Tibetan
་རྟོག་པ་སོ་སོར་འདུག་གམ། བརྟགས་པའི་རྣམ་རྟོག་སྤང་དུ་མེད་པ་མི་རྟོག་བླང་དུ་མེད་པ་གཉིས་མེད་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བརྟག་པ་ཆུའི་རླབས་ཆུར་གྲོལ་བ་དང་། ལན་ཚྭ་ཆུ་རུ་བཞག་པ་དང་། ཆབ་རོམ་ཆུ་རུ་ཞུ་བ་ལྟར། གཉིས་མེད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་ཐ་དད་མེད་པར་ཤེས་ཏེ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཞི་བ་འཚོའི་ཞལ་སྔ་ནས། མཉམ་ཉིད་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་ཆོ་འཕྲུལ་སྣ་ཚོགས་སྟོན། །ཆུ་ཕྲན་སྣ་ཚོགས་རྒྱ་མཚོའི་རོ་གཅིག་བ་ཚྭའི་རོ། །དུ་མ་རོ་གཅིག་འདི་ལ་ཐ་དད་ཡོད་མ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་གཉུག་མ་རོ་ཡི་ཁྱབ་པས་བདེ། །ཞེས་དང་། སློབ་དཔོན་ནི་རུ་པའི་ཞལ་ནས། མེད་པར་རང་སར་གཅིག་པུར་ཞོག །ཆུ་དང་རླན་ནི་ཐ་དད་མེད། །ནམ་མཁའི་བྱ་རྗེས་བཙལ་མི་དགོས། །གཉིད་སད་སྐྱེས་བུ་བློ་བདེར་གནས། །ཞེས་དང་། དེས་ན་ད་ལྟར་གྱི་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་སྤྲུལ་པ་ཆུ་ཟླ་བྲག་ཆ་དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་ལྟ་བུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཤེས་གཟུང་འཛིན་དུ་ཨ་འཐས་ནས་རི་དྭགས་སྨིག་སྒྱུ་ལ་ཆུ་བོར་མཐོང་ནས་སྙེགས་པའི་བསླུས་པ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཁམས་གསུམ་དུ་འཁོར་ཞིང་རང་རེ་རྣམ་བསླུས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་རྒྱུད་ལས། འདི་ལྟར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡང་། །ཐག་པ་ལ་ནི་སྦྲུལ་མཐོང་བཞིན། །དེ་མ་ཡིན་པར་དེར་བཟུང་བས། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་གཉིས་སུ་ཆགས། །ཆོས་ཉིད་སྟོང་པའི་རང་རྩལ་ལས། །ཆོས་ཅན་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་བཞིན། །སྦྲུལ་མཐོང་དེ་ཉིད་མཐོང་པའི་བདེན། །ཐག་མཐོང་ཡང་དག་ཉིད་དུ་བདེན། །དཔེར་ན་ཐོ་ལ་མིར་སྣང་བཞིན། །བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཡང་། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ནི། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཐམས་ཅད་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་སྣང་གི་ཆོས་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་བསླུས་ནས་བཟུང་བ་ཡུལ་ལ་འཛིན་པ་སེམས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་རང་ཉིད་བཅིང་ནས་འཁྲུལ་ཏེ། སྐྱོན་གྱི་རྩ་བ་བདག་འཛིན་བློས་ཐོངས། ཞེས། སེམས་འདུལ་ཞིང་གནས་པའི་ཐབས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ལ་འབད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་གནས་ཀྱི་མན་ངག་ལ་མཚན་བཅས་དམིགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཛིན་པ་དང་། རྟེན་མེད་སྟོང་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པའི་ལུགས་ལས། མཚན་བཅས་དམིགས་པ་ལས་ཕྱི་དང་ནང་ངོ་། །ཕྱི་མ་དག་ཤིང་བུ་རྟིང་བུ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་། དག་པ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྐུ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་། ནང་ལྷ་དང་བླ་མ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་། ཐིག་ལེ་ཡིག་འབྲུ་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་། འབྱུང་རྔུབ་རླུང་ལ་སེམས་འཛི
Chinese
那么，各种念头是各自存在的吗？经过观察，发现不可抛弃的分别念和不可取的不分别念，这二者无二，本质上是合一的。这种观察就像水波消融于水中，盐溶解于水中，冰块融化于水中一样。无二的状态融合为一，了知它们没有差别。正如寂护论师所说： “不离平等法界，示现种种神变。种种小河汇入大海，味道与盐相同。多种味道实为一味，于此无有差别。一切一切皆因本味之遍布而安乐。” 尼汝巴大师也说： “无所作为，安住于自性之中。水与湿性无有差别。无需寻觅天空中的鸟迹。觉醒之人安住于喜悦之中。” 因此，现在所有的念头都是无实的，如幻如梦，如幻化，如水中的月亮，如回声，如海市蜃楼。如果不明白这一点，执着于能取所取，就像鹿将阳焰误认为水而追逐一样，在能取所取的轮回三界中流转，我们自己也被欺骗了。正如经续中所说： “如此显现种种相，犹如绳索误认蛇。执彼非彼之境故，内外器情分为二。法性空性之自力，法相如幻亦如梦。见蛇之境即见真，见绳之境乃真见。譬如桩上现人影，真性本然之自性。然于世俗幻相中，于空性之界中，一切皆融于彼性。” 因此，所有众生都被世俗的错觉所欺骗，执着于所取之境，心与能取所取二者束缚了自己，从而产生错觉。放下过失之根源——我执。因此，要努力以各种方式调伏和安住自心。关于安住自心的窍诀，有依靠有相之所缘而执持，以及不依赖任何事物而安住于空性这两种方式。有相之所缘又分为外和内。外在的，如执持木棍、树枝，执持清净的善逝之身；内在的，如执持本尊和上师，执持明点和字
English
Are the various thoughts existing separately? Upon examination, it is found that the conceptual thoughts that cannot be abandoned and the non-conceptual thoughts that cannot be adopted are non-dual, and their essence is one. This examination is like waves dissolving into water, salt being placed in water, and ice melting into water. The non-dual state merges into one, and it is known that they are without difference. As the master Śāntarakṣita said: "Without moving from the realm of equality, it displays various miracles. Various small rivers merge into the ocean, and their taste is the same as salt. Many tastes are actually one taste, and there is no difference in this. All, all are happy because of the pervasion of the original taste." The master Nirupa also said: "Without doing anything, remain alone in your own place. Water and moisture are not different. There is no need to look for the tracks of birds in the sky. The awakened person dwells in contentment." Therefore, all the thoughts of the present are unreal, illusory, like dreams, like phantoms, like the moon in water, like echoes, like mirages. If this is not understood, and one clings to the apprehended and the apprehender, like a deer mistaking a heat haze for water and pursuing it, one wanders in the three realms of the apprehended and the apprehender, and we ourselves are deceived. As it is said in the tantras: "In this way, various appearances appear, just as a rope is mistaken for a snake. Because one grasps what is not there, the outer and inner worlds of vessel and contents are formed into two. From the self-power of the emptiness of dharmatā, phenomena are like illusions and dreams. Seeing the snake is seeing the truth, seeing the rope is seeing the truth. For example, like a person appearing on a post, the very nature of truth is that, even in mere conventional illusion, in the realm of emptiness, everything dissolves into that nature." Therefore, all sentient beings are deceived by the illusion of conventional truth, clinging to the objects of apprehension, and the mind and the apprehended and apprehender bind themselves, thereby creating delusion. Abandon the root of faults—self-grasping. Therefore, one should strive in various ways to tame and abide in one's own mind. Regarding the key instructions for abiding in the mind, there are two methods: relying on an object with characteristics and clinging to it, and abiding in emptiness without relying on anything. Objects with characteristics are divided into outer and inner. The outer ones include clinging to a stick or branch, clinging to the pure body of the Sugata; the inner ones include clinging to deities and gurus, clinging to bindus and lette
Tibetan
ན་པ་སོགས་མང་ཞིག་གསུངས་ཀྱང་འདིར་མི་སྨྲོས། ལམ་རྟེན་མེད་སྟོང་ཆེན་ལ་སེམས་འཛིན་པ་དང་ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟར་འདུག་པ་དེའི་སྟེང་དུ་ཐོག་དབབ་དུ་བལྟ་བར་བྱ། དེ་ལྟར་བལྟས་པས་གནས་མཁན་དང་འགྲོ་མཁན་ལྟ་མཁན་གསུམ་དུ་ཡོད་པ་འདྲ་བ་བྱུང་བས། ཕྱག་ཆེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་དུ་འདོད། ཆོས་སྤྱིའི་གཞུང་ལས་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་ཞེས་དང་པོ་ཞི་གནས་ཀྱི་བསམ་གཏན་འགྲུབ་དགོས་ཏེ། ཞི་མ་གནས་ན་ལྷག་མི་མཐོང་། །ཞི་གནས་རྒྱ་མཚོ་མེར་བ་ལ། །ལྷག་མཐོང་ཉ་མོ་འཕར་བ་ལྟར། །ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ཉམས་རྟོགས་གོང་དུ་འཕེལ། །ཞེས་པས། ཕྱི་ནང་གི་བྱ་བ་རྣམས་བཏང་ནས་དྲན་པ་མངོན་དུ་བཞག་སྟེ་ཏིང་འཛིན་བསྒོམས། དེ་ཡང་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྤངས་ནས་དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་འཕྲོ་བཅད་ངང་ལ་གནས་པར་བྱ། དེ་ཡང་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨ་བཛྲ་གྱིས། བྱ་བ་ཡང་བཏང་ནས། སེམས་ཀྱི་ཀློང་རང་སར་ཞོག །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་བསམ་དུ་མེད། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་དེ་དེ་བཞིན། །ཞེས་གསུངས། དེ་བཞིན་མཉམ་བཞག་ལ་གནས་པའི་ངང་ནས་དྲན་རྟོག་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ་དང་། ཉམས་ཀྱི་རྣམ་པ་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་དང་བྱིང་རྒོད་རྨུགས་གསུམ་གྱི་ཉམས་བཟང་ངན་སྣ་ཚོགས་ཇི་ལྟར་ཤར་ཡང་ཉམས་བཟང་ངན་ལ་སྤངས་བླང་རེ་དོགས་གང་ཡང་མི་བྱ་བའི་ངང་ལ་བསྒོམ། བཟང་པོའི་ངོ་བོ་བཟང་རྒྱུ་གུད་ན་མེད། ངན་པའི་ངོ་བོ་ངན་རྒྱུ་གུད་ན་མེད་པས་ངོ་བོ་གཅིག་པར་གནས་པ་རྣམ་འབྱོར་པའི་ངང་བསྒོམ་བྱ་བ་ཡིན། རྟག་ཏུ་མ་ཡེངས་པས་དྲན་རྫི་དགོས་ཏེ། གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་རྒྱུན་ལས། དྲན་པ་ཡོད་ན་བསྒོམ་ཡོད། དྲན་པ་མེད་ན་སྒོམ་མེད། དྲན་པ་སྒོམ་གྱི་རྫི་བོ་དང་འདྲ། དྲན་པ་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་མཐུད། དེ་ཡང་དྲན་པ་རྒྱང་སོ་དང་། རྒན་མོས་ལུ་གུ་འཚོ་བ་བཞིན། མ་ཡེངས་རྒྱང་སོ་ཡོད་པར་བྱེད། ཐུན་ཆུང་གྲངས་མང་ཁང་སྟོང་ཐིག་པ་བཞིན། དྲན་པ་མུ་མཐུད་ནས་མུ་མཐུད་བྱེད་པ་གལ་ཆེ། དེ་ལྟར་གནས་པ་ལ་ཉམས་ཀྱི་རྣམ་པ་དང་ལས་དང་པོ་པ་ལ་ཚབ་ཚུབ་ཟང་ཟིང་ལོང་ལོང་མང་པོ་འཕྲོས་པས། ངས་སྒོམ་བྱས་པས་རྣམ་རྟོག་མང་ཞིང་སེམས་འཁྲུགས་པས་ཤེས་རྒྱུ་མ་རེད་ཉམས་པའི་དཔའ་འཁུམ་ཞིང་སྒྱིད་ལུག་པས་ཉམས་ལེན་བྱེད་དུ་མི་འདོད་པ་འོང་བས། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པ་དང་པོ་སེམས་ལ་བརྟག་ཞིབ་མ་བྱས་དུས། སེམས་གནས་པ་དང་། འགྲོ་བ་དང་། དགེ་བ་དང་། མི་དགེ་བའི་བརྟག་ཞིབ་མེད་པའི་མ་རིག་པ་ཡིན། དཔེར་ན་ལམ་པོ་ཆེའི་བཞི་མདོར། ཡ
Chinese
虽然说了许多如那巴等，但这里不说了。在无所依的大空中执持心，并且观察它自己的本体如何存在。那样观察时，似乎出现了住者、行者、见者三者。因此，大手印师们认为有住、动、觉知三者。在共同的佛法典籍中说，为了寂止的禅定，首先必须成就寂止的禅定：若不寂止则不见胜观，寂止如平静之海，胜观如鱼儿跳跃，寂止胜观双运，证悟逐渐增上。因此，放下内外的一切事务，专注忆念，修习禅定。也就是舍弃一切所作所为，断绝过去、现在、未来三时的所有分别念，安住于此状态。对此，大学者莲花金刚（梵文：Padma Vajra）说：放下一切所作所为，让心安住于自性之中，无二智慧不可思议，一切一切皆是如此。同样，在安住于等持的状态中，会生起各种各样的念头和分别念，以及乐、明、无念的体验，还有掉举、昏沉、沉没三种体验，无论好坏的体验如何生起，都不要对好坏的体验进行取舍和希求，安住于这种状态中修习。好的本体中没有另外好的因，坏的本体中没有另外坏的因，因此安住于本体一味的状态，是瑜伽士应该修习的。要经常不散乱地守护正念，上师们的口诀中说：有正念就有修习，没有正念就没有修习，正念就像修习的牧羊人，正念要像河流一样持续不断。正念就像瞭望塔，又像老妇人照看羊羔一样，不要散乱，要有瞭望塔。少座多次，就像空屋滴水一样，持续不断地保持正念非常重要。像这样安住时，对于初学者来说，会出现许多粗糙、杂乱、迷茫的体验。因此，会认为我修习后分别念增多，心也散乱，因此会认为无法了解，失去信心，变得懒惰，不想进行修习。不是这样的，最初没有对心进行观察的时候，心安住、行走、善、恶的观察都没有，这是无明。例如在大路的十字路口。
English
Although many things such as Nāpa and others have been said, I will not speak of them here. Hold the mind in the great emptiness that has no support, and observe how its own essence exists. When you look in that way, it seems that there are three: the one who abides, the one who goes, and the one who sees. Therefore, the Mahāmudrā masters consider them as the three: abiding, moving, and knowing. In the common Dharma texts, it says that for the samādhi of śamatha, one must first accomplish the meditation of śamatha: If śamatha does not abide, one does not see vipaśyanā. Śamatha is like a calm ocean. Vipaśyanā is like a fish jumping. The union of śamatha and vipaśyanā increases realization. Therefore, abandon all outer and inner activities, keep mindfulness present, and meditate on samādhi. That is, abandoning all actions, cut off all thoughts of the three times, and abide in that state. The great teacher Padmavajra said: Abandon all activities, leave the mind in its own space. Non-dual wisdom is beyond thought. All, all is just as it is. Likewise, while abiding in the state of equipoise, various kinds of thoughts and concepts arise, as well as experiences of bliss, clarity, and non-conceptuality, and the three experiences of excitement, dullness, and sinking. No matter how good or bad experiences arise, do not accept or reject them, do not hope or fear, but meditate in that state. In the essence of good, there is no other cause of good. In the essence of bad, there is no other cause of bad. Therefore, abiding in the state of one taste of essence is what a yogi should meditate on. Always be unforgetful and need mindfulness. The oral instructions of the former masters say: If there is mindfulness, there is meditation. If there is no mindfulness, there is no meditation. Mindfulness is like the shepherd of meditation. Mindfulness should be continuous like a river. Mindfulness is like a watchtower, and like an old woman watching a lamb. Do not be distracted, have a watchtower. Short sessions, many times, like water dripping in an empty house. It is very important to continue mindfulness continuously. When abiding in this way, various kinds of experiences arise, and for beginners, many rough, chaotic, and confusing experiences arise. Therefore, one may think, "When I meditate, conceptual thoughts increase and the mind becomes disturbed, so I will not be able to understand." One's courage diminishes, one becomes lazy, and one does not want to practice. It is not like that. When one has not examined the mind at first, there is no examination of the mind abiding, going, being virtuous, or being non-virtuous. This is ignorance. For example, at the crossroads of a great road.