Tibetan
།ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འཕྲལ་འཕྲལ་དུ་ཡང་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དྲན་དང་ཤེས་བཞིན་གྱིས་ཟིན་པར་བྱས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ཅིང་ཉེས་པ་མི་འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ལྷན་ཅིག་རྗེས་སུ་སྤྱོད་པའི་བག་ཡོད་པ་སྟེ། དེ་ལས་དང་པོ་གསུམ་ནི་ལྟུང་བ་ཕྱིར་འཆོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ལ། ཕྱི་མ་གཉིས་ནི་ཉེས་པ་མི་འབྱིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའོ། །དགུ་པ་ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། འཕྲལ་གྱི་བྱ་བ་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་མཁས་པས་མ་སྨད་པ་དམ་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་དང་མི་འགལ་བར་བྱེད་ལ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། ཤིན་ཏུ་གདམས་པ་ལ་སོགས་པ་ལྔ་ཚན་བཞི་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་བྱེད། དགེ་བའི་སྦྱོར་བའི་བྱ་བ་བསམ་གཏན་དང་ཀློག་པའི་འཁོར་ལོ་གཉིས་ལ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། རང་ཅག་ལ་འདི་ཀུན་ལ་ཆོས་སུ་གོ་བའམ་གླེང་བའི་གཞི་རང་མེད། འགྲོ་ན་ཉི་མ་ནུབ་ཀའི་གླང་སྟོར་བཞིན་དུ་མིག་ཕྱོགས་བཞིར་ལྟ། གོམ་པ་གྱ་ཚོམ་ལིངས་ལིངས་འབོར། ལྷན་ཅིག་འཚོགས་ན་ཡང་དམག་གཡུལ་ལེགས་པ་བཞིན་དུ་ཁ་གཏོད་མི་ཐུབ་པར་སྨྲ་གསུང་བར་གདའ། བཅུ་པ་འཚོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱི་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྲེང་བར། ཚུལ་འཆོས་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །དབང་པོ་སྡོམ་པར་བྱེད་པ་སྟེ། །ཁ་གསག་རྙེད་དང་བཀུར་སྟིའི་ཕྱིར། །ཚིག་འཇམ་སྔར་ནི་སྨྲ་བའོ། །གཞོག་སློང་དེ་ནི་ཐོབ་བྱའི་ཕྱིར། །གཞན་གྱི་རྫས་ལ་བསྔགས་བྱེད་པ། །ཐོབ་ཀྱིས་འཇལ་བ་རྙེད་པའི་ཕྱིར། །མངོན་སུམ་གཞན་ལ་སྨོད་བྱེད་པ། །རྙེད་པས་རྙེད་པ་རྣམས་འདོད་པ། །སྔར་ཐོབ་པ་ལ་བསྔགས་བྱེད་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གྱི་ལོག་འཚོ་ལྔ་དང༌། སོ་ནམ་སྣ་བཞིས་འཚོ་བ་དང༌། ཐ་ན་བཟོས་འཚོ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ། ཆོས་བཤད་བྱས་པས་འཚོ་བ་ཡང་བཟོས་འཚོ་བར་བགྲང་བས་དེ་ཀུན་ཚུན་ཆད་སྤངས་ནས། ཉི་མ་ཕྱེད་ན་བསོད་སྙོམས་བྱིན་ལེན་ལག་པ་བཀན་པའི་སྟེང་དུ་བྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་བླངས་ནས། སང་གི་འཚོ་བ་གང་ནས་ཡོང་གི་རྟོག་དཔྱོད་ཉིད་ཀྱང་མི་བྱེད་པར་གྱུར་པ་ན་ཡིན་ཏེ། ད་ལྟ་མིག་སུ་རྣོ་དང་བང་སུ་མགྱོགས་བྱེད་པར་སོང་བ་རྣམས་ལ་ཏ་ནམས་ཀྱང་མེད་དེ། ཇི་ལྟ་བུའི་བསོད་ནམས་ཅན་ཞིག་ལ་ཡང་ལོག་འཚོས་མ་སྒྲུབ་པའི་ཟས་སྐོམ་ཁམ་གང་དང་ཧུབ་གང་ཡང་མི་ཡོང་བར་སྣང༌། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་ཕྱི་དུས་མེད་ཁས་བླངས་པའི་ཉིན་མོ་ནས་ཐམས་ཅད་ལ་སློབ་དགོས་པས་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ལོ་བརྒྱ་ལོན་པས་
Chinese
如是说，时时以正念和正知摄持身语意三的一切行为，从而进行取舍，不生过失，是为具有随顺依止的谨慎。其中前三者是就忏悔堕罪而言，后二者是就避免产生过失而言。第九，仪轨圆满：对于当下的事务，如法衣和钵等一切行为，也要做到不被世间智者所呵责，不与圣法毗奈耶相违背。对于四种威仪，也要如是行持，如所说的新受教诫等五事、四事等。对于善行的事业，如禅定和诵经二者，也要如是行持。博朵瓦说：“我们这些人，对于这一切，根本没有理解或谈论为佛法的依据。行走时，像丢失了傍晚的牛一样，眼睛四处张望，脚步踉跄，摇摇晃晃。聚集在一起时，也像打胜仗一样，无法正面相对地说话。”第十，生活圆满：导师的《宝鬘论》中说：“为求利敬而伪装，调伏诸根是为谄；为求利敬而谄媚，先说柔和之语；为求获得而游说，赞叹他人之物；以所得衡量为求利，公开诋毁他人；欲以利得诸利，赞叹先前所得。”如是舍弃五种邪命，以及以四种农业为生，甚至连工巧为生也舍弃。以说法为生也算作工巧为生，因此舍弃这一切。中午时分，仅仅接受托钵乞食所得，不作明日生活从何而来的思量，才是真正的生活圆满。现在那些眼睛锐利、行动迅速的人，什么也没有得到。无论多么有福之人，似乎也得不到没有以邪命获取的任何一口食物或一口饮料。从受持戒律之日起，就必须学习一切，因为受戒之律没有延后的时间，即使受比丘戒后活到一百岁。
English
As it is said, one should constantly engage in all actions of body, speech, and mind with mindfulness and awareness, thereby taking and abandoning, and not generating faults. This is called having caution that follows along. Among these, the first three are in terms of confessing transgressions, while the latter two are in terms of avoiding the generation of faults. Ninth, complete ritual: For immediate matters, such as the actions of Dharma robes and alms bowls, one should act in a way that is not criticized by worldly scholars and does not contradict the holy Dharma Vinaya. For all four postures, one should act in the same way, such as the five sets of new instructions and the four sets as taught. For virtuous activities, such as meditation and reading, one should act in the same way. Putowa said, "We people have no basis for understanding or discussing all of this as Dharma. When walking, we look around in all directions like losing a cow in the evening. Our steps are staggering and swaying. When we gather together, we speak in a way that cannot be faced directly, as if winning a battle." Tenth, complete livelihood: The teacher's "Ratnavali" says, "Feigning discipline for gain and respect, controlling the senses is flattery; flattering for gain and respect, speaking gentle words first; soliciting for the sake of obtaining, praising the possessions of others; measuring by what is obtained for the sake of gain, openly disparaging others; desiring to obtain gains by gains, praising what was previously obtained." Thus, abandoning the five wrong livelihoods, as well as living by the four types of agriculture, and even abandoning craftsmanship as a livelihood. Living by teaching the Dharma is also counted as craftsmanship, so abandoning all of that. At midday, one should only accept what comes on the outstretched hand from alms, and not even think about where tomorrow's livelihood will come from. That is true complete livelihood. Now, those who are sharp-eyed and quick-footed get nothing. It seems that even the most fortunate person will not receive a mouthful of food or a sip of drink that has not been obtained through wrong livelihood. From the day of taking vows, one must learn everything, because the vows of ordination have no delayed time, even if one lives to be a hundred years old after taking the Bhikshu vows.