Tibetan
པས་ན་སྡོམ་པ་འབོག་བཟོད་ཅེས་བྱ། ཟང་ཟིང་ཅུང་ཟད་ཙམ་ལ་ཡང་མི་ལྟ་བས་སྙིང་རྗེ་ཅན་ཞེས་བྱ་སྟེ། སྙིང་རྗེ་ཡང་སློབ་མ་དེ་གཅིག་པུ་ཙམ་ལ་མ་ཡིན་གྱི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པས་འདིས་སྡོམ་པ་ཐོབ་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མགོན་སྐྱབས་སུ་འགྱུར་སྙམ་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན། སློབ་དཔོན་གྱི་ལུགས་ཀྱིས་ཡན་ལག་བདུན་པ་རྒྱས་པར་སྔོན་དུ་བྱེད། འཕགས་པའི་ལུགས་ཀྱིས་སྨོན་འཇུག་གཉིས་ཀ་ཕྱག་དང་མཆོད་པ་ཙམ་སྔོན་དུ་བཏང་ནས་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་དག་ནི་ཡུལ་ཡོད་པའི་ཆོ་ག་སྟེ། ཡུལ་ཡོད་པ་བྱ་བ་ངས་སྡོམ་པ་དབོག་གིས་ཟེར་བ་ཡོད་པ་ལ་ཡང་མི་ཟེར། ཟོང་བཅོལ་ངས་བཀྱེར་ལ་མི་བསྐུར། ཆོས་ངས་བཤད་ལ་མི་ཉན་ཟེར་བ་དང་འདྲ། ཕར་ལ་འཁྱོགས་ཐབས་མེད་པར་བྱས་ནས་འབོགས་སུ་བཅུག་པ་ལ་ཡང་མི་ཟེར། མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་གསུངས། གཉིས་པ་ཡུལ་དངོས་སུ་མེད་པ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ལས་མོས་པས་བླང་བའི་ཆོ་ག་ལ། དེ་ཉིད་བཤད་པའི་དགོས་པ། གང་ལས་བཤད་པའི་ཁུངས། ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་དངོས་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། དེ་ལ་འབད་པ་འདི་འདྲ་བའི། །གལ་ཏེ་བླ་མ་མ་རྙེད་ན། །དེ་ལས་གཞན་སྡོམ་ནོད་པ་ཡི། །ཆོ་ག་ཡང་དག་བཤད་པར་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་འཇུག་པ་ལེན་པའི་བློ་ཚད་དུ་ཕྱིན་པ་ཞིག་གིས་ཡུལ་བླ་མ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་ལས་བླངས་པ་དེ་ལ་སྔོན་སྒྲོ་བྱང་ཚུལ་གྱིས་རྒྱ་གར་ན་གཅིག་ཡོད་ན་དང་ང་དེར་འགྲོ་སྟེ་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་བླང་ཡུལ་གྱི་བླ་མ་ཞིག་རྒྱ་གར་ནག་གམ་འཛམ་བུ་གླིང་རང་གིས་བགྲོད་ནུས་ཚོད་ག་ན་འདུག་ཀྱང་དེར་དཀའ་ཚེགས་ལ་མི་བཙིག་པར་འགྲོ་བའྀ་འབད་པས་ཕྱིན་ནའང༌། གོང་དུ་བསྟན་པའི་མཚན་ཉིད་བཞི་དང་ལྡན་པ་འདི་འདྲ་བས་གལ་ཏེ་བླ་མ་ཞིག་གཏན་མེད་པའམ་ཡོད་ཀྱང་དེར་འགྲོ་བ་ལ་རང་གི་སྲོག་གམ་ཚངས་སྤྱོད་ཀྱི་བར་ཆད་དུ་འགྲོ་བའི་ཉེས་དམིགས་ཡོད་ནས་མ་རྙེད་ན་ཡུལ་བླ་མ་དངོས་སུ་ཡོད་པ་ལས་བླང་བའི་ཆོ་ག་དེ་ལས་གཞན་ཡུལ་བླ་མ་དངོས་སུ་མེད་ཀྱང་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རང་གི་མོས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ནོད་པ་ཡི་ཆོ་ག་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བ་ཡང་དག་པའང་བཤད་པར་བྱ། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། ཡུལ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཚོད་འཛམ་བུའི་གླིང་ན་རང་གིས་བགྲོད་པར་ནུས་པའི་ས་གང་ན་ཡང་མེད་ན། ཡུལ་མེད་པའི་ཆོ་ག་འདིས་བླང་དུ་རུང༌། རྒྱ་གར་ན་ཡོད་པར་ཤེས་བཞིན་དུ་བོད་དུ་སླ་ཆོས་ཀྱིས་ཆོ་ག་འདིས་ལེན་ན་མི་སྐྱེ། ད་ལྟ་སྡོམ་པ་སྐྱེ་བ་ཡོད་ན་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་ལེན་པའི་ཆོ་ག་འདི་ཁོ་ན་འཆགས་པའི་དུས་ཡིན། ད་ལྟ་རྒྱ་གར་ན་ཡང་ཡོངས་གྲགས་སུ་ཡོད་པ་མི་འདྲ་གསུངས་ཤིང་ཕྱིས་ཀུན། ད་ལྟ་རྒྱ་གར་ན་ཡོད་མིན་ཀྱང་མི་ཤེས་བོད་ན་ཡོད་མིན་ཀྱང་མ་ཤེས་ཀྱང་གསུངས་སྐད། གཉྀས་པ་ཆོ་ག་དེ་གང་ལས་བཤད་པའི་ཁུངས་ནི། དེ་ལ་སྔོན་ཚེ་འཇམ་པའི་དཔལ། །ཨམྤ་རཱའ་ཛར་གྱུར་པ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ། །འཇམ་དཔལ་གྱི་ནི་སངས་རྒྱས་ཞིང༌། །རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས་བཤད་པ་ལྟར། །དེ་བཞིན་འདིར་ནི་རབ་གསལ་བྲི། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་འཇུག་པ་ལེན་པའི་བློ་ཚོད་དུ་ཕྱིན་ཀྱང་ལེན་ཡུལ་གྱི་བླ་མ་མ་རྙེད་པ་དེ་ལ་སྔོན་གྱི་ཚེ་ན་རྗེ་བཙུན་འཇམ་པའི་དཔལ་ཨམྤ་རཱའ་ཛར་ཏེ་བོད་སྐད་དུ་རྒྱལ་པོ་ནམ་མཁའ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་ཡིས་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་ཐུགས་བསྐྱེད་པ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཞིང་གི་རྒྱན་གྱི་མདོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལྟར་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་བཅུའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར་རང་གི་མོས་པས་འཇུག་པ་བླང་བའི་ཆོ་ག་ཞིག་བསྟན་བཅོས་འདིར་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྲི། ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་ཤ་ར་བ་ཆེན་པོའི་ཞལ་ནས། སྔོན་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་ཡུལ་ཨམྤའི་རྒྱལ་པོ་ནམ་མཁར་སྐྱེ་བ་ཞེས་པའམ། ཡང་ཨམྤ་ཞེས་པ་དེ་ནམ་མཁའི་རྒྱ་གར་སྐད་ཡིན་པ་ཡང་སྲིད། དེ་ལོ་འབུམ་གྱི་བར་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་འབྲུག་སྒྲ་དབྱངས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་ལ་བསོད་སྙོམས་དྲངས། ཡོན་ཡང་ཕུལ་ནས། དབེན་པ་ན་བཞུགས་ཏེ་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ནི་བྱས་ནས་དེ་ལྷ་ལ་སོགས་པར་བསྔོའམ་གར་བསྔོ་སྙམ་དུ་ཐུགས་ལ་དགོངས་པའི་དུས་ན་ནམ་མཁའ་ལས་ལྷས་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དམན་པར་མ་བསྔོ་བར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བསྔོས་ཤིག་ཅེས་བསྐུལ་ནས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དེའི་སྤྱན་སྔར་ཉིད་ཀྱིས་ཐུགས་དམ་བཅས་པ་འདི་བཞིན་དུ་མཛད་པ་ཡིན་གསུངས། གསུམ་པ་མདོ་དེ་ལས་ཇི་ལྟར་བཤད་པའི་ཆོ་ག་དངོས་ནི། མགོན་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔ་རུ། ། རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང༌། །འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་མགྲོན་དུ་གཉེར། །དེ་དག་འཁོར་བ་ལས་བསྒྲལ་ལོ། །གནོད་སེམས་ཁྲོ་བའི་སེམས་ཉིད་དང༌། །སེར་སྣ་དང་ནི་ཕྲག་དོག་ཉིད། །དེང་ནས་བཟུང་སྟེ་བྱང་ཆུབ་དག །ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མི་བྱའོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་བྱ་ཞིང༌། །སྡིག་དང་འདོད་པ་སྤང་བར་བྱ། །ཚུལ
Chinese
因此称为堪能授予律仪。因为不顾及些微的财物，所以称为具悲者。而且，此悲心并非只针对一个弟子，而是遍及一切有情，心想此人获得律仪后，将成为一切有情的怙主和救护，必须要有这样的想法。依阿阇梨的规矩，先广行七支供。依圣者的规矩，先仅以发愿和趣入二者作顶礼和供养。这些是有所依境的仪轨。有所依境之事，如果我说“我来授予律仪”，却又不这么做；如同货物委托了我却不寄送，法我说了却不听闻一般。如果强迫他人毫无转圜余地地接受律仪，也不应如此。必须是具足相状者，如此说道。二是实际上没有所依境，从十方诸佛处以信心领受的仪轨。分为：宣说此仪轨的必要、从何处宣说的出处、如何宣说的真实仪轨三者。首先是： 若无如是之勤奋， 若未寻得具德师， 则彼之外受律仪， 如实仪轨当宣说。 如是说，作为所依的补特伽罗，是趣入受戒的智慧达到极致者，对于从实际存在的所依境上师处领受律仪，以前面所说的消除疑惑的方式，如同说“如果印度有一个，我就去那里”一样，趣入领受律仪的上师，无论在汉地还是赡部洲自己能够前往的任何地方，也不畏惧困难而努力前往。如果像前面所示那样，具备四种相状的上师根本不存在，或者即使存在，但前往那里会危及自己的生命或梵行，有这样的过失而无法寻得，那么，有实际存在的所依境上师处领受律仪的仪轨之外，即使没有实际存在的所依境上师，在十方诸佛的面前，以自己的信心领受菩萨的戒律仪轨，也应当如实宣说没有增损的仪轨。对此，霞惹瓦说道：衡量有无所依境的标准是，赡部洲自己能够前往的任何地方都没有。可以用这个无所依境的仪轨来领受。如果明知印度有，却在藏地以偷懒的方式用这个仪轨来领受，是不行的。
English
Therefore, it is called being able to bestow vows. Because one does not look at even a small amount of material possessions, one is called compassionate. Moreover, this compassion is not only for one disciple, but extends to all sentient beings, thinking that after this person obtains the vows, he will become the protector and refuge of all sentient beings, one must have such a thought. According to the tradition of the Acharya, the seven-branch offering is performed extensively in advance. According to the tradition of the Noble Ones, both aspiration and engagement are preceded only by prostrations and offerings. These are the rituals with an object of refuge. Regarding the matter of having an object of refuge, it is not right to say, "I will bestow the vows," and then not do it. It is like entrusting goods to me but not sending them, or like me speaking the Dharma but no one listening. It is also not right to force others to accept the vows without any possibility of turning back. It is said that one must be qualified. Secondly, regarding the ritual of taking vows through faith from the Buddhas of the ten directions when there is no actual object of refuge. It is divided into three parts: the necessity of explaining it, the source from which it is explained, and the actual ritual of how to explain it. The first is: If there is no such effort, If a qualified lama is not found, Then other than that, taking vows, The true ritual should be explained. As it is said, the person who serves as the basis is one whose intelligence has reached its peak in entering and taking vows. Regarding taking vows from an actual lama who exists as an object of refuge, in the manner of dispelling doubts as mentioned earlier, just as one would say, "If there is one in India, I will go there," even if the lama from whom one is to take the vows is in China or anywhere in Jambudvipa that one can travel to, one should go there without fearing difficulties and with effort. If, as shown above, such a lama possessing the four qualities does not exist at all, or even if he exists, but going there would endanger one's life or celibacy, and one cannot find him due to such faults, then, other than the ritual of taking vows from an actual lama who exists as an object of refuge, even if there is no actual lama as an object of refuge, in the presence of the Buddhas of the ten directions, with one's own faith, the ritual of taking the vows of a Bodhisattva's discipline, which is free from exaggeration and accurate, should also be explained. Regarding this, Sharawa said: The standard for measuring whether there is an object of refuge or not is that there is no place in Jambudvipa that one can travel to. One can take vows using this ritual without an object of refuge. If one knows that there is one in India, but takes vows in Tibet using this ritual out of laziness, it is not right.
Chinese
耶！现在如果有生起誓言，这正是面向十方诸佛面前受戒的仪轨形成之时。现在据说在印度也有，但和通常所知的不一样。现在也不知道印度是否有，也不知道西藏是否有。第二，这个仪轨出自何处呢？对此，往昔的妙吉祥（འཇམ་པའི་དཔལ།，梵文：Manjushri，梵文罗马拟音：Mañjuśrī，汉语字面意思：文殊），化身为安巴饶扎（ཨམྤ་རཱའ་ཛར།，梵文：Ambarāja，梵文罗马拟音：Ambarāja，汉语字面意思：虚空王），是如何发起菩提心的呢？文殊的佛刹，如《庄严经》中所说的那样，在此明明白白地写下来。意思是说，作为所依之人，即使生起了想要受戒的念头，但如果没有找到传戒的上师，那么在往昔，至尊妙吉祥化身为安巴饶扎，也就是藏语所说的国王虚空，他是如何发起无上菩提心的呢？就像圣文殊本身的佛刹的《庄严经》中所说的那样，在十方诸佛面前，以自己的意愿接受入门的仪轨，就在这部论典中清楚地写下来。正如霞惹瓦大师所说：以前圣文殊在安巴地方转生为国王虚空，或者安巴是虚空的印度语也有可能。他在数百万年间，向如来龙声王及其眷属乞食，也供养了财物，然后在寂静处修行，做了广大的善根，在想要将这些善根回向给天等众生时，从虚空中传来天神说，不要回向给低劣的众生，而要回向给圆满菩提。然后就在那位如来面前立下誓言，像这样行持。第三，经中是如何宣说的实际仪轨呢？在诸位怙主面前，发起圆满菩提心，将一切众生作为客人招待，将他们从轮回中解脱出来。嗔恨心和愤怒心，吝啬和嫉妒，从今以后直到获得菩提之前，都不要做。应当行持梵行，应当断除罪恶和欲望。戒
English
Yes! Now, if there is the arising of vows, this is precisely the time for the formation of the ritual for taking vows before the Buddhas of the ten directions. Now, it is said that it also exists in India, but it is different from what is commonly known. Now, it is not known whether it exists in India, nor is it known whether it exists in Tibet. Secondly, what is the source from which this ritual is explained? Regarding this, in the past, Mañjuśrī (འཇམ་པའི་དཔལ།, Sanskrit: Manjushri, Romanized Sanskrit: Mañjuśrī, literal meaning: Gentle Glory), transformed into Ambarāja (ཨམྤ་རཱའ་ཛར།, Sanskrit: Ambarāja, Romanized Sanskrit: Ambarāja, literal meaning: Sky King), how did he generate the mind of enlightenment? The Buddha-field of Mañjuśrī, as it is said in the Ornament Sutra, is written here clearly. It means that, as the basis of a person, even if the thought of wanting to take vows arises, but if a preceptor who transmits the vows is not found, then in the past, the venerable Mañjuśrī transformed into Ambarāja, which in Tibetan is called King Sky, how did he generate the supreme mind of enlightenment? Just as it is said in the Ornament Sutra of the Buddha-field of the noble Mañjuśrī himself, the way to generate the mind of enlightenment, in the same way, the ritual of accepting entry with one's own intention before the Buddhas of the ten directions is clearly written in this treatise. As Sharawa Chenpo said: Previously, the noble Mañjuśrī was born as King Sky in the land of Amba, or it is also possible that Amba is the Indian word for sky. For hundreds of thousands of years, he begged for alms from the Tathagata Dragon Sound King and his retinue, and also offered wealth, and then practiced in a solitary place, did great roots of virtue, and when he wanted to dedicate these roots of virtue to the gods and other beings, a deity came from the sky and said, do not dedicate them to inferior beings, but dedicate them to perfect enlightenment. Then he made a vow before that Tathagata, and acted in this way. Thirdly, how is the actual ritual explained in the sutra? In the presence of the protectors, generate the perfect mind of enlightenment, treat all beings as guests, and liberate them from samsara. Anger and wrath, stinginess and jealousy, from now until the attainment of enlightenment, should not be done. One should practice celibacy, one should abandon sins and desires. Precepts