Tibetan
་ལ་སྟེར་བ་ཡང་མ་ཡིན། མི་དགོས་པ་ལ་ལྷག་པར་སྟེར་བ་ཡང་མ་ཡིན་པས་མཐའ་གཉིས་སུ་མ་ལྟུང་བར་བྱ་གསུངས། ཞེ་སྡང་ལ་བརྟེན་པ། གཞན་གྱིས་བཤགས་ཀྱང་མི་ཉན་པར། །ཁྲོས་ནས་གཞན་ལ་འཚོག་པ་དང༌། །ཞེས་པ་ནི་བཟོད་པ་མི་ལེན་པས་འཆོར་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཆར་འབེབས་པ་ཞིག་ལ་དགེ་བསྙེན་ཞིག་གིས་བགྲོ་གླེང་བྱས་པས་དགེ་བསྙེན་གྱིས་རྣལ་འབྱོར་པ་ཕམ་པར་བྱས་པའི་བཟོད་གསོལ་བྱས་པ་མ་བཞེས་པས། སྔར་ཆུ་མིག་གི་སྦྲུལ་པང་དུ་འོངས་ཀྱིན་ཆར་འབེབས་པ་ལ་བཟོད་གསོལ་མ་བཞེས་པས་ཆར་མ་ཕེབས་པ་ལྟར་རོ། །ཇོ་བོས་ཀྱང་བི་ཀྲ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་གནས་བརྟན་ལ་བྱས་པས་མ་འདོད་དེ་ཁོ་བོ་ལ་ཉེས་པ་མེད་གསུངས། འདི་ཉེན་ཆེ་བས་དང་པོ་ནས་སུ་དང་ཡང་འདོམ་ཐུག་མ་འོང་བར་བསླབ། བྱུང་ན་ཡང་པང་དུ་སྦྲུལ་བྱུང་བ་ལྟར་བྱ། འཚོག་པས་ནི་ནམ་ཀྱང་འཆོར། གཏི་མུག་ལ་བརྟེན་པ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་སྤོང་བྱེད་ཅིང༌། །དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་སྟོན་པའོ། །ཞེས་པ་ནི། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གང་སྤོང་ཡང་འཆོར། བོད་ལ་སྤྱི་སྤོང་བ་མེད། གྲུབ་མཐའ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱེ་བྲག་སྤོང་ཉེན་ཆེ་གསུངས། དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་ནི་ཆོས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་ཏེ་སྤྱན་སྔ་བའི་ཞལ་ནས། ཨ་མ་ན་སི་བསད་ཀྱང་སྡིག་པ་མི་ཡོང་གསུངས། པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། ཨ་མ་ན་སི་ཆོས་མིན་བྱ་བ་ཡང་མི་ཕོད་དེ་འཇུག་པར་ཡང་མི་བྱ། འོན་ཀྱང་གཅེར་བུ་ལ་སོགས་པའི་སྤྱོད་པ་འདི་མུ་སྟེགས་ཁོ་ནའི་ཡིན་གྱི་ཆོས་ན་ཡེ་མེད་གསུངས། དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་ཞལ་ནས། བོན་པོ་ལ་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ནས་འདོན་པའི་བོན་ན་རག་དོང་སྤྲུག་བྱ་བ་ཡོད། དེའི་ལད་མོ་སྔགས་པའི་མཎྜལ་དྲུག་པ་བྱ་བ་ཡོད་པས་དེ་ཀུན་ཡིན་གསུངས་ཏེ་དེ་རྒྱང་རིང་ངེ་བ་ཡིན། དེ་བས་ཀྱང་སྒྲུབ་པ་དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་ནི་འོག་མ་ལ་འཇུག་པ་དང༌། བཤད་པ་དམ་ཆོས་འདྲར་སྣང་རྟོགས་པ་མེད་པར་འཆད་པ་ལ་བཤད་དེ། དེས་ན་ཕྲ་བར་ཡོད་པས་བླ་མས་ཚོད་བཟུང་གིན་བྱའོ་གསུངས། ཞེས་བྱུང་ཞིང་དེ་དག་གི་མཆན་བུར། གཞི་མ་བདག་དང་གཞན་ལ་བསམ་པ་རྙེད་པ་ལ་ཆགས་པས་སྦྱོར་བ་བདག་བསྟོད་གཞན་སྨོད་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ཞིག་བྱས་ཏེ་དགའ་ཞིང་མགུུ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཆུང་ངུ་ཙམ་ཡང་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པ་དང་ཕམ་པའོ། །གཞི་མ་སེམས་ཅན་དུཿཁ་མགོན་མེད་པ་ལ་བསམ་པ་སེར་སྣས་སྦྱོར་བ་ཆོས་ནོར་མི་སྟེར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་གྲུབ་པ་ཞིག་བྱས་ཏེ། དེ་ལ་དགའ་ཞིང་མགུ་བ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བ་དང༌། ངོ་ཚ་དང་ཁྲེལ་ཡོད་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོ
Chinese
给予也不行。对于不需要的，额外给予也不行，所以说不要堕入两边。依靠嗔恨，他人忏悔也不听，愤怒而辱骂他人等，这是因为不接受忍耐而堕落。比如，一位瑜伽士降雨，一位居士与他辩论，居士战胜了瑜伽士，瑜伽士做了忍耐的祈求却没有接受，如同以前在水泉的蛇穴中来降雨，因为不接受忍耐的祈求而没有下雨一样。阿底峡尊者也对毗柯罗摩尸罗寺的住持这样做，但住持不高兴，说自己没有过错。这很危险，所以一开始就教导不要与任何人发生争执。如果发生了，也要像蛇出现在怀里一样对待。辱骂则永远会堕落。依靠愚痴，舍弃大乘，显现相似正法等。无论是舍弃总的还是个别的，都会堕落。西藏没有舍弃总体的。说依靠宗派而舍弃个别是很危险的。相似正法是法的影像，如香巴噶瓦的口中所说：杀死阿玛纳斯也不会有罪过。普穹瓦说：阿玛纳斯不是法，也不敢做，也不应该加入。然而，裸体等的行为，这仅仅是外道的，在佛法中根本没有。格西敦巴说：苯教有一种从六道众生中超度的苯教，叫做“拉东楚”，咒师有模仿它的“曼扎六巴”，说那些都是，那是很遥远的。比起那个，修行相似正法是加入下等，讲说相似正法是无证悟而讲说，所以说它很微细，上师要经常观察。文中写道，那些注释中说，根本是对于自己和他人，因为贪执于获得，所以造作赞自己毁他人的身语行为，并且对此感到高兴和满足，视为功德，甚至连极小的羞耻和惭愧都没有生起，这是超越了限度和失败。根本是对于无依无靠的众生的痛苦，因为悭吝，所以造作不给予佛法和财物的身语行为，并且对此感到高兴和满足，视为功德，甚至羞耻和惭愧都没有生起。
English
Giving is also not allowed. Giving extra to those who don't need it is also not allowed, so it is said not to fall into either extreme. Relying on hatred, even if others confess, one does not listen, and one gets angry and insults others, etc. This is because one does not accept patience and falls. For example, a yogi was making it rain, and a layman debated with him. The layman defeated the yogi, and the yogi made a request for patience, but it was not accepted. It was like before, when he came to the snake's den in the spring to make it rain, but because he did not accept the request for patience, it did not rain. Atisha also did this to the abbot of Vikramashila Monastery, but the abbot was not happy and said that he had no fault. This is very dangerous, so from the beginning, it is taught not to argue with anyone. If it happens, treat it like a snake appearing in your lap. Insulting will always lead to downfall. Relying on ignorance, abandoning the Great Vehicle, and displaying what appears to be similar to the true Dharma, etc. Whether one abandons the general or the specific, one will fall. In Tibet, there is no abandonment of the general. It is said that relying on sectarianism to abandon the specific is very dangerous. Similar Dharma is the image of the Dharma, as Shangba Gawa said: Killing Amanas will not bring sin. Puto Ba said: Amanas is not Dharma, and one does not dare to do it, nor should one join it. However, practices such as nudity are only for heretics and are not found in the Dharma at all. Geshe Tonpa said: In Bonpo, there is a Bonpo practice called "Lha Dong Chug" that liberates beings from the six realms. The mantra practitioners imitate it with "Mandala Drugpa," and he said that those are all it, which is very far away. Compared to that, practicing similar Dharma is joining the lower, and explaining similar Dharma is explaining without realization. Therefore, it is said to be subtle, and the lama should always observe it. It is written in the commentaries that the root is, for oneself and others, because of attachment to gain, one creates bodily and verbal actions that praise oneself and denigrate others, and one is happy and satisfied with this, viewing it as a virtue, and even the slightest shame or embarrassment does not arise, which is exceeding the limit and failure. The root is, for the suffering of helpless sentient beings, because of stinginess, one creates bodily and verbal actions that do not give Dharma or wealth, and one is happy and satisfied with this, viewing it as a virtue, and even shame and embarrassment do not arise.
Tibetan
ད་ལས་འདས་པ་དང་ཕམ་པའོ། །གཞི་མ་གཞན་གྱིས་བཟོད་པར་གསོལ་བ་ལ་བསམ་པ་ཞེ་སྡང་གིས་འཚོག་པའི་སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ཞིག་བྱས་ཏེ་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ནའོ། །གཞི་མ་སེམས་ཅན་ལ་བསམ་པ་ཞེ་སྡང་གིས་འཚོག་པའི་སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ཞིག་བྱས་ཏེ་གཉེན་པོ་མ་སྐྱེས་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་ནའོ། །གཞི་མ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ལ་བསམ་པ་མི་ཤེས་པས་སྦྱོར་བ་ལུས་ངག་ཏུ་ཐོན་པ་ཞིག་བྱས་ནས་གཉེན་པོ་མེད་པར་ཐུན་ཚོད་ལས་འདས་པ་ནའོ། །ཞེས་འབྱུང་བ་ལྟ་བུའི་རྩ་ལྟུང་དེ་དག་གིས་མ་གོས་པར་བྱས་ནས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ་གསུམ་ལ་ལེགས་པར་སློབ་པ་ལས། སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྡམས་པའི་ཚད་ནི་པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། འདས་པའི་འདོད་པ་ལ་མི་ལྟ་བ་དང༌། མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་དང༌།ད་ལྟར་གྱི་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་མེད་པ་དང༌། དབེན་པ་ལ་དགའ་བ་དང༌། ངག་དང་རྟོག་པ་ཡོངས་སུ་དག་པ་དང༌། བདག་ཉིད་ལ་ཁྱད་དུ་མི་གསོད་པ་དང༌། བཟོད་པ་དང་དེས་པ་དང༌། ཡན་ལག་ལྔས་བསྡུས་པའི་བག་ཡོད་པ་དང༌། ཆོ་ག་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང༌། འཚོ་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའོ། །སོ་སོར་ཐར་པ་ལས་བྱུང་བའི་བཞི་བཅུ་རྩ་བདུན་དང་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་ཞུ་བ་དང་ཕྲན་ཚེགས་དང་བཅས་པ་ལས་གསུངས་པའི་ཉེས་བྱས་ཕྲ་མོས་ཀྱང་མ་གོས་པ་སྙམ་བྱེད་ཀྱང་ལེགས་པར་བསྡམས་པའི་ཆོས་བཅུ་པོ་འདི་མ་ཚང་ན་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་ཅན་དུ་མི་འགྲོ། ཞེས་གསུངས་པ་ལ། དང་པོ་འདས་པའི་འདོད་པ་ལ་མི་ལྟ་བ་ནི། འདས་པ་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོའི་འདོད་པ་བོར་བ་ཡིན་ཡང་ཕྱིའི་འདོད་པ་ལ་རྩྭ་འམ། རང་གི་འདོད་པ་ལ་མི་གཙང་བ་དོར་བ་ལ་ངས་འདི་དོར་བ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཡང་ལྟ་བ་མེད་པ་བཞིན་དུ་མི་ལྟ་བ་སྟེ། ད་ལྟ་ནི་ཕ་ཞིང་ལ་སོགས་པ་ཁྱིམ་གྱི་འབྱོར་པ་ཆེ་རབ་ཅིག་ལ་སྤྱད་དུ་ཡོད་ན་མཐུན་རྐྱེན་འཛོམས་ཟེར་ནས་ཡོན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་ལས་འདོད་པ་བོར་བ་མེད། གལ་ཏེ་ལན་ཅིག་བོར་ལོ་བྱས་ཀྱང་བུ་མོ་འབྲོལ་ཆུང་བཞིན་དུ་སོང་བ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་དཀའ། གཉིས་པ་མ་འོངས་པ་ལ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་ནི། འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ནང་ན་ཆེ་ཤོས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཡིན་ཏེ་དེའི་ནང་དུ་འགྲོར་ཡོད་ཀྱང་ནགས་ཚང་ཚིང་ཚེར་མས་གཟིངས་པ་མི་རྒོད་དང་གཅན་གཟན་གདུག་པ་ཡོད་པའི་འཇིགས་པ་ཆེན་པོ་སྣ་ཚོགས་གཟིང་གཟིང་པར་འཇུག་པ་ལྟ་བུར་མཐོང་བས་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་སྟེ། ད་ལྟ་ཚེ་ཕྱི་མ་མ
Chinese
现在是违越和堕落。根本是，对于请求他人宽恕，生起嗔恨心的行为，以身语表现出来，在对治生起之前，超过时限。根本是，对于有情众生，生起嗔恨心的行为，以身语表现出来，在对治生起之前，超过时限。根本是，对于大乘佛法，由于不了解而以身语表现出来的行为，在没有对治的情况下，超过时限。像这样，不做那些根本堕落，好好地学习三种戒律。关于以律仪戒好好守护的程度，布朵瓦说：不回顾过去，不欣求未来，不特别执着现在，喜欢寂静，语言和念头完全清净，不贬低自己，安忍和忍耐，以五支摄持的谨慎，仪轨圆满，生活圆满。即使自认为没有被从别解脱戒产生的四十七条和分别、解释、琐碎等中所说的细微罪过所染污，但如果这十种善护之法不齐全，也不能算是以律仪戒好好守护。如是说。第一，不回顾过去，是指即使舍弃了过去转轮王的欲妙，也不像舍弃外在的欲妙如草，或舍弃自己的欲妙如不净物那样，认为“我舍弃了这个”，而不去回顾。现在如果能享用父亲的田地等家庭的巨大财富，就说条件具足，并将其视为功德，而没有舍弃欲望。即使有一次假装舍弃，也像小鸟飞走一样，菩萨戒是难以得到的。第二，不欣求未来，是指在欲望的享受中，最大的是他化自在天，即使要到那里去，也像是进入了荆棘丛生的森林，充满了野人和凶猛野兽的各种巨大恐惧，因此不欣求。现在对于来世
English
Now it is transgression and defeat. The root is, regarding requesting others for forgiveness, an action arising from anger, manifested in body and speech, exceeding the time limit before an antidote arises. The root is, regarding sentient beings, an action arising from anger, manifested in body and speech, exceeding the time limit before an antidote arises. The root is, regarding the Mahayana Dharma, an action arising from not understanding, manifested in body and speech, exceeding the time limit without an antidote. Like this, by not being defiled by those root downfalls, one should properly train in the three trainings of discipline. Regarding the extent of being well-guarded by the discipline of vows, Putowa said: Not looking back at the past, not rejoicing in the future, not being particularly attached to the present, delighting in solitude, speech and thoughts being completely pure, not disparaging oneself, patience and endurance, being mindful gathered by the five limbs, rituals being complete, and livelihood being complete. Even if one thinks that one is not defiled by even the slightest faults mentioned in the forty-seven arising from individual liberation, and the distinctions, explanations, and details, if these ten qualities of good protection are not complete, one cannot be considered well-guarded by the discipline of vows. Thus he said. First, not looking back at the past means that even if one has abandoned the pleasures of a past Chakravartin king, one does not look back, just as one does not look at abandoning external pleasures like grass, or abandoning one's own pleasures like impure things, thinking, "I have abandoned this." Now, if one can enjoy a large family fortune such as a father's fields, one says that the conditions are complete and considers it a virtue, without abandoning desire. Even if one pretends to abandon it once, it is like a small bird flying away, and the Bodhisattva vow is difficult to obtain. Second, not rejoicing in the future means that among the enjoyments of desire, the greatest is the Paranirmitavasavartin, but even going there is like entering a forest full of thorns and thickets, filled with various great fears of wild people and ferocious beasts, so one does not rejoice. Now, regarding the next life,