Tibetan
ན་སོང་གསུམ་དུ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་ཅིག་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་པ་སྒོམ། དེ་ནས་བདག་ངན་སོང་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པ་སྐྱབས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་དེ་དག་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྒོམ། དེ་ནས་དེ་དག་གིས་ངན་སོང་ལས་སྐྱོབ་པའི་ཡང་དེའི་རྒྱུ་ལས་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱོབ་པས་ངན་སོང་དང་བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་རྣམས་ཤེས་པར་བྱས་ལ་སྤང་ཞིང་སྒྲུབ་ཀྱང་གསུང་སྟེ། དེ་ནས་བདག་སྲིད་པ་ན་མི་རྟག་པ་དང་རྒྱུ་འབྲས་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་སྐྱོ་ཞིང༌། ཡིད་འབྱུང་བ་བསྒོམས་པས་དེ་ལས་བདག་ཐར་བར་འདོད་པ་དང༌། བདག་འཁོར་བ་ན་འཁྱམས་པའི་དུས་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་གི་མ་བྱས་པ་དང༌། བདག་གི་མ་འཁོར་བ་ན་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་པས་གཙེས་པ་ལ་རང་གི་ཉམས་ལ་དཔག་ནས་སྙིང་རྗེ་སྒོམ། དེ་ནས་དེས་ཀུན་ནས་བླངས་ནས་བདག་གིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ལ་འགོད་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད། དེ་ནས་བདག་གིས་གཞན་དོན་དུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་འཐོབ་པ་ལ་བདག་གིས་དེའི་རྒྱུ་ལ་འཇུག་དགོས་པ་ཤེས་པར་བྱས་ལ། འཇུག་པའི་སྡོམ་པ་བླང་ཞིང་དེའི་བསླབ་པ་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་སེམས་གཉིས་ལ་བསླབས་ཏེ། ཐབས་དེ་རྣམས་བརྟན་པར་གྱུར་པ་ན། ཐབས་རྐྱང་པ་ཙམ་གྱིས་དངོས་པོར་འཛིན་པ་མི་སྤོངས་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་མི་འཐོབ་ལ། འཁོར་བ་མཐའ་རིང་བ་དང་གདུལ་བྱའི་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་ལ་བྱེད་ངན་པར་ཡང་ཤེས་པས་རང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་ཤིན་ཏུ་གཙེས་ཙ་ན། སྤྲེའུའི་གཏམ་རྒྱུད་བཞིན་དུ་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་སེམས་ཅན་ཇི་སྙེད་ཅིག་གི་ཁུར་བདག་གིས་བསྐུར་མི་ནུས་སྙམ་དུ་ཞུམ་ནས་སྙིང་རྗེ་ཉིད་ཀྱང་ཉམས་པའི་ཉེན་ཡོད་པས། དང་པོ་རང་གི་རྒྱུད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་སྒོམ། དེ་བཞིན་བསྒོམས་ཀྱང་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བརྟན་པར་མ་གྱུར་གྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་གང་ཟག་གི་རྫས་ཉིད་དུ་བཟུང་ལ་དེ་གཉིས་སྒོམ། དེ་ནས་སེམས་ཅན་དང་དེ་དག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་རྫས་སུ་གྲུབ་པས་སེམས་ཅན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བ་ཉིད་དུ་ཡང་མི་ནུས་སམ་སྙམ་དུ་མྱ་ངན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་བའི་ཚོད་དུ་གྱུར་པ་ན་སེམས་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་གང་ཟག་གི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་སྒོམ། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྫས་གཅིག་གྲུབ་ན་ཡང་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བར་མི་ནུས་སམ་སྙམ་པ་ན་རང་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པར་
Chinese
思维如果生于三恶道，则必须承受多少痛苦。然后，认识到能从三恶道的痛苦中救护自己的，唯有皈依三宝，并修习皈依。然后，他们通过从根本上扭转恶道的因，来救护自己脱离恶道，因此，也要了解善恶道的因，并宣说断恶行善。然后，我厌倦了轮回中无常和因果相续的痛苦，修习出离心，从而渴望从中解脱。当我在轮回中漂泊时，所有众生都曾做过我的母亲；当我的母亲在轮回中时，我以自己的经历来衡量，修习慈悲，她遭受着各种痛苦的折磨。然后，从那一切中吸取精华，为了使一切众生安立于佛果，我决心自己首先要证得佛果，从而发起广大的菩提心。然后，为了利益他人而证得伟大的菩提，我认识到自己必须进入其因，并受持入行律仪，修学增上戒学和增上心学，当这些方法变得稳固时，仅仅依靠方法本身并不能消除对实有的执着，因此无法获得一切智智。并且，由于轮回漫长，所化众生众多，行为恶劣，当自己被轮回的痛苦深深折磨时，就像猴子的故事一样，想到自己无法承担无边轮回中众多众生的重担，因而感到沮丧，甚至有失去慈悲心的危险。因此，首先要修习自身中无有人我。即使这样修习，如果慈爱和慈悲没有变得稳固，也要将众生视为真实的人，并修习这二者。然后，当众生及其所有痛苦都被认为是实有的时候，甚至会想到无法消除众生的痛苦，以至于生起悲伤，此时，也要修习其他众生中也没有人我的实有。然后，即使一个法被认为是实有，也会想到无法消除实有的痛苦，此时，要修习自己和一切众生都没有法我。
English
Meditate on how much suffering one must endure if born in the three lower realms. Then, realizing that the only refuge that can save me from the suffering of the three lower realms is the Three Jewels, cultivate taking refuge in them. Then, they save from the lower realms by averting the cause of those realms; therefore, it is also said to understand the causes of the lower and higher realms and to abandon and cultivate them. Then, I am wearied by the suffering of impermanence and the continuous chain of cause and effect in existence, and by cultivating renunciation, I desire to be liberated from it. And when I wander in samsara, all sentient beings have been my mothers, and when my mother wanders in samsara, I meditate on compassion, measuring it by my own experience, as she is tormented by various sufferings. Then, taking all of that to heart, I generate the great mind of enlightenment, thinking that I myself must attain that state in order to establish all sentient beings in Buddhahood. Then, realizing that I must engage in the cause of attaining great enlightenment for the sake of others, I take the vows of engagement and train in the superior discipline and the two minds. When these methods become stable, one cannot attain omniscience by merely relying on methods alone without abandoning the grasping of things as real. And also knowing that samsara is long, the sentient beings to be tamed are numerous, and their actions are evil, when one is greatly tormented by the suffering of one's own samsara, like in the story of the monkey, one becomes discouraged thinking that one cannot bear the burden of so many sentient beings in endless samsara, and there is a danger of even losing compassion. Therefore, first meditate on the absence of a self of persons in one's own being. Even if one meditates in this way, if loving-kindness and compassion do not become stable, hold sentient beings as real persons and cultivate these two. Then, when sentient beings and all their sufferings are considered to be real, one might even think that one cannot eliminate the suffering of sentient beings, to the point of giving rise to sorrow. At this time, also meditate on the absence of a self of persons in other sentient beings. Then, even if one dharma is considered to be real, one might think that one cannot eliminate the suffering of what is real. At this time, meditate on the absence of a self of phenomena in oneself and all sentient beings.