Tibetan
ས་ལས་ཀྱང་བསྒོམ་མེད་བསྒོམ་པ་པོའང་མེད། །ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱང་ཡོད་མ་ཡིན། །སྤྲོས་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །ལྷ་དང་སྔགས་ནི་ཡང་དག་གནས། །ཤེས་ཧེ་བཛྲ་ལས་གསུངས་སོ། །ཆོས་དེ་ལས་ 1-7-6a མ་མཆིས་སོ།། །། ༄། །རང་འདོད་སྤངས་ལ། ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་སྐྱེད་ལ། རང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱ་དགོས། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལོག་པ་གཅིག་གིས། རང་འདོད་སྤངས་ལ། ཅི་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་སེམས་སྐྱེད་ལ། རང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བྱ་དགོས། ཇོ་བོ་སེམས་ཅན་ལ་རྟེན་ནས་སངས་རྒྱ་བ་ཡིན། སེམས་ཅན་ལ་བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་ལ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་བདེ་བ་དང་ལྡན་ན་ཅི་མ་རུང་སྙམ་པ་རེ་བྱས་ལ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། རང་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ནས་དཔྱད་ན། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཀྱིས་སྐྱོན་བྲལ་གསུམ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླངས་དགོས་ཏེ། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྟོང་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྐྱེ་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་གསུམ་གསུམ་ཉམས་སུ་བླང་དགོས། དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་ན། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་སྟེ། སྣང་བ་བདེན་པར་མི་འཛིན་པར་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། སྣང་བ་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཉམས་སུ་བླང་། སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པར་ཉམས་སུ་བླང་། སྣང་བ་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པས་སྡུག་བསྔལ་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་པ་འོང་བ་ཡིན། སྡུག་བསྔལ་རང་རྒྱུད་དུ་མ་སོང་ཙམ་ན། ཆོས་ཆོས་སུ་སོང་བ་ཡིན། བདག་གཞན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་ཤེས་ཙམ་ན། སྣང་བ་སྐྱོན་བྲལ་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ནི། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཡིན། སྟོང་པར་རྟོགས་པར་བྱ་སྙམ་ནས། སྟོང་པར་འདོད་པ་བྱུང་བ་གོལ་བ་ཡིན་པས། ཉོན་མོངས་པ་རྣམ་རྟོག་སྟོང་པར་ཤེས་ནས་སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་ནས་མི་སྐྱེ་བར་འདུག་ན། སྟོང་ཉིད་སྐྱོན་བྲལ་བྱ་བ་ཡིན་གསུང་། སྐྱེན་མེད་སྐྱོན་བྲལ་བྱ་བ་ནི་སྣང་བ་སྟོང་པར་རེས་འཇོག་ཏུ་མ་སོང་བ་གཅིག་ལ་ཟེར་ཏེ། སྣང་བ་ཡང་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཡང་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པ་དེ་ལ་སྐྱེ་མེད་སྐྱོན་ 1-7-6b བྲལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་རང་ཡང་གཉིས་སྣང་གི་ཤེས་པ་དང་བྲལ་བ་གཅིག་ལ་བྱའོ། །དོན་ལ་སྣང་བ་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྣང་བའི་མཐར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར་ལ། སྟོང་པ་སྐྱོན་བྲལ་ཡང་། སྟོང་པའི་མཐར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར། སྐྱེ་མེད་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ་ན་གཉིས་སྣང་གི་མཐར་ཞེན་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་པས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གཞུང་ལུགས་ཀྱིས། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྟོང་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ།
Chinese
于此，既无所修，亦无修行者。 既无本尊，亦无真言。 于离戏之自性中， 本尊与真言，如实安住。 此乃《喜金刚本续》所说。 无有胜过此法者。 舍弃自利之心，所作所为皆为利益众生而发心，不应有所顾虑。 若以一切方式听闻同一妙法，则应以对今生厌离之心为依凭，舍弃自利之心，所作所为皆为利益众生而发心，不应有所顾虑。觉沃（Atisha，阿底峡）尊者是依于众生而证得佛果的。应生起对众生的慈爱与悲悯，心想若能使一切众生远离痛苦，具足安乐，岂不甚妙？如此修持。若将自己紧紧包裹起来进行思辨，则应依大手印之理，修持离过之三重境界：远离显现之过、远离空性之过、远离生灭之过。应如是修持。 那么，应如何修持呢？远离显现之过，即是不执著显现为实有而修持，应将显现修持为如梦如幻。应修持显现无自性。了知显现无实，则能了知痛苦亦无实。若痛苦未转为自续，则法才能成为真正的法。若能了知自他一切显现皆无实，则可称为显现离过。远离空性之过，是指远离对空性的贪执。若心想‘是空性，我应证悟空性’，从而对空性产生贪执，则是错误的。因此，应了知烦恼妄念为空性，了知痛苦生起之处亦为空性，从而安住于不生不灭之中，此即是空性离过。远离生灭之过，是指显现与空性未成为交替之状态。了知显现亦不生，空性亦不灭，此即是生灭离过。而此本身，亦是远离二取之觉知。 实际上，所谓显现离过，是指远离对显现的执著；所谓空性离过，是指远离对空性的执著；所谓生灭离过，是指远离对二取的执著。因此，依大手印之宗义，显现离过、空性离过……
English
Here, there is neither meditation nor meditator. There is neither deity nor mantra. In the nature of non-elaboration, Deity and mantra truly abide. This is spoken in the Hevajra Tantra. There is no Dharma superior to this. Abandoning self-interest, generate the mind of benefiting all sentient beings in whatever you do, and do not be concerned for yourself. If you are empowered to listen to the one Dharma in all ways, then relying on a mind that is disgusted with this life, abandon self-interest, generate the mind of benefiting all sentient beings in whatever you do, and do not be concerned for yourself. Jowo (Atisha) attained Buddhahood by relying on sentient beings. You should generate love and compassion for sentient beings, and think, 'Wouldn't it be wonderful if all sentient beings were free from suffering and possessed of happiness?' and practice in this way. If you wrap yourself up tightly and contemplate, then according to the system of Mahamudra, you must practice the three faultless ones: being free from the fault of appearance, being free from the fault of emptiness, and being free from the fault of arising. You must practice these three. How should you practice them? Being free from the fault of appearance means practicing without grasping appearance as true. You should practice appearance as being like a dream or illusion. You should practice appearance as being without inherent existence. By knowing that appearance is untrue, you will come to know that suffering is untrue. As long as suffering has not become your own continuum, the Dharma has become the Dharma. As soon as you know that all appearances of self and others are untrue, it is called being free from the fault of appearance. Being free from the fault of emptiness means being free from attachment to emptiness. If you think, 'It is emptiness, I should realize emptiness,' and attachment to emptiness arises, it is a mistake. Therefore, knowing that disturbing emotions and thoughts are empty, and knowing that the place where suffering arises is emptiness, and remaining without arising, it is said to be free from the fault of emptiness. Being free from the fault of arising means that appearance and emptiness have not become alternating states. Knowing that appearance is unborn and emptiness is also unborn is called being free from the fault of arising. That itself is also called being free from the knowledge of duality. In reality, being free from the fault of appearance means being free from attachment to the extreme of appearance; being free from the fault of emptiness also means being free from attachment to the extreme of emptiness; and being free from the fault of arising means being free from attachment to the extreme of duality. Therefore, according to the tenets of Mahamudra, being free from the fault of appearance, being free from the fault of emptiness... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བ། སྐྱོན་བྲལ་གསུམ་ལ་ཡོན་ཏན་སྐུ་གསུམ་སྟེ། སྣང་བའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་འཁོར་བའི་མཐའ་ཟད་དེ་སྣང་སྟོང་སྤྲུལ་སྐུ། སྟོང་པ་སྐྱོན་དང་བྲལ་ཏེ་ཉན་ཐོས་དང་ཞི་བདེ་ལ་མི་གནས་པས་འགག་མེད་ལོངས་སྐུ། སྐྱེ་མེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བས་སེམས་ཀྱི་འདོད་པ་ལ་སྟོང་སྟོང་པའི་འདོད་པ་ཟད་དེ། སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུ། དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་དེ་རྗེ་བྲམ་ཟེ་ཆེན་པོའི་བཞེད་པ་ཡིན་གསུང་། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་སོ།། །། ༄། །བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་འགེལ་བ་གཅིག་དགོས། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཚེ་ལ་ལོང་མེད་རྒྱུད་ལ་དྲན་པའི་ལྕག་གིས་བཀུལ་ཞིང་། བླ་མ་དང་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་འགེལ་བ་གཅིག་དགོས། དེ་ཅིས་ཤེས་ན་ཚེ་མི་རྟག་པར་འདུག །བརྒྱ་ལ་ཚེ་རིང་ཡང་སྡོད་ལོང་ཆེན་པོ་མི་འདུག་ཙ་ན་བླ་མ་མིན་པ་ལམ་སྟོན་མཁན་མི་འདུག །དུས་གསུམ་གྱི་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བླ་མ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་པ་ཡིན་པས་བླ་མ་ལ་བརྟེན་པ་གལ་ཆེ། བླ་མ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན། །སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས། དེས་ན་བླ་མ་བརྟེན་ཅིང་ཅི་གསུང་ཉན་པ་འདི་གལ་ཆེའོ་གསུང་། སྐྱབས་གནས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་རེ་དགོས་པ་ཡིན། འོ་སྐོལ་ཆོས་པ་ལ་དཀོན་མཆོག་མིན་པའི་སྐྱབས་གནས་མེད། དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་གཤའ་མར་ཁེལ་པ་ཡིན་ན། ཚེ་འདི་ཕྱིའི་དགོས་འདོད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ལ་ཐེ་ཚོམ་མ་མཆིས་གསུང་། བླ་མ་དཀོན་མཆོག་ལ་བློ་བསྐལ་ནས། 1-7-7a ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལ་འུབ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་བ་ལ། ཨ་རོ་ཡེ་ཤེས་འབྱུང་གནས་ཀྱི་ལུགས་ཀྱིས། སྣང་ཤར་ཡིན། གསུམ་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཚིག་གསུམ་པོ་སྟེ་ཇི་ལྟར་དུ་ཡིན་སྙམ་ན། ཅིར་སྣང་ཅིར་ཤར། ཡིན་ན། ཅི་ཡིན་སྣང་བ་ལ་ཕར་བལྟས་པས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར། སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན། ང་ཉིད་རང་ལ་བལྟས་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་། རང་སེམས་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར། སྣང་ཤར་གཉིས་ཀ་རང་གི་སེམས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན། རྟོགས་པ་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ཉིད་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཡིན་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་ལས་སྐྱེས་པས་ཆོས་ཉིད་དེ་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་ཡིན། སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་བ་དེ་ཉིད་རང་གི་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་འདི་རང་ཡིན། སྣང་བ་དང་སེམས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་བྱེད་པ་རང་ཡང་སེམས་ཉིད་རང་ཡིན་པས། སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་ལ། རང་སེམས་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ལ་བསྒོམ། བྱུང་ཚོར་སྣ་ཚོགས་ཀྱང་སྐྱེ་མེད་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུར་བསྒོམ། སེམས་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ཉམས་སུ་བླངས། སྣང་བ་ལ་བྲེད་མི་དགོས་རང་སེམས་ཡིན། བདེ་བ་དང་གསལ་བ་དང་མི་རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ངོ་བོ་ལས་མ་འདས་པ་ཡིན་པས། ད
Chinese
远离生灭之过患，远离过患之三身，乃具功德之三身：远离显现之过患，故轮回之边际穷尽，此乃显空之化身；远离空性之过患，故不住于声闻与寂静，此乃无碍之报身；远离生灭之过患，故心之欲求中，空性之欲求穷尽，此乃无生之法身。如是修持，乃杰·布拉玛大士之见解。此法之外，别无他法。 需一心信赖上师与三宝。 若以一切方式，恭敬祈请开示一法，则应于生命无暇之际，以忆念之鞭策策励自心，一心信赖上师与三宝。何以故？生命无常。纵活百岁，亦无多余闲暇。故除上师外，别无指路之人。过去、现在、未来一切诸佛，皆依上师而成佛，故依止上师至关重要。『无有上师之先，亦无成佛之名。』如是说。故依止上师，听闻教诲，至关重要。应依止皈依处三宝。我等修行人，除三宝外，别无皈依处。若对三宝具坚定之信心，则此生来世一切所需皆可成就，对此毋庸置疑。信赖上师三宝后， 于修持中，需以整体圆融之方式，依阿若·耶谢炯涅之法，显现即是。需于三方面修持，何为三方面？即此三句：显现为何？显现为何？若观照显现，则显现为种种。显现为种种。若观照自身，则自心显现为种种。自心显现为种种。显现与生起二者，皆由自心所证悟。证悟即是自心。如是，由自心所生，故法性亦显现为种种。显现为种种，即是自心之无生本性。显现与心识无二无别，故心即是显现，显现即是心。故知自心无生，而修持之。无论生起何种觉受，皆观为无生空性之法身。修持心之自性无生。无需畏惧显现，因其乃自心。无论生起安乐、明 clarity 或无分别，皆未超出大乘法身之体性。
English
Free from the faults of arising and ceasing, the three Kayas (bodies of a Buddha) free from faults are the three Kayas of qualities: Free from the faults of appearance, therefore the limit of samsara (cyclic existence) is exhausted, this is the Nirmanakaya (emanation body) of appearance and emptiness; Free from the faults of emptiness, therefore not abiding in the Hearers (Shravakas) and peace, this is the unobstructed Sambhogakaya (enjoyment body); Free from the faults of arising and ceasing, therefore in the desires of the mind, the desires of emptiness are exhausted, this is the unborn Dharmakaya (truth body). Practicing in this way is the view of the great Brahmin Je. There is no other Dharma besides this. One must have single-minded reliance on the Lama (spiritual teacher) and the Three Jewels. If, in all ways, one respectfully requests the teaching of a single Dharma, then when life is not idle, one should urge oneself on with the whip of mindfulness, and have single-minded reliance on the Lama and the Three Jewels. Why? Because life is impermanent. Even if one lives to be a hundred, there is not much time to stay. Therefore, there is no one to show the path except the Lama. All the Buddhas of the three times also became Buddhas by relying on the Lama, so relying on the Lama is very important. 'Before there was a Lama, there was not even the name of becoming a Buddha.' Thus it is said. Therefore, relying on the Lama and listening to whatever he says is very important. One must rely on the Three Jewels, the objects of refuge. For us Dharma practitioners, there is no refuge other than the Three Jewels. If one has genuine faith in the Three Jewels, then there is no doubt that all the needs and desires of this life and the next will arise. After placing one's trust in the Lama and the Three Jewels, In practice, one must combine everything into a whole, according to the system of Aro Yeshe Jungne, appearance is what arises. One must practice in three ways, and what are these three ways? They are these three sentences: What appears, what arises? If one looks at what appears, it arises in various ways. It appears in various ways. If I look at myself, my own mind appears in various ways. My own mind arises in various ways. Both appearance and arising are realized by my own mind. That realization itself is my own mind. Likewise, because it arises from my own mind, that Dharma nature itself arises in various ways. That which appears in various ways is itself my own unborn mind. Making no distinction between appearance and mind, mind itself is appearance, and appearance itself is mind. Therefore, it is the appearance of the mind, and one should meditate knowing one's own mind to be unborn. Whatever feelings arise, meditate on them as the unborn, empty Dharmakaya. Practice the unborn nature of the mind. There is no need to be afraid of appearance, it is one's own mind. Whatever arises, be it bliss, clarity, or non-thought, does not go beyond the essence of the Dharmakaya of the Great Vehicle. --------------------------------------------------------------------------------