Tibetan
ང་། ཐབས་དང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒོ་ནས་མཉེས་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །སྡོང་པོ་བཀོད་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་ཁྱོད་ཀྱི་དགེ་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་བསྟེན་ནས་འབྱུང་ངོ་། །དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་དེ་ནི་བསྐལ་བ་རྒྱ་མཚོ་ཐམས་ཅད་ནས་བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་དག་གིས་རྙེད་ནས་ཆོས་ཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ན་ནོར་བུའི་མཆོག་རྙེད་པ་ལས་ཀྱང་འཕྲད་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་ཏུ་གུས་པས་བསྙེན་བཀུར་བ་ལ་མི་སྐྱོ་བར་བྱའོ། །ཞེས་མཐུན་རྐྱེན་ཚོགས་པས་རང་གི་བློ་ཐར་བ་ལ་སྤྲོ་བ་ཡོད་པ་དེའི་ཚེ། འདི་སྐད་དུ་ཡང་ཡིད་བཞིན་མཛོད་ལས། དོན་མེད་བྱ་བ་དོར་ནས་སྒྲུབ་པ་ཡང་། །ཐར་བའི་རྒྱུར་གྱུར་དགེ་བ་མ་གཏོགས་པ། །གང་ཡང་དོར་ནས་ཆོས་ལ་བརྩོན་དགོས་ཏེ། །འཁྲུལ་བའི་བྱ་བ་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །འཆི་དུས་མི་ཕན་སྙིང་པོ་མེད་དེའི་ཕྱིར། །དུག་སྦྲུལ་གཟེབ་བཞིན་ངེས་པར་སྤང་འཚལ་ལོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་དགེ་བ་མ་གཏོགས་པ་ཐམས་ཅད་ལིངས་ཀྱིས་སྤངས་ནས་དམ་པའི་ཆོས་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྩོན་དགོས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་གང་བྱས་ཀྱང་སྙིང་པོ་མེད་པ་འཆི་བའི་དུས་སུ་མི་ཕན་པ་སེམས་ཀྱི་གཟེར་རེ་རྒྱུན་མི་ཆད་པས་རང་བཞིན་རྣམས་དང་། དུག་སྦྲུལ་གྱི་གཟེབ་རྙེད་པའམ། རིམས་ནད་ཀྱིས་ཤི་བའི་གོས་རྙེད་པའམ། དུག་གི་སྦགས་པའི་ཟས་རྙེད་པ་ལྟར་དེའི་རང་བཞིན་ཚོར་མ་ཐག་ལ་ལིངས་ཀྱིས་འདོར་དགོས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་སྣང་བ་དག་ལ་ཕར་བལྟས་ན། ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་བའི་ཡོ་ལང་ལ་སྤྱོད་པ་མཐོང་སྟེ། རང་གི་ལྟ་བའི་ཆོས་གོམས་པ་ལ་བསྐུལ་བ་ནི། འཁོར་བ་ལ་ཡིད་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་ཆེད་དུ། ཡིད་བཞིན་མཛོད་ལས། འཇིག་རྟེན་སྤྱོད་པ་དག་ལ་ཕར་བལྟས་པས། །བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ། །ཅི་ལ་བསམ་པ་ཕན་པར་མི་གདའ་བས། །རང་གི་སེམས་ལ་ལྟ་བས་གོམས་པར་གྱིས། །ཞེས་དང་ཆོས་མིན་གྱི་བྱ་བ་འདོར་ཚུལ་ནི། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་མདོ་ལས། གང་ཡང་མི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཡོངས་སུ་འདོར་བ་ནི། རྗེ་རིགས་ལ་སོགས་པས་མི་གཙང་བ་ལ་འཛེམ་དགོས་པ་ལྟར་འདོར་དགོས་སོ། །མེ་དཔུང་ཆེན་པོ་རབ་ཏུ་འབར་བ་ལ་ལག་གིས་ལེན་པ་མི་འབྱུང་བ་ལྟར་འདོར་དགོས་སོ། །བྲམ་ཟེའི་རིགས་བ་གླང་གི་ཤ་མི་ཟ་བ་ལྟར་འདོར་དགོས་སོ། །ཟས་བཟང་པོས་འགྲངས་པའི་མིས་ཟས་ངན་པ་མི་འདོད་པ་ལྟར་འདོར་དགོས་སོ། འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རིགས་ངན་དང་ལྷན་ཅིག་མི་ཕྲད་པ་ལྟར་འདོར་དགོས་སོ། །དགེ་སློང་གཙང་མས་མི་རོ་རུལ་བ་ལ་མི་རེག་པ་ལྟར་འདོར་དགོས་སོ། །ཞེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ལ་བློ་མི་འཇུག་པར་ཆོས་ལ་བརྩོན་པར་གདམས་པ་ནི། ཡིད་བཞིན་མཛོད་ལས། ཚེ་འདིའི་སོ་ཚིས་གྲོགས་དང་གྲོས་འདུན་དང་། །ལོངས་སྤྱོད་ཕྱོགས་རིས་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་རྣམས། །དལ་འབྱོར་ཆུད་གསོན་ཕུང་ཁྲོལ་ལགས་པས་སྤང་། །ཞེས་སོ། །འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ཅི་བྱས་ཀྱང་ཕྱི་མ་ཕན་ཆད་ཀྱི་དོན་ཆེན་པོ་མེད་ཅིང་འཁོར་བའི་འདམ་དུ་བྱིང་བ་ལས་མེད་པར་ཐག་བཅད་ནས་ཆོས་ལ་བརྩོན་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་སོ་ནམ་ཡུན་གྱི་དོན་སྲིད་མེད་པ་ཡུལ་ཞིང་གི་སོ་ཚིས། གྲོགས་ཡུན་གྱི་དོན་སྲིད་མེད་པ་ཁྱོ་ཤུག་དང་ཉེ་འབྲེལ། ལོངས་སྤྱོད་ཡུན་གྱི་དོན་སྲིད་མེད་པ་ཟས་ནོར་གྱི་གཉེར་བ། གྲོས་མདུན་ཡུན་གྱི་དོན་སྲིད་མེད་པ་ཚེ་འདིའི་ཆེ་ཐབས། འཁྲུག་པ་ཡུན་གྱི་དོན་སྲིད་མེད་པ་དགྲ་གཉེན་གྱི་ཕྱོགས་རིས། གྲུབ་མཐའ་ཡུན་གྱི་དོན་སྲིད་མེད་པ་མཐར་འཛིན་ལྟ་བ་རྣམས་སྤངས་ལ། དལ་འབྱོར་ཆུད་མི་ཟོན་པར་སྙིང་ནས་དམ་པའི་ཆོས་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་ཁྱིམ་གཉིས་ན་གནས་པ་ནི་བྲེལ་བ་མང་ཞིང་། ཆོས་ལས་ཉམས་པའི་གཞི་ཡིན་པས་ཡུན་གྱི་དོན་སྲིད་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཐོག་མ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཁྱིམ་ན་དགྲ་གཉེན་གྱི་ཕྱོགས་རིས། བུ་ཚ་དང་ཁྱིམ་ཐབ་ཀྱི་གཉེར་བ། ཁྲེལ་དང་གཅོར་བའི་སེམས་ལས། ནང་ནུབ་ལྟོ་གོས་ཀྱི་ཁོལ་པོ། གང་བྱས་ཀྱང་མ་ཟིན། ཅི་བྱུང་ཡང་མི་འདོད། ཇི་ལྟར་བྱས་ཀྱང་མི་མགུ། ཉིན་མི་དལ་མཚན་མི་གཉིད་པར་བྱས་ཀྱང་བྲེལ་ཏོ་ལ་ཟིན་པའི་དུས་མེད། ཆོས་ལ་སེམས་པའི་བློ་དཀོན། གང་བྱས་ཀྱང་སྡིག་པ་དང་འདྲེས་པའི་གཞི་ཆེ། ཁྱིམ་མཚེས་ཆགས་སྡང་གི་མེ་དཔུང་དབལ་ཚ། བུ་ཚ་ལན་ཆགས་ཀྱི་གདོས་ཐག་ཤུགས་དྲགས། ཅི་བྱས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བསྣོན་པ་ཁུར་ཆེ། རང་སྡུག་བསྔལ་བ་བས་གཞན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལ་མི་བཟོད་པར་གྲངས་མང་བའི་ཕྱིར་ཆོས་དང་རིང་བ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེངྒེ་སྒྲས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཁྱིམ་ན་ཉོན་མོངས་གནས་པ་སྟེ། །དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་འཇིག་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །ཁྱིམ་གཉིས་པ་རབ་དུ་བྱུང་བས་བཟུང་བ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཁྱིམ་ཆུང་སྤང་པའི་ཁྱིམ་ཆེན། ཚོང་དང་སོ་ནམ་གྱིས་གཉེར་བ། རྟ་བོང་ཁལ་ཕྱུགས་ཀྱི་བྲན་གཡོག ནོར་རྫས་སྐྱེད་འཕེལ་གྱི་བྲེལ་དོ། །རྒས་ཁ་ཚེ་གཞུག་གི་སོ་ཚིས། ཉེ་དུ་འབྲེལ་བའི་གྲོས་འདུན། འདོད་ཡོན་སྲེ
Chinese
我，应当以一切方便和方式努力成办悦意之事。《宝性论》中说：种姓之子，你的一切善法都依赖于善知识而生起。获得善知识，需要从无量劫中积累福德和智慧的资粮，否则比获得珍宝之王还要困难。因此，要恒常以恭敬心侍奉，不要厌倦。当顺缘具足，自己对解脱生起欢喜心时。如是《如意宝藏论》中又说：舍弃无意义之事，修行也，除了成为解脱之因的善法之外，任何都要舍弃，精进于佛法，迷惑的行为是无意义痛苦之因，临死时无益，没有意义，因此，一定要像毒蛇的洞穴一样抛弃。如是所说，除了佛法之事的善法之外，一切都要彻底抛弃，精进于修持正法，无论做什么世间之事都没有意义，临死时无益，心中无间断地刺痛，如同获得毒蛇的洞穴，或者获得因瘟疫而死的衣服，或者获得被毒污染的食物一样，一旦感受到它的本性，就要立刻彻底抛弃。如果反观世间的现象，会看到一切都在迷惑的漩涡中运行，为了策励自己习惯于正见之法，为了对轮回生起坚定的厌离心，《如意宝藏论》中说：反观世间行为，所做的一切都是无意义痛苦之因，无论思考什么都没有利益，因此，要观察自己的心，使之习惯。以及舍弃非法之事的道理，《涅槃经》中说：任何不善之方的法都要完全舍弃，如同王族等必须避免不净之物一样舍弃。如同不能用手去拿熊熊燃烧的巨大火焰一样舍弃。如同婆罗门种姓不吃牛肉一样舍弃。如同吃饱了美味食物的人不想要劣质食物一样舍弃。如同转轮王不与劣等种姓的。
English
I should strive to accomplish pleasing things through all means and methods. As stated in the 'Array of Trees Sutra': "Son of noble family, all your virtuous Dharmas arise from relying on a virtuous spiritual friend. That virtuous spiritual friend is obtained by accumulating collections of merit and wisdom from all the ocean-like eons, and then Dharma is attained. Otherwise, it is even more difficult to encounter than finding the best of jewels. Therefore, one should always serve with reverence and not be weary." When the conducive conditions are complete and one has joy in liberating one's mind, then, as it is also said in the 'Wish-Fulfilling Treasury': "Abandoning meaningless activities, even practice, except for virtue that becomes the cause of liberation, anything should be abandoned, and one should strive in Dharma. Deluded actions are the cause of meaningless suffering, they are of no benefit at the time of death, they have no essence, therefore, one must certainly abandon them like a pit of poisonous snakes." As it is said, except for the virtuous deeds of Dharma, all else should be completely abandoned, and one should strive to practice the sacred Dharma. Whatever worldly activities are done are meaningless, they are of no benefit at the time of death, and the mind is constantly pierced by thorns. Like finding a pit of poisonous snakes, or finding clothes of one who died from plague, or finding food contaminated with poison, as soon as one feels its nature, one must immediately abandon it completely. If one looks back at worldly appearances, one sees that all are engaged in a whirlpool of delusion. To encourage oneself to become accustomed to the Dharma of right view, in order to generate a firm renunciation of samsara, the 'Wish-Fulfilling Treasury' says: "Looking back at worldly actions, all that is done is the cause of meaningless suffering. Whatever one thinks about is of no benefit, therefore, observe your own mind and make it accustomed." And the way to abandon non-Dharma activities, as stated in the 'Nirvana Sutra': "Whatever non-virtuous aspects of Dharma are, they should be completely abandoned, just as royal families and others must avoid impure things. One must abandon them as one would not take a blazing fire with one's hand. One must abandon them as Brahmins do not eat beef. One must abandon them as a person full of good food does not desire bad food. Like a Chakravartin king does not associate with inferior castes.
Chinese
应当像不相遇一样舍弃。清净的比丘应当像不触碰腐烂的尸体一样舍弃。如是说。教诫不要将心思放在世间俗事上，而要精进于佛法，如《如意宝藏论》中所说：今生的生计、朋友和商议，受用、偏袒和恶劣的宗派等，因为虚度暇满人身是极大的损失，所以应当舍弃。如是说。无论做什么世间的事情，都没有来世的利益，只能沉溺于轮回的泥潭，所以应当下定决心精进于佛法。也就是说，没有长远意义的农耕田地的生计，没有长远意义的朋友夫妻和亲戚，没有长远意义的受用饮食财物的经营，没有长远意义的商议今生的显赫，没有长远意义的争斗仇人和亲友的偏袒，没有长远意义的宗派执着见解等都应当舍弃。不要虚度暇满人身，从内心深处精进于殊胜的佛法。而且，住在两个家中的人，事务繁多，是退失佛法的基础，所以不能成就长远的意义。首先，在世俗的家中，有仇人和亲友的偏袒，儿女和家庭的经营，羞愧和呵斥的心，早晚为了衣食而奔波，做什么都觉得不够，发生什么都不满足，无论怎么做都不高兴，即使日夜操劳，也没有空闲的时候。心中很少想到佛法，无论做什么都容易与罪恶混杂。邻里之间充满着贪嗔的火焰，儿女是偿还宿债的沉重枷锁。无论做什么，痛苦都会增加，负担沉重。因为无法忍受别人比自己富裕，而且人数众多，所以远离佛法。菩萨狮子吼所请问的经中说：在家中烦恼丛生，会摧毁一切白净的善法。如是说。住在两个家中的出家人，也是痛苦的本性。舍弃小家而经营大家，从事贸易和农耕，成为牛马牲畜的奴仆，为了财富增长而忙碌，为了晚年生活而操劳，与亲戚朋友商议，贪恋
English
One should abandon them as if they never met. A pure monk should abandon them as if not touching a decaying corpse. Thus it is said. The advice not to focus on worldly affairs but to strive in the Dharma is given in the Wish-Fulfilling Treasury: "This life's livelihood, friends, consultations, enjoyments, biases, and evil sectarian views, are all a waste of leisure and opportunity, a great loss, so abandon them." Thus it is said. No matter what worldly activities are done, they have no great benefit for the future and only lead to sinking into the swamp of samsara, so one must resolve to strive in the Dharma. That is, the livelihood of farming fields without lasting meaning, friends, spouses, and relatives without lasting meaning, the pursuit of food and wealth without lasting meaning, consultations for this life's greatness without lasting meaning, the bias of enemies and friends in disputes without lasting meaning, and the clinging to views of sectarianism without lasting meaning should all be abandoned. Do not waste the leisure and opportunity, but strive from the heart in the sacred Dharma. Moreover, living in two homes is full of busyness and is the basis for degenerating from the Dharma, so lasting meaning cannot be achieved. First, in a worldly home, there is bias towards enemies and friends, managing children and household, feelings of shame and scolding, being a slave to food and clothing day and night. Whatever is done is never enough, whatever happens is never desired, no matter how it is done, it is never pleasing. Even if one works day and night, there is never time to be free. Thoughts of Dharma are rare. Whatever is done is largely mixed with sin. The fire of attachment and aversion burns fiercely among neighbors. Children are heavy shackles of karmic debt. Whatever is done, suffering increases, and the burden is heavy. Because one cannot bear others being more prosperous than oneself, and because there are many people, one is far from the Dharma. In the Sutra Requested by Bodhisattva Lion's Roar, it says: "In the home, afflictions abide, destroying all white dharmas." Thus it is said. A renunciant living in two homes is also of the nature of suffering. Abandoning the small home to manage the large home, engaging in trade and agriculture, being a servant to horses, donkeys, and livestock, being busy with the increase of wealth and possessions, worrying about old age and the end of life, consulting with relatives and friends, clinging to