Tibetan
ཞི་གནས་མཐར་ཕྱིན་པའི་དུས་སུ། ནང་རྟགས་མར་མེ་ལྟ་བུ་འོང་སྟེ། དེ་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བ་ཡིན། སྤྲིན་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་བྱུང་ཙ་ན། ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་བ་ཡིན།། །།སྣང་ལ་ངེས་པ་དང་། མ་ངེས་པ་གཉིས། སྣང་བ་ནི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ། སྣང་བ་ཅེས་བྱ། དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོར་རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི་སྣང་ལ་ངེས་པའོ། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པར་སྣང་ཡང་སེམས་ངོ་མ་ཤེས་པ་ནི། སྣང་ལ་མ་ངེས་པའོ། །མ་ངེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་ཡིན། དེ་ལ་མཆོག་འཛིན་དུ་བྱས་ན། ཁམས་གསུམ་དུ་གོལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་སྦྱོང་བ་ན། དེ་ལ་མ་ཞེན་པར། རྣམ་རྟོག་དེ་ཉིད་རིག་པར་འཁྱེར། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སུ་འཁྱེར་བ་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རྩལ་སྦྱོང་བའོ། །ཅེས་གསུང་ངོ་།། །།གསང་སྔགས་པ་ནི། དོན་དངོས་ལམ་དུ་བྱེད་དེ། ཐབས་ལ་དྲག་ཏུ་བཅུན་པས། རླུང་ཨ་ཝ་དྷཱུ་ཏིར་ཆུད་དེ། དེ་རླུང་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་གནད་ཀས། ཤེས་པ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་འབྱུང་། དེ་དུས་བླ་མ་གཅིག་གིས་ཁྲིད་ནས། ཁྱོད་ཀྱི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་དེ་ནི། རང་སེམས་རིག་པ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ཞེས་ངོ་སྤྲད་པས། ཁོས་དེ་ཀ་ལྟར་བསྒོམས་པས། བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པ་ལ་མཆོག་འཛིན་དང་བྲལ་ཏེ། རིག་པ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་སོ། །རིག་པ་དེ་ཁོ་ན་གསལ་བ་ནི་རྡོ་རྗེ་ལ། དེ་ལ་མ་ཡེངས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ། རྡོ་རྗེ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐར་ཕྱིན་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ། །ཅེས་གསུང་ངོ་།། །།གནས་པ་དང་རྟོགས་པ་གཉིས་ལས། གནས་པ་གཙོ་ཆེར་མི་བྱ། རྟོགས་པ་གཙོ་ཆེར་བྱ་སྟེ། གནས་པ་ནི། བརྒྱལ་བ་དང་། 1-23-7a ར་རོ་བ་དང་། གཉིད་མཐུག་པོ་ལ་ཡང་འོང་སྟེ། རྟོགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟོགས་པ་གཙོ་ཆེར་བྱ་བ་ནི། སྣང་བ་ཅིར་སྣང་ཡང་སེམས་ཡིན་ཏེ། གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བས་སེམས་ཤེས་བྱ་སྟེ། རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་པ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟོང་པ་སྟེ། རྟོགས་པའོ། །དེ་རྒྱུན་བསྲིང་ཞིང་དེའི་ཉམས་བརྟན་པ་ལ་བསྒོམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་། རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པ་དང་། རྟོགས་ནས་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་། མཚན་བཅས་ཀྱི་བསྒོམ་པ་མཐའ་དག་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཚན་མེད་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྒོམ་པའོ། །སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ལ། སེམས་སྤྲོས་བྲལ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བ། ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་སྟོང་སང་ངེ་བའི་རྟེན་མེད་པ་ནི། རྟོགས་ནས་བསྒོམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྟོགས་ནས་མཚན་བཅས་བསྒོམ་པ་ནི། གླང་པོ་རྙེད་ནས་གླང་པོའི་རྗེས་ནི་ཚོལ་བ་བཞིན་ནོ།། །།དེ་གོ་ན་ཆགས་སྡང་གི་གཉེན་པོར་འགྲོ་སྟེ། ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་ཤེས་པས། ར
Chinese
当禅定（梵文：śamatha，平静）达到圆满时，内在的征象会像灯火一样出现，那便是属于智慧（梵文：jñāna）的领域。当出现如无云晴空般的状态时，就被称为胜观（梵文：vipaśyanā）的智慧，那便是属于真正智慧的领域。 显现和不确定显现分为两种。显现指的是乐、明、无念，这是心（梵文：citta）的本质，被称为‘显现’。持续不断地将此认知为心的本质，就是对显现的确定。虽然乐、明、无念显现，却没有认知到心的本质，这就是对显现的不确定。不确定显现是世俗观点的终极状态。如果执着于此，就会迷失于三界（梵文：tridhātu）。在练习禅定技巧时，不要执着于此，而是将念头转化为觉性（梵文：vidyā），将觉性转化为智慧，这就是练习禅定的技巧。’ 密宗行者将实际体验作为道路，通过强烈地运用方法，使气（梵文：prāṇa）进入中脉（梵文：Avadhūti）。通过气和心二元不存的关键，生起乐、明、无念的觉知。此时，一位上师引导说：‘你的乐、明、无念，正是你自心的觉性。’当他按照上师的指示禅修时，便从对乐、明、无念的执着中解脱，对觉性生起定解。仅仅是觉性的显现就是金刚（梵文：vajra），不离于此就是禅定，圆满金刚般的禅定就是禅定本身，那就是法身（梵文：dharmakāya）。’ 在止住和证悟二者中，不要过于注重止住，而要注重证悟。止住可能会发生在昏厥、痴呆或深度睡眠中，因为那不是证悟。要注重证悟，无论显现为何，都是心，因为它是清晰的。通过清晰的体验来了解心，因为它是觉性。觉性是自性成立的空性，这就是证悟。持续保持这种状态，并稳固这种体验，就叫做禅修。禅修也分为为了证悟而禅修，以及证悟后禅修。其中，为了证悟而禅修包括所有有相禅修，以及如幻如化的无相禅修。对于所有显现，心是离戏、不可捉摸的，像虚空般空旷而无所依，这就是证悟后禅修。证悟后进行有相禅修，就像找到大象后又去寻找象迹一样。 如果理解了这一点，它就会成为贪嗔的对治法，因为了知一切皆是心，贪嗔等烦恼便会自然消失。
English
When śamatha (calm abiding) reaches its culmination, an inner sign like a butter lamp will arise, and that is subject to jñāna (wisdom). When something like a cloudless sky arises, it is called the wisdom of vipaśyanā (insight), and that is subject to correct jñāna. Appearances are twofold: determinate and indeterminate. Appearance is bliss, clarity, and non-thought, which is the essence of mind, and is called 'appearance.' To know that very thing as the essence of mind without interruption is to be determinate about appearance. Although bliss, clarity, and non-thought appear, not knowing the essence of mind is to be indeterminate about appearance. Indeterminacy is the ultimate worldly view. If you cling to that as supreme, you will stray into the three realms. When practicing the skill of samādhi, do not be attached to that, but transform conceptual thought into awareness. Transforming awareness into wisdom is practicing the skill of samādhi. The secret mantra practitioner makes actual experience the path. By forcefully applying the means, the prāṇa (wind) enters the Avadhūti (central channel). Through the key of the non-duality of prāṇa and mind, the awareness of bliss, clarity, and non-thought arises. At that time, a single lama guides, saying, 'That bliss, clarity, and non-thought of yours is none other than this awareness of your own mind.' When he meditates according to that, he is separated from clinging to bliss, clarity, and non-thought, and certainty arises in awareness. That very awareness being clear is vajra. Not straying from that is samādhi. The culmination of vajra-like samādhi is samādhi. That is the dharmakāya. Of abiding and realization, do not mainly abide, but mainly realize. Abiding can also occur in fainting, dementia, and deep sleep, because it is not realization. Mainly realize, whatever appears is mind, because it is clear. Knowing mind by experiencing it clearly is awareness. Awareness is emptiness, established by its own nature, that is realization. Continuously maintaining that and stabilizing that experience is called meditation. Also, there is meditating in order to realize, and meditating after realizing. Also, there is meditating in order to realize all meditations with signs, and the illusory-like signless. For all appearances, mind is free from elaboration, free from being apprehended, and without support, empty and clear like the center of the sky, that is meditating after realizing. Meditating with signs after realizing that is like finding an elephant and then looking for the elephant's tracks. If you understand that, it will become an antidote to attachment and aversion, because by knowing everything as mind, afflictions such as attachment and aversion will naturally disappear. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ང་གི་སེམས་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བས་གཉེན་པོར་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །རིག་པ་རང་རིག་སྟོང་པར་མྱོང་བའི་ཚེ། ཡང་དག་པས་སྟོང་། དེ་ཁོ་ནས་སྟོང་པར་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུང་ངོ་།། །།འཆི་བའི་ཚེ། དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་འདུན་པ་དྲག་པོ་བྱ། འཆི་བའི་ཞག་གྲངས་མ་ནོར་བར་ལ། མཆོད་པ་ལ་སོགས་པ་བཤམས་ལ། རང་ཡི་དམ་ལྷར་བསྐྱེད་པས་ལུས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་བཅའ། དེ་ནས་རང་ལྷ་དང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་འོད་གསལ་གྱི་མོས་པ་བྱས་ལ། སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་འཁོར་བཅའ། དེའི་རྗེས་ལ། འཕོ་བའི་ལུགས་གཉིས་ཏེ། རང་གི་ཤེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་ཁམས་བདེ་བ་ཅན་དུ་གཏད་དེ་འཕོའམ། རང་གི་ཤེས་པ་སྙིང་གར་ཧཱུྃ་དུ་བསྡུས་ལ། མན་ངག་བཞིན་ཡི་དམ་ལྷའི་ཐུགས་ཀར། རང་གི་ 1-23-7b ཤེས་པ་དེ་རྒྱངས་ཀྱིས་བཏང་བ། དེ་ནི་མན་ངག་གི་འཁྲུལ་འཁོར་བཅའ་བའོ། །དེ་ཡང་། ལག་པ་གཉིས་ལྟག་པར་སྦྲེལ། པུས་མོ་གཉིས་ཙོག་པུར་བཤིབས། རྒྱབ་དབྱུག་པ་ལ་བཀན་ཏེ། སྙིང་ཀ་གྱེན་ལ་བཟློག་ལ། ཁ་ནས། སྙིང་ཀའི་ཧཱུྃ་དེ་རྒྱངས་ཀྱིས་ཐོན་ནས། ཡི་དམ་ལྷའི་ཐུགས་ཀའམ། བདེ་བ་ཅན་དུ་བཏང་སྟེ། ཧི་ཀ་ཅེས་ཡར་རིང་པོར་དྲག་ཏུ་དྲངས་ཏེ། དབུགས་ནང་དུ་མ་བཏང་བས་ངེས་པར་འཕོའོ། །ཁ་ནས་འཕོས་ན་ཡི་དྭགས་སུ་སྐྱེ་བར་བཤད་པ་དེ་འཕོ་བ་མི་ཤེས་པ་ལ་དགོངས་པའོ། །མི་འཆི་བར་འཕོ་བ་བྱས་ན། ལུས་ཀྱི་ལྷ་བསད་པའི་ཉེས་པ། མཚམས་མེད་པའི་རྩ་ལྟུང་འཕོག་གོ། །ཕན་ཡོན་ནི། མཚམས་མེད་པར་བྱས་པ་ཡང་བདེ་འགྲོར་སྐྱེ་བར་བཤད་དོ།། །།ལམ་རྣམ་པ་གསུམ་ལས། རྗེས་དཔག་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལ་སོགས་པས་གཞིགས་ནས། འདི་ལས་འགྲོ་ས་མེད་ཟེར་ནས། སྟོང་པར་བྱས་ནས་བློ་འཇོག་པའོ། །བྱིན་བརླབས་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ནི། བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་ལྷ་སྐུ་ལ་བརྟེན་ནས། རྩ་རླུང་སྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱི་བཟླས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱེད་པའོ། །མངོན་སུམ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ནི། གཉུག་མའོ། ཚེ་ལ་ལོང་མེད་མྱུར་དུ་འཆི་བས། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མ་ཆགས་པ་ཅིག་དགོས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་སྙིང་རྗེ་ཡིན་པས། སེམས་ཅན་བློས་མི་འདོར་བ་ཞིག་དགོས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་པས། གང་ལ་ཡང་དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་མི་འཛིན་པ་ཞིག་དགོས། ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་ལ། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་དད་གུས་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་ཞིག་དགོས། སྒོམ་ཆེན་པ་རྣམས་ལ་ཞུ་བ། གནས་པའི་དུས་སུ་རྟོག་མེད་རྒྱུན་བསྲིང་བ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ལ་རྟོག་མེད་རྒྱུན་བསྲིངས་ན། ཆོས་ཀྱི་གནས་ 1-23-8a ལུགས་མ་གོ་བ་ཡིན། ཆོས་མ་ཆོད་པ་ཡིན། གདོད་མ་ནས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་གནད་ཀས། ཤེས་གསུང་ངོ་།། །།རླུང་དྷཱུ་ཏིར་ཚུད་པས། རྟགས་ལྔ། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་སྟེ། འོན་ཀྱང་།
Chinese
我的心识若能远离执著，便能成为对治之法。当觉性体验到自性本空的境界时，即是证悟空性。唯有如此，方能真正理解空性的真谛。’ 临终之际，应强烈观想一切事物如幻如化。在临终日期无误的情况下，应陈设供品等。将自己观想为本尊，调整身之脉轮。之后，观想自身本尊与一切显现皆是无生光明，调整心之脉轮。随后，有两种迁识之法：一是将自己的意识投向佛之净土——极乐世界；二是将自己的意识收摄于心间，化为（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字，然后按照口诀，将自己的意识从本尊心间如射箭般射出。这便是调整口诀之脉轮的方法。 具体做法是：双手交叠于后颈，双膝跪地，背靠木棍，心口朝上。从口中发出声音，观想心间的（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）字如射箭般射出，投向本尊心间或极乐世界。同时，发出‘ഹി ക（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）’的声音，声音要长而响亮，切勿吸气，如此必定能够成功迁识。如果从口中迁识，则会转生为饿鬼的说法，是针对不了解迁识之法的人而言的。如果在未死亡的情况下进行迁识，则会犯下杀死身中神祇的罪过，以及根本堕罪。 但其利益是：即使造下五无间罪，也能转生善趣。 在三种道中，以推理作为道，即是通过观察一切法不一不异等，得出‘除此之外别无去处’的结论，从而安住于空性之中。以加持作为道，即是依靠生起次第的本尊身相，修习气脉明点等，以及持诵密咒等。以现量作为道，即是本初之道。人生短暂，死亡迅速，因此必须对世间一切法不执著。一切法的根本是慈悲，因此必须不舍弃众生。一切法本无生，因此不应执著任何事物为实有或相状。一切法皆由相续而生，因此必须对上师三宝保持 непрерывный 信心和恭敬心。 对于大修行者，我想说的是：安住之时，应持续保持无分别的状态。如果在本体上持续保持无分别的状态，则无法理解法的实相，无法断除对法的执著。从本初以来 непрерывный 的关键在于了知。这是上师所说的。 当气息进入中脉时，会出现五种征兆和八种功德等。然而，
English
My mind, if free from grasping, becomes an antidote. When awareness experiences emptiness of self-awareness, it is emptiness with exactitude. It is taught to be empty only in that way.' At the time of death, one should strongly aspire to view all phenomena as illusory. Without erring on the number of days until death, one should arrange offerings and so forth. By generating oneself as a deity, one should arrange the physical mechanism. Then, one should generate the aspiration that oneself as the deity and all appearances are unborn luminosity, and arrange the mental mechanism. Following that, there are two methods of transference: either one transfers one's consciousness to the pure land of the Buddha, Sukhavati (the Land of Bliss), or one gathers one's consciousness into the (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: Hum) at the heart, and according to the instructions, one sends one's consciousness out from the heart of the deity. That is the arrangement of the mechanism of the instructions. Specifically, one joins the two hands behind the neck, squats on the knees, leans the back against a stick, and reverses the heart upwards. From the mouth, one forcefully draws out the (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: Hum) of the heart, sending it to the heart of the deity or to Sukhavati. Simultaneously, one forcefully draws out a long 'ഹി ക (Tibetan, Sanskrit Devanagari, Sanskrit Romanization, Chinese literal meaning)' without inhaling, and one will definitely be transferred. The statement that if one transfers from the mouth, one will be born as a preta (hungry ghost), is intended for those who do not know how to transfer. If one transfers without dying, one incurs the fault of killing the deity of the body, and the root downfall of the five inexpiable sins. However, the benefit is that even if one has committed the five inexpiable sins, one will be born in a happy realm. Among the three paths, to take inference as the path is to examine all phenomena as being neither one nor different, and so forth, and then, saying 'There is nowhere else to go from here,' one places the mind in emptiness. To take blessing as the path is to rely on the deity's form in the generation stage, and to practice the channels, winds, and bindus, and to perform the recitation of secret mantras, and so forth. To take direct perception as the path is the innate path. Life is short, and death comes quickly, so one must be without attachment to all worldly dharmas. The root of all dharmas is compassion, so one must not abandon sentient beings. All dharmas are unborn, so one must not grasp onto anything as a real entity or characteristic. For the arising of all dharmas in the continuum, one must have непрерывный faith and reverence for the lama and the Three Jewels. To the great meditators, I say: During the time of abiding, one should continuously maintain non-conceptualization. If one continuously maintains non-conceptualization in the essence, one has not understood the nature of dharma, and one has not cut through dharma. The key to непрерывный continuity from the beginning is to know. This is what the lama said. When the wind enters the dūti (central channel), five signs and eight qualities, and so forth, will arise. However, --------------------------------------------------------------------------------