Tibetan
དང་བྲལ། དེ་ཙ་ན་ཕྱི་མར་བློ་འཕྲོས་པས་བསླབ་པ་ལ་གུས་པའི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཏེ་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་འཆལ་བའི་གྲངས་སུ་བཅུག དམྱལ་བ་བསྟན་པས་དེ་ལ་ཡང་ཞེན་པ་དང་བྲལ། དེ་ནས་མིའི་སྡུག་བསྔལ་རྣམས་རིམ་གྱིས་བསྟན་པས་སྲིད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཡིད་བྱུང་ནས་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སུ་གྱུར་ཏེ་ཆོ་ག་སྔ་མ་ལས་མ་བསྐྱར་བར་དགྲ་བཅོམ་པ་ཐོབ། ད་ལྟ་རང་ཅག་ཐག་རིངས་སུ་ཕྱིན་ནས་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན་སློབ་གཉེར་བྱེད་ཟེར་བ་ཀུན་གྱི་བསམ་པ་ཡང་དགའ་བོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་མ་མཐོང་བའི་ཚོད་ཁ་ལས་བློ་སྣ་འཕགས་ནུས་པ་མེད། བཤེས་གཉེན་འདྲ་བ་སྤན་སྤུན་ཞིག་བསླབས་ལ་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ནས་བརྙེད་པ་བཙལ་ཉེ་ཐུ་བརྐྱང་སྙམ། ཕྱིར་ལོག་ནས་མི་སྐྱ་ཙ་ནའི་བཤེས་དང་དགྲ་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་ཕྱིས་ཀྱི་ཡང་དགྲ་དང་བཤེས་སུ་བྱེད། མི་སྐྱ་ཙ་ནའི་ལོངས་སྤྱོད་དེ་ཉིད་ཕྱིས་ཀྱི་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་དུ་བྱེད་པ་ཡིན། རག་མ་བ་ཆོས་གྲྭ་ན་དཔེ་ལྟ་བས་རག་མ་ཀུན་ན་ཡུག་ཡུག་གདའ་བོ་ཟེར་ནས་ཀ་བ་ལི་ཞལ་སྦྱར་རོ། །རང་ཅག་ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་དུ་འདུག་པ་ཡིན། ཕྱིའི་སྤྱོད་ཡུལ་དགའ་བོ་དང་ཀུན་དགའ་འོ་གཉིས་འདྲ་བ་ལས་མེད་དེ་ནང་གི་བསམ་པ་ཁྱད་ཆེ། རང་ཅག་ཀྱང་ཕྱི་ཚུལ་ཐག་ཆོད་པ་འདྲ་ཡང་བསམ་པ་ཁྱིམ་དུ་ལོག་ལ་ཉེ་ཐུ་སྐྱང་མི་སྡེ་ལྷ་སྡེ་སྐྱང་འདོད་པ་དག་ལ་སྤྱད་སྙམ་པ་ལས་མེད་གསུང་སྟེ། བསམ་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་བླངས་པ་དང་བསྲུངས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ཐར་པའི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྡོམ་པ་བླངས་པ་དང༌། སྲུང་བ་ཀུན་གོང་དུ་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཟིན་པར་བྱ། དེ་ལྟར་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སློབ་པའི་བར་དུ་གཅོད་པ་ཡང་འདོད་པ་ཡིན་པས་ཕྱི་ནང་གི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ལ་འདོད་པ་སྤང༌། འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱང་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ནས། འདིར་ནི་གསོད་དང་འཆིང་དང་གཅོད། །ཕ་རོལ་ཏུ་ནི་དམྱལ་སོགས་སྒྲུབ། །ཅེས་གསུངས་པས་འདི་ཁོ་ན་འདུས་ཆེ་བ་ཡིན་པས་དེ་ལྟར་དུ་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་བསྒོམས་ནས། སྲིན་མོའི་གླིང་གི་ཚོང་པའི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་མིག་མ་བལྟས་ན་དགེ་བསྙེན་གྱི་སྡོམ་པ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལས་ཐར་ཏེ་འོང༌། ཕྱི་མིག་བལྟས་ན་ཁས་བླངས་ཆེ་བཞིན་དུ་ལྟུང་ཚབས་ཆེ་གསུངས་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་ཕན་ཆད་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་མིག་གིས་མི་ལྟ་བ་ལགས་ཞེས་ཤ་ར་བ་གསུངས། ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྒོམ་པའི་དམིགས་པ་ཡང་སྲིད་པ་ཐམས་
Chinese
脱离了。那时因为心思放在来世，所以对学修极为恭敬，又被列入破戒者的行列。通过展示地狱，也脱离了对它的执着。之后，逐渐展示了人间的痛苦，从而对一切轮回生厌，转变为决意出离的戒律，无需重复之前的仪轨，便获得了阿罗汉果位。如今，我们已经走得很远，口口声声说要依止善知识，进行学修，但所有人的想法，连未曾见过三十三天（忉利天）的程度都达不到，无法从口头上提升心智。想的是学习一个像亲兄弟一样的善知识，然后回到家乡，寻找利益，照顾亲戚。回去之后，把在家时的朋友和敌人，又变成后来的敌人和朋友。把在家时的享用，又变成后来的享用。拉玛巴寺庙里的人看书时说：“所有的拉玛巴都昏昏沉沉的。”然后把卡瓦里的脸贴在一起。我们所有人都像这样。外在的行为举止和噶瓦、衮噶二人没什么区别，但内心的想法却大相径庭。我们也是，外表看起来很坚定，但心里想的却是回到家里，照顾亲戚，照顾部落，照顾神灵，只想用这些来享乐。说仅仅是这样的想法，所受持和守护的戒律，不会变成解脱之道，受持戒律和守护戒律，都要像上面所说的那样，被出离心所摄持。像这样，阻碍学习增上戒律的也是欲望，所以要观修一切内外欲望的过患，从而舍弃欲望。欲望的过患，从开始进入行为时起。“在此杀害、束缚和砍截，在彼则造作地狱等。”因为这样说，所以仅仅是这个就包含了全部，因此要像这样观修欲望的过患。就像罗刹洲的商人的故事一样，如果不回头看欲望，即使仅仅是居士戒，也能从轮回的海洋中解脱出来。回头看的话，就像承诺越大，堕落越严重一样，所以夏惹瓦说，出家之后就不要再回头看欲望了。依靠增上戒律，禅定修习的所缘也是一切轮回。
English
Was separated from. At that time, because the mind was focused on the afterlife, he became extremely respectful of learning and practice, and was again included in the ranks of those who broke the precepts. By showing hell, he was also separated from attachment to it. After that, gradually showing the sufferings of human beings, he became disgusted with all samsara and turned into a discipline of determined renunciation, without repeating the previous rituals, he attained the Arhatship. Now, we have gone far away, and everyone says that they will rely on a virtuous spiritual friend and study, but the thoughts of all people cannot even reach the level of not having seen the Thirty-Three Heavens (Trayastrimsa Heaven), and they cannot improve their minds from words. They think of learning from a virtuous spiritual friend who is like a close brother, and then returning to their hometown to seek benefits and take care of relatives. After returning, they turn the friends and enemies of their lay life into enemies and friends again. They turn the enjoyments of their lay life into enjoyments again. When people in the Ragamaba monastery read books, they say, "All the Ragamabas are drowsy." Then they put the faces of the Kavalas together. All of us are like this. There is no difference between the external behavior and the two, Gawa and Kungawa, but the inner thoughts are very different. We are also like this, although we look firm on the outside, but in our hearts we want to return home, take care of relatives, take care of tribes, take care of gods, and only want to use these to enjoy ourselves. It is said that just such thoughts, the precepts that are taken and guarded, will not become the path to liberation, and the taking and guarding of precepts must be possessed by the mind of renunciation as mentioned above. Like this, desire is also what hinders the learning of higher discipline, so one should contemplate the faults of all internal and external desires, and thereby abandon desires. The faults of desire, from the beginning of entering into action, "Here, killing, binding, and cutting, and there, creating hells, etc." Because it is said like this, this alone contains everything, so one should contemplate the faults of desire in this way. Just like the story of the merchants of Rakshasa Island, if one does not look back at desire, even just the lay vows can liberate one from the ocean of samsara. If you look back, just as the greater the promise, the greater the fall, so Sharawa said that after becoming a monk, you should not look back at desire. Relying on the higher discipline, the object of meditation for samadhi is also all of samsara.
Tibetan
ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པར་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་དང༌། དེ་སྒྲུབ་པའི་རྒྱུ་རང་རང་གི་རྟེན་ལ་ཡོད་པའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཡིན། དེའི་རྩ་བ་ཡང་སྲེད་པ་ཡིན། དེ་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བས་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་རོ་མྱང་བ་ཆུང་ལ་ཉེས་དམིགས་ཆེ་བ་དང༌། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་སྤངས་ན་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་དང༌། ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་ཡང་འཕགས་པའི་ལམ་ཡིན་པ་རྣམས་ལ་བྱ། དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་དུ་གྱུར་པ་ན་འཕགས་པའི་བདེན་པ་བཞི་པོ་དེ་ལ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཙམ་ཞིག་ལས། ལས་བྱེད་པ་པོ་དང༌། འབྲས་བུ་མྱོང་བ་པོ་དང༌། ལམ་སྒོམ་པ་པོ་དང༌།འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་པོའི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་ཕྱེ་བའི་ཤེས་རབ་ལ་བརྟེན་ནས། བདག་ལྟའི་རྩ་བ་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་སྤངས་པས་དེས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་ལས་མི་གསོག ལས་མ་བསགས་ན་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པ་དེ་ལ་འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་པའམ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཤེས་པ་དེ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ཙམ་ཡིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཅན་གྱི་བདག་མེད། དེ་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་འབྱུང་ལས་བྱུང་བ་ཡིན། དེ་ཡང་ཀུན་འབྱུང་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི་བྱེད་པ་པོའི་བདག་མེད། དེ་གཉིས་འགགས་པ་དེ་འགོག་པའི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་འགོག་པ་ཙམ་གྱི་འགོག་པ་པོའི་བདག་མེད། དེ་ལམ་བསླབ་པ་གསུམ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པས་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ཡིན། དེ་ཡང་ལམ་ཙམ་ཞིག་ཡིན་གྱི་ལམ་སྒོམ་པ་པོའི་བདག་མེད་པས། བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ། མི་རྟག་པ། སྡུག་བསྔལ་བ། སྟོང་པ། བདག་མེད་པ། རྒྱུ། ཀུན་འབྱུང་བ། རབ་ཏུ་སྐྱེ་བ། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ། འགོག་པ། ཞི་བ། གྱ་ནོམ་པ། ངེས་པར་འབྱུང་བ། ལམ། རིགས་པ། སྒྲུབ་པ། ངེས་པར་འབྱིན་པ་སྟེ། བདེན་པ་བཞི་ཆོས་བཅུ་དྲུག་ཏུ་སིལ་གྱིས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཙ་ན། རྒྱུན་ཏུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ནས་དགྲ་བཅོམ་པ་ཕུང་པོ་ལྷག་བཅས་དང༌། ལྷག་མེད་ཀྱི་བར་དུ་འཐོབ། དེའི་སྟེང་དུ་རྟེན་འབྲེལ་བསྒོམས་པས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྣམ་གྲོལ་འཐོབ། དེ་ལ་གྲུབ་པ་མཐའ་འཛིན་གྱི་ཉན་ཐོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཀུན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མི་སློབ་པའི་ཆོས་བཅུའམ། ཟག་པ་མེད་པའི་ཕུང་པོ་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་འདོད། མདོ་སྡེ་པ་མཚོ་ལ་འཁྱག་ཞུ་བའམ། ནམ་མཁའ་ལ་སྤྲིན་དེངས་པ་བཞིན་དུ་འདོད་དེ། འདུས་པ་རགས་པའི་དངོས་པོ་གྱེ
Chinese
如前所示，一切皆是痛苦，而实现痛苦的因是存在于各自所依之上的业和烦恼二者。其根本也是贪欲。由于它源于欲望，因此一切欲望都品尝少而过患大。如果断除业和烦恼二者，痛苦就会断绝。断除业和烦恼的对治法也是圣道。像这样，当进入禅定时，对于这四圣谛，仅仅是染污和清净的因果，依靠区分作者、受果者、修道者和证果者的无我之智慧，断除了以我见为根本的烦恼，因此不再积累由此引发的业。如果不积累业，就不会在轮回中受生，这就是所谓的现证灭谛或涅槃。如夏惹瓦所说：了知轮回是痛苦，这就是苦谛。这仅仅是痛苦，而没有痛苦的作者。它源于业和烦恼的集谛。这也仅仅是集谛，而没有作者的我。这两者灭尽，这就是灭谛。这也仅仅是灭尽，而没有灭尽者的我。它源于道的三学，因此是道谛。这也仅仅是道，而没有修道者的我。因此，四谛的行相为：无常、痛苦、空性、无我、因、集起、生起、缘的行相、灭、寂静、殊胜、出离、道、正理、成就、引导。当以十六种行相通达四谛，证悟人无我时，就能从入流果位直至阿罗汉有余依和无余依涅槃。在此之上修习缘起，就能获得独觉的解脱。对此，固执己见的声闻毗婆沙宗认为涅槃是不学之法的十法，或无漏五蕴的自性。经部宗则认为如同湖上的冰融化，或天空中的云消散一样。粗大的聚集之物
English
As previously shown, everything is suffering, and the cause for realizing suffering is the two, karma and afflictions, which exist in their respective bases. Its root is also craving. Since it arises from desire, all desires taste little but have great faults. If the two, karma and afflictions, are abandoned, suffering will cease. The antidote for abandoning karma and afflictions is also the Noble Path. Like this, when one enters into samadhi, for these Four Noble Truths, there is only the cause and effect of defilement and purification. Relying on the wisdom that distinguishes the selflessness of the actor, the experiencer of the result, the practitioner of the path, and the attainer of the result, one abandons the afflictions rooted in the view of self, and therefore no longer accumulates the karma aroused by it. If one does not accumulate karma, one will not take birth in samsara, which is called the realization of the cessation truth or nirvana. As Sharawa said: Knowing samsara as suffering, that is the truth of suffering. It is only suffering, but there is no self of the sufferer. It arises from the truth of the origin of karma and afflictions. This is also only the truth of the origin, but there is no self of the actor. The cessation of these two is the truth of cessation. This is also only cessation, but there is no self of the one who ceases. It arises from the three trainings of the path, therefore it is the truth of the path. This is also only the path, but there is no self of the practitioner of the path. Therefore, the aspects of the Four Truths are: impermanence, suffering, emptiness, selflessness, cause, arising, birth, the aspect of conditions, cessation, peace, excellence, liberation, path, reason, accomplishment, and guidance. When one understands the Four Truths with sixteen aspects, realizing the selflessness of the person, one can attain from the fruit of stream-enterer to the Arhat with remainder and without remainder of aggregates. On top of that, by meditating on dependent origination, one attains the liberation of the Pratyekabuddha. To this, the opinionated Sravaka Vaibhashikas consider nirvana to be the ten non-learning dharmas, or the nature of the five uncontaminated aggregates. The Sutrantikas consider it to be like ice melting on a lake, or clouds clearing in the sky. The coarse aggregate of things