Tibetan
པར་མི་སེམས་ཏེ། གནད་འདི་ལ་དགོངས་ནས། མ་ཅིག་གིས། སངས་རྒྱས་སེམས་ཡིན་སེམས་ནམ་མཁའ་ཡིན ཞེས་དང་། གྲུབ་ཐོབ་རྦ་སྒོམ་པས། ནམ་མཁའ་འདི་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་གྱིས་ཤིག །དེ་གཏད་མེད་དུ་རྟོགས་ན་སྒོམ་མེད་ཀྱི་གཟེར་ཆེན་ཐེབས་པའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེས་ན་སེམས་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་དང་།ནམ་མཁའ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ཉིད་ཡོད་པར་མི་འདོད་པས་ནམ་མཁའ་འདི་མ་རྟོགས་པའི་ཚེ་ན་འཁོ༵ར་བཱའི་སྣང་གཞི༷ར་ཡང་གྲུབ༷་པ་ཡིན་ནོ །གཉིས་པ་ལ་གསུམ རྟོགས་བྱ་ཆོས་དབྱིངས་ངོས་བཟུང་། དེ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་སྐྱེས་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་གྱི་མན་ངག་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐམས་ཅད་ཡུལ་མེད་ནས། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལགས༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམ༷ས་ཅད་ཀྱི་ངོ་ བོ་སྟོང་པ་ཡུལ༷་མེ༷ད་ནམ༷་མཁའི་ཁོར་ཡུག༷་ཏུ་ཐག་བརྒྱ༷ད་པས་ནམ༷་མཁའ་འདི་ཉིད་འཁོར་འདས་ཀུན༷་གྱི༷་འཆར་གཞི༷་རུ་གྲུབ༷་པ་དང་། ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཡང་སྐྱོན་ཡོན་མེད་པའི་བེམ་སྟོང་མ ཡིན་པར་གདོད་ནས་སྐྱོན་དང་དྲི་མ་རྣམ༷་པར་ད༷ག་ཅིང་འོད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གྲུབ་པ༷་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་སང༷ས་རྒྱས༷་ཏེ་གཞི༷་ཡི༷་ཆོ༷ས་སྐུ་བདེ༷་བར་གཤེ༷གས་པའི་སྙིང༷་པོ༷་ཞེས་གསུངས་པ་ལགས་ཏེ། བརྟགས་གཉིས་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་སྒྲིབ །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།། ཡང་ཁ་ཅིག་ན་རེ། སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་སངས་རྒྱས་ཡིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་། སེམས་ཉིད་དང་ནམ་མཁའ་གཅིག་མ་ཡིན་ཏེ མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ནས་སེམས་ནི་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་མཚོན་བྱ་དང་མཚོན་བྱེད་ཐ་དད་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཐ་སྙད་སྣང་ཚུལ་དང་སྐབས་འདིར་ནི་ཐ་སྙད་གནས་ཚུལ་གཙོ་བོར་བྱས་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་མི་འགལ་ལོ། །མདོར་ན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རང་སྣང་དུ་འདོད་ཕྱིན་ཆད། དེ་དག་གི་སྣང་གཞི་ནམ་མཁའ་ལས་གཞན་མི་རྙེད་པས་ནམ་མཁའ་ཡང་སེམས་ཉིད་དང་གཉིས་མེད་དུ་འདོད་ ༄༅། །པ་ལས་འོས་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེས་ན་ཐམས་ཅད་ནས། ཕེབས༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་ཆོས་ཅན་ཐམ༷ས་ཅད༷་ཀྱི་ངོ་བོ ཆོས་ཉིད་སྟོང༷་པ༷་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ཉིད༷་དུ་རྟོག༷ས་པའི་ངེས་ཤེས་རྒྱུན་ཆགས་བདག༷་མེད༷་རྟོགས་པའི་ཤེས༷་རི༵ག་རྡོ་རྗེ༷་རྣོན༷་པོ༷་ཉིད༷་དང་། ནམ་མཁའ་དེའི་རང་བཞིན་ཀུན་གཟིགས་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་མདོ༷ན་སུམ་དུ་གྱུར༷
Chinese
不执著于概念，考虑到这个要点。 玛吉说：“佛是心，心是虚空。”成就者惹贡巴说：“务必通达这个虚空！如果无所执着地证悟它，就会击中无修的大钉。”这样说。因此，不认为有心性之外的佛，以及虚空之外的心性，如果未证悟这个虚空，也会成为轮回的显现基础。第二部分有三点：确定所证悟的法界；与此相符而生的有境智慧；以及显示遣除障碍、增进功德的口诀。第一点是：“一切无处，是如来藏。”这样说。如此，一切法的自性空性，在无处虚空的范围中，划定了界限，因此这个虚空本身成为了轮涅一切的显现基础。虚空的自性也不是无有功过、空洞的物质，而是从一开始就清净无垢、光明澄澈的自性，成为了实相意义上的佛，即基位的法身如来藏。如《辨中边论》所说：“众生即是佛，然为客尘染，除彼即是佛。”因此。 又有人说：“即使承认众生的心性是佛，但心性和虚空并非一体。因为一切经续中都说，心是无根无基，犹如虚空，将所比喻和能比喻作为不同的事物来显示。”对此，这是就名言显现而言，而此处主要是就名言实相而言，因此并不矛盾。总之，一旦认为一切显现都是自显现，就无法找到这些显现之外的显现基础，因此不得不认为虚空也与心性无二无别。 因此，从一切中来。这样说。理由是，因此，通达一切有法之自性，法性空性即是虚空之自性，生起持续不断的定解，以及证悟无我的智慧金刚之锐利，以及虚空之自性，以全视智慧大慧，成为引导者。
English
Not clinging to concepts, considering this key point. Machig said, "Buddha is mind, mind is space." The accomplished Rwa Gompa said, "Be sure to comprehend this space! If you realize it without attachment, you will strike the great nail of non-meditation." Thus it is said. Therefore, not believing that there is a Buddha other than mind-essence, and a mind-essence other than space, if this space is not realized, it will also become the basis of appearance for samsara. The second part has three points: identifying the dharmadhatu to be realized; the wisdom of the object that arises in accordance with it; and showing the instructions for removing obstacles and increasing merit. The first point is: "All is nowhere, is the Sugata-garbha." Thus it is said. Thus, the emptiness of the nature of all dharmas, in the scope of nowhere space, has defined the boundary, so this space itself has become the basis of appearance for all of samsara and nirvana. The nature of space is also not an empty substance without merits and faults, but from the beginning it is a nature that is pure and stainless, clear and bright, and it has become the Buddha in the sense of reality, that is, the Dharmakaya Sugata-garbha of the base. As the Madhyantavibhaga says, "Sentient beings are Buddhas, but they are stained by adventitious defilements. Removing them is Buddhahood." Therefore. Again, some say, "Even if it is admitted that the nature of sentient beings' minds is Buddha, mind-essence and space are not one. Because all sutras and tantras say that the mind is rootless and baseless, like space, showing the metaphor and the object of metaphor as different things." To this, this is in terms of nominal appearance, and here it is mainly in terms of nominal reality, so there is no contradiction. In short, once it is believed that all appearances are self-appearances, it is impossible to find a basis of appearance other than these appearances, so it is necessary to believe that space is also inseparable from mind-essence. Therefore, come from everything. Thus it is said. The reason is, therefore, understanding that the nature of all phenomena, the emptiness of dharmata is the nature of space itself, giving rise to continuous certainty, and the sharpness of the wisdom vajra that realizes selflessness, and the nature of space, with the great wisdom of all-seeing wisdom, becomes the guide.
Tibetan
་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་གཞི༷ར་གན༷ས་ཀྱི་རིག་པ༷་ཚད་དུ་ཕེབ༷ས་པ་སྟེ། རིག་པའི་དཔྱད་དོན་མཐར་ཐུག་པས་དེ་ལས་བོགས་དབྱུང་དུ་མེད་པ་ཤེས་པའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་མཐར་ནས། རྫུན་ཕུག་རྡིབ༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ༷་ལྟར་ལྟ་བའི་དཔྱད་པ་མཐ༷ར་ཕྱིན་པའི་གང་ཟག་གིས་རེ་དོ༷གས་འཛིན་ཞེན་གྱི་རྫུན་ཕུག༷་མངོན་སུམ་དུ་རྡིབ༷་པ་དང་། སྐྱོན་དང་ཉེས་པ ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྱུང་གནས་ལུས་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་འཁྲི་བ་བཙན་ཐབས་སུ་གཅོད་པའི་ཕྱིར། སྒོ་གསུམ་རྡོ་རྗེ༷་གསུམ༷་གྱི་རང་བཞིན་དུ་ཡེ་ནས་གནས་ཤིང་སྣོད་བཅུད་རང་སྣང་ལས་མི་གཞན་པའི་ཚུལ་གས༷ལ་བཏབ་ནས༷་ཆིང༷ས་ཆེན་གསུམ༷་ནི་སྔ་ནོན། བར་ནོན། ཕྱི་ནོན་གསུམ་སྟེ། ཟབ་དོན་གཅོད་ཀྱི་མན་ངག་གི་གན༷ད་དང་ལྡན་པས་ལུས་ལ་རོ། རིག་པ་ལ་རོ་ཁུར། གཅེས་འཛིན་ལ་ཁུར་ཐག། གཉན་སའི་ཁྲོད་ལ་དུར་ཁྲོད་དང་། ལྷ་འདྲེ་ལ་བྱ་རྒོད་ཀྱི་འདུ་ཤེས་བཞག་ནས། ཕྱི་ན་འདྲེ་མེད་ཀྱང་། ནང་འདྲེར་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བཙན་ཐབས་སུ སློང་བའི་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་འཇིགས་ཤིང་ཡ་ང་བའི་རི་བྲག་དུར་ཁྲོད་ཁང་སྟོང་བྲག་ཕུག་ཆུ་མཚོ་སོགས་དེ༷ས་མེ༷ད་ཀྱི་གནས་དག༷་ཏུ་གྲོགས་མེད་གཅིག་པུར་རྒྱ༷་བར་བྱས༷་ནས༷་སྟོང་ཉིད་དང་སྙིང་རྗེས་རྩིས་ཟིན་པའི་གཅེས་འཛིན་ལུས་ཀྱི༷་མཆོ༷ད་སྦྱིན་མཆོ༷ག་ཏུ་སྟེ་གཙོ་བོར་བྱས༷་པ་དེ༷་དག་གི་མཐུ་ཡིས། སློང་དང་། ཆོ་འཕྲུལ། ཚར་ཚད། ཆོད་ཚད་ཀྱི་རིམ་པས་འཁོར་འདས་རང་སྣང་དུ་རྟོགས་ནས་རེ་དང༷་དོག༷ས་པའི་རྫུན༷་ཕུག༷་རྡིབ༷་སྟེ་བདུད་བཞི་མ་སྤངས་རང་སར་གྲོལ་བར་གྱུར་བའོ། །ལེའུའི་སྐབས་བསྡུ་བ་ནི། ཤེས་རིག་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ནས། ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་བྱེད་པའི་སྐབས་ཏེ་གསུམ་པའོ༔ ༈ གཉིས་པ་མ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ལ། བསྟན་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྣང་སྲིད་ནས། གྲུབ༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་སྣང༷་སྲིད༷་ཀུན༷་གྱི༷་དོ༷་བོ་སྟོང༷་པ༷་ཉིད༷་དུ་རིག་པས་ཐག་ཆོད་ཅིང་སྟོང་ཆེན་དེ་ཉིད་ལམ་གྱི༷་ངོ་བོར་ཡེ་གདོད་མ་ནས་ལྷུན༷་གྱིས་གྲུབ༷་པ་སྟེ་གནས་ལུགས་རང་ཐོག་ཏུ་གཉིད་ ༄༅། །སད་པའམ་ནམ་ལངས་པ་ལྟ་བུ་ལས་འབད་རྩོལ་གྱིས་བཅོས་བསྒྱུར་མེད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གནས་པ་གཞིའི་རྫོགས་ཆེན། རྟོགས་པ་ལམ་གྱི་རྫོགས་ཆེན། མངོན་གྱུར་འབྲས་བུའི་རྫོགས་ཆེན་ནོ །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཞིའི་མཚན་ཉིད་དངོས། ཐབས་ཤེས་ཀྱི་གྱེས་མདོ། དེ་དག་གི་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་
Chinese
是法身之基所住之觉性达到极致，觉性之考察达到终极，知晓无有胜彼之义。三者是： 于彼终极，虚假洞穴崩塌。如是，以见之考察达到终极之人，对希望与恐惧、执着之虚假洞穴显现崩塌，以及为了强制斩断一切过失与罪恶之根源——对身体的珍爱执着，于三门，本来安住于金刚三（སྒོ་གསུམ་རྡོ་རྗེ༷་གསུམ༷་，梵文：tri-dvāra-vajra-traya，梵文罗马转写：tri-dvāra-vajra-traya，三门金刚三），显明了器情非他显现之理，三大重担是前压、中压、后压三者。以具足甚深断法之口诀要点，对身体施食，对觉性施予重担， 对珍爱执着施加重担之绳索。于险恶之地，将尸陀林，于天魔鬼怪，安立兀鹫之想。外无鬼怪，然于内强制生起执持为鬼怪之分别念，为了生起，于极其恐怖骇人的山崖、尸陀林、空屋、岩洞、湖泊等无伴之处，独自游历，以空性与慈悲摄持，将珍爱执着的身体作为殊胜之供施，以此等之威力，以生起、神通、穷尽、决断之次第，于轮回涅槃觉悟为自显现，希望与恐惧之虚假洞穴崩塌，未舍弃四魔而于自性解脱。章节之总结是：从智慧金刚利刃中，显现法身之时，即第三品。༈ 第二，于不谬之自性，宣说身与智慧之体性，有教说与解说二者。第一是：从显现世间，成就。如是，以觉性确定显现世间一切事物皆为空性，并且此空性即是道路之自性，从原始本来自然成就，如从睡眠中 醒来或天亮一般，无有以勤奋努力进行修改。第二有三：安住之基之圆满，觉悟之道之圆满，显现之果之圆满。第一有三：基之体性真实，方便智慧之支分，以及将彼等之意义收集起来进行阐述。第一
English
is the perfection of the wisdom abiding as the basis of the Dharmakaya. It is the ultimate investigation of wisdom, knowing that there is nothing superior to it. The third is: At that end, the false cave collapses. Thus, for a person whose investigation of view has reached its end, the false cave of hope and fear, attachment, manifestly collapses, and in order to forcibly sever the attachment to cherishing the body, which is the source of all faults and evils, in the three doors, which have always abided in the nature of the three vajras (སྒོ་གསུམ་རྡོ་རྗེ༷་གསུམ༷་，梵文：tri-dvāra-vajra-traya，梵文罗马转写：tri-dvāra-vajra-traya，Three Doors Three Vajras), the manner in which the vessel and essence are not other than self-appearance is made clear. The three great burdens are the three: the former pressing, the intermediate pressing, and the latter pressing. Because it possesses the key points of the profound meaning of the Chö practice, offer food to the body, burden the awareness, add the rope of burden to cherishing attachment. In the midst of dangerous places, establish charnel grounds, and to gods and demons, establish the thought of vultures. Although there are no demons outside, forcibly arouse the conceptual thought of holding to inner demons. In order to arouse this, in extremely frightening and terrifying cliffs, charnel grounds, empty houses, caves, lakes, etc., in places without companions, wander alone. Having taken hold with emptiness and compassion, make the cherished body the supreme offering. Through the power of these, through the stages of arousal, miracles, exhaustion, and decision, having realized samsara and nirvana as self-appearance, the false cave of hope and fear collapses, and without abandoning the four maras, liberation occurs in its own place. The summary of the chapter is: From the sharp vajra of knowledge and wisdom, the time of manifesting the Dharmakaya, the third chapter. ༈ Second, in the nature of non-mistakenness, explaining the characteristics of body and wisdom, there are two: teachings and explanations. The first is: From appearance and existence, accomplishment. Thus, having ascertained with wisdom that all phenomena of appearance and existence are emptiness, and that this great emptiness itself is spontaneously accomplished from the beginning as the nature of the path, like awakening from sleep or like dawn, there is no modification through effort. Second, there are three: abiding, the Great Perfection of the ground; realization, the Great Perfection of the path; and manifestation, the Great Perfection of the fruit. First, there are three: the actual characteristic of the ground, the branch of skillful means and wisdom, and the meaning of these is gathered and explained. First