Tibetan
གསལ་གྱི་རོལ་པར་ཕྱམ་བརྡལ་དུ་ཡན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན། རིག་པ་ཅོག་བཞག་ནི དབུས་ཀྱི་རི་བོ་མཆོག་རབ་ལ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་བཞིན་དུ རིག་པ་རང་གསལ་ཆེན་པོའི་ངང་ལས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་གཡོ་བ་མེད་པར་དུས་འདའ་བ་ཡིན། སྣང་སེམས་ཅོག་བཞག་ནི། སྣང་ཚད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་རང་གསལ བློ་ཡིས་མི་དམིགས། སེམས་ཀྱིས་མ་བཟུང་། རིག་པས་མི་གཅུན་པར་ཕྱམ་བརྡལ་ཆེན་པོར་ ཡན་པས། སྤང་བླང་གཞི་མེད། གསལ་སྟོང་རིས་མེད། ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་རྒྱ་གྲོལ་ལ་སོང་བ་ཡིན་ནོ། །མདོ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ་ན་ཆོས་ཉིད་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འཁོར་འདས་ལམ གསུམ་གྱི་སྤྱི་གཞི་ཆེན་པོ་འཁོར་འདས་ལམ་གསུམ་རྫོགས་པའི་དབྱིངས་ཆེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ངང་ཚུལ་དང་ཡིན་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་ནི་ལྟ་བ་དང་། དེ་ལྟར་རང་ངོ་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་གདོད་མའི་ཡེ་གཞི་ཆེན་པོར་དབང་བསྒྱུར་བ་ཡིན་ཏེ རང་ཐོག་ཏུ་རང་ས་བཟུང་བས་རིག་པ་རང་ངོར་སད་ཅིང་བརྡལ་ཁྱབ་སྤྲོས་བྲལ་ཆེན་པོའི་ངང་ལས་གཡོ་བ་མེད་པ་ནི་བསྒོམ་པ་དམིགས་གཏད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་ཆུ་ཐིག་རྒྱ་མཚོ་རུ་འདྲེས་ཚེ་རྒྱ་མཚོ་དང་དབྱེ་བ་མེད་པར་གྱུར་བ་དང་། བུམ་པ་ཆག་པའི་ཕྱི་ནང་གི་ནམ་མཁའ་གཅིག་ཚེ་ནམ་མཁའ་ཐ་དད་པར་བཅོས་སུ་མེད་པར་བརྡལ་ཁྱབ་ནམ་མཁའ་གཅིག་ཏུ་འབྱམས་ཀླས་པ་བཞིན་དུ ཆོས་སྐུ་གཞིར་གནས་ཀྱི་རིག་པ་ངོ་རང་ཐོག་ཏུ་འཕྲོད་པ་དེའི་ངང་དུ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་འཇོག་པ་ལས་གཞན་ན་མེད་དོ། །དེ་ལྟར་མི་ཤེས་ཤིང་གཞི་དང་སེམས་ལ་ཕྱི་ནང་མེད་ཀྱང་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་དབང་གིས བདག་ཚུར་བཅད། གཞི་ཕར་བཅད་དེ་ཕྱི་ནང་དུ་ལྟེ་ཆད་པ་ནི དཔེར་ན་ཆུ་ ༄༅། །རང་གྲོལ་དུ་ཡོད་པ་གྲང་ལྷག་གི་སྤུན་ཐག་གིས་འཁྱག་པ་རུ་བསྡམ་པ་བཞིན་དུ། གཞི་རང་གྲོལ་དུ་ཡོད་པ་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སྤུན་ཐག་གིས་བཅིངས་ནས འཁོར་བ་ཡོངས་སུ་སྣང་ཞིང་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ །དེའི་ངང་ཚུལ༴སོགས། བློ་འདས་སོ། །དེའི་ངང་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། ལུས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཕྱིའི་བྱ་བ་རང་བཞིན་འགྲོ་འདུག་འགུལ་བསྐྱོད། ནང་གི་བྱ་བ་ཕྱག་དང་སྐོར་བ། གསང་བའི་བྱ་བ་གར་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཅའ་བ་སོགས་གང་ཡང་མི་བྱེད་པར་བྱར་མེད་བྱ་བཏང་ཆེན་པོ་དུར་ཁྲོད་ཀྱི་མི་རོ་ལྟར་སྡོད་པ་དང་། ངག་གི་ཕྱིའི་བྱ་བ་འཁྲུལ་གཏམ་སྣ་ཚོགས་པ། ནང་གི་བྱ་བ་ཁ་ཏོན་བཟླས་བརྗོད།གསང་བའི་བྱ་བ་ཡི་དམ་གྱི་བསྙེན་སྔགས་གྲངས་སུ་བགྲང་བ་སོགས་ཆམ་ལ་བཞག་ནས་ལྐུག་པ་ལྟར་སྡོད་པ
Chinese
在明 clarity 的嬉戏中，理解为彻底的敞开和扩展。安住于觉性是，就像中央的须弥山王一样不可动摇，觉性从自明大觉的状态中，连一刹那也不动摇地度过时间。安住于显现和心是，所有显现的法，自空自明，不被心所缘，不被心所执，不被觉性所束缚，而是彻底的敞开和扩展。 因此，没有取舍的基础，明空无别，没有是非的怀疑，已经走向了广大解脱。如果用一个词来概括，法性大圆满是轮回涅槃三者的总基础，是轮回涅槃三者圆满的广大界域。如实地见到它的状态和实相，就是见地。当如此见到自性时，就掌控了原始的本初基础，因为在自身之处占据了自己的位置，所以觉性苏醒于自性，并且从广大、遍布、离戏的状态中不动摇，这就是无有目标和执着的禅修。例如，当一滴水融入大海时，就变得与大海无别。当瓶子破碎时，内外虚空合为一体，无法将虚空分割成不同的部分，而是遍布、扩展，成为无边无际的虚空。同样，安住于法身基础的觉性，与自性相遇，在这种状态中，除了不做任何改造地安住之外，别无他法。如果不这样理解，即使基础和心没有内外之分，也会因为执着于我的缘故，将我执着于内，将基础执着于外，从而内外分离。例如，水 本来是自解脱的，就像寒冷的冰霜用绳索将水冻结成冰一样。基础本来是自解脱的，却被执着于我的绳索束缚， 从而显现和形成了整个轮回。它的状态等等，超越了思维。如实地了解和理解它的状态之后，从身体方面来说，外在的行为，如行走、坐卧、移动等，内在的行为，如顶礼、绕转等，秘密的行为，如舞蹈、结手印等，什么也不做，而是像尸陀林的尸体一样，处于无所事事的大放下状态。从语言方面来说，外在的行为，如各种无意义的闲谈，内在的行为，如念诵、复诵，秘密的行为，如念诵本尊的近修咒语等，全部停止，像哑巴一样安住。
English
It is understood as being completely open and expansive in the play of clarity. Abiding in awareness is like the king of Mount Meru in the center, unwavering, awareness spends time without moving even for a moment from the state of self-illuminating great awareness. Abiding in appearance and mind is that all phenomena of appearance are self-empty and self-illuminating, not objectified by the mind, not grasped by the mind, not bound by awareness, but completely open and expansive. Therefore, there is no basis for acceptance or rejection, clarity and emptiness are inseparable, there is no doubt of right or wrong, and one has gone to vast liberation. If summarized in one word, the great perfection of Dharma-nature is the general basis of the three realms of samsara and nirvana, and it is the great expanse in which the three realms of samsara and nirvana are perfected. Seeing its state and reality as it is, is the view. When one sees one's own nature in this way, one gains control over the original, primordial ground, because one has taken one's own place in one's own place, so awareness awakens to one's own nature, and from the state of vastness, pervasiveness, and freedom from elaboration, one is unwavering, which is meditation free from objectification and attachment. For example, when a drop of water merges into the ocean, it becomes inseparable from the ocean. When a vase is broken, the inner and outer space become one, and it is impossible to divide the space into different parts, but it is pervasive, expansive, and becomes boundless space. Similarly, the awareness that abides in the basis of the Dharmakaya, meets with its own nature, and in this state, there is no other way than to abide without making any modifications. If one does not understand in this way, even if the ground and the mind have no inner and outer distinctions, one will, because of attachment to the self, attach to the self as inner, and attach to the ground as outer, thus separating inner and outer. For example, water Is originally self-liberated, just as cold frost uses a rope to freeze water into ice. The ground is originally self-liberated, but is bound by the rope of attachment to the self, Thus the entire samsara appears and is formed. Its state, etc., is beyond thought. After knowing and understanding its state as it is, from the aspect of the body, external actions, such as walking, sitting, moving, etc., internal actions, such as prostrations, circumambulations, etc., secret actions, such as dancing, making mudras, etc., do nothing, but like a corpse in a charnel ground, abide in a state of great abandonment of doing. From the aspect of speech, external actions, such as various meaningless idle talks, internal actions, such as recitations, repetitions, secret actions, such as counting the mantras of close practice of the yidam, etc., all stop, and abide like a mute.
Tibetan
་དང་། སེམས་ཀྱི་ཕྱིའི་བྱ་བ་དུག་ལྔ་དུག་གསུམ་གྱིས་ཀུན་ནས་བསླང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ནང་གི་བྱ་བ་བློ་སྦྱོང་བ བསམ་བཟང་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པ། འཇིག་རྟེན་གྱི་བསམ་གཏན་ལ་གནས་པར་བྱ་བ་རྣམས་བཏང་ནས། རྡུལ་ཁུག་སྣ་མུན་པ་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་གྱིས་མ་བསླད་པའི་སྟོན་ཁའི་ཐོ་རང་གི་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་བཟོ་མི་འཆོས་པར་རང་ བབ་འོད་གསལ་གྱི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ནི་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཅེས་བརྗོད་པ་ཡིན། དེ་ལྟར་བྱ་བ་དགུ་སྤྲུགས་སུ་བཏང་བས་བྱ་བཏང་བྱར་མེད་ཆེན་པོ་དང་། བློས་མ་བཅོས་པས་བློ་འདས ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །གནད་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་རང་གདིང་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཡང་རང་གཞི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་བའི་ཚེ་ན། རང་རིག་ལས་གཞན་ན་སངས་རྒྱས་མེད་པར་མཐོང་བའི་གནད་ཀྱིས སངས་རྒྱས་ནམ་མཁའ་གང་བ་ཙམ་མཐོང་ཡང་དད་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་གདིང་ཐོབ།འཁོར་འདས་རང་སྣང་དུ་ཐག་ཆོད་ནས་རང་ངོར་རང་སངས་རྒྱས་པ་ལས་རྒྱུ་འབྲས་གཞན་དུ་མི་རེ་བའི་གདིང་ཐོབ། རང་གཞི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་རང་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པས་སྲོག་གཅོད་ཀྱི་གཤེད་མ་བརྒྱས་བསྐོར་ཡང་ཡ་ང་བག་ཚ་མེད་པའི་གདིང་ཐོབ། འཁོར་བ་མིང་མེད དུ་རྟོགས་པས་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ལ་དོགས་པ་མེད་པའི་གདིང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནི་མཉམ་བཞག་གི་གནད་དང་དེ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མི་དགེ་བ་ལས་འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ འབྱུང་བ་དང་། དགེ་བ་ལས་ཀྱང་འབྲས་བུ་བདེ་བ་འབྱུང་བའི་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་གནད་ཡིན་པས། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡང་ལྟ་བའི་སྟངས་མ་ཤོར་བ་འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་ཀྱི་རོལ་པར་ཐག་ ༄༅། །ཆོད་པའི་རྗེས་ཤེས་རྒྱུན་ཆགས་པ་དང་། བསྒོམ་པའི་གདིང་མ་ཤོར་བ་ནམ་མཁའ་དྭངས་གསལ་གྱི་ཆ་དང་འགྲོགས་པ་ལྟར་རིག་གདངས་བྱར་མེད་མངོན་གྱུར་གྱི་གདངས་ཆེན་པོ་ལས་མི་འདའ་བར་བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་བག་མེད་དུ་མི་འཆོལ་བར་སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་དུག་བཞིན་དུ་སྤང་བ་དང་། ཟ་ཉལ་འགྲོ་འདུག་གི་ཚེ་ཡང་དལ་ལ་ལྷོད ཆགས་པས་བྱ་སྤྱོད་ལ་འཇུག་སྟེ་བག་མེད་པའི་དབང་དུ་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མ་སོང་བར་བྱ། གནས་གང་དུ་བསྡད་ཀྱང་སྣང་བ་ཡངས་ཁྲོལ་ལེ།གྲོགས་སུ་དང་འགྲོགས་ཀྱང་ཤེས་པ་དགའ་ཡལ་ལེ་བ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །གནད་དེ་གཉིས་ནི་ཤི་བའི་མཐར་མ་ཐུག་གི་བར་དུ་བསྒོམ་པ་ཡིན། མ་སྒོམ་ན་ངོ་འཕྲོད་པ་ཙམ་གྱིས་མི་ཆོག་པ་དཔེར་ན་ཟས་ཡོད་ཀྱང་མ་ཟོས་པ་དང་། གོས་ཡོད་ཀྱང་མ་གྱོན་པ་ལྟར། ཐོས་ཤེས་རྒྱ་མཚོ་ཙམ་ཡོད་ཀྱང་མ་སྒོམ་ན་འཁྲུལ་པའི་དབང་དུ་
Chinese
，以及由五毒和三毒完全引发的心之外在活动，即各种分别念，以及内在活动，即修心，习惯于善念。 舍弃那些安住于世间禅定的行为，像秋季黎明的天空一样，不被尘垢和三种黑暗的过失所玷污，不造作、不修正，自然 安住于光明之中不动摇，这被称为安住。像这样，通过舍弃九种活动，就有了无所事事的大舍弃，以及不以心造作的超心之境。 也可以这样说。在那个要点本身的境界中，将会获得自信。当自性普贤王如来显现之时，以自识之外无佛之要点，即使见到充满虚空的佛陀，也获得毫不动摇的自信。轮回涅槃确定为自显现，从自身证悟成佛，不再期待其他因果的自信获得。当自性普贤王如来降临自身时，即使被成百上千的刽子手包围，也获得毫不畏惧、毫不胆怯的自信。因为了悟轮回无名 ，所以获得对轮回和恶趣毫无疑惑的自信。这就是获得自信的方式。 这就是安住的要点，在没有获得它之前，要知道从不善业中产生痛苦的果报，以及从善业中也产生安乐的果报的道理，这是要点。因此，在后得位中，也不要失去观看的方式，在轮回涅槃二无的戏论中确定 ༄༅། །的后得智慧持续不断，以及不失去禅修的自信，就像与清澈虚空相伴一样，不要超越觉性显现的无所作为的巨大力量，并且不要放纵行为，像毒药一样舍弃罪恶的不善业，即使在吃、睡、行、住的时候，也要缓慢而放松地 投入行动，不要让片刻也受到放逸的支配。无论住在哪里，显现都要宽广开阔，与什么样的朋友相处，知识都要令人愉快，这才是需要的。这两个要点是直到死亡的尽头都要修持的。如果不修持，仅仅认识是不够的，例如，即使有食物也不吃， 即使有衣服也不穿一样。即使有如海洋般的闻思智慧，如果不修持，也会受到迷惑的支配。
English
, and the external activities of the mind, the various conceptualizations that are completely aroused by the five poisons and the three poisons, and the internal activity, which is mind training, becoming accustomed to good thoughts. Having abandoned those activities of abiding in worldly meditation, like the autumn dawn sky that is not defiled by the faults of dust and the three darknesses, without fabrication or correction, naturally Remaining unmoving in the state of clear light is what is called equipoise. Like that, by abandoning the nine activities, there is the great abandonment of nothing to do, and the state of beyond-mind, not fabricated by the mind. It can also be said like that. In the state of that very key point, confidence will be attained. When the self-nature Samantabhadra manifests, by the key point of seeing that there is no Buddha other than self-awareness, even if one sees Buddhas filling the sky, one attains confidence without even a little faith. Having determined samsara and nirvana as self-appearance, one attains the confidence of not expecting other causes and results than self-enlightenment in one's own face. When the self-nature Samantabhadra comes upon oneself, even if surrounded by hundreds of executioners, one attains the confidence of being without fear or timidity. Because of realizing that samsara is without name, one attains the confidence of having no doubt about samsara and the lower realms. That is how confidence is attained. That is the key point of equipoise, and until it is attained, it is important to know the way that suffering results from non-virtuous actions, and also that happiness results from virtuous actions. Therefore, in the post-meditation state, one should not lose the way of seeing, and one should determine that the after-wisdom of samsara and nirvana being non-dual is continuous, ༄༅། །and one should not lose the confidence of meditation, and like being accompanied by clear space, one should not go beyond the great power of the manifestation of non-doing awareness, and one should not indulge in reckless behavior, and one should abandon sinful non-virtuous actions like poison, and even when eating, sleeping, walking, and staying, one should slowly and relaxedly engage in activities, and one should not let even a moment be dominated by carelessness. Wherever one stays, the appearance should be wide and open, and whatever friends one associates with, the knowledge should be pleasant, that is what is needed. These two key points are to be meditated on until the end of death. If one does not meditate, merely recognizing is not enough, for example, like having food but not eating it, like having clothes but not wearing them. Even if one has wisdom of hearing and thinking as vast as the ocean, if one does not meditate, one will be dominated by delusion.