Tibetan
་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་དགག་པ། དེ་ལ་སྒོ་ལྔ་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཟློག་པ། རང་ལུགས་ངེས་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ངོས་བཟུང་བའོ། །དང་པོ་སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་དང་བཅས་པ་ལ་མཐར་འཛིན་གྱི་ཞེན་པ་དགག་པ་ནི། གདམས་པ་འདི་དག་འོད་གསལ་དག་པའི་སྣང་ངོར་དཔལ་ཆེན་ལག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་མཇལ་ཚེ་གསུངས་པ་སྟེ། སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་གཞི་རང་ཐོག་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང་བ་ལས། ད་ལྟ་རང་རེས་བཟུང་བ་ལྟར་ཡུལ་གཞན་དུ་བདེན་པའི་དངོས་མཚན་དུ་གྲུབ་པའི་གང་ཟག་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ ༄༅། །སངས་རྒྱས་ཞེས་ཡུལ་ཡངས་པ་ཆེན་པོ་ཞིག་ན་མི་རྗེ་གཟུགས་བཟང་བ་མཐོང་ན་མི་མཐུན་པ་མེད་པ་ཞི་བ་བསིལ་བ་དྭངས་པ་རྙོགས་པ་དང་བྲལ་བ་མཛེས་སྡུག ལྟ་བས་ཆོག་མི་ཤེས་པ་ཞིག་གི་རྣམ་པ་བདེན་པར་ཡོད་པར་སེམས་ན། དེའི་ཕ་དང་མ་གང་ལགས། མ་ལས་སྐྱེས་ན་ནི་སྐྱེ་བའི་མཐའ་ཅན། གནས་ན་གནས་པའི་མཐའ་ཅན། འགག་ན་སྣང་མེད་ཆད་པའི་མཐའ་ཅན་ཏེ། འདི་དག་གི་དོན་གྱི་གནད་ཞིབ་པར་ནི་ཞལ་ལས་ཤེས་དགོས་སོ། །རེ་ཞིག་གོ་སླ་བར་བཤད་ན་སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་ཚུགས་ཐུབ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྣམ་པར་ཡོད་ཕན་ཆད་མཐའ་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་གནས་ལུགས་ཤིག་ཡོད་ཐབས་མེད་དེ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་འདི་དག་སྐྱེ་འགགས་ལྟར་སྣང་བ་ནི་བཏགས་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །ཡར་དག་པ་རྣམ་བྱང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་བདེན་པར་བཟུང་ན་རང་གིས་རང་ཉིད་བཅིང་པར་འགྱུར་གྱི། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་ཞིག་ཡོད་ན་སྲིད་ཞི་མཉམ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཟེར་བའང་ཁ་ཙམ་དུ་བས་ཤིང་། མང་པོ་ཞིག་མྱང་འདས་རང་མཚན་པར་ཞེན་ནས་རེ་དོགས་ཀྱི་གཟེབ་ཏུ་འཇུག་མོད། དག་པའི་ཞིང་དུ་ལོངས་སྤྱོད་རྣམ་པ་གྲངས་མང་ལ། བཀོད་པ་རྒྱ་ཆེ་ བས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་དངོས་པོ་རང་མཚན་དུ་འཛིན་ན་དེ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་དུ་འདུག་གོ། །གཉིས་པ་སྒོ་ལྔ་ཡུལ་དང་བཅས་པའི་ཚུལ་གྱིས་བདེན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་བཟློག་པ་ནི དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐེར་ཟུག་དང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བལྟ་བ་དེ་མིང་ཇི་ལྟར་བཏགས་ཀྱང་དོན་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ལས་མ་འདས། སངས་རྒྱས་ལ་མིག་ཡོད་པར་སེམས་ན། དེ་ལྟ་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གྲུབ་ཙམ་ནས་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་མི་མཆེད་པའི་ཐབས་མེད་པ་ཡིན་ན། དེ་ལ་ནི་མིག་གི་གཟུང་བ་ཡུལ་ཞེས་བྱ་ལ དེ་ལྟར་གྲུབ་ཕྱིན་ཆད་གཟུགས་ཉེར་ལེན་གྱི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཞིག་ཀྱང་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད། དེ་ནི་མིག་གི་འཛིན་པ་སེམས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་རྟོག་པ་ལ་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ སེམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་ཡོད་པར་སེམས་ན། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྒྲ་དང་བཅས་པ་དང་། སྣ་ཡོད་པར་སེམས་ན་སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དྲི་དང་བཅས་པ་དང་། ལྕེ་ཡོད་པར་སེམས་ན་ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རོ་དང་བཅས་པ་དང་། ལུས་ཡོད་པར་སེམས་ན་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རེག་བྱ་དང་བཅས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་དེ་ ༄༅། །རྣམས་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་ཏེ དེ་དག་ཉེར་ལེན་གྱི་རྟོག་ཚོགས་རྣམས་ནི་དེ་དག་གི་འཛིན་པ་སེམས་ཏེ།སྔ་མ་བཞིན་དེ་དག་གང་ལ་ཡོད་པ་ལ་ནི་སེམས་ཅན ཞེས་བྱའོ། །དེས་ན་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་ཚུལ་གྱིས་སངས་རྒྱས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །གསུམ་པ་རང་ལུགས་ངེས་དོན་གྱི་སངས་རྒྱས་ངོས་བཟུང་བ་ནི། སངས་རྒྱས་ནི་གཟུང འཛིན་གྱི་ཚུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་གྱི དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་སངས་རྒྱས་ཞིག་ཡོད་ན། དེའི་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན་ལ་འཇུག་ནའང་ཕལ་གྱི་མི་དང་མི་ལྟ་བུ་ལས་མ་འདས་ཤིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་ཏོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ན། དེ་ལྟ་ན་སྟོན་པ་པོ་བདག་དང་། བསྟན་བྱའི་ཆོས་དང་། སྟོན་ཡུལ་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་ཞིང་འཛིན་པ་ཡོད་དགོས་ན་སེམས་ཅན་ཡིན་ལ། ཡུལ་ཁམས་བདེ་བ། གཟུགས་མཛེས་པ། མཛའ་གྲོགས་ལེགས་པ། ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་སྐྱིད་ཆེ་བ། ཁྲོ་བ་དང་ཆགས་པ་མེད་པ་རྣམས་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་པའི་ཚུལ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་ན། དེ་ཡང་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ལས་མི་འཕགས་པ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པའི་དོན་དུ་ན། རང་གི་གཞི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ནི་དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་T11616 - 397 སངས་རྒྱས་འཇིག་རྟེན་དུ་མ་བྱོན་པ་དང་། ཆོས་སྟོན་མ་མྱོང་བ་ནི་རྒྱུད་ལུང་མན་ངག་མང་པོར་གདུལ་བྱ་རང་སྣང་གི་སྟོན་པ་རང་ལ་ཤར་བ་ཡིན་པའི་ཚུལ་གསལ་བར་གསུངས་པས་ཀྱང་ཤེས་སོ། །གཉིས་པ་དོགས་ཡུལ་སེམས་ཅན་གྱི་གནས་རིགས་བདེ་སྡུག་དང་བཅས་པ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱི་རྫུན་ཕུག་བརྡིབ་པ་ལ་གཉིས། དེ་དག་ལ་བདེན་ཞེན་དགག་པ་དངོས་དང་། གོ་དོན་ཅུང་ཟད་བཤད་པས་ཁ་བསྐང་བའོ། །དང་པོ་བདེན་ཞེན་དགག་པ་དངོས་ནི འཁོར་བའི་གནས་རིགས་གཞན་བདེན་པར་ཡོད་ཅིང་གྲུབ་ལ། སེམས་ཅན་མང་པོ་དེ་རུ་སོང་ཞིང་ཁ་བརྒྱུད ནས་བདེ་སྡུག་མྱོང་བའོ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། སྔ་མའི་ལུས་རྟེན་ཤུལ་དུ་བོར་བར་སྣང་བ་དེ་ལྟར་བདེན་ན། བར་སྲིད་ཀྱི་ལུས་དེ་གང་ནས་ལོན།
Chinese
破除常执的执着。其中以五根及其对境的方式，遣除对真实的增益。确定自宗的究竟实义的佛。首先是破除对佛及佛土的常执的执着。这些口诀是在光明清净的显现中，与大吉祥金刚手相遇时所宣说的。所谓的佛，是从根本自性上成佛的方式显现，而不是像我们现在所认为的那样，在其他地方存在着一个以真实的自相成立的自主的补特伽罗。 ༄༅། །如果认为佛在一个广阔的地方，像一个英俊的国王，看到他不会有任何不愉快，他是寂静、清凉、清澈、没有混浊、美丽，令人百看不厌，并认为他的形象是真实存在的。那么，他的父亲和母亲是谁呢？如果从母亲所生，那就是有生之边。如果安住，那就是有住之边。如果灭亡，那就是无有断灭之边。这些的意义的要点，需要从口中详细了解。暂时为了容易理解而说，只要生、住、灭三者以能自主成立的真实成立的方式存在，就不可能有远离二边的实相。这些显现如何像生灭一样显现呢？那只是假立而已。向上，即使在清净解脱的方面也执着为真实，那也只会是自己束缚自己。如果轮回和涅槃的法性有不同的差别，那么所谓的轮回涅槃平等性的实相也只是说说而已。许多人执着于自相涅槃，而进入希望和恐惧的盒子。在清净的刹土中，受用种类繁多，陈设广大，因此如果以差别来执着为自相事物，那也仍然是法我执。 第二，以五根及其对境的方式，遣除对真实的增益： 如果把如来视为常恒和真实成立，无论取什么名字，实际上都没有超出对补特伽罗我的执着。如果认为佛有眼睛，那么，也一定有眼识。一旦成立了眼识，就不可能不显现为色法，那么，对于眼识的所取境就称为境。 如果这样成立之后，就不可能不生起取色的微细心念。
English
Refuting the clinging to permanence. Among these, the way to dispel the imputation of truth by means of the five senses and their objects. Identifying the Buddha of definitive meaning according to our own system. First, refuting the clinging to permanence with respect to the Buddha and the Buddha-field. These instructions were spoken when meeting the glorious Vajrapani in the appearance of clear light. The so-called Buddha appears as the way of becoming a Buddha from the ground itself, not as we now believe, that there is an independent person established as a true entity in another place. ༄༅། །If you think that the Buddha is in a vast place, like a handsome king, seeing him will not have any unpleasantness, he is peaceful, cool, clear, without turbidity, beautiful, and you can't get enough of seeing him, and you think that his image is truly there. Then, who are his father and mother? If born from a mother, then it is the end of birth. If abiding, then it is the end of abiding. If ceasing, then it is the end of annihilation. The key points of the meaning of these need to be understood in detail from the mouth. For the time being, to explain it easily, as long as the three, birth, abiding, and cessation, exist in a way that can be established independently and truly, there is no way that there can be a reality that is free from the two extremes. How do these appearances appear like birth and cessation? That is just imputation. Upward, even if you cling to the aspect of pure liberation as true, then you will only be binding yourself. If there is a different distinction between the nature of samsara and nirvana, then the so-called reality of the equality of samsara and nirvana is just talk. Many people cling to the self-characterized nirvana and enter the box of hope and fear. In the pure realm, there are many kinds of enjoyment and the arrangement is vast, so if you cling to it as a self-characterized thing with distinction, then that is still clinging to the self of dharma. Second, dispelling the imputation of truth by means of the five senses and their objects: If you regard the Tathagata as permanent and truly established, no matter what name you give it, in reality it does not go beyond clinging to the self of the person. If you think that the Buddha has eyes, then there must also be eye consciousness. Once eye consciousness is established, it is impossible not to appear as form, then the object taken by eye consciousness is called object. Once this is established, it is impossible not to arise even a subtle thought of taking form.
Chinese
眼睛的执着是心，对能取和所取二者进行分别就是心，心存在于何处，就称之为有情。同样，如果认为有耳朵，那么它的识就是与声音相关的；如果认为有鼻子，那么鼻子的识就是与气味相关的；如果认为有舌头，那么舌头的识就是与味道相关的；如果认为有身体，那么身体的识就是与触觉相关的，所有这些都是 这些的所取境。那些接近获取的分别集合是这些的能取心。如前所述，这些存在于何处，就称之为有情。 因此，不要以具有这些的方式执着于显现为佛。第三，确定自宗的究竟意义上的佛：佛是超越能取和所取之状态的。如果存在不是这样的佛，即使他的功德进入有情，也无法超越普通人和非人。如果执着于佛为他人说法，那么必须有说法者我、所说的法和说法对象有情显现和执着，那么就是有情。 如果执着于境域安乐、形貌美丽、友伴良好、受用和安乐广大、没有嗔恨和贪欲等作为特点， 那么这也无法胜过色界的诸天。究竟意义上，自己的根本普贤是三世的善逝。究竟而言，T11616 - 397 佛陀没有来到世间，也没有说法，这是因为在许多续、经、口诀中都清楚地说明了调伏对象自显的导师显现于自身。第二，对于怀疑之处，即有情众生的处所、种类、苦乐等，破除对实执的虚假堡垒，分为两部分：对这些进行破除实执的真实，以及通过稍微解释含义来补充。第一，破除实执的真实是：如果执着于轮回的处所和种类真实存在和成立，并且许多有情前往那里，世代相传地感受苦乐，这是不合理的。如果先前身体的遗骸显现为被抛弃，那么中阴身的身体从何而来？
English
The grasping of the eye is mind, to discriminate between grasper and grasped is called mind, wherever mind exists, it is called sentient being. Similarly, if one thinks there is an ear, then its consciousness is related to sound; if one thinks there is a nose, then the nose's consciousness is related to smell; if one thinks there is a tongue, then the tongue's consciousness is related to taste; if one thinks there is a body, then the body's consciousness is related to touch, all of these are the objects of grasping. Those collections of discriminations that closely grasp are the grasping mind of these. As before, wherever these exist, it is called sentient being. Therefore, one should not cling to appearing as a Buddha in the manner of possessing these. Third, identifying the definitive meaning of Buddha according to one's own system: Buddha is beyond the state of grasper and grasped. If there were a Buddha who is not like that, even if his qualities enter sentient beings, he would not surpass ordinary people and non-humans. If one clings to the idea that the Buddha teaches the Dharma to others, then there must be a speaker self, the Dharma to be taught, and sentient beings to be taught appearing and being grasped, then it is a sentient being. If one clings to the idea that the realm is pleasant, the form is beautiful, the companions are good, the enjoyment and happiness are great, and there is no anger and attachment as characteristics, then this is also no better than the gods of the form realm. In the definitive sense, one's own basis, Samantabhadra, is called the Sugata of the three times. Ultimately, T11616 - 397 Buddhas have not come into the world, nor have they taught the Dharma, because it is clearly stated in many tantras, agamas, and instructions that the teacher who appears to the self-appearance of the object to be tamed appears to oneself. Second, regarding the object of doubt, the places, types, sufferings, and pleasures of sentient beings, demolishing the false fortress of clinging to reality is divided into two parts: the reality of refuting clinging to reality regarding these, and supplementing by slightly explaining the meaning. First, the reality of refuting clinging to reality is: if one clings to the idea that the places and types of samsara truly exist and are established, and that many sentient beings go there and experience suffering and pleasure generation after generation, this is unreasonable. If the remains of the previous body appear to be abandoned, then where does the body of the intermediate state come from?