Tibetan
མས་སུ་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་ལ་གཟུགས་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་དངོས་པོའི་མཚན་མ་མ་གྲུབ་ཅིང་ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་གང་གི་T11611 - 369 ཕྱོགས་སུའང་མ་ལྷུང་བའི་དབུ་མ་ཆེན་པོར་རྟོགས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལམ་དངོས་བསྟན་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མདོར་བསྟན་ནི སླར་ཡང་དྲན་པ་སོགས་ཏེ། སེམས་རང་གར་ཀློད་པའི་ངང་ནས་མི་བརྗེད་པར་སྐྱོང་བ་ལ་དྲན་པ་དང་དེའི་ངང་དུ་མི་སྡོད་པར་འགྱུ་བ་ཤར་བ་ལ་རྣམ་རྟོག་ཏུ་ངོ་སྤྲོད་པའི་སྒོ་ནས་ལམ་དུ་འཇུག་གོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ནི དེ་ནས་གཅིག་འདྲེས་སོགས་ཏེ། དྲན་པ་དང་རྣམ་རྟོག་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ནས་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་སྦྲུལ་མདུད་ཞིག་པ་ལྟ་བུར་ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་དུམ་བུར་འཕྲོ་ཡང་རང་གྲོལ་བ་རྩེ་གཅིག །ཤར་རིག་དུས མཉམ་དུ་སོང་ནས་རིག་ཙམ་ནས་གྲོལ་བར་སྣང་བ་ཤར་གྲོལ། མཁའ་ལས་གློག་གཡོ་བ་ལྟར་ཤར་ཙམ་ཉིད་ནས་རང་ཀློང་དུ་གྲོལ་བ་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་ངང་ལས་ཤར་རིག་རང་གསལ་མངོན་དུ་གྱུར་པས་བདག་གཞན་ཡུལ་གསུམ་ལ་ཕྱོགས་ཞེན་མེད་པར་རང་གི་ངང་ཙམ་མི་རྟོག་པའི་དྲན་པ་རང་ཚུག་བརྟན་པའོ། །གཉིས་པ་ལམ་རིག་ངོས་འཛིན་པ་ནི དྲན་པ་སྤྲོས་མེད་སོགས་ཏེ། དྲན་བྱ་དྲན་བྱེད་གཉིས་ཀ་སྤྲོས་མེད་དུ་ཞིག་ནས་ངོ་བོའི་ངང་དུ་གནས་པའི་རང་ཤེས་དེ་ཉིད་ལམ་གྱི་རིག་པའོ། །གཉིས་པ་གཞིའི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་མདོར་ ༄༅། །བསྟན་ནི དེ་ནས་གནས་ལུགས་སོགས་ཏེ གཞིའི་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་སྒོམ་ཟབ་མོའི་སྐྱོན་བསལ་བའོ། །གཉིས་པ་རྒྱས བཤད་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་འཛིན་བདག་མེད་དུ་གཞིག་པ་ནི སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་སོགས་ཏེ། ང་ཞེས་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་ཉིད་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་ཤ་རུས་ཁྲག་ཆུ་སེར་སོ་སེན་ནང་རོལ་དྲི་གཤང་སོགས་མདོར་ན་ཕྱིའི་ལྤགས་པ་ནས་ནང་རུས་པ་རྐང་གི་བར་དུ་བརྟག་ཀྱང་མི་རྙེད་ལ། དེས་ན་དང་པོ་བྱུང་བའི་ཁུང་བར་དུ་གནས་པའི་ས། ཐ་མ་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་ངར་འཛིན་ཡུལ་མེད་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་བདག་མེད་དུ་གཞིག་པ་ལ་བཞི་ལས དང་པོ་མིང་གི་གདགས་གཞི་བཙལ་བ་ནི དེ་བཞིན་མགོ་བོ་སོགས་ཏེ། དེ་བཞིན་གཟུང་བའི་ཡུལ་ལའང་རང་རྒྱུད་ཀྱིས་བསྡུས་པ་མགོ་དང་རྐང་ལག་སོགས་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རེ་རེ་ནས་དང་། རང་རྒྱུད་ཀྱིས་མ་བསྡུས་པ་ཕྱིའི་ཡུལ དང་ཁང་ཁྱིམ་སོགས་སྣོད་བཅུད་འདོད་ཡོན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རང་རང་གི་ངོས་ནས་བཙལ་ན་མིང་གི་གདགས་གཞི་རྟག་བརྟན་དངོས
Chinese
仅仅是假立的那个，其形状、颜色等事物的相状并不成立，而且不属于有、无、常、断任何一方，应当证悟为不落任何边的大中观。第二，真实宣说道，分为二：第一，略说，即再次忆念等。从心自然放松的状态中，不忘失地守护为忆念，并且不滞留于该状态，流动生起时，通过认知为分别念而进入道。第二，广说，即从那之后一混合等。忆念和分别念混合为一，无论生起什么，都如蛇结解开般，即使对外境零散散开，也是自解脱，唯一要点。生起和觉知同时进行，显现为仅仅觉知就解脱，为生起解脱。如空中闪电般，仅仅生起就于自性中解脱，本体空性状态中，生起觉知，自明显现，因此对自他三者没有偏执，安住于自己的状态，不分别的忆念，自身稳固。第二，识别道之觉知，即忆念无所缘等。 能忆和所忆二者都消融于无所缘，安住于本体状态的自识，那即是道的觉知。第二，确定基之体性，分为二：第一，略说，即从那之后，安住方式等。确定基之安住方式，从而消除甚深见修的过失。第二，广说，分为二：第一，破除能执著的补特伽罗我执，即头发和胡须等。我执的“我”，即头发、胡须、血肉、骨骼、血液、脓液、牙齿、指甲、内脏、大小便等，总之，从外皮到内骨髓之间进行观察，也无法找到。因此，首先存在于产生之处的空隙中，最终超越了所去之处，因此应当了知我执无有对境。第二，破除所执著的法我执，分为四：第一，寻找名称的安立处，即同样头等。同样，对于所执著的对境，从自相续所摄集的头和手脚等身体的各个部分开始，以及非自相续所摄集的外境和房屋等器情和受用之事物，如果从各自的角度去寻找，名称的安立处不是常恒实有之物。
English
That which is merely imputed, its forms, colors, and other characteristics of phenomena are not established, and it does not fall into any extreme of existence, non-existence, permanence, or annihilation. One should realize it as the great Middle Way, free from all extremes. Second, the actual path is taught, which has two parts. First, the concise teaching: Again, mindfulness, etc. Mindfulness is to maintain awareness without forgetting while the mind is relaxed. When movements arise without dwelling in that state, they are introduced as conceptual thoughts, and one enters the path. Second, the detailed explanation: From then on, one mixes, etc. Mindfulness and conceptual thoughts mix together, and whatever arises is like the unraveling of a snake knot. Although it scatters in fragments towards external objects, it is self-liberating, with a single point. Arising and awareness occur simultaneously, and it appears that liberation occurs merely through awareness, which is arising and liberation. Like lightning flashing in the sky, liberation occurs in the very moment of arising in one's own space. From the nature of emptiness, arising awareness manifests as self-illumination, so there is no attachment to oneself, others, or the three realms. One abides in one's own state, and the non-conceptual mindfulness is stable in itself. Second, identifying the wisdom of the path: Mindfulness without elaboration, etc. Both the object of mindfulness and the act of mindfulness dissolve into non-elaboration, and that self-awareness that abides in the state of reality is the wisdom of the path. Second, establishing the characteristics of the ground, which has two parts. First, the concise teaching: Therefore, the way of abiding, etc. Establishing the way of abiding of the ground, thereby eliminating the faults of profound view and meditation. Second, the detailed explanation, which has two parts. First, destroying the self-grasping of the individual, the grasping at a self, by realizing selflessness: Hair and beard, etc. The "I" that is grasped as a self, such as hair, beard, flesh, bones, blood, pus, teeth, nails, internal organs, excrement, etc., in short, from the outer skin to the inner bone marrow, even if examined, cannot be found. Therefore, it initially exists in the space where it arises, and ultimately transcends the place where it goes. Therefore, one should know that the grasping at self has no object. Second, destroying the grasping at phenomena as a self by realizing selflessness, which has four parts. First, searching for the basis of imputation of names: Likewise, the head, etc. Likewise, for the object of grasping, beginning with the parts of the body such as the head, hands, and feet that are included in one's own continuum, and the external objects and houses, etc., that are not included in one's own continuum, and the objects of enjoyment, if one searches from their respective perspectives, the basis of imputation of names is not something permanent or real.
Tibetan
་མཚན་དུ་གྲུབ་པ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་མིང་གི་ གདགས་གཞིས་སྟོང་པའོ། །གཉིས་པ་དངོས་པོའི་རྟག་འཛིན་བཤིག་པ་ནི ཁྱེད་ཀྱིས་རང་ཡུལ་སོགས་ཏེ། ཡུལ་དུ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་འབྱུང་བ་ལྔ་དང་། ས་ལས་གསེར་དང་ཆུ་ལས ལན་ཚྭ་སོགས་འབྱུང་འགྱུར་དུ་སྣང་བ་འདི་དག་ལ་རྡོ་རྗེའི་མཚན་ཉིད་ཚང་ན་རུང་མོད་ཀྱང་། བཤིག་བཏུལ་གྱི་སྦྱོར་བས་རྡུལ་དང་རྡུལ་ཕྲན་ནས་ཆ་མེད་ཀྱི་བར་དུ་ཡལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྣོད་བཅུད་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་ངོས་ནས་སྣང་ཙམ་ལས་སྟོང་ངོས་ནས་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་པ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བཅུས་སྟོན་པས་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་མི་འདོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཉིན་སྣང་གི་སྣོད་བཅུད་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་གྱི་དུས་སུ་གང་དུ་སོང་།རྨི་ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཉིན་སྣང་གི་སྣོད་བཅུད་སྐྱེ་འགྲོ་ཐམས་ཅད་ཤི་ནས་རོ་སྟོར་བའམ་གང་དུ་ཐལ། འདི་སྣང་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང བར་འདོད་པའི་ལུས་འདི་བོར་ནས་ཕ་རོལ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ལུས་དེའི་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ལས་བྱུང་ད་ལྟའི་ལུས་འདི་ནད་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཀྱིས་འཇིགས་ན་ཕྱི་མའི་ལུས་དེ་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འཇིགས། དེ་བཞིན་དུས་གསུམ་དུ་སྣང་བའང་རང་གཞི་ཀ་དག་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དུས་ལས་མ་དམིགས་ཀྱང་། མ་མྱོང་མྱོང་བར་སྣང་མི་འབྱུང་འབྱུང་བར་སྣང་། མ་གྲུབ་གྲུབ་པར་སྣང་སྟེ་བདེན་ ༄༅། །པར་ཞེན་པས་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟའི་དུས་ཞེས་མེད་བཞིན་ཡོད་པར་འཁྲུལ་པ་སྟེ མདོར་ན་དེ་དག་གང་ལའང་རྟག་པར་འཛིན་པའི་ཡུལ་མ་གྲུབ་བོ །གསུམ་པ་རེ་དོགས་ཀྱི་རྫུན་ཕུག་བརྡིབ་པ་ནི། དེ་ཕྱིར་ཡུལ་སྣང་སོགས་ཏེ རེ་ཡུལ་སངས་རྒྱས་སུ་བཟང་པོར་ཞེན་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྲུལ་པ་སྟེ སངས་རྒྱས་ཞེས་གཟུགས་མཛེས་པ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བ་འཁོར་གྲོགས་མང་བ་གནས་མལ་བཟང་བ་བདེ་སྐྱིད་ཆེ་བ་ཞིག་གི་རྣམ་པར་བཟུང་ན། དེ་ནི་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ཙམ་ལས་མི་འཕགས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་ན་མ་རིག་པའི་སྒོ་ང་སྦུབས་ལས་གྲོལ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་མདངས་རྒྱས་པ སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་མིང་གི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བརྗོད་པ་ལས། ཞིང་ཁམས་ཞེས་ཡུལ་ནས་ཡུལ་དུ་བགྲོད་སླེབས་ཀྱི་རྣམ་པར་འཛིན་པ་ནི་བྱིས་པ་འབྲོག་དགོན་པར་འཁྱམས་པ་ཡིན་ལ། དེས་ན་བདེན་གཉིས་ཤན་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་ཕྱེས་ལ་སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པར་མ་གོལ་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་དོགས་ཡུལ་འཁོར་བའི་གནས་ཀྱང་གཞིའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་རི
Chinese
因为名称的成立不可得，所以名称的安立处是空性。第二，破除对事物的常执：你们自己的家乡等等，对于家乡执着为真实的五大种，以及从土里产生黄金，从水里产生盐等现象，如果具备金刚的特征尚可，但通过破除、调伏的方便，从微尘和微尘的碎片直到无分微尘都消失了。因此，所有器情世间的显现，从显现的角度来说仅仅是显现，从空性的角度来说什么也没有成立，用幻化的十个比喻来显示，不认为没有的变成有。另外，白天显现的器情世间，所有境相在梦境的时候去了哪里？梦境的时候，白天显现的器情世间，所有众生死后尸体在哪里消失了？这个显现被认为是因缘所生，舍弃这个身体后，前往来世的身体的因缘从哪里产生？现在的身体被疾病和痛苦等所威胁，为什么来世的身体不会被威胁？ 同样，显现为三时，虽然从自性本来清净平等性的时间里不可得，但没有经历的显现为经历，不会发生的显现为发生。没有成立的显现为成立，执着为真实，将过去、未来、现在的时间，误认为没有的变成有，总之，对于那些，任何常执的对境都没有成立。第三，希望和恐惧的虚假洞穴崩塌：因此，境相等等，希望的对境执着佛为美好，这是非常错误的，如果将佛执着为形象美丽、神通广大、眷属众多、住所美好、安乐幸福的样子，那只不过是色界的世间神而已。究竟而言，从无明的蛋壳中解脱，智慧的光芒增长，远离戏论的边际，超越能取所取的自性之实相，仅仅用佛这个名称来表达，如果执着为从一个刹土前往另一个刹土，就像小孩子在荒野寺庙里游荡一样。因此，要打开辨别真假二谛的智慧之眼，不要将佛理解为独立的个体。同样，恐惧的对境轮回的处所，其基础的自性也是空性。
English
Since the establishment of a name is unattainable, the basis for the designation of a name is emptiness. Second, dismantling the clinging to permanence of things: your own homeland, etc., the five great elements that are clung to as real in the homeland, and phenomena such as gold arising from earth and salt arising from water, if they possess the characteristics of a vajra, that would be acceptable, but through the means of destruction and taming, from dust and fragments of dust until indivisible particles disappear. Therefore, all appearances of the container and its contents are merely appearances from the perspective of appearance, and nothing is established from the perspective of emptiness, which is shown by the ten similes of illusion, not considering the non-existent as existent. Furthermore, where do all the appearances of the container and its contents during the day, all the objective appearances, go during the dream state? During the dream state, where do all the beings of the container and its contents that appear during the day die and their corpses disappear? This appearance is considered to arise from causes and conditions, and after abandoning this body, from where do the causes and conditions for the body that goes to the next life arise? If the present body is threatened by disease and suffering, etc., why is the next body not threatened? Similarly, although what appears as the three times is not perceived from the time of the self-ground, primordial purity, and equality, what has not been experienced appears as experienced, and what will not occur appears as occurring. What has not been established appears as established, clinging to it as real, mistaking the past, future, and present times as non-existent becoming existent. In short, the object of clinging to permanence does not exist in any of them. Third, the collapse of the false cave of hope and fear: Therefore, objective appearances, etc., clinging to the Buddha as good as an object of hope is very mistaken. If the Buddha is clung to as having a beautiful form, great magical powers, many attendants, a good dwelling, and great happiness, then that is no more than a worldly god of the form realm. Ultimately, having been liberated from the eggshell of ignorance, the radiance of wisdom increases, being free from the extremes of elaboration, the nature of reality that transcends the object of grasping and the grasper is merely expressed by the name Buddha. If one clings to traveling from one buddha-field to another, it is like a child wandering in a wilderness temple. Therefore, one must open the eye of wisdom that distinguishes between the two truths and not misunderstand the Buddha as an independent entity. Similarly, the place of samsara, the object of fear, is also empty in its basic nature.