Tibetan
གང་ལ་བསླབ་པར་བྱ་བ་དེ་ལ་དེ་རིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པས་ཀྱང་བསླབ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོ་གཅིག་གིས་ཀྱང་གཞན་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པའི་བར་དུ་གཅོད་པས་སྤང་ཞེས་ཤ་ར་བས་གསུངས། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལའང༌། དགེ་བའི་ཆོས་ལེགས་པར་བསྡུས་པའི་ཚོད་ནི་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཉེར་གནས་ཀྱི་ཆོས་བཅུ་ཚང་བ་ན་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལྔའི་ཉེར་གནས་ལྔ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྔ་སྟེ་བཅུ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྔ་པོ་འདི་ཡང་རྒྱུ་འབྲས་ཉི་ཚེ་ལ་དམིགས་པར་འདུག་པས་གཞུང་དེ་ཀུན་ཉིད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཡང་མཐར་ཐུག་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཉེར་གནས་ཉིད་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། སྦྱིན་པའི་ཉེར་གནས་ནི། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟ་བ་བྱུང་བ་ཆུང་ངུ་ཡང་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། ལུས་ལ་ལྟ་བ་དང་དུ་བླངས་ན་དེའི་ཆ་རྐྱེན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་དགོས་པས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཡང་ལྟ་ཞིང་གཏོང་མི་ནུས་པས་ན། འདོར་བར་འགྱུར་བའི་ལུས་སྲོག་ལ། །ཆུ་དང་རྩྭ་ཡྀ་ཟིལ་པ་ལྟར། །ལྟོས་མེད་ཡུན་རིང་གོམས་པས་ནི། །བདེ་བ་ཆེན་པོར་ནམ་ཞིག་འགྱུར། །ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ལུས་ལ་བལྟས་ཀྱིན་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྐྱངས་ཀྱང་མི་ན་བ་དང་མི་འཆི་བ་ལ་ནི་ནམ་ཡང་མི་ཕན། ནམ་ཡང་མི་འདོར། ལོད་པས་ན་ཆུ་དང་མི་རྟག་པས་ན་རྩྭའི་ཟིལ་དང་འདྲ། ལུས་འདི་ཅི་ཙམ་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱིས་བསྐྱངས་པ་ཙམ་དུ་ཙེ་རག་ཇེ་ཆེར་འགྲོ། ན་ཚ་ཡང་སླར་མང༌། རྒས་གྲོན་ཡང་སླར་ཆེ། ན་ཚ་བྱུང་ན་ནད་གསོས་དང་སྨན་ཡང་བླ་ལྷག་རེ་དགོས། ངན་ངོན་གྱིས་བསྐྱངས་ན་དེ་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ལྟ་བ་མ་སྤངས་ན་ཕྱི་མའི་བདེ་འགྲོ་ཡང་མི་ཡོང༌། སེར་སྣའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱིས་ཡི་དྭགས་སུ་སྐྱེ་བ་བསམ་ལ་དེ་ལ་ལྟ་བ་དང་དུ་མི་བླང༌། དེ་ལྟར་ལུས་ལ་མི་ལྟ་བས་ལོངས་སྤྱོད་ལ་མི་ལྟ་ཞིང་སྦྱིན་པར་གཏོང་བ་འབྱུང་བས་ན་ཉེར་གནས་ཏེ་རྒྱུའི་དོན་ཏོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཉེར་གནས་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། ལས་དང་པོ་ལ་ཡེ་མི་སྐྱེ་བ་མི་ཡོང་ཡང༌། སྐྱེས་མ་ཐག་ཏུ་དང་དུ་མི་ལེན་པར་སྦྲུལ་པང་དུ་འོངས་པ་སྐྲོད་པ་བཞིན་དུ་ཉེས་དམིགས་ཤེས་པར་བྱས་ནས་སུན་འབྱིན་ཅིང་གཉེན་པོ་སྒོམ་དགོས་པ་ཡིན། དང་དུ་བླངས་ན་དེས་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བ་ཀུན་ནས་སློང་བས་དེ་བསྲུང་བར་མི་ནུས། དེ་དང་དུ་མ་བླངས་ན་ཀུན་སློང་ལོག་པས་ལྟུང་བ་ལྡོག་ཅིང་དེ་བསྲུང་ནུས་པར་འགྱུར་བས་ཉེར་གནས་ཞེས་བྱ། ཕུ་ཆུང་བས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་ཉོན་མོངས་པས་ཕྱི་སྐན་དུ་མནན་ནས་འདུག་པའི་དུས་ན་ཡང་འོག་ནས་སོམ་ཚིགས་རེ་ཙམ་བྱེད་དགོས་ཏེ། ད་ལྟ་ཉོན་མོངས་པ་ལ་དགྲར་ཤེས་པ་རང་མེད་ཇོ་བོ་ཉིད་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས་འདུག དགྲ་ཞིག་རང་དུ་ཤེས་ན་ཏ་སྨ་ཕེབས་པའི་དུས་ཤིག་ཡོང༌། ཡང་དང་ཡང་དུ་ཉེས་དམིགས་སུ་བལྟས་ཀྱིན་གཉེན་པོ་བསྟེན་ན་རྒྱུད་ལ་འབྱུང་བ་ཇེ་ཉུང་རྒྱུ་བ་ཇེ་ཞན་ཡུན་ཇེ་ཐུང་ལ། མཐར་ཡེ་མི་འབྱུང་བར་ཡང་འགྱུར་བ་ཡིན། བཟོད་པའི་ཉེར་གནས་ནི། ཁྲོ་བ་དང་འཁོན་དུ་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། ལས་དང་པོ་པ་འདོད་པའི་ཁམས་པ་ལ་དེ་དག་ཡེ་མི་སྐྱེ་བ་མི་ཡོང༌། བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པར་སྤོང་དགོས་པ་ཡིན། དང་དུ་བླངས་ན། བསྐལ་པ་སྟོང་དུ་བསགས་པ་ཡི། །སྦྱིན་དང་བདེ་གཤེགས་མཆོད་ལ་སོགས། །ལེགས་སྤྱད་གང་ཡིན་དེ་ཀུན་ཡང༌། །ཁོང་ཁྲོ་གཅིག་གིས་འཇོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་བསྲེག་པར་བྱེད། སེམས་ཅན་བློས་སྤངས་པས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱང་གཏོང་བ་ཉིད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དང་དུ་མི་བླང༌། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཉེར་གནས་ནི། སྦྱོར་བ་དམན་པའི་ལེ་ལོ་དང་སྙོམ་ལས་ཀྱི་ལེ་ལོ་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། དེ་དང་དུ་བླངས་ན་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་མི་ཐོབ་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དེ་མ་ཐོབ་ན་གཞན་དོན་མི་འགྲུབ་པས་མགྲོན་དུ་གཉེར་བའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསླུས་པའི་ཕྱིར། རྫུན་ཆེན་པོ་སྨྲས་པས་བདག་ཉིད་ངན་སོང་དུ་འགྲོ་བ་བསམས་ལ། མགོ་ལ་སེམས་ཅན་ཁུར་ཆེན་ཁྱེར་བ་ཡི། །སེམས་ཅན་མཆོག་ནི་དལ་གྱིས་འགྲོ་མི་མཛེས། །བདག་གཞན་སྣ་ཚོགས་འཆིང་བས་རབ་བཅིངས་པས། །བརྩོན་པ་བརྒྱ་འགྱུར་དུ་ནི་བྱ་བར་རིགས། །ཞེས་པས་མཚོན་ཏེ་སེམས་ཅན་གཅིག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱད་ཙམ་དུ་བརྩམས་ལ། བསླབ་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་པ་ལས་གཏོང་བསྲུང་དག་སྤེལ་བཞི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་བཅས་པ་ལ་བར་མཚམས་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་གོ་ཆ་བགོ་བར་བྱ། བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་གནས་ནི། སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་དེའི་རོ་མྱང་བ་བྱུང་བ་དང་དུ་མི་ལེན་པ་སྟེ། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ། གནོད་སེམས། གཉིད་རྨུགས། རྒོད་འགྱོད། ཐེ་ཚོམ་རྣམས་ཀྱི་གཉིད་དང་རྨུགས་པ་གཉིས་སེམས་སློང་བར་བྱེད་པས་གཅིག་ཏུ་བྱས། རྒོད་པ་དང་འགྱོད་པ་གཉིས་སེམས་གཡེང་བར་བྱེད་པས་གཅིག་ཏུ་བྱས་པའི་སྒྲིབ་པ་ལྔ་དང་དུ་བླངས་ན། འདོད་པ་ལ་འདུན་པ་དང་ག
Chinese
对于应该学习的事物，今天即使受了比丘戒，也说是应该学习的。夏惹瓦说，即使是一个微小的过错，也会阻碍为了利益他人而成就一切智智，所以要舍弃。同样，对于积累善法的戒律来说，积累善法的程度，布朵瓦的口诀是：十种近住的法圆满时才是。五种波罗蜜多的近住五种，智慧的五种，这十种中智慧的五种也似乎是针对因果的暂时显现，如果将那部论典全部置于自在的地位，最终也会成为究竟的智慧的近住。又是夏惹瓦的口诀说：布施的近住是，即使对身体和受用产生微小的贪恋也不接受。如果接受对身体的贪恋，那么作为它的条件就需要受用，因此也会贪恋受用而不能施舍。所以，就像这样：当舍弃之身命，如水草上露珠，无有贪恋久串习，何时能成大安乐。以这种方式，即使照顾身体，用受用滋养，对于不生病不死也是永远没有帮助的，永远不能舍弃。因为懒惰所以像水，因为无常所以像草上的露珠。这个身体越是用受用滋养，污垢就越增多，疾病也再次出现，衰老也再次加剧。如果生病了，就需要更加多的治疗和药物。如果不好好地滋养，就会适得其反。如果不舍弃对身体和受用的贪恋，来世的善趣也不会到来。想到吝啬的过患会导致转生为饿鬼，所以不要接受对它的贪恋。这样，因为不贪恋身体，所以就不会贪恋受用，从而会产生布施，所以是近住，是因的意义。戒律的近住是，不要接受烦恼和近烦恼的产生。对于最初的业来说，完全不生起是不可能的，但是一生起就要像驱赶爬到膝盖上的蛇一样不接受，认识到过患后就要厌恶并修持对治。如果接受了，那就会引发一切戒律的破损，因此无法守护它。如果不接受它，那么由于动机颠倒，就会阻止堕落，从而守护它。
English
It is said that even if one has taken the full ordination today, one should still learn what needs to be learned. Sharawa said that even a tiny fault can obstruct the attainment of omniscience for the benefit of others, so it should be abandoned. Similarly, regarding the discipline of accumulating virtuous dharmas, the measure of accumulating virtuous dharmas well, according to Putowa, is when the ten close abidings are complete. The five close abidings of the five perfections, and the five of wisdom, among these ten, the five of wisdom also seem to be aimed at the temporary appearance of cause and effect. If that entire treatise is placed under the authority of complete freedom, it will ultimately become the close abiding of ultimate wisdom. Furthermore, Sharawa said: The close abiding of generosity is not to accept even the slightest attachment to the body and possessions. If one accepts attachment to the body, then possessions are needed as a condition for it, so one will also be attached to possessions and unable to give them away. Therefore, like this: This body and life that will be abandoned, Like dew on water and grass, By becoming accustomed to detachment for a long time, When will it become great bliss? In this way, even if one cares for the body and nourishes it with possessions, it will never help to avoid sickness and death. One can never abandon it. Because of laziness, it is like water, and because of impermanence, it is like dew on grass. The more this body is nourished with possessions, the more the filth increases, diseases reappear, and aging intensifies. If one becomes sick, one needs even more treatment and medicine. If one does not nourish it well, it will have the opposite effect. If one does not abandon attachment to the body and possessions, happiness in future lives will not come. Thinking about the faults of stinginess, which lead to rebirth as a hungry ghost, one should not accept attachment to it. Thus, because one is not attached to the body, one will not be attached to possessions, and giving will arise, so it is a close abiding, the meaning of a cause. The close abiding of discipline is not to accept the arising of afflictions and near afflictions. For the initial actions, it is impossible for them not to arise at all, but as soon as they arise, one should not accept them, but reject them like driving away a snake that has crawled onto one's lap. Recognizing the faults, one should despise them and practice the antidote. If one accepts them, they will provoke all violations of discipline, so one cannot protect it. If one does not accept them, then because of the reversed motivation, one will prevent falling, thereby protecting it.
Chinese
因此，它被称为近因。正如普琼巴所说，即使在现在烦恼像外面的栅栏一样压着我们的时候，也必须从下面做一些努力。现在，我们不把烦恼视为敌人，而是皈依了觉沃本人。如果把敌人视为敌人，就会有“塔斯玛”来临的时候。如果反复地把烦恼视为过患，并依止对治法，那么烦恼在相续中生起的次数就会越来越少，力量越来越弱，时间越来越短。最终，甚至会完全不生起。安忍的近因是：对于生起的愤怒和怀恨等，不要接受它们。对于最初的业者，欲界众生来说，这些完全不生起是不可能的。对于生起的，不要接受，而要断除。如果接受了，那么， 千劫所积聚， 布施与供养善逝等， 一切善行， 皆被一嗔所摧毁。 以这种方式，所有的善根都会被焚烧。如果舍弃众生，要知道也会舍弃菩提心，所以不要接受。精进的近因是：对于生起的下劣的懈怠和懒惰，不要接受。如果接受了，那么仅仅获得善趣都无法获得，更何况是全知呢？如果无法获得全知，就无法成办利他，因此，为了欺骗所承诺的众生，想到说了大妄语，自己会堕入恶趣， 头上背负着众生的重担， 殊胜的众生不宜缓慢行走。 自己和他人被各种束缚紧紧束缚， 因此应该百倍地精进。 以这些来衡量，要像对待一个众生和所有众生的差别一样努力。正如《集学论》中所说，对于布施、守护、清净、增长四种以及菩提心，要不间断地修持，要穿上盔甲。禅定的近因是：对于生起的五盖以及品尝它们的滋味，不要接受。贪欲、嗔恚、睡眠、掉举后悔、怀疑等，其中的睡眠和昏沉会使心迟钝，所以合为一体。掉举和后悔会使心散乱，所以合为一体，如果接受了这五盖，贪欲和
English
Therefore, it is called the proximate cause. As Phuchungpa said, even when afflictions are pressing down on us like an outer fence, we must still make some effort from below. Now, we do not regard afflictions as enemies, but instead take refuge in Jowo himself. If we regard the enemy as the enemy, there will be a time when "Tasma" comes. If we repeatedly regard afflictions as faults and rely on antidotes, then the occurrence of afflictions in the continuum will become less and less, the strength will become weaker and weaker, and the duration will become shorter and shorter. Eventually, they will not even arise at all. The proximate cause of patience is: do not accept the arising of anger and resentment, etc. For the initial practitioner, it is impossible for these not to arise at all for beings in the desire realm. For those that arise, do not accept them, but abandon them. If you accept them, then, For a thousand eons accumulated, Offerings to the Sugatas and so forth, Whatever virtuous deeds there are, All are destroyed by a single anger. In this way, all roots of virtue will be burned. If you abandon sentient beings, know that you will also abandon bodhicitta, so do not accept it. The proximate cause of diligence is: do not accept the arising of inferior laziness and indolence. If you accept them, then you will not even attain a good rebirth, let alone omniscience. If you cannot attain omniscience, you cannot accomplish the benefit of others, therefore, in order to deceive the sentient beings you have promised to help, thinking that you have spoken a great lie and will fall into the lower realms, Bearing the heavy burden of sentient beings on your head, The excellent sentient beings should not walk slowly. Oneself and others are tightly bound by various bonds, Therefore, one should exert oneself a hundredfold. Measure these and strive as if there were a difference between one sentient being and all sentient beings. As it is said in the Compendium of Trainings, one should practice the four: giving, guarding, purifying, and increasing, together with bodhicitta, without interruption, and put on armor. The proximate cause of meditation is: do not accept the arising of the five obscurations and tasting their flavors. Desire, hatred, sleepiness, agitation and regret, and doubt, etc., of which sleepiness and drowsiness make the mind dull, so they are combined into one. Agitation and regret make the mind distracted, so they are combined into one. If you accept these five obscurations, desire and