都以为断了传承，所以也加入了，所以现在全部都混在一起了。这件事就到此为止。
English
He said that this matter was done by the two of us. After relying on him, one should be very respectful to him. Our Geshe Tonpa said: If others speak of the faults of one's own guru, one should put one's palms together and say that this is my guru, please do not speak, and pray in this way. If the prayer is not heard, then cover one's ears and not listen. He said that if one hears, one will go to hell. Jowo Wangchuk Shyönnu made something like a left-handed bond, and as a result, it was spread in all directions. Later, he reported to Geshe Tonpa, saying, "You must never tell me such a thing. If I hear such a thing, I will not stay here, I will go to Dokham. If I go after hearing such a thing, it is because I heard the faults of Jowo Chenpo, and if I hear it, I will go to hell, so I will not go." He said that he was so respectful to Jowo Chenpo. He said, "One must know to do that, and be grateful for what has been done. If one has this, relying on this, from loving-kindness and compassion to the mind of enlightenment, it will also become very good, because it is a good rebirth, and it is also the root of the Mahayana Dharma. The vows of Tantra, and all the rules of conduct for dwelling and abiding in the Vinaya of the Holy Dharma, are also all included here." Second, there is also the need for a reliable source. Sharawa himself said: "Tibet is not a source of Dharma either. China also likes to create and add things on its own, and it has been translated twice in a distorted way, so the source is not reliable. The source of Dharma is India. Because the Indian language is written at the head of the book, this Dharma came from there, so it is for the sake of a reliable source. In the past, when the rules were not damaged, there was nothing in the Tibetan original. The Chinese original is called Chinese. Even if it is translated from India, even if the revision of new terms has not been completed, and no proofreading has been done, the Indian language, proofreading, and the king's seal are all missing. After everything has been determined, the Indian language is written at the head of the book. The proofreading and the king's seal are also stamped at the end of the book. In the middle, the Dharma declined. Because there was no king's law, all the Tibetan originals were added with Indian language. All the Chinese originals thought that the lineage had been cut off, so they were also added, so now everything is mixed together. That's all for this matter.
Tibetan
ལག་ལེན་དུ་བྱ་རྒྱུ་གཞན་ཡང་སྔོན་ཙ་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་གཉེན་འདོགས་པ་ཀུན་ཡང་ཚ་གནད་ཟེར་ནས་ཁུངས་བཙུན་པ་ཞིག་གལ་ཆེ་བར་བྱེད་ན་རང་རེ་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཁུངས་བཙུན་པ་མེད་པར་སུ་ཐོད་ཐོད་ཀྱི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་གྱི་ཅི་ཐོད་ཐོད་བསླབས་པས་མི་ཡོང༌། ཁུངས་བཙུན་པ་ཞིག་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་ཡང་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། དང་པོ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ལ་སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་པ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པ་ཞིག་དགོས། དེ་ཨ་པོ་ལ་མ་གྲུབ་པས་མི་ཡོང༌། སོ་སོར་ཐར་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ལ། སློབ་དཔོན་ལས་དང་འབྲས་བུའི་ཆེ་བ་ལ་ཡིད་ཆེས་པ་ཞིག་དགོས། རབ་ཏུ་འབྱིན་པ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་མཁན་པོ་དང་གནས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཞུ་བ་ལ་འདུལ་བ་ཉིད་ནས། ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་དང་འདུལ་བའི་ཆོ་ག་ཤེས། །ནད་པར་སྙིང་བརྩེ་འཁོར་ནི་དག་པ་དང༌། །ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་ཕན་འདོགས་བརྩོན་པ་དང༌། །དུས་སུ་འདོམས་པ་དེ་དག་བླ་མར་བསྔགས། །གསུངས་པ་བཞིན་དུ་དགེ་སློང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་བཅུ་ལོན་པ་ལྔ་ཕྲུགས་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས། སློབ་དཔོན་ལ་ཡང་ལྔ་ཕྲུགས་དགོས། དགེ་འདུན་ཐུགས་བརྩེ་བ་ཅན་ཟེར་བས་ཟང་ཟིང་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་ཁ་སྐོང་གི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས། ཀློག་པའི་སློབ་དཔོན་ཡང་རིགས་པ་གླེགས་བམ་ལས་བླངས་པ་དང་དཔོན་སློབ་དམ་ཚིག་ཉམས་ཤིང་རང་སྒྲུབ་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་མཉན་པས་ཉེས་དམིགས་ལས་དངོས་སུ་ཕན་ཡོན་མི་ཡོང་བས། རྒན་རབས་བརྟེན་པ་ལས་ལུང་གིས་ཕྱུག་པར་གྱུར་ཅིང༌། རང་སྒྲུབ་པ་ལ་གནས་ནས་སྙིང་བརྩེ་བས་གཞན་ལ་སྟོན་པ་ཞིག་དགོས་གསུངས་པ་ལ། བསྒྲུབས་པས་བརྒྱན་པ་ཁོ་ནར་མི་འདུག་པ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་འབྲེལ་དང་མང་དུ་བྱས་ན་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞུས་པས། གུས་པ་ཆེན་པོ་ནི་བྱ་ལ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འགྲོགས་པ་མན་ངག་ཡིན། འགྲོགས་ན་དེའི་མཛད་སྤྱོད་ལ་མ་དད་པ་སྐྱེ་ཉེན་ཡོད་གསུངས་ནས། མ་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཆོས་འབྲེལ་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དད་གུས་བྱ་བ་ལས་རང་ཅག་གི་བཀའ་གདམས་པ་ཟེར་བ་སྐད་བཅུ་བཅུ་ལ་ཆུ་ལ་བོར་ལ་བཞག་ཡེ་མི་གསུང་བས། སྔར་ཆོས་འབྲེལ་བྱས་པ་སྒྲུབ་པས་བརྒྱན་པ་ཁོ་ནར་མི་འདུག་ཀྱང་དད་གུས་ཆེན་པོ་བྱེད་དགོས་ཏེ་ཐ་ན་ཡིག་འབྲུ་གཅིག་ཙམ་གྱི་ཆོས་འབྲེལ་ལས་མེད་ཀྱང་ངོ༌། །ཞེས་གསུངས་ཤིང༌། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྨོན་འཇུག་གི་སྡོམ་པ་ལེན་པ་ལ་ནི་དེ་ཀུན་པས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་
Chinese
实践中，还有以前世俗的婚姻，都说要讲究“血统”，认为血统纯正非常重要，那么我们为了获得解脱和成就一切智智，如果没有纯正的血统，随便找个什么都不懂的人去学习，学了也没用。血统纯正非常重要。正如博朵瓦所说：首先，接受皈依戒时，必须是已经证悟成佛的上师。如果不是这样，就不行。如果从别解脱戒的角度来说，接受居士戒时，必须是相信上师在事业和果报方面都很伟大。出家和受比丘戒的亲教师和轨范师，在律藏中说：具足戒律，通达律仪，慈悲病人，眷属清净，精勤于佛法和财物利益，适时教诫，这些是上师应赞叹的。如是说，比丘受具足戒后，必须具备出家十年以上，五众二十一条中的任何一条。阿阇黎也必须具备五众。所谓慈悲的僧众，是指不贪图财物，具足圆满之法的僧众。教授阅读的阿阇黎，也要从理学论典中选取，如果师徒誓言破损，远离自修，听闻也不会有实际的利益，只会带来过患。所以，要依止年长的上师，他们精通经论，安住于自修，以慈悲心教导他人。如果有人问：仅仅以修行来庄严自己还不够，如果想更多地接受大乘佛法的法缘，该怎么办呢？回答是：要非常恭敬。不与他相处是窍诀。如果相处，可能会对他（上师）的行为失去信心。在不了解的时候，对所有接受过的法缘都要有信心和恭敬心，而我们噶当派的人却说，把十个“声音”都扔到水里去，什么都不说。以前接受过法缘，即使没有以修行来庄严自己，也要非常恭敬，哪怕只接受过一个字的法缘也是如此。如是说。接受菩萨的愿心和行心戒律，比以上所有都更为殊胜。
English
In practice, also, in the past, worldly marriages all emphasized having a "pure lineage," considering it very important. So, if we are to attain liberation and achieve omniscience, if there is no pure lineage, going to someone who doesn't understand anything to learn will be useless. Having a pure lineage is very important. As Potowa said: First, when taking the vows of refuge, one must have a master who has already attained Buddhahood. If not, it won't work. If we consider it from the perspective of individual liberation vows, when taking the vows of a layperson, one must have faith that the master is great in terms of activities and results. For the preceptor and instructor for ordination and full ordination, it is said in the Vinaya itself: Those who possess morality, know the Vinaya rituals, are compassionate to the sick, have pure retinues, are diligent in benefiting others with Dharma and material things, and admonish at the right time—these are praised as lamas. As it is said, a fully ordained monk must have been ordained for more than ten years and possess any one of the twenty-one qualities of the five groups. The Acharya must also possess the five groups. The so-called compassionate Sangha refers to those who do not covet material things and possess the Dharma of fulfillment. The Acharya who teaches reading should also be selected from the treatises on logic. If the vows of the teacher and student are broken and they are far from self-cultivation, listening will not bring actual benefits but only faults. Therefore, one should rely on elderly masters who are proficient in scriptures, abide in self-cultivation, and teach others with compassion. If someone asks, "It is not enough to adorn oneself only with practice; if one wants to receive more Dharma connections of the Great Vehicle, what should one do?" The answer is: "One must have great respect. Not associating with him is the key. If you associate with him, there is a risk of losing faith in his (the master's) actions." When one does not understand, one should have faith and respect for all the Dharma connections one has received. But our Kadampa people say, "Throw the ten 'sounds' into the water and say nothing." Even if one has received Dharma connections in the past but has not adorned oneself with practice, one must have great respect, even if one has only received a single syllable of Dharma connection. Thus it is said. Taking the vows of aspiration and engagement of a Bodhisattva is even more excellent than all of the above.