Tibetan
སེམས་ཅན་རྣམས་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དབང་གིས་སྲིད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་ཐོབ་པར་བྱས་ལ། དེ་རྣམས་རྟོག་པ་མ་ལུས་པར་སྤོངས་པའི་ཆོས་སྐུ་ལ་དགོད་པར་འདོད་ཅིང་དམ་འཆའ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད། དེ་ནས་འབྲས་བུ་འདོད་པས་རྒྱུ་ལ་འཇུག་དགོས་པས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་བླངས་ལ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པ་ལ་བསླབས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཐབས་ཀྱི་ཆ་དག་བརྟན་པར་བྱས་ལ། དེ་ནས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བརྟག་བྱའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་ལུང་དང་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་བའི་ཚུལ་གྱིས་གང་དུ་ཡང་མི་རྟོག་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པ་ཞིག་གིས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་སྤོང་བར་ནུས་པ་ཡིན། ཞེས་ཤ་ར་བས་གསུངས་ཤིང༌། པུ་ཏོ་བའི་ཞལ་ནས། རིགས་པས་བརྟག་བྱ་མ་གྲུབ་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པ་མེད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཁ་ཙམ་གྱིས་བསྒོམས་པས་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མི་གྲོལ། ད0ེར་ན། ནམ་མཁའི་ནང་ན་སྲིན་པོ་ཡོད་ཟེར་བའི་དུས་སུ་སྲིན་པོ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསྒོམས་པས་སྲིན་པོའི་འཇིགས་པ་ལས་མི་གྲོལ། སྒྲོན་མེ་བཏེགས་ནས་བཙལ་བས་མེད་པར་ཤེས་ནས། གཟོད་དེའི་འཇིགས་པ་ལས་གྲོལ་བར་འགྱུར་བ་བཞིན་གསུངས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་སྒྲུབ་པ་ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཐབས་བཤད་ནས། གཉིས་པ། ཐབས་དེ་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་བཤད་པ་ནི། དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་བསྒོམས་བྱས་ན། །རིམ་གྱིས་དྲོད་སོགས་ཐོབ་བྱས་ནས། །རབ་དགའ་ལ་སོགས་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་ཡུན་མི་རིང༌། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་གོང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པ་དེ་ལྟར་དུ་ཐབས་ཀྱི་ཆ་མ་ཚང་བ་མེད་པས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་བསྒོམས་བྱས་ན། དང་པོར་ཚོགས་ལམ་ཆུང་འབྲིང་ཆེ་གསུམ་སྐྱེ་སྟེ་དུས་དེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསོད་ནམས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི། །མཐའ་ཡས་ཕ་རོལ་ཚོགས་རྣམས་ལེགས་བསགས་ནས། །ཆོས་ལ་སེམས་པ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་ངེས་ཕྱིར། །དོན་གྱི་རྣམ་པ་བརྗོད་པའི་རྒྱུ་ཅན་རྟོགས། །ཞེས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། སྒོམ་པ་ནི་ཡོད་ལ་བསྒོམས་པ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མེད་པས། ཐོས་པ་དང་བསམ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཡིན་ཏེ། བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གཙོ་བོར་གསོག་ལ། ཚོགས་ལམ་གསུམ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པ་དེ་ནས་མཐོང་ལམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ
Chinese
对于因分别念的支配而在轮回中遭受各种痛苦的有情，生起慈悲心，并发起菩提心，立誓要让他们从一切分别念中解脱，证得法身。之后，因为想要获得果，就必须进入因，所以受持菩萨戒，学习增上戒律和增上心学。这样稳固了方便之品。之后，为了断除一切分别念，以教证和理证确定了在胜义中没有任何可观察的事物。像这样，通过确定，以各自的智慧，以自寂的方式，对任何事物都不分别念，才能断除对事物的执着。这是夏惹瓦说的。布朵瓦说：如果没有以理证确定所观察的事物不存在，只是口头上修不分别念，就不能从执着事物的分别念中解脱。例如，当说天空中有魔鬼时，如果想着没有魔鬼，也不能从魔鬼的恐惧中解脱。只有举起灯来寻找，知道没有魔鬼，才能从那恐惧中解脱。他们讲述了修持大乘波罗蜜多的方法。第二，讲述从那方法中产生的果：像那样修习那真如，逐渐获得暖相等，获得极喜等，成佛菩提为时不远。如是说。也就是说，如上所说，因为方便之品没有不齐全的，所以修习那真如之义的不分别念，首先生起资粮道的小、中、大三种，那时，菩萨积累无边福德智慧的资粮，因为对法的心非常确定，所以证悟具有表达意义之相。如《经庄严论》所说，修习是有的，但从修习中产生的是没有的，所以是听闻和思维的自性。主要积累福德资粮，依次经过三种资粮道，然后是见道，不分别念的
English
Having compassion for sentient beings who experience various sufferings in samsara due to the power of discrimination, and generating the mind of enlightenment, vowing to liberate them from all discriminations and attain the Dharmakaya. Then, because one must enter the cause to obtain the result, one takes the Bodhisattva vows and studies the higher discipline and the discipline of the mind. In this way, the aspects of skillful means are stabilized. Then, in order to abandon all discriminations, it is determined by scripture and reasoning that in reality there is nothing to be examined. In this way, through determination, with individual wisdom, in a self-pacifying manner, one does not discriminate about anything, and only then can one abandon the clinging to things. This is what Sharawa said. Putowa said: If one does not determine that the object to be examined does not exist through reasoning, and only verbally meditates on non-discrimination, one will not be liberated from the discrimination of clinging to things. For example, when it is said that there is a demon in the sky, if one thinks that there is no demon, one will not be liberated from the fear of demons. Only by raising a lamp and searching, and knowing that there is no demon, will one be liberated from that fear. They explained the method of practicing the Great Vehicle Paramita. Second, explaining the result arising from that method: Having meditated on that suchness in that way, gradually obtaining warmth and so on, obtaining great joy and so on, Buddhahood and enlightenment will not be long in coming. Thus it is said. That is to say, as stated above, because the aspects of skillful means are not incomplete, therefore, having meditated on the non-discrimination of the meaning of that suchness, first the small, medium, and large three paths of accumulation arise, and at that time, the Bodhisattva accumulates the boundless merit and wisdom, and because the mind is very certain about the Dharma, therefore, he realizes the aspect of meaning that has the cause of expression. As it is said in the Ornament of the Sutras, meditation exists, but what arises from meditation does not exist, therefore it is the nature of hearing and thinking. Mainly accumulating the merit of accumulation, gradually passing through the three paths of accumulation, then the path of seeing, the non-discriminating
Tibetan
་ཤེས་ཀྱི་མེའི་སྔ་ལྟས་སུ་འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་བྱུང་དང་པོ་སྦྱོར་ལམ་དྲོད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་ཞིང་སོགས་པས་དེ་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་གཡོ་བའི་རྩེ་མོར་ཕྱིན་པ་དང༌། དེ་ནས་ཆོས་ཆེན་པོ་ལ་བཟོད་པ་དང༌། དེ་ནས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ནི་ཡིན་པ་ལ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་རྣམས་རིམ་པས་ཐོབ་པར་བྱས་ནས་གནས་སྐབས་དེ་དག་ཏུ། དེ་ཡིས་བརྗོད་པ་ཙམ་དུ་དོན་རིག་ནས། །དེར་སྣང་སེམས་ཙམ་ལ་ནི་ཡང་དག་གནས། །དེ་ནས་ཆོས་དབྱིངས་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། །བྲལ་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །གསུངས་པ་བཞིན་དུ། འཇིག་རྟེན་པའི་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཐོབ་པས་དྲོད་རྩེ་བཟོད་པ་གསུམ་དུ་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པ་དང༌། ཆོས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པའི་སྒོ་ནས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཙོ་བོར་གསོག་པ་ཡིན། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པ་བཞི་པོ་དེ་དག་ཐོབ་པ་ལས། བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་པོ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་གནས། །ཞེས་པའི་ཚུལ་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་པོ་རབ་ཏུ་དགའ་བ་མཐོང་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་འཐོབ་སྟེ། དེ་འཐོབ་པའི་དུས་ན་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཐོབ་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀུན་དུ་འགྲོ་བའི་དོན་དུ་རྟོགས་ལ། ལ་སོགས་པས་ནི། མཐོང་བས་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་རྣམས། །ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཟད་བྱས་ནས། །ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བའི་ཕྱིར། །སྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་པ་བཞིན་དུ། ས་དང་པོ་ཐོབ་པས་མཐོང་སྤོང་ཉོན་སྒྲིབ་ཀྱི་ཆ་རྣམས་སྤངས་པ་དེ་ནས་ས་གཉིས་པ་དྲི་མ་མེད་པ། གསུམ་པ་འོད་བྱེད་པ། བཞི་པ་འོད་འཕྲོ་བ། ལྔ་པ་སྦྱང་དཀའ་བ། དྲུག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ། བདུན་པ་རིང་དུ་སོང་བ། བརྒྱད་པ་མི་གཡོ་བ། དགུ་པ་ལེགས་པའི་བློ་གྲོས། བཅུ་པ་ཆོས་ཀྱི་སྤྲིན་ཏེ་སྒོམ་ལམ་ས་དགུ་ཡང་རིམ་གྱིས་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་གི་གནས་སྐབས་སུ་སྔར་མཐོང་ལམ་དུ་རྟོགས་པའི་དོན་དེ་ཉིད་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས། བློ་དང་ལྡན་པས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་སྟོབས། །རྟག་ཏུ་ཀུན་ནས་མཉམ་པར་སོང་བ་ཡིས། །དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉེས་ཚོགས་ཚང་ཚིང་དག །དུག་སྨན་ཆེན་པོས་དུག་བཞིན་སེལ་བར་བྱེད། །ཅེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒོམ་སྤང་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ཆ་རྣམས་རིམ་གྱིས་སྤངས་པས། དཀའ་སྤྱད་དཔག་མེད་བརྒྱ་ཕྲག་དང༌། །དཔག་མེད་དགེ་བ་བསགས་པ་དང༌། །དཔག་ཏུ་མེ
Chinese
作为智慧之火的先兆，首先生起世间禅修所生的加行道暖位的智慧等等，之后善根到达动摇的顶峰，之后是对大法的忍耐，之后是世间法，因为那是所有这些之中最殊胜的，次第获得之后，在那些阶段中，仅凭它所说就能理解意义，在那里显现安住于唯心，之后法界二者的体性和分离，将成为现量证悟。从心里用智慧理解没有其他，之后也证悟心也不存在。如所说，获得从世间禅修所生的智慧，将暖、顶、忍受执持为三者是无自性的，并且通过了悟执持法为最胜也是无自性的途径，主要积聚智慧的集合。从获得与决定性部分相符的四者开始，有智慧者理解二者不存在，安住于那不具备的法界中。以这种方式，菩萨的第一地极喜地获得见道的阶段，在获得它的时间，因为获得了超越世间的禅修所生的智慧，所以了悟法界周遍行之义，以及等等。通过见道所应断除的烦恼，全部完全断尽之后，为了断除所知障，而精进修习。如是，获得第一地后，断除了见断烦恼障的部分，之后是第二地离垢地，第三地发光地，第四地发焰地，第五地极难胜地，第六地现前地，第七地远行地，第八地不动地，第九地善慧地，第十地法云地，也次第获得修道九地，在那些阶段中，从先前在见道中证悟的意义上串习，有智慧者以不分别智慧力，恒时普遍平等运行，依于此的罪聚丛林，如以大毒药消除毒一般消除。以这种方式，次第断除修断所知障的部分，无数百千的难行，以及积累无数的善根，以及不可估量
English
As a precursor to the fire of wisdom, the first worldly meditative-born wisdom of the heat stage of the path of joining arises, and so forth. Then, the root of virtue reaches the peak of agitation, then patience with the great Dharma, then worldly Dharma, because it is the most excellent of all these, gradually attained, and in those stages, by merely stating it, one understands the meaning, and there one truly abides in mere mind. Then, the nature and separation of the two realms of reality will become directly realized. Having understood with wisdom that there is nothing other than mind, then one also realizes that mind itself does not exist. As it is said, having obtained the wisdom born from worldly meditation, holding heat, peak, and forbearance as three is without inherent existence, and through realizing that holding the Dharma as supreme is also without inherent existence, one primarily accumulates the collection of wisdom. From obtaining those four that are in accordance with the definitive aspect, the wise, having realized that the two do not exist, abide in the realm of Dharma that does not possess them. In this way, the first ground of a Bodhisattva, the Joyful One, is attained, the stage of the path of seeing. At the time of attaining it, because one has obtained the wisdom born from meditation that transcends the world, one realizes the meaning of the realm of Dharma pervading everywhere, and so forth. Having completely exhausted all the afflictions to be abandoned by seeing, in order to abandon the obscurations of knowledge, one diligently engages in meditation. As it is, having attained the first ground, having abandoned the aspects of the afflictions and obscurations to be abandoned by seeing, then the second ground, the Immaculate, the third, the Luminous, the fourth, the Radiant, the fifth, the Very Difficult to Train, the sixth, the Manifest, the seventh, the Gone Afar, the eighth, the Immovable, the ninth, the Good Intelligence, the tenth, the Cloud of Dharma, the nine grounds of the path of meditation are also gradually attained. In those stages, from familiarizing oneself with the meaning previously realized on the path of seeing, the wise, with the power of non-conceptual wisdom, constantly and universally move equally, and the thicket of faults that depend on it is eliminated like poison by a great antidote. In this way, gradually abandoning the aspects of the obscurations of knowledge to be abandoned by meditation, hundreds of immeasurable hardships, and accumulating immeasurable merits, and immeasurable