Tibetan
་བྱ་བ་ནི་གནད་དམ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་དང་པོ་མེད་པའི་ཚུལ་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་གཏན་ལ་དབབ་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི ཉིན་སྣང་དང་། རྨི་སྣང་དང་། བར་སྲིད་དང་། ཕྱི་མའི་དུས་རྣམས་སུ་T11616 - 299 བདག་ཡོད་པར་སྣང་ཙམ་ཉིད་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་ཅེས་བྱའོ། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་ང་རུ་བཟུང་བའི་ཤེས་པ་བག་ལ་ཉལ་བ་ལ་ཤེས་པ་ཕྱི་མའམ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེས་གསལ་བཏབ་ནས་བརྟན་ཅིང་འཐས་པར་བྱས་པ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་ང་ཞེས་བྱ་བ་དང་པོ་བྱུང་བའི་ཁུངས་ལ་བརྟག་ནས་བྱུང་ཁུངས་མེད་པའི་ས་ལ་གཏུག་གོ། །བར་དུ་གནས་པའི་ས་བཙལ་བ་ལ། ང་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གནས་ས་དང་གནས་མཁན་སོ་སོར་ངོས་བཟུང་མཚན་མ་ཅན་དུ་ཡོད་དམ་མེད་འདི་ལྟར་བརྟག་པར་བྱའོ། །མགོ་ལ་ནི་མགོ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ང་མ་ཡིན། དེ་བཞིན་མགོ་ལྤགས་ལའང་ལྤགས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་ང་མ་ཡིན། རུས་པ་ལ་རུས་པ་བརྗོད་པ་ལས་ང་མ་ཡིན དེ་བཞིན་དུ་མིག་ནི་མིག་ལས་ང་མ་ཡིན། རྣ་བ་ནི་རྣ་བ་ལས་ང་མ་ཡིན། སྣ་ནི་སྣ་ལས་ང་མ་ཡིན ལྕེ་ནི་ལྕེ་ལས་ང་མ་ཡིན། སོ་ནི་སོ་ལས་ང་མ་ཡིན། ཀླད་པ་ཡང་ང་མ་ཡིན། ཤ་ཁྲག་ཆུ་སེར་རྩ་རྒྱུས་རྣམས་ལའང་རང་རང་གི་མིང་ལས་ང་མ་ཐོགས་པ་དེས་ཤེས། ཡང་ལག་པ་ནི་ལག པ་ལས་ང་མ་ཡིན། སོག་པ་ནི་དེ་བཞིན་ང་མ་ཡིན། དཔུང་པ་ནི་མ་ཡིན། ལག་ངར་ནི་མ་ཡིན སོར་མཛུབ་རྣམས་ཀྱང་མ་ཡིན། ཡང་རྒལ་ཚིགས་ནི་རྒལ་ཚིགས་ལས་ང་མ་ཡིན ༄༅། །རྩིབ་མ་ནི་ང་མ་ཡིན། བྲང་ནི་ང་མ་ཡིན། གློ་བ་ནི་ང་མ་ཡིན། སྙིང་ནི་ང་མ་ཡིན། མཆིན་ཁྲི་ནི་ང་མ་ཡིན། མཆིན་པ་དང་མཚེར་པ་ནི་ང་མ་ཡིན། རྒྱུ་མ་དང་མཁལ་མ་ནི་ང་མ་ཡིན། དྲི་ཆུ་དང་གཤང་ལྕི་ནི་ང་མ་ཡིན ཡང་རྐང་པ་ལའང་ང་ཡི་མིང་མི་གདག་སྟེ། བརླ་ལ་བརླ་ཞེས་གདག་པ་ལས་ང་མི་གདག །དཔྱི་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ང་མ ཡིན། རྗེ་ངར་ཡང་ང་མ་ཡིན།བོལ་བ་ཡང་ང་མ་ཡིན སོར་མཛུབ་ཀྱང་ང་མ་ཡིན། མདོར་ན་ཕྱིའི་ལྤགས་པ་ལ་ང་མི་གདག །བར་གྱི་ཤ་ཚིལ་ལ་ཤ་ཚིལ་ཟེར་བ་ལས་ང་མི་གདག། ནང་གི་རུས་པ་ལ་རུས་པ་ཟེར་བ་ལས་ང་མི་གདག།གསང་བ་རྐང་ལའང་རྐང་ཟེར་བ་ལས་ང་མི་གདག །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལའང་དེ་ལས་ང་མི་གདག །དེའི་ཕྱིར་བར་དུ་གནས་པའི་ས དང་བདག་པོ་མེད་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཐ་མ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་དང་བདག་པོ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ཉིད་དུ་ཐག་ཆོད་པར་བྱའོ། །དོན་ལ་མེད་བཞིན་ཡོད་པར་སྣང་བ་ནི་རབ་རིབ་ལྟ་བུའོ། །མིང་བརྗོད་པ
Chinese
是重要的关键。其中，为了确定无始之理，存在着确定人我与确定法我两种。首先，所谓人我，仅仅是在白昼显现、梦中显现、中阴以及未来世等时期，显现出我存在的现象，就称之为人我。紧随其后，潜藏着执着于我的觉知，这被称为后来的觉知或分别念。它使之清晰、稳固和坚实。因此，对于我这个词最初产生的根源进行考察，追溯到没有产生根源的地方。在寻找中间存在的地方时，应当这样考察：所谓我，是指存在着场所和居住者各自被识别为具有特征的事物，还是不存在？头被称为头，但不是我。同样，头皮也被称为皮，但不是我。骨头被称为骨头，但不是我。同样，眼睛不是我，因为眼睛是眼睛。耳朵不是我，因为耳朵是耳朵。鼻子不是我，因为鼻子是鼻子。 舌头不是我，因为舌头是舌头。牙齿不是我，因为牙齿是牙齿。大脑也不是我。对于血肉、体液、血管、肌腱等，也知道它们各自有自己的名称，而不是我。还有，手不是我，因为手是手。 肩胛骨也不是我。手臂不是我。前臂不是我。手指和指甲也不是我。还有，脊椎不是我，因为脊椎是脊椎。 肋骨不是我。胸部不是我。肺不是我。心脏不是我。肝脏不是我。肝和脾不是我。肠和肾不是我。尿液和大便不是我。还有，脚上也没有我的名字，大腿被称为大腿，而不是我。臀部也不是我。 小腿也不是我。脚踝也不是我。脚趾和指甲也不是我。总之，外面的皮肤上没有我的名字。中间的血肉脂肪被称为血肉脂肪，而不是我。 里面的骨头被称为骨头，而不是我。秘密的腿也被称为腿，而不是我。对于意识，也不是我。因此，可以确定中间存在的事物 是无主人的空性。同样，最终也应确定超越了所有去处和主人的状态。实际上，明明不存在却显现为存在，就像眼翳一样。说出名字
English
is the crucial point. Among these, to ascertain the principle of beginninglessness, there are two: ascertaining the self of the person and ascertaining the self of phenomena. First, the so-called self of the person is merely the appearance of self-existence during the day, in dreams, in the intermediate state, and in future lives. Immediately following that, the consciousness that clings to "I" lies dormant, and this is called subsequent consciousness or conceptual thought. It clarifies, stabilizes, and solidifies it. Therefore, we should investigate the source of the first arising of the term "I" and trace it back to the place where there is no source of arising. When searching for the place of dwelling in the middle, one should examine whether the so-called "I" exists as a place and a dweller, each identified with characteristics, or whether it does not exist. The head is called the head, but it is not "I." Similarly, the scalp is also called skin, but it is not "I." The bone is called the bone, but it is not "I." Likewise, the eye is not "I" because the eye is the eye. The ear is not "I" because the ear is the ear. The nose is not "I" because the nose is the nose. The tongue is not "I" because the tongue is the tongue. The tooth is not "I" because the tooth is the tooth. The brain is also not "I." For flesh, blood, fluids, veins, and tendons, it is known that they each have their own names and are not called "I." Furthermore, the hand is not "I" because the hand is the hand. The shoulder blade is also not "I." The arm is not "I." The forearm is not "I." The fingers and fingernails are also not "I." Furthermore, the vertebrae are not "I" because the vertebrae are the vertebrae. The rib is not "I." The chest is not "I." The lung is not "I." The heart is not "I." The liver is not "I." The liver and spleen are not "I." The intestines and kidneys are not "I." Urine and feces are not "I." Furthermore, the foot also does not have the name "I"; the thigh is called the thigh, but it is not called "I." The hip is also not "I." The shin is also not "I." The ankle is also not "I." The toes and toenails are also not "I." In short, the outer skin does not have the name "I." The middle flesh and fat are called flesh and fat, but they are not "I." The inner bone is called the bone, but it is not called "I." The secret leg is also called the leg, but it is not called "I." For consciousness, it is also not "I." Therefore, it is certain that the thing existing in the middle is emptiness without an owner. Similarly, it should be determined that the final state is beyond all destinations and owners. In reality, appearing to exist when it does not exist is like a mirage. Saying the name