Tibetan
་འགྲོ་མཁན་དོན་མ་མཆིས། ཡོད་ནས་འགྲོ་ན་འགྲོ་མཁན་གྱི་ངོ་བོ་བྱེད་པ་པོ་དེ་འགྲོ་བ་ལྷ་མི་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ། ས་ལ་འཛུལ་བ། ནམ་མཁའ་ལ་འཕུར་བ། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་གཟུགས་ལྟར་འགྲོ། མཚན་མ་ཁ་དོག་ཆེ་ཆུང་ཇི་ལྟར་འགྲོ་ལེགས་པར་བརྟག །དེ་ཡང་འདི་ལྟར་སེམས་འཚོལ་གྱི་མན་ངག་གལ་པོ་ཆེ་ཡིན་པས་ནན་ཏན་དུ་བྱས་ཏེ། རྒྱུན་མ་ནས་རྒྱུན་མར་ཉིན་མཚན་བརྟག་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །སེམས་ཀྱི་སེམས་འཚོལ་བ། སེམས་ཀྱི་སེམས་འདུལ་བ། སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ་བ། སེམས་ཀྱི་ཁང་བུར་བཤིག་པ། སེམས་ཀྱི་རྫུན་ཁུང་བརྡིབས་པ། བདེན་རྫུན་ཁྲིམས་རར་གཏུག་པ་བཞིན་ཕུ་དེད་མདའ་དེད། ཕུབ་ཐོག་ཏུ་མདུང་དྲིལ་བ་བཞིན། ཁབ་མིག་ཏུ་སྲད་བུ་འཇུག་པ་བཞིན། སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཞིབ་མོར་བརྟགས་པར་བྱ། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱིས་སེམས་འདུལ་བ། རྡོས་རྡོ་བཅག་པ་བཞིན། ལྕགས་ཀྱིས་ལྕགས་རྣོ་གཅོད་པར་བྱེད་པ་དང་། ཤིང་གི་མེས་ཤིང་རྣམས་བསྲེགས་པར་བྱེད་པ་དང་། དྲི་མས་དྲི་མ་འཁྲུ་བ་དང་། དག་པས་དག་པ་མཚོན་པ་དང་། ཆང་ནད་ཆང་གིས་སེལ་བ་དང་། དུག་ནད་དུག་གིས་སེལ་བ་བཞིན། རིག་ནི་མཐུན་པས་འདུལ་བ་ཡིན། རང་རང་དགྲ་ནི་རང་རང་བྱེད། ཞེས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སེམས་ལ་བརྟགས་ཞིབ་ཡང་ཡང་བྱ། འགྲོ་མཁན་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟག་ཞིབ་བྱས་ཀྱང་འགྲོ་མཁན་འདི་ལྟ་བུ། ཁ་དོག་དབྱིབས་སུ་གྲུབ་པ་གང་ཡང་མ་མཐོང་། སྔར་ཕྱིན་པའི་ཡུལ་ལ་འདི་ལྟར་ཕྱིན་སྙམ་པའི་ངེས་པ་མ་རྙེད། ཡུལ་དེ་ཕྱིར་བྱུང་བ་ཡང་མ་ཡིན། རང་ཉིད་ཡེང་ཞིང་འཁྲུལ་བའི་རྣམ་རྟོག་འཕྲོས་པ་མ་གཏོགས་ངོས་བཟུང་གང་ཡང་མ་བྱུང་བས། ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་ཀློང་གསལ་འབར་མ་ཉི་མའི་གསང་རྒྱུད་ལས། དེ་ལྟར་སྒོམ་པའི་རྣམ་རྟོག་ཀུན། །ཐམས་ཅད་ལུས་དང་སེམས་ལས་འབྱུང་། །ལེགས་པར་ཐག་བཅད་སེམས་སུ་དྲིལ། །ཞེས་དེ་ལྟར་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་འདུས་ཤིང་བརྟག་པའི་ཚེ། གནས་མཁན་སེམས། འགྲོ་མཁན་ཡང་སེམས། ལྟ་མཁན་ནི་སེམས། ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་པོ་སེམས་ཉིད་དེ། ཁོ་རང་གཞི་གཅད་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་འདི་ཡོད་པ་ཡིན་ནམ་མེད་པ་ཡིན། གཉིས་ཀ་ཡིན་ནམ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན། གཅིག་ཡིན་ནམ་བརྟག་ཞིབ་དང་། ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་བྱེད་ན། རྣ་བའི་སྒྲ། མིག་གི་གཟུགས། སྣའི་དྲི། ལྕེའི་རོ། ལུས་ཀྱི་རེག་བྱ། འདི་དག་སེམས་གཅིག་པུས་བྱེད་ན་འོན་ལོང་ཁ་ལྐུག་སོགས་ཡོང་མི་སྲིད་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་སོ་སོས་བྱེད་ན་ཤི་བའི་ཚེ་ན་དབང་པོ་ཐམས་ཅད་རོ་ལ་ཚང་། འདི་དག་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་བརྟག་པས་
Chinese
去者无实义。若有而行，则行者之自性，行于天人等差别之处。入于地，飞于空，如六道众生之形而行。其相、色、大小如何行，当善加观察。此乃寻心之重要口诀，故当精进，恒常日夜勤加观察。寻心之本心，调伏心之本心，寻心之过失，摧毁心之房舍，倾覆心之虚妄之穴。如真假对簿公堂，追根溯源。如矛尖抵于屋顶，如线穿针眼。当细致观察心之体性。如是以心调伏心，如以石碎石，如以铁断铁，如以木之火焚烧诸木，如以垢洗垢，如以净显净，如以酒疗酒病，如以毒攻毒。识乃以相同者调伏。各自之敌乃各自为之。如是，当反复对心进行考察。虽对行者之心进行考察，然未见行者有如此之色形。未得曾往之境如是而往之定解。彼境亦非向外而生。除自心散乱迷妄之分别念外，未有任何可辨识者。故《普贤王母虚空光明炽燃日之密续》云：如是修习之分别念，一切皆从身心生。善加决断，摄于心。如是，一切皆摄于心而观察之时，住者为心，去者亦为心，见者乃心。一切之作者皆为心。故当断其根本。此心是有是无？是二者皆是，抑或二者皆非？是一是多，当细致考察。若一切皆为心之所为，则耳之声、眼之色、鼻之香、舌之味、身之触，若此等皆由一心所为，则不应有聋盲哑等，是故。若彼等各自而为，则死时诸根皆全于尸。此等体性当善加考察。
English
The goer has no real meaning. If there is one and it goes, then the nature of the goer goes to the differences of gods and humans. Entering the earth, flying in the sky, going like the form of the six kinds of beings. How the signs, colors, sizes go, one should observe well. This is an important instruction for searching for the mind, so one should be diligent and constantly strive to observe day and night. Searching for the mind of the mind, subduing the mind of the mind, searching for the faults of the mind, destroying the house of the mind, collapsing the false hole of the mind. Like truth and falsehood in court, tracing back to the source. Like a spear tip against the roof, like a thread through the eye of a needle. One should carefully examine the nature of the mind. Thus, subduing the mind with the mind, like breaking stone with stone, like cutting iron with iron, like burning all the wood with the fire of wood, like washing dirt with dirt, like showing purity with purity, like curing alcohol sickness with alcohol, like curing poison sickness with poison. Knowledge is subdued by the similar. Each one's enemy is done by each one. Thus, one should repeatedly examine the mind. Although examining the mind of the goer, one does not see the goer having such color and form. One does not find certainty that one has gone to the place one has gone before in this way. That place also does not arise outward. Except for the scattered and confused thoughts of oneself, there is nothing to be recognized. Therefore, the Secret Tantra of Kuntuzangmo, the Blazing Sun of Clear Space, says: All the thoughts of meditating like that, all arise from body and mind. Decide well, gather into the mind. Thus, when all are gathered into the mind and examined, the dweller is the mind, the goer is also the mind, the seer is the mind. The doer of all is the mind itself. Therefore, one should cut its root. Is this mind existent or non-existent? Are both or neither? Is it one or many, one should examine carefully. If all is done by the mind, then the sound of the ear, the form of the eye, the smell of the nose, the taste of the tongue, the touch of the body, if these are all done by one mind, then there should be no deaf, blind, mute, etc., therefore. If they each do it separately, then at the time of death, all the senses are complete in the corpse. One should examine these natures well.
Tibetan
སེམས་ནི་ཁ་དོག་དངོས་པོ་མཚན་མར་མ་མཐོང་ཚེ། ལུང་ལས། མ་མཐོང་མཐོང་ཕྱིར་མཐོང་བའི་ལམ། །ཅི་ཡང་མ་མཐོང་དེ་མཐོང་ཡིན། ཞེས་དང་། ཀློང་གསལ་ལས། སེམས་མེད་ལུས་འདི་ཅི་འདྲ་བརྟག །ལྡེར་སོ་འདྲ་བ་ཐག་ཀྱང་བཅད། །ལུས་མེད་སེམས་འདི་ཅི་འདྲ་བརྟག །རླུང་དང་ནམ་མཁར་ངོས་ཀྱང་བཟུང་། །སེམས་སུ་ཐག་བཅད་ཚར་རྗེས་སུ། །རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་སྦྱར། །སེམས་དང་རྣམ་རྟོག་གཅིག་ཏུ་དྲིལ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་གཞི་རྩ་བཅད་པ་ནི། དེ་ཡང་ཞི་གནས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། རྡོ་རྗེ་བརྩེགས་པའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་སྒོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ཡང་། །རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་འདུས། །ཞེས་པས་ལུས་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་དང་ལྡན་པའི་ངང་ནས་སེམས་བཅའ་བཅོས་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་རང་མལ་དུ་ཕྱམས་ཀྱིས་བཞག་པར་བྱ། དེ་ཡང་སེམས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་འཕྲོ་བ་འདྲ་བར་འདུག་ན་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བར་མེད་དུ་ཧ་རེ་བཞག །ནང་རིག་པ་རང་གནས་སུ་འདུག་ན་ལྷན་ནེ་བཞག །རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་ལྟ་ཞིང་ཅོག་གིས་འཇོག །གྲིམ་གྱིས་སྒྲིམ་ནས་ལྷོད་ཀྱིས་ལྷོད། སྒྲིམ་ལྷོད་རན་པའི་ངང་ནས་བཞག་པར་བྱ། དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ཚེ་ན་རྣམ་རྟོག་མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟ་ཡི་རྟོག་པའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་ཞིང་རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་བོ་ལ་བལྟ་ཞིང་རང་ཞིར་འགྲོ་བའི་གནད་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོའི་འཇམ་དཔལ་ལ་བསྟོད་པ་ལས། རྣམ་རྟོག་མ་རིག་ཆེན་པོ་སྟེ། །སྲིད་པའི་རྒྱ་མཚོ་ལྟུང་བྱེད་ཡིན། །རྣམ་རྟོག་དེ་དང་བྲལ་བས་ན། །ཁྱོད་ནི་རྟག་ཏུ་མྱ་ངན་འདས། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཡེ་ནས་ཡོད་པའི་གནས་ལུགས་ཀ་དག་ཆེན་པོ་དེ་རྒྱུན་དུ་འགྲོགས་ཀྱང་ངོ་མ་ཤེས། མཉམ་པོར་གནས་ཀྱང་རྩར་མ་ཆོད། རྣམ་རྟོག་ཉོན་མོངས་ཆེན་པོ་འདིའི་དབང་དུ་སོང་བས་ད་ནི་རྣམ་རྟོག་ཞི་བར་བྱ་དགོས། དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཞི་བར་བྱེད་པ་ལ། སྤངས་པའི་སྤངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྒོམ་པའི་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །ཞེས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་མ་ཡེངས་བར་བྱས་ནས་གཉེན་པོར་བསྟེན་ཅིང་དྲན་པ་རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་བོའི་རྒྱུན་བཞིན་དུ་འཕྲོ་མཐུད་དགོས། རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་གྱི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་རང་ཞིར་འགྲོ་སྟེ་འོ་ཁོལ་ནང་དུ་ཆུ་བླུག་པ་ལྟར། རྣམ་རྟོག་འབུར་འཇོམས་སུ་བྱ་བ་ཡིན། དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་མི
Chinese
当心识未被视为颜色、事物或特征时，经文中说：为了未见而见，是见之道。什么也没看见，那就是看见。又，《虚空光明》中说：无心之身如何观察？如同墙壁一般，也已确定。无身之心如何观察？如同风和天空，也已确定方向。一旦确定是心，就将所有念头与心相连，将心与念头融为一体。如是说。第二，切断基础是：也要安住于寂止的等持中。《入行论》中说：为了念头止息，应修菩提心。又，《金刚鬘续》中说：八万四千法门，都汇集于菩提心中。因此，身体处于毗卢七支坐的姿势中，心不作调整，不作扬弃或建立，而是自然放松。当心似乎散乱于六识的对境中时，不要扬弃或建立，而是无间断地放松。当内在觉性安住于自身时，就让它自然安住。凝视觉性的本质，并保持静止。紧紧地收摄，然后松开。在收摄和放松的平衡状态中安住。这样安住时，念头不会流动，过去、未来和现在的念头不会控制你，而是观察念头的本质，并让它自然平息，这是关键。又，在称赞法称的文殊菩萨时说：念头是巨大的无明，是坠入轮回大海的原因。因为远离了念头，所以您总是超越痛苦。如是说。因此，虽然我们一直与本就存在的原始清净的实相相伴，但我们并不认识它。虽然我们一直与它同在，但我们从未切断它的根。因为我们受到了巨大烦恼念头的控制，所以现在我们必须平息念头。为了平息念头，不是通过断除来断除，而是通过修习来断除。因此，身体、语言和意念要一心不乱，依靠对治法，并像大海的河流一样保持正念的连续性。凝视任何生起的念头的本质，它就会自然平息，就像将水倒入沸腾的锅中一样。念头应该被摧毁。也就是说，念头和
English
When the mind is not seen as color, object, or characteristic, the scriptures say: For the sake of seeing the unseen, is the path of seeing. Not seeing anything, that is seeing. Also, in 'The Clear Expanse' it says: How to examine this body without mind? Like a wall, it is also determined. How to examine this mind without body? It also grasps the direction in the wind and sky. Once it is determined as mind, then connect all thoughts to the mind, and unite the mind and thoughts as one. So it is said. Second, cutting the root is: Also, one should abide in the samadhi of calm abiding. In 'Engaging in Bodhisattva Activities' it says: For the sake of pacifying thoughts, one should cultivate bodhicitta. Also, in 'The Tantra of Vajra Garland' it says: Even the eighty-four thousand doors of Dharma, all gather in bodhicitta. Therefore, with the body in the seven-point posture of Vairochana, the mind should not be adjusted, nor should it be rejected or established, but should be naturally relaxed. When the mind seems to be scattered in the objects of the six consciousnesses, do not reject or establish, but continuously relax. When the inner awareness abides in its own place, then let it naturally abide. Stare at the essence of awareness, and remain still. Tightly contract, then loosen. Abide in a balanced state of contraction and relaxation. When abiding in this way, thoughts will not flow, past, future, and present thoughts will not control you, but observe the essence of thoughts, and let it naturally pacify, this is the key. Also, in praising Manjushri of Dharmakirti it says: Thoughts are great ignorance, the cause of falling into the ocean of samsara. Because of being free from thoughts, you are always beyond suffering. So it is said. Therefore, although we have always been accompanied by the primordially pure reality that has always been there, we do not recognize it. Although we have always been with it, we have never cut its root. Because we have been controlled by these great afflictive thoughts, now we must pacify thoughts. To pacify thoughts, it is not to abandon by abandoning, but to abandon by practice. Therefore, body, speech, and mind should be single-pointed and undistracted, rely on antidotes, and maintain the continuity of mindfulness like the flow of a river to the ocean. Stare at the essence of any arising thought, and it will naturally pacify, like pouring water into a boiling pot. Thoughts should be destroyed. That is, thoughts and