Tibetan
གྱོད་པ་མི་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཐ་ན་གྲུ་གཅིག་ཏུ་ཞུགས་ཀྱང་འབྲལ་བའི་བློ་བཞག་ནས་མི་འཐབ་ཅིང་། ཡིད་དགའ་བར་བྱའོ། །གཞན་ལྟ་ཞོག་རང་གིའང་ཚེ་སྟོད་ཁང་བ་གཅིག་ཏུ་འདུས་པའི་ཕ་མ་དང་། བཟའ་ཚང་དང་། ཕྱུགས་ལུག་དང་། སྒོ་ཁྱི་དང་། སྤྱད་ཆ་རྣམས་ལ་སོམས་དང་། དེའི་དུས་ན་རྟག་རྟག་འདྲ་བས། བདག་ཏུ་འཛིན་ཞིང་། འཐབ་རྩོད་དང་། དགག་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་། ད་ལྟ་གང་ན་ཡོད། གཅིག་ཏུ་མེད་དེ། ལ་ལ་ཤི། ལ་ལ་སོང་། ལ་ལ་འདུ། ལ་ལ་འབྲལ་བ་ལ་ལྟོས། དེས་ན་གར་སྡོད་སུ་དང་འགྲོགས་ཅི་བྱེད་ཀྱང་འབྲལ་བའི་འདུ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ཡིད་ལ་བཞག་ལ། སུ་དང་ཡང་མི་འཐབ། མི་འཚེ་བཟོས་བླང་བ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །མི་རྟག་པའི་ཚོམས་ལས། འདུས་པ་ཐམས་ཅད་འབྲལ་བས་ན། །གང་ལའང་ཡིད་བརྟན་མི་རུང་བས། །སྐྱེ་བོ་རྣམས་དང་བདག་ཉིད་ལ། །ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་མེད་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཞན་ཡང་ལོངས་སྤྱོད་འབྱོར་བ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ཡང་སྔ་མ་ལས། གྲོང་རྣམས་སྟོང་ཞིང་མེད་པར་གྱུར་པའི་དཔེས། །བསགས་པ་འཛད་ཅིང་ནོར་རྣམས་གང་ལའང་། །མི་རྟག་སྙིང་པོ་མེད་པས་མ་ཆགས་བྱ། །ཞེས་རང་གི་ཚེ་སྟོད་དང་བར་དང་། དེའི་གོང་ནས་སྟོང་པའི་གྲོང་རྙིང་པ་དག་ལ་བསམ་ནས། འདི་དག་ནའང་སྔོན་འབྱོར་བ་དང་། བདེ་བ་དང་སྐྱིད་ཅིང་ཉམས་དགའ་བའི་ལོངས་སྤྱོད་ཡོད་ཀྱང་། མཐར་འདི་ལྟར་གྱུར། བདག་གིས་ནོར་དང་ཁང་བ་དང་རྫས་ཀྱང་འདི་ལས་མ་འདས། གཞན་ཡང་འདི་ལས་མ་འདས་པས་བདག་གི་ནོར་དང་རྫས་རྣམས་ཀྱང་འདོར་བས། བདག་གིས་འདི་འདོར། འདིས་བདག་འདོར་བས། འདི་དག་རང་དབང་ཡོད་རིང་ལ་ཆོས་ཕྱོགས་སུ་གཏོང་བར་བྱའོ། །ཆོས་ལ་བཏང་བས་ཐར་བ་འགྲུབ་ངེས་སྙམ་དུ་བསམ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་གཡོ་བ་སྙིང་པོ་མེད་པ་ལས་སྙིང་པོ་བླང་བར་བྱའོ། །སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཐམས་ཅད་བཏང་བས་མྱ་ངན་འདའ། །བདག་བློ་མྱ་ངན་འདས་པ་སྒྲུབ། །ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཆབས་གཅིག་ལ། ། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བཏང་བ་མཆོག །ཅེས་སོ། །དེའང་ནོར་རྫས་གང་ལའང་སྤྱད་དབང་མེད་པར་ཡོང་བས་ད་ལྟ་སྤྱོད་དབང་ཡོད་དུས་དགེ་བ་ལ་རང་གིས་བཏང་ན་དགེ་བ་ཆེར་ཐོབ་ཀྱི། ཤི་དུས་གཞན་ལ་ཁ་ཆེམས་བཞག་པའི་ལུགས་བཞིན་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཕན་པ་ཆུང་ལ། མལ་གྱི་མཐའ་མར་ལྷུང་དུས། རང་གི་རྫས་ལ་གཞན་གྱིས་བགོ་བཤའ་མི་འཆམ་པ་ནི་སྡིག་པའི་རྩ་བར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཆོས་ལ་སེམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ཐོག་མར་རང་སེམས་འདོད་པ་ཆུང་བ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་མ
Chinese
不会产生争端。甚至同乘一条船，也要抱着分离的念头，不要争斗，要心生欢喜。其他的不说，想想自己一生中，住在同一个房子里的父母、妻儿、牲畜、狗和用具等。那时总是觉得一样，执着，争斗，辩论，现在在哪里呢？一个也没有了，有的死了，有的走了，有的留着，看看有的分离了。因此，无论住在哪里，和谁交往，做什么事，都要把分离的念头放在心里，不和任何人争斗，不伤害，努力行善。从无常的集合中说：聚集的一切终将分离，因此，对任何事物都不能信任，对众生和自己，不要执着和贪恋。这样说。另外，还要拥有圆满的受用和财富。这也是从前面说的：以村庄空虚荒芜为例，积累终将耗尽，财富对任何事物来说，都是无常没有意义的，不要执着。这样想着自己一生中的早年和中年，以及更早以前的空虚的旧村庄。在这些地方，以前也有财富、安乐、幸福和快乐的享受，但最终变成了这样。我的财富、房屋和物品也无法超越这个规律。此外，因为无法超越这个规律，我的财富和物品也将被抛弃。我抛弃它们，它们抛弃我。因此，在拥有自主权的时候，要把这些用于佛法方面。想着用于佛法方面，一定能成就解脱，要从无意义的变动不定的享受中获取意义。入行论中说：舍弃一切才能解脱痛苦，我的心追求解脱痛苦，同时将一切都布施给众生是最好的。这样说。因为对任何财物都没有使用权而来，所以现在有使用权的时候，自己用于善事，就能获得更大的善报。死的时候，像立遗嘱一样让别人去做，利益很小。临终时，别人对自己的财物分配不均，就会成为罪恶的根源。因此，出家修行的人，在修行的开始，首先要学习减少自己的欲望，以前的老师们
English
There will be no disputes. Even when on the same boat, one should maintain the thought of parting, not fight, and be joyful. Leaving others aside, consider your own parents, spouse, livestock, dogs, and utensils that have gathered in one house throughout your life. At that time, it always seemed the same, holding on, fighting, and arguing, but where are they now? None are together; some have died, some have left, some remain, and some have separated. Therefore, wherever you live, whoever you associate with, whatever you do, keep the thought of parting in mind, do not fight with anyone, do not harm, and strive to do good. From the collection on impermanence: Since all that gathers will separate, one should not trust anything. Towards beings and oneself, be without attachment or clinging. It is said. Furthermore, one should possess abundant enjoyment and wealth. As it was said before: Like villages that have become empty and desolate, accumulations will be exhausted, and wealth is impermanent and meaningless for anything, so do not be attached. Thinking about your own early and middle life, and the empty old villages from before, in these places there was wealth, comfort, happiness, and delightful enjoyment, but in the end, they became like this. My wealth, houses, and possessions cannot surpass this either. Moreover, since they cannot surpass this, my wealth and possessions will also be abandoned. I abandon them, and they abandon me. Therefore, while I have autonomy, I should use these for Dharma purposes. Thinking that by using them for Dharma purposes, liberation will surely be achieved, one should take essence from the meaningless, fluctuating enjoyments. As it is said in the Bodhisattvacaryāvatāra: By abandoning everything, one transcends sorrow. My mind seeks to transcend sorrow. Simultaneously giving everything to sentient beings is supreme. It is said. Since one comes without the right to use any possessions, now that one has the right to use them, if one uses them for virtuous deeds, one will gain greater merit. At the time of death, having others do it as if making a will has little benefit. When falling at the edge of the bed, if others do not agree on the distribution of one's possessions, it becomes the root of sin. Therefore, those who have renounced and are mindful of the Dharma should first train in reducing their own desires at the beginning of their practice. The previous teachers
Tibetan
ཁས་གྲུབ་དག་གི་གསུང་ལས། འདོད་པ་ཆུང་ན་འཕགས་པའི་རིགས་ཡིན་ཞིང་། །འདོད་པ་ཟད་ན་འཕགས་པ་དངོས་ཡིན་པས། །རྟག་ཏུ་འདོད་པ་ཆུང་ལ་བསླབ་པར་བྱ། །ཞེས་པ་བཞིན་ནོ། །འགྱུར་ཞིང་མི་རྟག་པས་ཀྱང་སྐྱོ་ཤས་བསྐྱེད་པར་གདམས་པ་ནི། ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། མཐོ་རིས་གྲོང་གི་འབྱོར་བས་མངོན་མཐོང་བ། །ཤི་བའི་འོག་ཏུ་ངན་འགྲོར་ལྟུང་བའི་དཔེས། །འབྱོར་ཚེ་དྲེགས་པས་སྙེམས་པ་མེད་པར་མཛོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྷའི་བདེ་བ་ལ་སྤྱད་ནས་དམྱལ་བར་ལྟུང་བ་དང་། འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བ་ཐོབ་ནས་ཡང་བྲན་དུ་སྐྱེ་བ་དང་། ལྷ་མིའི་དགའ་བ་ཐོབ་ནས་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་སྟེ་རང་གི་འབྱོར་བ་ཅུང་ཟད་ལ་དྲེགས་ཤིང་རློམ་སེམས་མི་བྱ་བར། མི་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་འབའ་ཞིག་ཉེ་བར་བཞག་དགོས་ཏེ། སློབ་དཔོན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཞལ་སྔ་ནས། ཚངས་རིས་ལ་སོགས་བསམ་གཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཀུན། །བདག་རྟག་བག་ལ་ཉལ་བ་མ་གཟིགས་པས། །ཕྱི་ནས་དམྱལ་བར་སྐྱེ་བའི་ཆ་མེད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་ཉིད་དུ་གྱུར་ནས་ཀྱང་། །སླར་ཡང་ས་སྟེང་ཉིད་དུ་ལྟུང་འགྱུར་ཞིང་། །འཁོར་བ་ཡང་བྲན་ཉིད་དུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །དྲེགས་པ་སྤང་པའང་། སྐྱེ་བོ་གསོ་བའི་ཐིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་གྱི་ལུགས་ལས། ཐར་བ་སྒྲུབ་པ་དེ་དག་ལས། །ལས་ཀྱིས་འཕེན་པ་རྒྱང་རིང་བས། །སྐྱིད་སྡུག་སྣ་ཚོགས་ད་གདོད་འབྱུང་། །འབྱོར་ཡང་དྲེགས་པ་མི་བྱ་ཞིང་། །རྒུད་ཀྱང་ཞུམ་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་སོ། དེའི་ཕྱིར་ཚེ་འདི་ཉིད་ལའང་། ཚེ་སྟོད་སྐྱིད་པ། ཚེ་སྨད་སྡུག་པར་འགྱུར་བ་ལ་སོགས་པ་བསམ་སྟེ། འབྱོར་བ་རྒུད་པའི་ཆོས་ཅན་ལང་ཚོ་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན། གཉེན་གྲོགས་བྲལ་བའི་ཆོས་ཅན། ཐམས་ཅད་ཡིད་བརྟན་མེད་པར་ཤེས་ནས། མི་རྟག་པའི་སྐྱོ་ཤས་བསྐྱེད་དེ། རྒྱ་ཆེར་རོལ་བ་ལས། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་འདི་དག་ཆུ་ཟླ་འདྲ། །གཟུགས་བརྙན་མཚུངས་ཤིང་བྲག་ཆ་འདྲ་བ་དང་། །མིག་ཡོར་དག་དང་གར་ལ་བལྟ་བ་དང་། །རྨི་ལམ་མཉམ་པར་སྐྱེས་པར་ཤེས་པར་གྱིས། །ཞེས་པ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ལས། དར་བ་ཡོད་ན་རྒུད་པ་ཡོད། །འདུས་པ་ཡོད་ན་འབྲལ་བར་འགྱུར། །ལང་ཚོ་དེ་ཡང་མི་རྟག་སྟེ། །དར་བའི་མདོག་ཀྱང་ནད་ཀྱིས་འཕྲོག །རྟག་པའི་ཆོས་ནི་གང་ཡང་མེད། །ཅེས་པ་དང་། རྒྱ་མཚོས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། འབྱོར་བ་ཐམས་ཅད་ནི་མཐར་རྒུད་པའོ། །རྒྱལ་པོའི་ལོངས་སྤྱོད་དང་དབང་ཕྱུག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མི་རྟག་གོ །ཞེས་པ་དང་། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་སྣང
Chinese
具信者所说：如果欲望小，就是圣者的种姓；如果欲望断尽，就是真正的圣者。所以，要经常学习少欲。正如上面所说。由于变化和无常，也应生起厌离心，这方面的教诲是：如意宝藏中说：以天界城市的财富为显见，以死后堕入恶趣为例，富有时不要骄傲自满。如是所说，享用天界的安乐后堕入地狱，获得转轮王后又转生为奴隶，获得天人的快乐后堕入恶趣等等，要思维这些，不要因为自己稍微富有就骄傲自满，而要仅仅安住于无常的觉知中。导师龙树曾说：梵天等禅定圆满者，因未见我常之习气，死后毫无阻碍地堕入地狱。以及，即使成了转轮王，最终仍会堕落到地面上，轮回中也会转生为奴隶。如是说。断除骄慢方面，《养育众生之滴》这部世间论典中说：从那些追求解脱的人们来说，业的牵引是遥远的，各种各样的苦乐才刚刚开始出现。富有时也不要骄傲，贫困时也不要沮丧。如是说。因此，即使在今生，也要思维前半生快乐，后半生痛苦等等的变化。财富是衰败的本性，青春是不恒常的自性，亲友是离别的本性。要知道一切都不可靠，从而生起无常的厌离心。《广大游舞经》中说：这些欲望的功德如水月，如同影像和山谷的回声，如同眼花缭乱和观看舞蹈，要知道它们如同梦境一般。《涅槃经》中说：有兴盛就有衰败，有相聚就有分离，青春也是无常的，鼎盛的容颜也会被疾病夺走，没有什么是永恒的。《海龙王请问经》中说：一切财富最终都会衰败，国王的受用和权力也都是无常的。以及，器情世间的显
English
As stated by those with faith: If desire is small, it is the lineage of the noble ones; if desire is exhausted, it is the actual noble one. Therefore, one should always train in having few desires. Just as it is said above. Due to change and impermanence, one should also generate renunciation. The instruction on this is: From the Treasury of Wish-Fulfilling Jewels: With the wealth of heavenly cities as visible examples, and with the example of falling into the lower realms after death, when wealthy, do not be arrogant and conceited. As it is said, having enjoyed the bliss of the gods, one falls into hell; having obtained the status of a wheel-turning monarch, one is born as a slave again; having obtained the joy of gods and humans, one falls into the lower realms, and so forth. Thinking about these, do not be arrogant and conceited about your own slight wealth, but rather, solely maintain the awareness of impermanence. The teacher Nagarjuna said: Those who have perfected meditation, such as Brahma, without seeing the habitual tendencies of self and permanence, will undoubtedly be born in hell after death. And, even having become a wheel-turning monarch, one will eventually fall to the ground again, and in samsara, one will be born as a slave again. Thus it is said. Regarding abandoning pride, in the worldly treatise called "A Drop to Nourish Beings": From those who seek liberation, the pull of karma is far-reaching, and various kinds of happiness and suffering are just beginning to arise. When wealthy, do not be arrogant, and when impoverished, do not be discouraged. Thus it is said. Therefore, even in this life, think about the changes such as the first half of life being happy and the second half being painful. Wealth is by nature prone to decline, youth is by nature impermanent, and friends and relatives are by nature prone to separation. Knowing that everything is unreliable, generate renunciation towards impermanence. In the Extensive Play Sutra: These qualities of desire are like the moon in water, like reflections and echoes in a valley, like illusions and watching dances; know that they are like dreams. In the Nirvana Sutra: If there is prosperity, there is decline; if there is assembly, there will be separation; youth is also impermanent; even the color of prosperity is robbed by disease; there is nothing that is permanent. In the Sutra Requested by the Naga King of the Ocean: All wealth will ultimately decline; the enjoyments and power of kings are also impermanent. And, the appearance of the container and its contents