Tibetan
ལ་ཡང་བསྙེན་བཀུར་མིན་པ་སླ་ཆོས་མི་རུང་བར་གསུངས་ཏེ། འོ་སྐོལ་གྱིས་ད་ལྟ་ལྡུར་གཏོང་བ་དང༌། གམ་དུ་གཞུག་པ་དང༌། ཐ་ན་མནའ་སྒོག་པའི་ས་ཡན་ཆོད་དུ་པང་བས་ཐོག་ཡེང་ཡེང་བྱས། རྒྱ་གར་ན་གསུང་རབ་སྤྱན་འདྲེན་པ་ཀུན་སྤྱི་བོའི་ཐོག་ཏུ་བཞུགས་ནས་སྤྱན་འདྲེན། དེ་མིན་ཡང་ཕྲག་གོང་དུ་བཞུགས་ནས་སྤྱན་འདྲེན། འོ་སྐོལ་གྱིས་ཡོ་རྩགས་ཙགས་ནས་དྲེལ་ཐག་གམ་ཐག་ནག་ཁ་ལ་བཅུམ་ནས་ཕ་བོང་ཐོག་ཏུ་ངལ་གསོ་ཡིན་བྱས་ནས་ཐུག་པ་དང་རྩི་ཉམས་པ་དང་གནད་པ་ཏོར་བྱས་ནས་འཇོག ཆོས་ལ་གཅེས་པར་མ་བཟུང་བ་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་མི་རུང༌། གསུང་རབ་བྱོན་ཙ་ནའང་ཀོག་གིས་ལང་དགོས། མ་ལངས་ན་འཕྱེ་བོར་སྐྱེ་བ་ཡིན་གསུངས། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་འདུན་གྱི་རྟགས་ཆོས་གོས་གྱོན་པའམ་ལྷན་པ་སེར་པོ་བཏབ་པ་ཙམ་ཡན་ཆད་ལའང་སྡེ་པ་རིས་སུ་བཅད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་མ་གུས་པ་སྤངས་ལ་དད་གུས་ཆེར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། དགེ་འདུན་ཐ་ན་ལྷན་པ་སེར་མོ་བཏབ་པ་ཡན་ཆད་ལ་སྟོན་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཞག གཞན་ཆེ་བར་དགའ་ཞིང་གཞན་གྱི་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་ཕྲག་དོག་མེད་པར་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་བྱས་ན་འདི་ཉིད་ལ་ཡང་ཇེ་མཐོ་དང་གཟི་བརྗིད་ཇེ་ཆེ་ནུས་པ་ཇེ་ཆེར་འགྲོ། དགེ་འདུན་ལ་རྟག་ཏུ་གུས་ན་མ་འོངས་པ་ན་དགེ་འདུན་དང་མཇལ་ཞིང་རང་ཡང་དགེ་འདུན་གྱི་གྲངས་སུ་ཚུད་པར་འགྱུར། གཞན་ཐམས་ཅད་ཁྱད་དུ་བསད་ནས་ཨ་པོ་རང་གཅིག་པུ་སྙམ་པ་དམན་སར་མ་ལྷུང་བ་མེད། ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཕུད་ཟ་བ་ཞིག་བྱ་སྙམ་པ་ལ་ལྷག་མ་ཡང་མི་མྱོང་བར་མ་སོང་བ་མེད། ད་ལྟ་ཚིག་ཏུ། ཆོས་གོས་ཙམ་ཞིག་གྱོན་པ་ལ། །སྟོན་པ་བཞིན་དུ་མཆོད་བྱེད་ཤོག །ཟེར་གྱིན་དོན་ལ་སེར་པོ་ཅན་ལ་སྤུན་ཆོད་བྱེད་པ་ལ་དགེ་འདུན་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་ཡུལ་ན་མེད་གསུངས། དེ་ནས་སྤྱིའི་བསླབ་བྱ་བཞི་ལས། དང་པོ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བས་དུས་རྟག་ཏུ་ཡིད་ཀྱིས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་ཞིང༌། ཚིག་ཏུ་ཡང་སྐྱབས་འགྲོ་བྱས་པ་ལ་བསླབ་པ་ལ། ཤ་ར་བ་ཆེན་པོས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུའི་དུས་དང་འབྲས་བུའི་དུས་དང་འཕྲིན་ལས་ཀྱི་ཡོན་ཏན། ཆོས་ལུང་དང་སྒྲུབ་པ་དང་རྟོགས་པ་གསུམ་གའི་ཡོན་ཏན། དགེ་འདུན་ཐུགས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་གི་བར་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྗེས་སུ་དྲན་པར་བྱ་བ་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་དགེ་བཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཞལ་ནས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུའི་དུས་ན་ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་ཀུན་ནས་བསླངས་ནས་དང་པོ་ཐུགས་བསྐྱེད། དེ་ནས་དུས་ཐུག་པ་མེད་པར་དཀའ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་སྤྱད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུ་ཡིན་སྙམ་དུ་སྒོམ། དེ་ལྟར་དུ་མཛད་པས་འབྲས་བུ་སྤངས་པ་དང་ཡེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐར་ཕྱིན་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་ཅག་ལ་གང་མཁོ་བའི་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་བསྙེལ་བ་མི་མངའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བརྙེས་ནས། ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་མ་ཟད་བར་དུ་གཞན་དོན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པར་མཛད་སྙམ་དུ་སྒོམ་སྟེ། བསྙེལ་བ་མི་མངའ་བ་དང་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་ཡང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གནད་ཀས་ཡིན། འབད་དགོས་ན་བསྙེལ་ཏེ་ཡང་ཡོང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་དེ་ལྟར་དུ་སྒོམ་ན་དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་དུ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རིལ་གྱིས་འདུ་བའང་ཡིན་ཏེ། རྒྱུའི་དུས་ན་དགེ་འདུན། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀའི་དུས་ན་རྒྱུད་ལ་མངའ་བ་ཆོས། རང་གི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཡིན། དེ་ལྟར་ཡིད་ཆེས་ན་དེ་ལ་མཆོད་པ་མི་བྱེད་པ་དང་སྐྱབས་སུ་མི་འགྲོ་བ་མི་ཡོང༌། སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཁོ་ན་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ཡིན། དའི་གཟུངས་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང་ནས་ཡི་གེར་བཀོད། སྔོན་གྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དང་རྒྱལ་བློན་རྣམས་ཀྱིས་གླེགས་བམ་ཁུར་གྱིན་རྒྱ་གར་ནས་འདིར་སྤྱན་འདྲེན་པ་ཉིད་ལ་དཀའ་ལས་དཔག་ཏུ་མེད་པ་མཛད་ནས་བསྒྱུར་ཞུ་ཐུག་བྱས། ཕྱི་རབས་ལ་ཕན་པའི་ཆེད་དུ་བཞུགས་སུ་གསོལ། འདི་མེད་ན་རང་ཅག་གིས་ཅི་ཤེས་ན་དུད་འགྲོ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་འདུག་པ་ལས་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཅུང་ཟད་འཕེལ་བ་འདི་ཆོས་ཀྱི་བཀའ་དྲིན་ཡིན་པས་སྤྱི་མཐུན་གྱི་སྒྲོན་མ་ཞེས་བྱ། ཆོས་བཞིན་དུ་བསྒྲུབས་ན་ཁ་སང་ཕན་ཆད་དུ་དགྲ་རབ་ཏུ་འདུག་པ་ཞིག་ཀྱང་དེ་རིང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནས་ཡོན་བདག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཀུན་སྒྲུབ་པའི་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད། བསྒྲུབས་པ་ལས་རྟོགས་པ་རིམ་གྱིས་སྐྱེས་པས་སྤང་བྱ་རྣམས་སྤངས་པ་ལས་མཐར་ཕྱིན་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ། ཆོས་ལ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དུ་ཕྱེ་ན་ལེགས་པར་ཕྱེ་བར་འགྱུར་གསུངས་ཤིང༌། ཕྱིས་ཀུན་ན་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། དད་དང་དགའ་དང་བློ་རྣམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཕྱིར་ཆོས་འདི་དགེ་བ་ཡིན། །དོན་རྣམས་གཉིས་ལྡན་གཟུང་སླ་དང༌། །ཡོན་ཏན་བཞི་ལྡན་ཚངས་སྤྱོད་སྟོན། །ཤེས་འབྱུང་བའི་བཤད་པ་ཡང་གསུངས། ཆོས་འདིའི་དོན་རང་གིས་རྫོགས་པར་མི་ཤེས་པ་ལ་དགེ་འདུན་དུ་གྱུར་པ་བླ་མ་སོགས་ཀྱིས་སྟོན་པས་རང་ཅག་ལ་དེ་གཉིས་པས
Chinese
而且，据说不恭敬对待佛经是不允许的。我们现在随意丢弃佛经，或者放在旁边，甚至放在放脏东西的地方。在印度，迎请佛经时，所有人都把佛经放在头顶上迎请。或者放在肩膀上迎请。我们却马马虎虎地把佛经放在骡子的绳子上或黑色的绳子上，然后放在石头上休息，把糌粑和酥油弄脏，随意丢弃。不珍视佛法是绝对不允许的。据说佛经到来时，必须立刻站起来。如果不站起来，就会转生为苍蝇。同样，对于僧众的标志，仅仅是穿着僧衣或缝着黄色补丁，也要避免因为宗派等原因而不恭敬，要非常恭敬。正如霞惹瓦所说：对于僧众，甚至仅仅是缝着黄色补丁的僧衣，也要视为本师释迦牟尼佛。如果喜欢他人伟大，并且不嫉妒他人的圆满，而是随喜，那么自己也会越来越高，越来越荣耀，能力越来越强。如果总是恭敬僧众，未来就会与僧众相遇，自己也会成为僧众的一员。如果轻视一切，认为只有自己最了不起，没有不堕落的。如果想吃所有最好的东西，没有不连剩下的都吃不上的。现在口头上说：仅仅是穿着僧衣的人，应该像本师一样供养。实际上却对穿黄色衣服的人断绝关系，这样的人皈依僧众是没有意义的。然后是四种共同的学处。第一，皈依三宝后，要时常忆念三宝的功德。对于口头上皈依也需要学习。霞惹瓦大师说：要忆念佛陀因位时、果位时和事业的功德。忆念佛法的教法、修行和证悟这三者的功德。忆念僧众从最初发心到获得十地自在之间的所有功德。这也是格西本人所说：佛陀在因位时，以大慈悲心发起，首先发起了菩提心。
English
Moreover, it is said that disrespecting the scriptures is not allowed. We now discard the scriptures casually, or place them aside, or even place them in places where dirty things are kept. In India, when inviting the scriptures, everyone places the scriptures on their heads to invite them. Or they place them on their shoulders to invite them. We, however, carelessly place the scriptures on the mule's rope or a black rope, and then place them on a stone to rest, dirtying them with tsampa and butter, and discarding them casually. Not cherishing the Dharma is absolutely not allowed. It is said that when the scriptures arrive, one must stand up immediately. If one does not stand up, one will be reborn as a fly. Similarly, regarding the signs of the Sangha, even just wearing monastic robes or having yellow patches sewn on them, one should avoid disrespect due to sectarianism, etc., and should be very respectful. As Sharawa said: For the Sangha, even just a monastic robe with yellow patches sewn on it, one should regard it as the Teacher Shakyamuni Buddha. If one rejoices in the greatness of others and is not jealous of their perfections, but rejoices, then one will also become higher and higher, more and more glorious, and one's abilities will become stronger and stronger. If one always respects the Sangha, one will meet the Sangha in the future, and one will also become a member of the Sangha. If one despises everything and thinks that only oneself is the greatest, there is no one who does not fall into a lower state. If one wants to eat all the best things, there is no one who does not end up not even tasting the leftovers. Now, verbally, one says: "One should offer to those who are just wearing monastic robes as if they were the Teacher." But in reality, one cuts off relations with those who wear yellow clothes, and for such people, taking refuge in the Sangha is meaningless. Then there are the four common trainings. First, after taking refuge in the Three Jewels, one should always remember the qualities of the Three Jewels in one's mind. One also needs to learn to take refuge verbally. Master Sharawa said: One should remember the qualities of the Buddha in the causal stage, the fruition stage, and the stage of activity. Remember the qualities of the Dharma: teaching, practice, and realization. Remember all the qualities of the Sangha from the initial generation of the mind to the attainment of the power of the ten bhumis. This is also what Geshe himself said: In the causal stage of the Buddha, with great compassion, he first generated the mind of enlightenment.
Chinese
从那时起，观想所有在无始以来所行持的无量苦行，都是为了我一个人。如此行持，将会舍弃果位，并达到智慧的究竟。获得了我们所需的力量、无畏、大悲、不忘失等等无量功德。观想以事业在众生未空之前，自然成办利他，并且恒常不断。不忘失和恒常不断也是自然成就的关键。如果需要努力，就会忘记。如果如此观想佛的功德，那么三宝的功德也会完全包含在其中。在因位时是僧伽，在因果二位时是相续中具有的法，自性是佛。如果如此相信，就不会不进行供养和皈依。佛陀和佛陀的果位，就是十二部经的法。获得陀罗尼的人们受持并记录下来。以前的译师和国王大臣们背负着经卷，从印度迎请到这里，经历了无量的艰难，进行了翻译和校对。为了利益后代而安住。如果没有这些，我们知道什么呢？除了像畜生一样活着，智慧的光芒稍微增长，这都是法的恩德，所以称为共同的明灯。如果如法修行，即使昨天以前还是极端的敌人，今天从出家开始就变成施主，这就是成办一切的法的功德。像这些等等无量。从修行中逐渐生起证悟，从舍弃所应舍弃的事物中达到究竟，这被称为佛。如果将法分为三宝，据说会成为最好的划分。后来在《现观庄严论》中说：以信与喜及智慧，此法乃是善因缘，具足二义易受持，四德具足示梵行。也说了生起智慧的解说。因为自己不能完全了解此法的意义，所以成为僧伽的上师等会开示，因此我们有了这二者。
English
From that time onwards, contemplate that all the immeasurable hardships endured from beginningless time were for my sake alone. By acting in this way, one will abandon the result and reach the ultimate of wisdom. Having obtained immeasurable qualities such as the strength, fearlessness, great compassion, non-forgetfulness, etc., that we need. Contemplate that with activities, until sentient beings are not empty, spontaneously accomplishing the benefit of others, and constantly without ceasing. Non-forgetfulness and constancy are also the key to spontaneous accomplishment. If effort is needed, it will be forgotten. If you contemplate the qualities of the Buddha in this way, then the qualities of the Three Jewels will also be completely included within them. At the time of the cause, it is the Sangha, at the time of both cause and effect, it is the Dharma possessed in the continuum, and the self-nature is the Buddha. If you believe in this way, you will not fail to make offerings and take refuge in it. The Buddha and the fruit of Buddhahood are the Dharma of the twelve branches of scripture. Those who have obtained the dharanis hold and record them. Former translators and royal ministers carried scriptures, inviting them here from India, and underwent immeasurable hardships, translating and proofreading. They were enshrined for the benefit of future generations. Without these, what would we know? Apart from living like animals, the light of wisdom has increased slightly, which is the grace of the Dharma, so it is called the common lamp. If one practices according to the Dharma, even if someone who was an extreme enemy until yesterday becomes a benefactor from today's ordination, this is the merit of the Dharma that accomplishes everything. Like these and so on, immeasurable. From practice, realization gradually arises, and from abandoning what should be abandoned, one reaches the ultimate, which is called Buddha. If the Dharma is divided into the Three Jewels, it is said that it will become the best division. Later, in the Ornament for Clear Realization, it says: With faith, joy, and intelligence, this Dharma is a good cause, possessing two meanings, easy to hold, possessing four virtues, showing pure conduct. It also speaks of the explanation of the arising of wisdom. Because one does not fully understand the meaning of this Dharma, the lamas, etc., who have become the Sangha, will teach, so we have these two.