Tibetan
བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་ཀྱང་འཁོར་གསུམ་དུ་ཞེན་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། མདོར་ན་སྙིང་རྗེ་ཡོད་ཀྱང་དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང་བཅས་པ་དང༌།སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་ཡང་སྙིང་རྗེས་མ་ཟིན་པ། སྙིང་རྗེའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མི་འདུག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་སྒོ་གསུམ་གྱི་མི་དགེའི་ལས་རྣམས་གང་ཡང་མི་བྱའོ། །ཞེས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་སྤྱན་སྔར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པ་བཞིན་དུ་རང་གིས་ཀྱང་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ཁས་བླངས་ཤིང་དམ་འཆའ་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཡུལ་མེད་ན་རང་གིས་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་བླངས་པ་འདི་ཡང་འཕགས་པའི་གཞུང་ན་ཡང་གསལ་པོར་བཞུགས་པ་ལ། འདིར་འདི་སྣང་སྟེ་ཡུལ་ཡོད་ན་འཕགས་པའི་ལུགས། མེད་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་ཐ་དད་དུ་གནང་བ་ཡང༌། སོ་སོར་ཐར་པ་ལ་སྡེ་པ་ཐ་དད་ཀྱི་ཆོ་ག་ཐ་དད་པས་གཏོང་ཐོབ་དང་བསྲུང་མཚམས་མི་འདྲ་བ་བཞིན་དུ། ལུགས་འདི་གཉིས་ཀྱང་ཆོ་ག་ཐ་དད་པས་བསྲུང་མཚམས་དང་གཏོང་ཐོབ་མི་འདྲའམ་སྙམ་ན། ཆོ་ག་ཐ་དད་ཀྱང་དེ་དག་མི་འདྲ་བ་མེད་པའི་དོན་དུ་ཡིན། འོ་ན་རྩ་ལྟུང་མང་ཉུང་གསུངས་པ་དེ་ངེས་དོན་གང་ཡིན་སྙམ་ན། འཕགས་པའི་ལུགས་དེ་ངེས་དོན་ཡིན། ནམ་མཁའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་ལས་དང་པོ་པའི་བརྒྱད་པོ་ཀུན་ཕལ་ཆེར་སྨོན་པའི་བསླབ་བྱར་འདུ། རྒྱལ་བློན་གྱི་ཀུན་ཕལ་ཆེར་ཐུན་མོང་བའི་སོ་སོར་ཐར་པར་འདུ། བློ་སྦྱངས་མ་བྱས་སེམས་ཅན་ལ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒྲོག་པ་ལ་སོགས་པ་ཤས་ཤིག་ཉེས་པ་ལྕི་བ་ལ་དགོངས་ནས་རྩ་ལྟུང་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། དེ་དག་བྱུང་ཡང་སྡོམ་པ་མི་འཆོར། དེས་ན་ངེས་དོན་འཕགས་པའི་ལུགས་ཡིན་གསུངས། དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་ཁས་བླངས་སོ།། གསུམ་པ་བསླབ་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་ལ། བསླབ་པ་སློབ་པའི་འབྲེལ་དང༌། བསླབ་བྱ་དངོས་བཤད་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། རང་གི་ལུས་ངག་སེམས་ནི་རྣམ་དག་རྒྱུ། ། འཇུག་པའི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་སྡོམ་གནས་པས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྔར་ཆོ་གའི་སྐབས་སུ་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་ལུས་དང་ངག་དང་སེམས་ནི་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་མ་གོས་པའི་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བའི་རྒྱུ་ཡང་རྒྱལ་བའི་སྲས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་སློབ་པར་དམ་བཅས་པ་འཇུག་པའི་སེམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན་པས་དེའི་བསླབ་བྱ་རྣམས་འཆད་ཅེས་པ་སྟེ། མཁན་པོ་དཔལ་ལྡན་པའི་ཞལ་ནས།
Chinese
即使修持伟大的菩提，也要舍弃对三轮的一切执着。总而言之，即使有慈悲心，也要舍弃与对实有的执着并存的状态；即使修习空性，也要舍弃没有慈悲心摄持的状态；要舍弃一切不具慈悲心之本质的状态，从而达到清净。进一步概括地说，就是任何身语意三门的不善业都不要做。如是，圣者文殊菩萨在如来龙音王佛前亲口承诺，自己也同样在十方诸佛前承诺并发誓。对此，霞惹瓦尊者说：如果没有依据，自己向十方诸佛承诺之事，也在圣者的论典中清楚地记载着。这里出现这样的情况，如果依据存在，则是圣者的传统；如果不存在，则是阿阇黎的传统，二者有所不同。就像别解脱戒因部派不同，仪轨也不同，从而导致舍弃和守护的界限不同一样。这两种传统也因为仪轨不同，导致守护的界限和舍弃的获得不同吗？即使仪轨不同，也是为了达到它们之间没有差异的目的。那么，所说的根本堕罪多少的决定性意义是什么呢？圣者的传统是决定性的意义。如《虚空藏经》中所说的最初行者的八条，大多属于发愿的学处。国王和大臣的，大多属于共同的别解脱戒。对于未经调伏的众生宣说空性等等，一部分是考虑到罪过严重而显示为根本堕罪。即使发生这些，戒律也不会丧失。因此，圣者的传统是决定性的意义。如是承诺了戒律。第三，学习学处的方法，分为学习学处的关联和宣说学处本身两部分。第一部分是：自身的身体、语言和心是清净的因，安住于趣入之心的自性戒律中。如是说，如前在仪轨时所承诺的那样，自身的身体、语言和心，也是不被不善之方所染污，成为清净之因，也即是誓愿学习佛子之学处，安住于趣入之心的自性菩萨戒律中，因此宣说其学处。堪布吉祥尊者说：
English
Even when practicing great Bodhi, one must abandon all attachment to the three spheres. In short, even with compassion, one must abandon the state of coexisting with clinging to entities; even when meditating on emptiness, one must abandon the state of not being grasped by compassion; one must abandon all states that do not possess the essence of compassion, thereby achieving purity. To summarize further, one should not engage in any non-virtuous actions of the three doors of body, speech, and mind. Thus, the noble Manjushri personally pledged before the Tathagata King of Dragon Sound, and I myself also pledge and vow before the Buddhas of the ten directions. Regarding this, Sharawa said: If there is no basis, this pledge that I have made before the Buddhas of the ten directions is also clearly recorded in the treatises of the noble ones. Here, it appears that if a basis exists, it is the tradition of the noble ones; if it does not exist, it is the tradition of the Acharyas, and the two are different. Just as the Pratimoksha vows differ due to different schools, and the rituals also differ, leading to different boundaries of abandonment and protection. Do these two traditions also differ in the boundaries of protection and the attainment of abandonment due to different rituals? Even though the rituals are different, it is for the purpose of achieving no difference between them. Then, what is the definitive meaning of the stated number of root downfalls? The tradition of the noble ones is the definitive meaning. As stated in the Sutra of the Essence of Space, the eight practices for beginners mostly belong to the precepts of aspiration. Those of kings and ministers mostly belong to the common Pratimoksha vows. Explaining emptiness to sentient beings who have not been tamed, and so on, is shown as a root downfall, considering the severity of the fault. Even if these occur, the vows are not lost. Therefore, the tradition of the noble ones is the definitive meaning. Thus, the vows have been pledged. Third, regarding the method of learning the precepts, there are two parts: the connection of learning the precepts and the actual explanation of the precepts. The first part is: One's own body, speech, and mind are the cause of purity, residing in the vows that are the nature of the entering mind. As it is said, as pledged earlier during the ritual, one's own body, speech, and mind, which are not defiled by the non-virtuous side, become the cause of purity, which is also the vow to learn the precepts of the Buddha's sons, residing in the vows of the Bodhisattva's discipline, which is the nature of the entering mind, therefore explaining its precepts. Khenpo Paldan said: