Tibetan
དག་མེད་པ་ཉིད་སྒོམ་གང་ཉིད། །དེ་ཉིད་ཤེས་རབ་སྒོམ་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་གོང་གི་རིགས་པ་དག་གིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་ཕབ་པས་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་པ་དེ་བས་ན། གཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་བསྡུས་པའམ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་པའི་རང་བཞིན་དག་ནི་དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་གང་དུའང་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པས། དེ་དག་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པ་གང་ཉིད་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་སྒོམ་པ་ཡིན། ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། རང་གི་སྡེ་པ་དག་གིས་ཤེས་བྱ་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་དག་ཕྱི་རོལ་པས་ཀུན་བཏགས་པའི་གང་ཟག་གིས་སྟོང་པ་དང༌། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བས་རྣམ་པར་རིག་པ་གཞན་གྱི་དབང་རྫས་སུ་གྲུབ་པར་ཁས་བླངས་ནས། དེ་ལ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པར་འདོད་པ་དག་ལ་ནི་ཤེས་རབ་མཐར་ཐུག་པ་སྒོམ་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པར་མདོ་སྡེ་དང་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་དག་ལས། ཉི་ཚེའི་སྟོང་ཉིད་མུ་སྟེགས་ཅན་རྣམས་ཀྱི། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས། དངོས་པོ་དང་དངོས་པོ་མེད་པ་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པར་སྒོམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ཤེས་རབ་མཐར་ཐུག་སྒོམ་པ་ཡིན་པར་བསྟན་གསུངས། གཉིས་པ། དེ་ལ་བཞག་ཐབས་བསྟན་པ་ལ། དངོས་དང༌། དེའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གང་གི་རང་བཞིན་མ་མཐོང་བཞིན། །ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་རིགས་བཤད་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་པ་དེ་སྒོམ་བྱ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤེས་བྱ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གྲུབ་ན། ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ་བམ་མ་གྲུབ། མ་གྲུབ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་མི་འགྲུབ་ལ། གྲུབ་ན་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་རང་བཞིན་མེད་པར་ཇི་ལྟར་གྲུབ་སྙམ་ན། སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི། ཤེས་བྱའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་དཔྱད་པས། གང་གིའང་རང་བཞིན་མ་མཐོང་བ་དེ་བཞིན་དུ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་དུ་རིགས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པ་ལས། གང་ཚེ་དངོས་དང་དངོས་མེད་དག །བློ་ཡི་མདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་དང༌། ཇོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དབུ་མའི་མན་ངག་ལས། ཤིང་གཉིས་དྲུད་པ་ལས་མེ་བྱུང་བས་ཤིང་ཟད་པ་ན་མེ་རང་ཞི་བའི་དཔེས་བཤད་པ་ལྟར།
Chinese
仅仅是无自性之禅修，那便是智慧之禅修。如是说。那也是因为以上述的理路确定一切法皆是无自性，因此，被所取和能取所摄，或者被蕴、界、处所摄的一切法，其所有自性，无论是有事和无事，都不能被确定，因此，了悟到它们的人无我和法无我，那便是智慧之禅修，是了知一切法之胜义谛实相的智慧之禅修。夏惹瓦说：自己的宗派承认所知色等为能取和所取等的实有，并认为它们空于外道所遍计的补特伽罗，瑜伽行派则承认识为他起实有，并认为它空于能取和所取二者，对于他们来说，没有修习究竟智慧，如经部和中观的论典中所说：世俗的空性是外道徒的。如是说，因此，观修无论是有事和无事都不成立，那才是修习究竟智慧，如是开示。第二，开示安住于此之方便，分为正文和解释其原因两种，第一是：智慧不观见，一切诸法性，彼即是智慧，说为正理行，无分别即修。如是说。那也是如果所知由智慧成立为无自性，那么，智慧本身是成立为无自性还是不成立？如果不成立，则一切法不能成立为无自性，如果成立，那么，智慧本身如何成立为无自性呢？如果这样想，如前所说，以各别观察的智慧，观察一切所知法，如其不见任何自性一般，各别观察的智慧本身也同样进入以理智行事，何时有事与无事，不立于心前，尔时无有他相故，无所缘而寂灭。以及阿底峡尊者的中观诀窍中说：如两木相钻而生火，木尽则火自灭的比喻一般。
English
Merely meditating on the absence of inherent existence is itself the meditation of wisdom. It is said. That is because all phenomena are established as being without inherent existence by the aforementioned reasoning. Therefore, all phenomena encompassed by the apprehended and the apprehender, or encompassed by the aggregates, elements, and sense bases, are understood to have no inherent existence whatsoever, whether they are things or non-things, and thus are not perceived. Therefore, meditating on them as being without self of persons and without self of phenomena is itself the meditation of wisdom, which is the meditation of wisdom that knows the ultimate reality of all phenomena. Sharawa said: Their own schools acknowledge that knowable forms, etc., are established as entities of the apprehended and the apprehender, etc., and consider them to be empty of the person imputed by outsiders, while the Yogachara school acknowledges that consciousness is established as an other-powered entity, and considers it to be empty of both the apprehended and the apprehender. For them, there is no meditation on ultimate wisdom, as it is said in the sutras and Madhyamaka treatises: The mundane emptiness is that of the tirthikas. It is said, therefore, it is taught that meditating on that which is not established as the nature of either things or non-things is the meditation of ultimate wisdom. Second, showing the method of abiding in that, there are two: the main text and the explanation of its reason. The first is: Wisdom does not see, the nature of all phenomena, that itself is wisdom, said to be the conduct of reason, that which is without discrimination is to be meditated upon. It is said. That is, if the knowable is established as being without inherent existence by wisdom, then is wisdom itself established as being without inherent existence or not? If it is not established, then all phenomena cannot be established as being without inherent existence. If it is established, then how is wisdom itself established as being without inherent existence? If you think like that, as explained before, by the wisdom of individual examination, by examining all knowable phenomena, just as one does not see any inherent existence, so too the wisdom of individual examination itself enters into engaging in reasoning, when things and non-things, do not remain before the mind, at that time, because there is no other aspect, it is completely pacified without an object. And in Jowo Je's Madhyamaka instructions, it is said: Like the example of fire arising from rubbing two sticks together, and when the sticks are exhausted, the fire itself subsides.
Tibetan
ཤེས་བྱ་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱང་རང་ཞི་བའི་ཚུལ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རིག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པས་ན། དབུ་མའི་མན་ངག་ལས། རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མེད་པར་གྲུབ་ཙ་ན། ཤེས་རབ་དེ་ཉིད་ཀྱང་སྣང་བ་མེད་པར་འོད་གསལ་བ། སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ། ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས། བྱིང་བ་དང་རྒོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་དུ་གྱུར་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ་བར་སྐབས་དེར་ཤེས་པ་ཅི་ལ་ཡང་མི་རྟོག ཅི་ལ་ཡང་མི་འཛིན། དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཇི་སྲིད་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་དགྲའམ་ཆོམས་རྐུན་མ་ལངས་ཀྱི་བར་དུ། དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཤེས་པ་གནས་པར་བྱའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་ཙམ་དུ་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པ་དེ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་སྒོམ་པར་བྱ། ཞེས་པ་ཡིན་ལ། གཉིས་པ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད་པ་ལ། འཁོར་བ་སྤོང་ཞིང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་འཐོབ་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་མེད་སྒོམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང༌། དེ་ཉིད་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། རྣམ་རྟོག་ལས་བྱུང་སྲིད་པ་འདི། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་ཕྱིར་མ་ལུས་རྟོག་སྤངས་པ། །མྱ་ངན་འདས་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་ཤེས་རབ་ཏུའང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དགག་ཅིང༌། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་དེ་ཙམ་དུ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྤྱིར་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པར་གསུངས་པ་ལས། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་སྟེ། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདག་དང་ཆོས་རྟོག་པ་གཉིས་སུ་འདུས་ལ། སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ནི་བདག་ཏུ་རྟོག་པ་ལས་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ཡང་ཆོས་སུ་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། བདག་ཏུ་བརྟགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རང་གཞན་ཐ་དད་དུ་རྟོག གཞན་ལ་ཡང་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་དང་ཐ་མལ་པའི་ཕྱོགས་གསུམ་དུ་བརྟགས་པ་ལས་དུགས་གསུམ་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་ལ། དེ་ལས་དགེ་དང་མི་དགེའི་རྣམ་རྟོག་འབྱུང་བས་ན་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཙམ། དེ་ལས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཙམ་སྟེ། དེ་གཉིས་ཁོ་ན་ལ་འཁོར་བའམ་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བས་སམ། གཞན་ཡང་འདོད་པ་དང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པར་བརྟགས་པ་ལས། བདག་འདོད་པ་ལ་སྲེད་པ་དང༌། གཟུགས་ལ་སྲེད་པ་དང༌། སྲིད་པར་སྲེད་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་འབྱུང་ཞིང༌། དེ་ལས་མ་ཡིན་པ་དང༌། བ
Chinese
因为通过了知所知尚未成立的方式，了知本身也以自寂之方式，证悟彼性为空性，所以，中观诀窍中说：“如果自相和共相的一切法都成立为不存在，那么，智慧本身也无显现而光明，远离一切戏论，未成立任何体性，从而消除沉没和掉举等一切过失，于彼时，了知不缘任何事物，不执任何事物，舍弃一切忆念和作意，直至分别之敌或盗贼未生起之前，应如是安住于了知。”如是所说，对于不分别之智慧，仅仅作为一种行为，也应于无分别中入定而修。这是其含义。 第二，解释其理由，分为：为了舍弃轮回并获得殊胜涅槃，必须修无分别的理由；以及以教证成立彼性。 第一，偈颂说：“此有为法生于分别，其自性即是分别，因此，完全舍弃分别，即是殊胜之涅槃。” 也就是说，在般若中也遮止分别，为什么仅仅对分别如此看待为过患呢？一般来说，业和烦恼二者被说是集谛，而这一切也仅仅是分别，一切分别也归纳为我执和法执二者。三有的一切都从我执产生，而我执也从法执产生，依赖于我执而分别自他，对于他者也分别可爱、不可爱和中庸三类，从而产生三毒之分别，由此产生善与非善之分别，因此集谛也仅仅是分别。由此产生于三界中出生的分别，因此苦谛也仅仅是分别，因为仅仅此二者被称为轮回或有为法。或者，又从欲、色和无色中分别，从而产生我贪欲、色贪欲和有贪欲之三种分别，由此产生非有和有之
Tibetan
སོད་ནམས་དང༌། མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གསུམ་འབྱུང༌། དེ་ལས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འབྱུང་བ་ཙམ་ཞིག་ལ་འཁོར་བའམ་སྲིད་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེས་ན། རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཙམ་དེ་དག་ལས་བྱུང་བའི་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པ་སྲིད་པ་འདི་ཡང་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འདུག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་དེ། དེའི་ཕྱིར་ཀུན་འབྱུང་གི་རྟོག་པ་སྤངས་པས་སྐྱེ་བའི་རྟོག་པ་འགགས་ཏེ། སྲིད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་མ་ལུས་པའི་རྟོག་པ་སྤངས་པ་དེ་ནི་ཐོབ་བྱ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཤ་ར་བའི་ཞལ་ནས། མཆོག་ཅེས་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཙམ་ཡང་འཁོར་བ་ལ་ལྟོས་ནས་མཆོག་ཡིན་ལ། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ནང་ན་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་སྤངས་པའི་སངས་རྒྱས་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་ཡིན་པ། དེས་ན་ཤེས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མ་སྤངས་ན་ཡང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་མཆོག་མི་འཐོབ་པས་དེ་ཡང་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དེ། རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་ན་སྲིད་པ་མི་ལྡོག་པས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་ཉེས་དམིགས་སུ་ལྟ་བ་ཡིན་གསུངས། གཉིས་པ། དེ་ཉིད་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ལ། རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ་རྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་དང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་འཇུག་པའི་གཟུངས་ཀྱི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་ལུང་གིས་སྒྲུབ་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཡང་ནི་བཅོམ་ལྡན་གྱིས། །རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བར་བྱེད། །རྟོག་མེད་ཏིང་འཛིན་ལ་གནས་པ། །ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྟོག་མེད་གསལ། །ཅེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ཡང་སྲིད་པའི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་མ་ཡིན་ནམ། འདིར་རྣམ་རྟོག་ལས་སྲིད་པ་བྱུང་བར་བཤད་པ་ལ་ཤེས་བྱེད་ཅི་ཡོད་སྙམ་ན། རྣམ་རྟོག་ལས་སྲིད་པ་བྱུང་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་པའམ། སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །ཞེས་མ་རིག་པ་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཡིན་པར་གསུངས་ནས། དེའི་དབང་གིས་སྔ་མ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོར་ལྟུང་བར་བྱེད་ལ། རྒྱུའི་དུས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་གནས་པ་དེས་ནི་འབྲས་བུའི་དུས་ན་དཔེ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་ཉིད་འཐོབ་པར་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་སོ། །ཞེས་པ་དང༌། གཉིས་པ། རྣ
Chinese
善业和不动摇的作意之分别念有三种。由此，仅仅产生于三界之中的分别念就被称为轮回或有。因此，从作为原因的诸般生起之分别念中产生的，作为结果的苦谛之有，也仅仅是分别念的自性，除此之外别无他物。因此，舍弃生起之分别念，则出生的分别念止息。舍弃有之因果的所有分别念，那就是所要获得的殊胜涅槃。如是说。对此，霞惹瓦说：所谓殊胜，仅仅是涅槃相对于轮回而言是殊胜的。在涅槃之中，完全舍弃所有分别念的佛陀不住涅槃才是殊胜的。因此，如果未以智慧舍弃分别念，则无法获得殊胜涅槃，因此也应当舍弃分别念。如果未舍弃分别念，则有不会止息，因此应当视分别念为过患。第二，以教证成立彼义。有以毗卢遮那现证菩提或幻化网的教证成立，以及以入于不分别之陀罗尼的教证成立两种。第一，以毗卢遮那现证菩提或幻化网的教证成立。如是，世尊亦云：分别念乃大无明，使人堕入轮回之海。安住于无分别之禅定，如虚空般无分别而明澈。如是说。如是说，那么有的根本不是无明吗？在此，如果认为宣说从分别念产生有，有什么能成立呢？从分别念产生有是这样的，世尊于毗卢遮那现证菩提或幻化网的续部中说：分别念乃大无明。如是宣说无明即是分别念之后，以其力量如前一样使人堕入轮回之海。在因位时，安住于无分别之禅定，则在果位时，譬如虚空般获得无分别之智慧明澈。如是说。如是说，第二，
English
There arise three kinds of conceptualization: virtuous deeds and unwavering mental activity. From this, the mere arising of conceptualization in the three realms is called samsara or existence. Therefore, the truth of suffering, which is existence, arising from those conceptualizations that are the cause of all arising, is also merely the nature of conceptualization, and there is nothing else. Therefore, by abandoning the conceptualization of arising, the conceptualization of birth ceases. Abandoning all the conceptualizations of the cause and effect of existence is the supreme nirvana to be attained. Thus it is said. Regarding this, Sharawa said: What is called supreme is that even nirvana is supreme in relation to samsara. Among nirvanas, the Buddha who has completely abandoned all conceptualizations and does not abide in nirvana is the supreme one. Therefore, even if one does not abandon conceptualization with wisdom, one will not attain the supreme nirvana, so it should also be abandoned. If conceptualization is not abandoned, existence will not cease, so one should view conceptualization as a fault. Second, establishing that very meaning with scripture. There are two ways to establish it: with the scripture of Vairochana's Actual Enlightenment or the Net of Illusion, and with the scripture of the Dharani for Entering Non-Conceptualization. First, establishing it with the scripture of Vairochana's Actual Enlightenment or the Net of Illusion: Thus, the Bhagavan also said: Conceptualization is great ignorance, causing one to fall into the ocean of samsara. Abiding in non-conceptual samadhi, one is clear and non-conceptual like the sky. Thus it is said. Thus it is said, then is the root of existence not ignorance? Here, if one thinks, what establishes that it is said that existence arises from conceptualization? That existence arises from conceptualization is such that the Bhagavan said in the tantra of Vairochana's Actual Enlightenment or the Net of Illusion: Conceptualization is great ignorance. Having thus proclaimed that ignorance itself is conceptualization, by its power, as before, it causes one to fall into the ocean of samsara. In the causal stage, abiding in non-conceptual samadhi, in the resultant stage, one will attain the clarity of non-conceptual wisdom, like the sky. Thus it is said. Thus it is said, second,