Tibetan
་སྐྱེ་བ་ཙམ་ཡང་མི་ཡོང༌། གཞན་དོན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཚེ་འདིའི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་ཞིང༌། ཚེ་འདིའི་བདེ་སྡུག་ཅི་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བ་ཞིག་དགོས་བྱས་ཙ་ན་ཞུམ་ནས་ཡོང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ཞུམ་པའི་དུས་ན་ཆོས་བོར་ན་ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཚེ་ཞབས་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡང་བསམ། རང་གིས་རྩོལ་བ་མ་བྱས་ན་ཉོན་མོངས་པས་ཀྱང་སྙིང་རྗེ་མི་ལྟ། སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་འདུག་པས་ངེད་དག་གིས་རྫོགས་པར་བྱ་ཡིས་ཟེར་བ་མི་འོང༌། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་གིས་ཀྱང་སྐྱབས་པར་མི་སྤྱོད། སྤྱོད་ན་ལྷ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་དབང་པོ་གཅིག་པུས་དེང་སང་ན་ཐམས་ཅད་ཐར་པ་ལ་བཀོད་ཟིན་ཏེ། མ་ཐར་པ་དེ་མ་སྤྱོད་པ་ཡིན། རང་གིས་རྩོལ་བ་སྔར་བྱས་ན་སྔར་ཐར་ཕྱིས་བྱས་ན་ཕྱིས་ཐར། གཞན་ལ་བལྟས་ན་ཡང་ཆོས་བོར་བ་ལ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་སྐྱིད་ཡེ་མ་མཐོང༌། ཆོས་བཞིན་དུ་བྱས་ན་ཇེ་བདེ་འགྲོ་བ་མཐོང་བས་གྲུབ། སྐྱེ་བ་སྔ་མ་ཡན་ཆད་དུ་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་ཅིག་སྤྱད་དེ་ཡང་བསླུས། སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བླངས་ཏེ་ཡང་འབྲས་བུ་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཡང་བསམ། ད་ལྟ་ཆོས་བྱེད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྔར་གྱི་ངན་སོང་གི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཆ་ཤས་ཕྲ་མོ་ཙམ་ཡང་མེད་ལ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོ་དང་བཅས་པ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པ་ཡང་བསམ། ཆོས་བོར་བའི་བདེ་བ་ལ་སྔར་གྱི་བདེ་བ་ལས་ལྷག་པ་ཡང་མེད་ལ། འདིར་ཆོས་བོར་ན་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་དུ་སྡུག་བསྔལ་མུ་མཐའ་མེད་པ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་ཡང་བསམས་ལ་བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད། ད་ལྟ་ཆོས་ལ་ལེགས་མོར་ཚད་པ་རང་མེད་པས་བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་དུ་གསོད་པར་ཕྱིན་པ་ཡང་མི་འདུག་སྟེ་ལེགས་མོར་ཚད་ན་ཞུམ་ཞིང་ཁྱད་དུ་གསོད་པའི་ཉེས་ཆེ་སྟེ། རང་ལ་ཁྱད་དུ་གསད་ན་བདེ་འགྲོ་ཙམ་ཡང་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཇེ་དམན་ཇེ་དམན་འགྲོ། བདུན་པ་བཟོད་པ་དང་དེས་པ་ལས། བཟོད་པ་ནི། སྡུག་བསྔལ་དང་གནོད་པ་བཟོད་པ་གཉིས་ཀ་དགོས། སྡུག་བསྔལ་བཟོད་པ་མེད་ན་ཆོས་གང་ཡང་མགོ་མི་ཐོན་པ་དགེ་བཤེས་སྟོན་པས་ཆང་ལ་སྦྱར་ནས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན། གནོད་པ་མ་བཟོད་པར་ངན་ལན་བྱས་ན་གཞན་ལ་གནོད་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་ལས་ལོག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཅན་དུ་མི་འགྱུར་བས་སྣ་ཚོགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བཟོད་པ་སྒོམ་སྟེ། སྐད་ཅིག་གཅིག་བྱས་སྡིག་པས་ཀྱང༌། །བསྐལ་པར་མནར་མེད་གནས་འགྱུར་ན། །ཞེས་ལས་འབྲས་བསམ་པ་ཁོ་ན་ཡང་བཟོད་པ་སྒོམ་པ་ལ་ཕན། དེ་ལྟར་བསམ་པ་ལས།
Chinese
仅仅是出生也不行。为了利他而成就一切智智，必须舍弃今生的一切欲望，对于今生的苦乐毫不顾及，如果这样做，就会感到畏惧而退缩。像这样畏惧退缩的时候，要想到如果舍弃佛法，今生将会变得多么卑贱。如果自己不努力，烦恼也不会生起怜悯之心。布施等等也不会说：‘你似乎无法成就，我们来帮你完成吧。’诸佛和菩萨也不会救护你。如果救护的话，观世音菩萨仅仅一位，现在就已经把一切众生都安置于解脱了，没有解脱的就是因为没有救护。自己努力，早努力就早解脱，晚努力就晚解脱。看别人也是一样，舍弃佛法，今生也不会快乐。如果按照佛法去做，就会越来越快乐，这是显而易见的。要想到以前的生世，享受了那么多的快乐，也被欺骗了；经历了那么多的痛苦，也没有得到任何结果。现在修行佛法的痛苦，连以前恶趣痛苦的极小一部分都没有，而且具有巨大的果实，能够彻底结束一切痛苦。舍弃佛法的快乐，也没有超过以前的快乐。如果在这里舍弃佛法，未来将要经历无边无际的痛苦，要这样想，不要亏待自己。现在对于佛法没有好好地衡量，所以才会走向亏待自己的方向，如果好好地衡量，畏惧和亏待自己的过失就大了。如果亏待自己，连善趣都无法成就，只会越来越堕落。第七是安忍和喜悦。安忍：需要忍受痛苦和损害两种。如果没有忍受痛苦，任何佛法都无法入门，就像格西敦巴用酒来比喻说的那样。如果没有忍受损害而进行报复，就不会成为不损害他人的持戒者，所以要用各种方式修安忍。‘仅仅一瞬间造作的罪业，也会导致在无间地狱中住无数劫。’仅仅思维业果，也有助于修安忍。像这样思维之后。
English
Even just being born is not enough. To achieve omniscience for the sake of others, one must abandon all desires of this life and not care about the happiness or suffering of this life. If one does this, one will become afraid and shrink back. When one shrinks back like this, one should think about how lowly one's life will become if one abandons the Dharma. If one does not make effort oneself, even the afflictions will not have compassion. Generosity and so on will not say, 'You seem unable to accomplish it, let us help you complete it.' The Buddhas and Bodhisattvas will not protect you either. If they did, Avalokiteśvara alone would have already placed all beings in liberation, and those who are not liberated are so because they have not been protected. If you make effort yourself, early effort leads to early liberation, and late effort leads to late liberation. Looking at others, too, abandoning the Dharma does not lead to happiness in this life. If one acts according to the Dharma, one will become happier and happier, which is obvious. One should think about how much happiness one has enjoyed in previous lives, but was also deceived; how much suffering one has experienced, but has not obtained any result. The suffering of practicing the Dharma now is not even a tiny fraction of the suffering of the lower realms, and it has great fruit, being able to completely end all suffering. The happiness of abandoning the Dharma is no greater than the happiness of the past. If one abandons the Dharma here, one will have to experience endless suffering in the future, so one should think like this and not mistreat oneself. Now, one does not properly measure the Dharma, so one goes in the direction of mistreating oneself. If one measures it properly, the fault of fear and mistreating oneself is great. If one mistreats oneself, one will not even be able to achieve a good rebirth, but will only fall lower and lower. Seventh is patience and joy. Patience: One needs both patience with suffering and patience with harm. Without patience with suffering, no Dharma can be started, just as Geshe Tonpa used the analogy of alcohol. If one does not endure harm and retaliates, one will not become a moral person who refrains from harming others, so one should cultivate patience in various ways. 'Even a sin committed in a single moment can cause one to dwell in the Avici hell for countless eons.' Just thinking about karma and its effects is also helpful for cultivating patience. After thinking like this.
Tibetan
བདག་ནི་བསྲེགས་ཏེ་བསད་གྱུར་ཏམ། །བདག་གི་མགོ་བོ་བཅད་ཀྱང་བླ། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཉོན་མོངས་པའི། །དགྲ་ལ་འདུད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མི་སྐྱོ་བར་བསྲན་ཚུགས་པ་ཞིག་དགོས། དེས་པ་ནི། ཡོན་ཏན་འདོད་པ་ནགས་ན་གནས་པ་ཡིས། །ཕ་རོལ་གཞན་གྱི་སྐྱོན་ལ་བརྟག་མི་བྱ། །བདག་ནི་ཁྱད་པར་འཕགས་ཤིང་བདག་མཆོག་ཅེས། །དེ་སྙམ་དུ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་མི་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་གཞན་ཉེས་པ་དང་འགལ་བར་སྤྱོད་པ་ལ་རྨ་མི་འབྱིན་པ་དེས་པའི་ཆོས་དྲུག་དང་ལྡན་པ་སྟེ། གཞན་ལ་རྨ་ཕྱུང་ན་ཐབས་ལ་ཉེན་བྱུང་བས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཟད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། བདག་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལྡན་ཞེས་བདག་མ་སྙེམས། །འདི་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཞེས་གཞན་མ་བརྙས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཙམ་གྱིས་གཞན་ལ་གང་བརྙས་པ། །བརྙས་ཕྱིར་དེ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་པ་བཞིན་དུ་རང་ཉིད་འཆལ་བའི་ཁྱུར་ཆ། དེས་ན་ཆོས་བཞིན་གྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ལ་བརྟེན་ལ། སེམས་ཅན་ཉེ་དུ་བྱེད་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་གིས་སྤངས་པར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་པ་ལས། ད་དུང་སེམས་ཅན་གྱི་ཉེས་པ་སྣ་གཅིག་ཀྱང་སྤང་མ་ཐུབ་པ་འདུག་སྙམ་དུ་གནོང་བཀུར། བརྒྱད་པ་ཡན་ལག་ལྔས་བསྡུས་པའི་བག་ཡོད་པ་ནི། འདས་པའི་དུས་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་རྣམས་དྲན་མ་ཐག་ཏུ་ཕྱིར་འཆོས་པ་སྔོན་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། མ་འོངས་པ་ན་ལྟུང་བ་བྱུང་ན་ཡང་ཆོས་བཞིན་དུ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ཉིད་དུ་གོ་གྱོན་པ་ཕྱི་མའི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། ད་ལྟར་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་རྣམས་རྩལ་པོ་ཆེ་རྡབ་འཆོས་པ་བཞིན་དུ་སྟན་དེ་ཉིད་ལས་ལྡང་བའམ། དེ་ཉིད་ལས་ལྡང་བ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྒྱ་མཚོ་ཆེན་པོ་རོ་དང་མི་འགྲོགས་པ་བཞིན་དུ་ལྟུང་བ་དང་ཞག་ཏུ་མི་འགྲོགས་པར་ཕྱིར་འཆོས་པ་དབུས་ཀྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། གནས་གང་དུ་གནས་པ་དང་གྲོགས་གང་དང་འགྲོགས་པ་དང༌། ལོངས་སྤྱོད་གང་ལ་སྤྱད་པ་དང་བྱ་བ་གང་བྱས་པ་དང་མདུན་འགྲོས་ཇི་ལྟ་བུ་བྱས་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་ལ་མི་འབྱུང་བ་དང༌། གཞན་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པའི་བར་དུ་མི་གཅོད་པ་ཞིག་ཏུ་ལེགས་པར་དཔྱད་ནས་འཇུག་ལ། དེ་དག་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་འདུག་ན་མི་འཇུག་པ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཐོག་མར་འགྲོ་བའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ལ། །ཡང་དང་ཡང་དུ་བརྟག་བྱ་བ། །དེ་ཉིད་ཁོ་ན་མདོར་ན་ནི། །ཤེས་བཞིན་བསྲུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ།
Chinese
正如“将我焚烧而死，砍下我的头颅都可以，无论如何也不向烦恼的敌人屈服”所说的那样，需要不厌倦佛法之门，具有忍耐力。此外，如云：“希求功德居住在森林里的人，不应观察他人过失，不应生起‘我特别殊胜，我最优秀’这样的想法。”正如所说的那样，不伤害他人过失和违背行为，具有这六种德性。因为如果揭露他人的伤疤，就会危及方法，从而耗尽一切善行。正如“不要因自己持戒而骄傲，不要因他人破戒而轻蔑。如果仅仅因为持戒而轻蔑他人，那轻蔑者才是破戒之人”所说的那样，要成为自己堕落的群体。因此，要依靠如法的大悲心，想到自己已经发誓要断除一切将众生视为亲友者的所有过失，但至今连众生的一种过失也未能断除，而感到羞愧和敬畏。第八，具有五支所摄的谨慎，即忆起过去所犯的堕落，立即忏悔，这是依于过去的谨慎。如果未来发生堕落，也要如法忏悔，这是依于未来的谨慎。现在发生的堕落，要像大力士迅速止血一样，立即从座位上起身忏悔，或者即使不能立即起身，也要像大海不与尸体为伍一样，不与堕落共处一夜而忏悔，这是依于现在的谨慎。在何处居住，与何人为友，享用何种受用，做何种行为，以及如何前进，才能不违背菩萨的学处，并且为了利益他人而证得大菩提之间不间断，要仔细观察后再行事。如果发现有阻碍，就不要去做，这是在一切行为之初就具有的谨慎。在进入行为时，对于身心的状态，要反复观察，总之，这就是守护正念的特征。
English
As it is said, "Even if I am burned to death, or my head is cut off, I would rather endure it. In no way shall I bow down to the enemy of afflictions." Likewise, one needs to have perseverance without being weary of the door of Dharma. Furthermore, as it is said, "One who desires qualities and dwells in the forest should not scrutinize the faults of others. One should not generate the thought, 'I am particularly superior, I am the best.'" As it is said, one should not inflict wounds on others' faults and contradictory behaviors, possessing these six virtues. Because if one exposes the wounds of others, it endangers the method, thereby exhausting all virtuous deeds. As it is said, "Do not be arrogant because you possess discipline, do not despise others because they lack discipline. If one despises others merely because of discipline, then the one who despises is the one who lacks discipline." One should become part of the group that has fallen. Therefore, rely on the great compassion that is in accordance with the Dharma, and with the thought that one has vowed to abandon all the faults of all those who consider sentient beings as relatives, but still has not been able to abandon even a single fault of sentient beings, feel ashamed and reverent. Eighth, having mindfulness gathered by the five limbs: immediately repenting upon remembering the downfalls that occurred in the past, this is mindfulness based on the past extreme. If downfalls occur in the future, one should still clothe oneself in the understanding that they will be rectified according to the Dharma, this is mindfulness based on the future extreme. For downfalls that occur in the present, like a great hero quickly stopping blood, one should rise from that very seat and confess, or even if one cannot rise from that very seat, one should not associate with the downfall for even a night, just as the great ocean does not associate with corpses, this is mindfulness based on the middle extreme. One should carefully examine where one dwells, with whom one associates, what one enjoys, what one does, and how one proceeds, so that one does not violate the training of a Bodhisattva, and so that one does not interrupt the attainment of great enlightenment for the sake of others. If one finds that there are obstacles to these, one should not engage in them, this is mindfulness that goes before all actions. When engaging in conduct, one should repeatedly examine the state of body and mind. In short, that alone is the characteristic of guarding awareness.