Tibetan
冈波巴大师教言集GM7ཚོགས་ཆོས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་བཞུགས་སོ། 1-7-1a ༼ཇ༽ ༄༅། །ཚོགས་ཆོས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་བཞུགས་སོ། ༄། །དང་པོ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ། ཚོགས་ཆོས་མུ་ཏིག་གི་ཕྲེང་བ་བཞུགས་སོ།། 1-7-1b ༄༅། །བླ་མ་དམ་པ་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་གཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ཆོས་བཤའ་མ་གཅིག་བྱེད་པ་ལ་དང་པོ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ་སྟེ། དེ་མེད་ན། ཆོས་བྱས་ཚད་ཚེ་འདིའི་འདུན་གྲོགས་སུ་འགྲོ་བའི་དོགས་པ་ཡོད། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པ་ལ་དགོས་ཆེད་ཅི་ཡོད་ན། ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལྡོག་པའི་དགོས་པ་དང་། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པས། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པར་ཤེས་པས། ཚེ་འདི་ལ་བློ་མི་འཇུག་པར་འདུག་ན། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པའི་དགོས་པ་ཡིན། ཚེ་འདི་ལ་བློ་མ་ལོག་ན། མི་རྟག་པ་བསྒོམ་པའི་དགོས་པ་མེད། དང་པོ་མི་རྟག་པ་བསྒོམ་ནས་ཚེ་འདི་ལ་བློ་ལྡོག་པར་བྱས་ན། དེ་ནས་འཁོར་བའི་ཉེས་སྐྱོན་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་སྐྱོན་བསྒོམས་པས། འཁོར་བ་མཐའ་དག་ལས་བློ་ལྡོག་ 1-7-2a དགོས་པས་ལོག་པར་བྱས་ནས། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ནི། དང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ལྡན། སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ནས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་བསམ་པ་ཅིག་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཅུག་ནས་ཅི་བྱེད་པ་དེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་དམིགས་པར་བྱས་ནས། རང་འདོད་ལ་གང་ཡང་མ་ཞུགས་པར་བྱས་ནས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློས་སྣའི་སེམས་སྐྱེད་ནས། གཞན་དོན་དུ་དམིགས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ཡིན། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་ནི། བཟུང་འཛིན་བདག་དང་ཐ་དད་ཀྱི་རྣམས་རྟོག་ཐམས་ཅད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་དུ་བློ་མལ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཐམས་ཅད་ལ་དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་ན་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཉམས་སུ་བླངས་པས་དོན་དམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྟོགས་ནས་འོང་བ་ཡིན། ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས་གསུང་།། །། ༄། །ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་མནོ་བསམ་དུམ་རེ་བཏང་དགོས། རྣམ་པ་ཀུན་ལ་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ད་ལྟའི་སྐབས་སུ་མནོ་བསམ་དུམ་རེ་བཏང་དགོས་ཏེ། བསོམ་དང་ཚེ་འདི་མི་རྟག་པར་འདུག །ནམ་མཁའི་གློག་དང་། ཆུའི་ཆུ་བུར་དང་། རྩྭ་ཁའི་ཟིལ་པ་དང་འདྲ་བར་འདུག་པས། ཡོང་ཅིས་ཀྱང་ཕན་པ་མེད་སྙམ་པ་གཅིག་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཞུག་དགོས། དེ་ལྟ་བུ་ཅིག་ཕུགས་སུ་བཅུག་ནས་ཉམས་སུ་བླང་དགོས་ཏེ། སངས་རྒྱ་བར་བྱེད་པ་ལ་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་གཅིག་དགོས། ལམ་ 1-7-2b ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་དེ་གང་ཡིན་ན། སྦྱོར་བ་དང་དང
Chinese
冈波巴大师教言集GM7，名为《珍珠之鬘》。 1-7-1a ༼ཇ༽ 顶礼上师！ 《珍珠之鬘》。 1-7-1b 顶礼上师！ 现在，为了让大家都能听闻佛法，首先要修习无常。如果缺少对无常的修习，那么所做的佛法都可能成为今生的助缘。修习无常有什么必要呢？其必要在于使我们对今生产生厌离。通过修习无常，我们认识到显现和存在的轮回与涅槃诸法皆是无常的。如果我们因此不再执着于今生，这就是修习无常的必要。如果不对今生产生厌离，那么修习无常就没有必要。首先修习无常，使我们对今生产生厌离，然后修习轮回的过患。通过修习轮回的过患，我们必须对整个轮回产生厌离， 1-7-2a 并生起出离心。生起菩提心，首先是世俗菩提心。修习世俗菩提心，首先要将‘愿一切众生皆得安乐，远离痛苦，最终证得圆满佛果’的想法深深刻在心中，无论做什么都要以利益一切众生为目标，不掺杂任何个人私欲。以大乘的意念生起利他之心，这就是修习世俗菩提心。修习胜义菩提心，是将一切能执、所执、自他分别的念头，都安住在其本性空寂的状态中。在行住坐卧一切威仪中，都这样修持，这就是修习胜义菩提心。通过如此修持，就能证悟胜义菩提心。佛法不外如是。 现在，我们需要进行一些思考。 现在，为了让大家都能听闻佛法，我们需要进行一些思考。思考今生是无常的，如同空中的闪电、水中的气泡、草尖的露珠一般。要将‘无论如何也无济于事’的想法深深刻在心中。将这样的想法放在心中并加以修持。要成佛，需要一条完整且无误的道路。这条完整且无误的道路是什么呢？是资粮道和加 1-7-2b 行道。
English
Collected Teachings of Gampopa GM7: The Garland of Pearls 1-7-1a ༼ཇ༽ Homage to the venerable gurus! The Garland of Pearls 1-7-1b Homage to the venerable gurus! Now, for the sake of all who listen to the Dharma, it is crucial to meditate on impermanence first. Without it, there is a risk that all Dharma practice will become an aid to this life. What is the purpose of meditating on impermanence? The purpose is to turn the mind away from this life. By meditating on impermanence, we understand that all phenomena of samsara and nirvana are impermanent. If we therefore do not cling to this life, that is the purpose of meditating on impermanence. If we do not turn our minds away from this life, there is no need to meditate on impermanence. First, meditate on impermanence to turn the mind away from this life, and then meditate on the faults of samsara. By meditating on the faults of samsara, we must turn away from all of samsara, 1-7-2a and generate renunciation. Generate Bodhicitta, first the relative Bodhicitta. To cultivate relative Bodhicitta, first, deeply implant in your heart the thought 'May all sentient beings have happiness and be free from suffering, and may they ultimately attain perfect Buddhahood.' Whatever you do, aim to benefit all sentient beings, without any personal desires. Generate the mind of the Great Vehicle with altruistic intention, this is cultivating relative Bodhicitta. To cultivate ultimate Bodhicitta, rest the mind in the state where all thoughts of grasping, the grasped, self and other, are inherently non-existent. Practice this in all four activities (walking, sitting, standing, and lying down), this is called cultivating ultimate Bodhicitta. By practicing in this way, you will realize ultimate Bodhicitta. The Dharma is nothing more than this. Now, we need to do some thinking. Now, for the sake of all who listen to the Dharma, we need to do some thinking. Think that this life is impermanent, like lightning in the sky, bubbles in water, and dew on grass. You must keep in your heart the thought that 'nothing will ultimately help.' Keep such a thought in your heart and practice it. To attain Buddhahood, you need a complete and unerring path. What is this complete and unerring path? It is the path of accumulation and the path of 1-7-2b preparation. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ོས་གཞི་རྗེས་གསུམ་ཚང་བ་ཅིག་ལ་ཟེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་དང་པོ་སྦྱོར་བ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བདེ་བ་དང་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་དང་བྲལ་ནས་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་པའི་སེམས་ཅིག་སྔོན་དུ་བཏང་ནས། དངོས་གཞི་ཅི་བྱེད་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། ཐ་ན་སྤྲང་ཡོན་གཅིག་གཏེར་ཡང་། སྦྱིན་པའི་དངོས་པོ་དེ་རང་ཡིན། ཞི་བས་གཏེར་བ་དེ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན། སློང་མི་མཁས་པར་འདུག་ཀྱང་། དེ་ལ་ཉོན་མོངས་མི་སྐྱེ་བར་འདུག་པ་ཏེ་བཟོད་པ་ཡིན་ཏེ། མྱུར་དུ་གཏེར་བ་སྟེ་བརྩོན་འགྲུས་ཡིན། བྱམས་པ་དང་སྙིང་རྗེ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསུམ་གྱིས་བཟུང་ནས་དེ་ལ་མ་ཡེངས་པར་གཏེར་བ་སྟེ་བསམ་གཏན་ཡིན། སློང་མཁན་གཏེར་མཁན་དངོས་པོ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་དེ་ཤེས་རབ་ཡིན། དེ་ལྟར་དངོས་གཞི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ནས། ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་། རྗེས་ལ་གང་དུ་ཡང་མི་དམིགས་པའི་རྒྱ་ཡིས་ཐེབས་པར་བྱས་ནས། ཐམས་ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གསལ་ཡང་མ་གྲུབ་པར་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་བྱས་པས་དང་པོ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་བློས་ཟིན་པ་སྟེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་ཡིན། སངས་རྒྱ་བ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོས་སངས་རྒྱས་པ་ལས་ཐེག་པ་ཆུང་ངུས་བག་ཙམ་སངས་མི་རྒྱ་བས་དེས་ན། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་སྣ་རེ་སྐྱེ་བ་གལ་ཆེ། དངོས་གཞི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ལམ་དང་མ་ནོར་བ་ཡིན་ལ། རྗེས་ལ་མི་དམིགས་པའི་རྩི་ཡིས་ཟིན་པས། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཤེས་པ་ཅིག་འོང་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཤེས་པས་ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་མི་འཇོག་པ་ཅིག་ཡོང་བ་ཡིན། ཀུན་གཞི་ལ་བག་ཆགས་མ་བསགས་པས་ལས་ཀྱི་རྟེན་མེད། རྟེན་མེད་པས་ལས་བཟང་ངན་གྱི་རྗེས་སུ་མི་འབྲེང་། དེ་ཙམ་ན་སྐྱེ་བ་མི་ལེན་པས་དེ་ཀ་ལ་སངས་རྒྱས་ཟེར་བ་ཡིན། དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ཡིན། ད་ལྟར་གྱི་དུས་སུ་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ཅིག་ཉམས་སུ་བླངས་ནས། དོན་ཐམས་ཅད་གྲུབ་པ་ཅིག་མ་བགྱིས་ན་ 1-7-3a མལ་གྱི་ཐ་མ་ན་ཉལ། ཟས་ཀྱི་ཐ་མ་ཆུ་ཐིགས་ཅིག་འཐུང་། དབུགས་རིང་ཐུང་བྱེད་ཙ་ན་ཅིས་ཀྱང་མི་སྟོངས་པས་དེ་བས་ད་ལྟ་རང་ནས་འབད་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ལ་གདེང་དུ་ཚུད་པར་བྱ་དགོས་སོ། །ཆོས་དེ་ལས་མ་མཆིས། །རྣམ་པ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅིག་སྙན་དུ་གསོལ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། ལམ་བསགས་སྦྱངས་གཉིས་ཉམས་སུ་ལེན་དགོས་ཏེ། ཚོགས་གསོག་ཅིང་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་གལ་ཆེ། ཚེ་འདི་ནམ་མཁའི་གློག་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་འདུག་པས། ནམ་ཡལ་ནས་འགྲོ་ཆ་མི་འདུག་པས། ཅིས་ཀྱང་དགོས་པ་མེད་པ་ཅིག་སྙིང་ཕུགས་སུ་བཅུག་ལ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། དོན་དམ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པ་གལ་ཆེ་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྐ
Chinese
具有前行、正行、后行的才称得上是完整的（修行）。首先，前行是：预先发起一个心念，希望一切众生都拥有安乐，远离痛苦，最终证得圆满的佛果。正行是：将六波罗蜜多融入到修行的道路中。即使是布施一口食物，布施的物品本身就是布施波罗蜜多。以寂静的心态布施，就是持戒波罗蜜多。即使面对不善意的乞讨者，也能不起烦恼，这就是忍辱波罗蜜多。迅速地布施，就是精进波罗蜜多。以慈爱、悲悯和菩提心三种心态摄持，不散乱地布施，就是禅定波罗蜜多。将乞讨者、布施者、布施的物品以及布施的果报，都视为如梦如幻，这就是般若波罗蜜多。像这样，认识到正行是六波罗蜜多的具足，并加以修持。后行是：不执着于任何事物，以无所缘的印记来印持，虽然一切都显现为平等的自性，但并不执着于实有，而是将其融入修行的道路中。像这样修行，首先以利益众生的发心来摄持，这就是大乘的发心。成佛也是通过大乘而成佛，小乘几乎无法成佛，因此，生起一丝一毫的大乘发心都非常重要。正行要与六波罗蜜多的道路不相违背，后行要以无所缘的见地来摄持，从而对一切都产生如虚空般的认识。像这样认识，就不会在阿赖耶识上留下习气。因为没有积累习气，就没有了业的依凭。没有了依凭，就不会受到善恶业的束缚。到了这种程度，就不会再受生，这就被称为成佛。像这样理解，就是完整且无误的修行道路。在当今时代，如果不能修持完整且无误的道路，从而成就一切意义，那么 就会在临终时感到后悔。即使只剩下最后一口气，也无法避免死亡。因此，现在就开始努力修持，并获得确定的把握。除此之外，没有其他的法。如果无论如何都要听闻一个法，那么就必须修持积累资粮和净除业障这两种方法。积累资粮和净除业障非常重要。此生就像空中的闪电一样，转瞬即逝，因此，一定要将无意义的事情从心中去除，并修持世俗菩提心和胜义菩提心。生起世俗菩提心非常重要。
English
That which possesses the three aspects of preliminary, main practice, and subsequent practice is called complete (practice). Firstly, the preliminary practice is: to generate a mind of wishing all sentient beings to have happiness and be free from suffering, and ultimately attain perfect Buddhahood. The main practice is: to integrate the six pāramitās into the path of practice. Even giving a single morsel of food, the object of giving itself is the pāramitā of generosity. Giving with a peaceful mind is the pāramitā of discipline. Even when facing an unkind beggar, not generating afflictions is the pāramitā of patience. Giving quickly is the pāramitā of diligence. Holding it with the three minds of love, compassion, and bodhicitta, and giving without distraction is the pāramitā of meditation. Considering the beggar, the giver, the object of giving, and the result of giving as dreamlike and illusory is the pāramitā of wisdom. In this way, recognizing that the main practice is the complete possession of the six pāramitās, and practicing them. The subsequent practice is: not clinging to anything, sealing it with the seal of non-objectification, although everything appears as the nature of equality, but not clinging to it as real, but integrating it into the path of practice. Practicing in this way, firstly, holding it with the mind of benefiting sentient beings, this is the mind of the Mahāyāna. Attaining Buddhahood is also through the Mahāyāna, the Hīnayāna can hardly attain Buddhahood, therefore, it is very important to generate even a trace of the Mahāyāna mind. The main practice should not contradict the path of the six pāramitās, and the subsequent practice should be held with the view of non-objectification, so that a realization like the sky arises for everything. Recognizing in this way, one will not leave imprints on the ālaya-vijñāna (storehouse consciousness). Because one does not accumulate imprints, there is no basis for karma. Without a basis, one will not be bound by good or bad karma. To this extent, one will not take rebirth, and this is called attaining Buddhahood. Understanding in this way is a complete and unerring path of practice. In this present time, if one cannot practice a complete and unerring path, thereby accomplishing all meaning, then one will feel regret at the end of life. Even if only the last breath remains, death cannot be avoided. Therefore, one must strive to practice from now on and gain certainty. There is no other Dharma besides this. If one must listen to a Dharma in any way, then one must practice the two methods of accumulating merit and purifying obscurations. Accumulating merit and purifying obscurations are very important. This life is like lightning in the sky, fleeting, so one must remove meaningless things from the heart and cultivate relative bodhicitta and ultimate bodhicitta. Generating relative bodhicitta is very important. --------------------------------------------------------------------------------