Tibetan
།གང་ཟག་ལས་ནི་འདས་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་ལས་ནི་འདའ་བར་བྱ། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་རྟོག་གོ །ཡང་དག་དམིགས་པར་གནས་ནས་སུ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་ཤིན་ཏུ་འདའ། །སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདས་ནས་ཀྱང༌། །སྣང་བ་མེད་ལས་ཤིན་ཏུ་འདའ། །སྣང་མེད་གནས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། །དེ་ཡིས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མཐོང༌། །འཇུག་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ཅིང་ཞི། །སྨོན་ལམ་དག་གིས་རྣམ་པར་སྦྱངས། །ཡེ་ཤེས་དམ་པ་བདག་མེད་པ། །སྣང་བ་མེད་ལ་མི་མཐོང་ངོ༌། །ཞེས་ལང་ཀར་གཤེགས་པ་ལས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དང་པོ་གང་ཟག་མེད་པ། དེ་ནས་གཟུང་བ་མེད་པ། དེ་ནས་འཛིན་པ་མེད་པ། དེ་ནས་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྟེ། རྣལ་འབྱོར་གྱི་ས་བཞི་རིམ་པས་བསྒོམས་པར་བཞེད་ལ། ཇོ་བོ་བདག་མེད་པ་གཉིས་ལ་བཞེད་པས། དང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་སྒོམ་སྟེ། གང་ཟག་གི་བདག་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་ལ་ཕྱི་རོལ་པས་བདག་དང་བདག་ཏུ་བཏགས་ནས་ཤས་ཆེ་བར་བདག་ཏུ་བཟུང༌། ཤས་ཆུང་བས་བདག་ཏུ་བཏགས་སོ། །དེ་ཡང་བརྟགས་ན་མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡེངས་ན་ང་སྙམ་པ་འབྱུང་བས་འབན་གུང་རྒྱལ་ན་རེ། གང་ཟག་གི་བདག་འདི་ངོ་ཡིབ་པ་ཞིག་འདུག་ཟེར་ཏེ་བསམས་པའི་རྟགས་ཡིན། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས་འཛིན་དང་སྡང༌། །འདི་གཉིས་དང་ནི་འབྲེལ་བ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཞེས་པ་བཞིན་དུ་ཉེས་པ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་ཡིན་པས་དེ་སྟོང་པར་སྒོམ། མུན་ནག་ལ་ཕྲད་ཀྱང་སུ་ཡིན་བྱས་ན་བདག་ལགས་ཟེར་འོང་སྟེ། སྡུག་ཏུ་འཇུག་མཁན་ཡང་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་དེ་སྤོང་དགོས། དེ་ལ། དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཡོད་ན་ནི། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་མི་བཟད་འབྱུང༌། །ལྟ་བ་མ་རུངས་ཡོངས་སུ་འཛིན། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་རྩོད་པར་འགྱུར། །དེ་ནི་ལྟ་བ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །དེ་མེད་ཉོན་མོངས་མི་འབྱུང་སྟེ། །དེ་བས་དེ་ནི་ཡོངས་ཤེས་ན། །ལྟ་དང་ཉོན་མོངས་ཡོངས་སུ་འབྱང༌། །ཞེས་དབུ་མའི་རྒྱན་ལས་གསུངས་པ་ལྟར་དངོས་པོར་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་སྒོམ་དགོས། དེ་ཡང་གང་ལ་ཞེན་པ་རགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་དཔྱད་ནས་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། དང་པོ་ཕུང་པོ་དང་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་དུ་ཡང་སྒོམ་པ་ཉིད་མན་ངག་ཡིན་ཏེ། གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་བ་ཐམས་ཅད་ཕུང་པོ་ལ་སོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཁྲུལ་བས། འཁྲུལ་པའི་གཞི་དེ་ཉིད་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གང་ཡིན་ཡང་དཔྱད་ནས་སྟོང་པར་གཏོང་པ
Chinese
从人而超脱后，从外境而超脱。依靠唯识后，不分别外境之义。安住于正确之所缘后，从唯识而极超脱。即使从唯识而超脱后，也从无有显现而极超脱。安住于无有显现之瑜伽士，彼见大乘。入行任运成就且寂静，以清净之愿而清净。胜妙智慧无我者，于无有显现中不见也。如《楞伽经》中所说，首先是无人我，其次是无所取，再次是无能取，然后是二取之识也不成立，认为瑜伽之四地次第修习。觉沃认为有二种无我，首先修习人我空，人我于真实之世俗中也不成立，而外道以大势力执著为我与我所。以小势力安立为我。若对此进行观察，则于不成立中散乱时，则生起我之念，故阿班衮嘉说，人我此乃隐藏之物，说是思考之征象。执著我者，若有我则知有他，从我他之分而生起执著与嗔恨，从此二者之关联中，一切过患皆会生起。如是，乃一切过患与痛苦之根本，故修习其空性。即使于黑暗中相遇，若问是谁，则会回答是我，故使堕入痛苦者，也唯有我执，故应舍弃。对此，若有承认为实有，则生起贪嗔难忍，完全执持恶见，从中生起诤论。彼乃一切见之因，无彼则烦恼不生，故若完全了知彼，则见与烦恼完全解脱。如《中观庄严论》中所说，应修习远离一切承认为实有之空性。又，应对何者之执著粗大，则应对彼进行观察而修习。首先，仅对蕴、界、处进行修习，此乃窍诀，一切于人与法之我之错乱，皆是依赖于蕴等而错乱，故错乱之基础，无论是境与有境，皆应观察而令其空性。
English
Having transcended the person, one transcends the external world. Relying on mind-only, one does not conceptualize external objects. Abiding in the correct object of focus, one utterly transcends mind-only. Even having transcended mind-only, one utterly transcends the absence of appearance. The yogi who abides in the absence of appearance sees the Great Vehicle. Entering, spontaneously accomplished and peaceful, purified by pure aspirations. The supreme wisdom of selflessness is not seen in the absence of appearance. As it is said in the Lankavatara Sutra, first is the absence of a person, then the absence of grasping, then the absence of a grasper, and then even the knowledge of non-duality is not established. It is held that the four stages of yoga are practiced in sequence. Jowo (Atisha) holds to two kinds of selflessness. First, one meditates on the selflessness of the person. The self of the person is not even established as merely a valid conventional truth, yet outsiders grasp at it with great force as self and what belongs to self. With lesser force, they establish it as self. If one examines this, when one is distracted by what is not established, the thought of "I" arises. Therefore, Aben Kungyal said, "This self of the person is something that hides its face," saying that it is a sign of thought. The grasping at self: If there is a self, then one knows there is another. From the division of self and other arise grasping and hatred. From the connection of these two, all faults arise. As it is, it is the root of all faults and suffering, so meditate on its emptiness. Even if one encounters darkness, if one asks who it is, one will answer, "It is I." Therefore, the one who causes one to fall into suffering is only the grasping at self, so it must be abandoned. Regarding this: If there is acceptance of things as real, then unbearable desire and hatred arise. One completely grasps wrong views. From that, disputes arise. That is the cause of all views. Without that, afflictions do not arise. Therefore, if one completely knows that, then views and afflictions are completely liberated. As it is said in the Ornament of the Middle Way, one should meditate on emptiness, which is free from all acceptance of things as real. Furthermore, one should examine and meditate on whatever attachment is gross. First, even meditating on just the aggregates, elements, and sense bases is the instruction, because all confusion about the self of persons and phenomena arises in dependence on the aggregates and so forth. Therefore, the basis of confusion, whether it is object or subject, should be examined and made empty.