Tibetan
སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས་ཆོས་ཀྱི་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་སློབ་མའི་རྣ་བ་ནས་ཚུར་ཐིམ་པར་བསམ་སྟེ། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོ་གཉིས་ཀ་ཆོས་ཀྱི་ཚིག་དོན་ལ་འཇུག་པའི་ངང་ལས་མ་ཡེངས་པར་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་ཉན་པའོ། །དེ་ཡང་འཆད་པ་པོའི་གསུངས་པ་ལ་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཚང་སྟེ། ལེགས་པར་སྨྲ་བ་སྦྱིན་པ། ཉོན་མོངས་པས་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། འཆད་པ་ལ་དཀའ་བ་མེད་པས་བཟོད་པ། འཆད་པར་འབད་པ་བརྩོན་འགྲུས། དེ་ལ་མ་ཡེངས་པ་བསམ་གཏན། དེའི་ཚིག་དོན་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཤེས་རབ་བོ། །ཉན་པ་པོ་སློབ་མ་ལ་ཡང་ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཚང་སྟེ། གདན་དང་མཎྜལ་འབུལ་བ་སྦྱིན་པ། ས་ཕྱོགས་སྤྱོད་ལམ་སྡོམ་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། ཀུན་ལ་གནོད་འཚེ་མེད་པ་བཟོད་པ། ཆོས་དོན་གསོལ་བ་འདེབས་པ་བརྩོན་འགྲུབ། མ་ཡེངས་པར་གདམས་ངག་འཛིན་པ་བསམ་གཏན། དོགས་སེལ་སྐྱོན་ཚིག་འདྲི་བ་ཤེས་རབ་སྟེ་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་གམ་ཡན་ལག་དྲུག་གི་རང་བཞིན་དང་ལྡན་པའོ། །དེ་ལ་བཤད་ཅིང་ཉན་པའི་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་ཡང་དག་པའི་ཆོས་ལ་གང་གིས་བཤད་ན། སྦྱིན་པ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་མཆོག་ཏུ་འཕགས་པའི་ཕན་ཡོན་ཐོབ་སྟེ། ཚེ་རབས་ཐམས་ཅད་དུ་ཆོས་ཀྱི་མཛོད་འཛིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་སྲས་དང་བཅས་པས་དགོངས་པར་འགྱུར་བ་དང་། རྟག་ཏུ་ཚེ་རབས་དྲན་པ་དང་། སངས་རྒྱས་ལས་ཆོས་ཐོས་པར་འགྱུར་བ་དང་། མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་པའོ། །ཉན་པས་ནི་སེམས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྦྱོང་བ་དང་། ཐེ་ཚོམ་གྱི་འཆིང་བ་གཅོད་པ་དང་། རྟག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་དང་མི་འབྲལ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་གཟུངས་ཐོབ་པ་དང་། ངན་འགྲོ་ལ་སོགས་པར་ལྟུང་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། ལྷས་བསྲུངས་ཤིག་ནད་དང་འཚེ་བ་ཉུང་བ་དང་། མྱུར་དུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ལ་སོགས་ཏེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་རྙེད་པས་འཁོར་བ་ལས་འདས་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཤེས་རབ་མཆོག་ཡིན་དེ་གཞི་ནི། །ཐོས་པ་དེ་ཕྱིར་ཐོས་པ་མཆོག། །ཞེས་པ་དང་།སྡུད་པ་ལས། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡོངས་ཤེས་ནས། །ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་པ་ལས་མྱུར་དུ་འདའ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་ནི་འཆད་ཉན་ཁོ་ན་ཡིན་པས་འཆད་ཅིང་ཉན་པ་ལ་བརྩོན་པར་བྱའོ། ། གང་འཆད་ཅིང་ཉན་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ཀྱི་རིམ་པ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་དད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསམ་ནས། ཐར་བའི་ལམ་དུ་བགྲོད་པ་ཁོ་ན་གལ་ཆེ་སྟེ། རིན་ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས། དད་ཅིང་ཉན་ཕྱིར་ཆོས་ལ་བརྟེན། །ཤེས་རབ་ལྡན་ཕྱིར་ཡང་དག་རིག །འདི་གཉིས་གཙོ་བོ་ཤེས་རབ་སྟེ། །དེ་ཡི་སྔོན་འགྲོ་དད་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་དང་། དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། དད་པ་མེད་པའི་མི་རྣམས་ལ། །དཀར་པོའི་ཆོས་རྣམས་མི་འབྱུང་སྟེ། །ས་བོན་མེ་ཡིས་ཚིག་པ་ལ། །མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་ཇི་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་དོན་དམ་ནི། །དད་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱ་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར། དད་པའི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལས། དང་པོ་དད་པའི་ངོ་བོ་ནི། སྤངས་བླང་གི་ཡུལ་ལ་འཇུག་ལྡོག་གིས་དམིགས་པའི་བློ་རབ་ཏུ་དང་པ་སྟེ། རྣམ་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་སྟེ་དབྱེ་ན། ཡིད་བཞིན་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས། འདོད་པའི་དད་པས་རྒྱུ་འབྲས་བླང་དོར་བྱེད། །མོས་པའི་དད་པས་ཡུལ་མཆོག་སེམས་རབ་གཞོལ། །གུས་པའི་དད་པས་བག་ཡོད་མཆོག་དང་ལྡན། །དང་བའི་དད་པས་ཡོན་ཏན་སེམས་རབ་དང། །ཡིད་ཆེས་དད་པས་ཆོས་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟད། །ངེས་སེམས་དད་པས་ཐོས་བསམ་བསྒོམ་པ་ཡི། །ཆོས་མཆོག་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་དད་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། འདོད་པ་དང་། མོས་པ་དང་། གུས་པ་དང་། དང་བ་དང་། ཡིད་ཆེས་དང་། ངེས་པར་སེམས་པའི་དད་པ་དང་དྲུག་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་དབྱེ་བསྡུའི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་པ་མེད་དེ །དེ་ཡང་མོས་དང་། གུས་པ་དང་། དང་བའི་དད་པ་གསུམ་ནི། དང་བའི་དད་པའི་ནང་དུ་གཏོགས་ལ། འདོད་པའི་དད་པ་དང་། ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པ་གཉིས་ནི་ཡིད་ཆེས་པའི་དད་པར་གཏོགས་པའོ། །ངེས་པར་སེམས་པའི་དད་པ་ནི། །འདོད་པ་ཉིད་དེ། ཆོས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་འགོགས་ལམ་མ་ནོར་བ་ལ་ཞུགས་པས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་གཉིས་འདོར་ཞིང་ཐར་པར་འདོད་པས་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དང་པོ་འདོད་པའི་དད་པ་ནི། འཁོར་འདས་བླང་དོར་དུ་འདོད་ནས་དཀར་པོའི་ཆོས་ལ་སྤྲོ་བའི་འདོད་པ་དང་ལྡན་པས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྤངས་བ་དང་། ཐར་པ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་འདོད་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་བླང་དོར་གྱིས་འཇུག་པར་འདོད་པའོ། །དཔེར་ན་ནོར་འདོད་ཅན་ནོར་འདོད་པ་ལྟར་ཆོས་འཚོལ་བར་འདོད་པ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་བོར་ནས་ལམ་དང་འགོགས་པ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་གནས་པའི་རྟགས་ནི། འཇིག་རྟེན་གྱི་བྱ་བ་ལ་མི་མོས་ཤིང་ཐོས་བསམ་ཁོ་ན་ཡིད་ལ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་དཀོན་མཆོག་སྒྲོན་མེའི་མདོ་ལས། དད་པ་སྔོན་འགྲོ་མ་ལྟར་བསྐྱེད་པ་སྟེ། །ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་སྲུང་ཞིང་འཕེལ་བར་བྱེད། །དོགས་པ་སེལ་ཞིང་ཆུ་བོ་རྣམས་ལས་སྒྲོལ། །དད་པ་བདེ་ལེགས་གྲོང་ཁྱེར་མཚོན་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་སོ། །མོས་པའི
Chinese
上师开示，思维佛法之光从上师口中发出，融入弟子的耳中。讲法者和听法者都应专注于佛法的词句和意义，不散乱，一心一意地听闻。其中，讲法者的言语包含六度：善说为布施，以戒律调伏烦恼，讲法无困难为忍辱，努力讲法为精进，不散乱为禅定，清晰阐释词句意义为智慧。听法者弟子也应具备六度：献供坐垫和坛城为布施，约束身处场所的行为为戒律，不损害一切众生为忍辱，祈请佛法为精进，不散乱地领受教诲为禅定，提问以消除疑惑和批评为智慧，此乃具备六度或六支的自性。接下来阐述讲法和听法的利益：如此对正法进行讲授，能获得布施中最为殊胜的法布施的利益，生生世世持有佛法宝藏，并为如来及其眷属所忆念，恒常忆念前世，听闻佛陀之教，迅速证得佛果等等。听法者则能清净内心的障碍，断除疑惑的束缚，恒常不离正法，获得佛法总持，不堕入恶趣等处，受到天神守护，疾病和损害减少，迅速证得佛果等等，获得智慧之眼，从而超越轮回。如《宝性论》所说：“智慧最为殊胜，其基础是听闻，因此听闻最为殊胜。”《摄颂》中也说：“以智慧完全了知佛法自性后，能迅速从三界中解脱。”因此，佛法的源泉唯有讲闻，故应精进于讲闻佛法。
English
The master teaches, contemplating that the light of the Dharma emanates from the master's mouth and permeates into the ears of the disciples. Both the speaker and the listener should focus on the words and meanings of the Dharma, without distraction, and listen with one-pointed attention. Among them, the speaker's words contain the six perfections: speaking well is generosity, subduing afflictions with discipline, having no difficulty in speaking is patience, striving to speak is diligence, being without distraction is meditation, and clearly explaining the meaning of words is wisdom. The listener, the disciple, should also possess the six perfections: offering cushions and mandalas is generosity, restraining behavior in the place is discipline, not harming all beings is patience, requesting the Dharma is diligence, receiving the teachings without distraction is meditation, and asking questions to eliminate doubts and criticisms is wisdom, which is the nature of possessing the six perfections or six branches. Next, the benefits of teaching and listening to the Dharma are explained: thus, teaching the true Dharma will obtain the benefit of the Dharma teaching, which is the most supreme among all generosity, holding the treasury of the Dharma in all lifetimes, and being remembered by the Tathagata and his retinue, constantly remembering past lives, hearing the teachings of the Buddha, quickly attaining Buddhahood, and so on. The listener can purify the obstacles of the mind, cut the bonds of doubt, constantly not be separated from the true Dharma, obtain the Dharani of the Dharma, not fall into evil realms, be protected by the gods, have fewer diseases and harms, quickly attain Buddhahood, and so on, obtain the eye of wisdom, and thus transcend samsara. As the Uttaratantra says: "Wisdom is the most supreme, its basis is listening, therefore listening is the most supreme." The Compendium also says: "Having fully understood the nature of the Dharma with wisdom, one will quickly be liberated from the three realms." Therefore, the source of the Dharma is only teaching and listening, so one should strive to teach and listen to the Dharma.
Chinese
这二者主要是智慧，它的先导是信仰。如《宝积经》中说：对于没有信仰的人们，不会生起白色的法，如同被火烧焦的种子，不会生出青色的苗芽一样。如《宝性论》中说：自生本来的胜义谛，唯有依靠信仰才能证悟。如是宣说了信仰的自性广大。首先，信仰的体性是：对于应舍应取的对境，以进入和退出的方式来缘取的极度清净的智慧。如果从不同方面分开来区分，如《如意宝藏论》中所说：希求的信仰能取舍因果，信乐的信仰使心极度倾向殊胜的对境，恭敬的信仰具足极好的谨慎，清净的信仰使功德之心极度清净，信赖的信仰能消除对法的怀疑，决定心的信仰对闻思修的殊胜之法更加信仰。如是所说，有希求、信乐、恭敬、清净、信赖和决定心六种信仰。这些也只是分类和归纳的差别而已。其中，信乐、恭敬和清净三种信仰属于清净的信仰之中，希求的信仰和信赖的信仰两种属于信赖的信仰之中。决定心的信仰就是希求本身。因为进入了不错误的道的实相，想要舍弃痛苦和集谛二者，从而希求解脱的缘故。其中，首先，希求的信仰是：想要将轮回和涅槃作为应舍应取，因此具有对白色之法欢喜的希求，想要舍弃轮回的痛苦，以及想要获得解脱和菩提，对于这二者的因以取舍的方式进入。譬如想要财富的人想要获得财富一样，想要寻求佛法，舍弃痛苦和集谛，从而进入道和灭谛。安住于此意义的征相是：不喜好世间的事情，仅仅将闻思放在心上。如《宝灯经》中所说：信仰如同先行的母亲一样产生，守护和增长一切功德，消除疑惑，从河流中解脱，信仰是安乐吉祥城市的象征。
English
These two are mainly wisdom, and its precursor is faith. As it is said in the Ratnakuta Sutra: For those who have no faith, white dharmas will not arise, just as a seed burned by fire will not produce a blue sprout. As it is said in the Uttaratantra: The ultimate truth of self-origination is to be realized only through faith. Thus, the nature of faith is extensively explained. First, the nature of faith is: the extremely pure wisdom that focuses on the objects to be abandoned and adopted, by entering and withdrawing. If we divide it separately from different aspects, as it is said in the Wish-Fulfilling Jewel Treasury: The faith of desire takes and abandons cause and effect, the faith of admiration makes the mind extremely inclined towards the supreme object, the faith of reverence is endowed with supreme mindfulness, the faith of purity makes the mind of merit extremely pure, the faith of trust eliminates doubts about the Dharma, the faith of definite mind has more faith in the supreme Dharmas of hearing, thinking, and meditating. As it is said, there are six kinds of faith: desire, admiration, reverence, purity, trust, and definite mind. These are only differences of classification and aggregation. Among them, the three faiths of admiration, reverence, and purity belong to the faith of purity, and the two faiths of desire and trust belong to the faith of trust. The faith of definite mind is desire itself. Because one has entered the true nature of the path without error, wanting to abandon the two, suffering and origin, and thus desiring liberation. Among them, first, the faith of desire is: wanting to regard samsara and nirvana as what should be abandoned and adopted, therefore having the desire to rejoice in white dharmas, wanting to abandon the suffering of samsara, and wanting to attain liberation and enlightenment, and wanting to enter the cause of these two by taking and abandoning. For example, just as someone who desires wealth wants to obtain wealth, wanting to seek the Dharma, abandoning suffering and origin, and thus entering the path and cessation. The sign of abiding in this meaning is: not liking worldly affairs and only keeping hearing and thinking in mind. As it is said in the Jewel Lamp Sutra: Faith is generated like a preceding mother, protecting and increasing all merits, eliminating doubts, liberating from rivers, and faith is a symbol of a city of happiness and auspiciousness.