Tibetan
ས་བརྒྱན་པར་སྣང་ཞིང་སྟོན་འཁོར་ཐ་དད་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་བྱེ་བྲག་ཏུ་ཅུང་ཟད་བཤད་ན་གཏི་མུག གི་རྩལ་ལས་ཀླུ་གདོན་ས་བདག་གི་སྡེ་ཚོགས་དང་། ཞེ་སྡང་གི་རྩལ་ལས་ཕོ་གདོན་རྒྱལ་པོའི་སྡེ་ཚོགས་དང་། འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྩལ་ལས་མོ་གདོན་འདྲེ་མོའི་སྡེ་ཚོགས་དང་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་གི་རྩལ་ལས། གཙོ་བོའི་གདོན་ཆེན་བཅོ་བརྒྱད བྱིས་པའི་གདོན་ཆེན་བཅོ་ལྔ། འཕྲོག་མ་མ་བུ་ལྔ་བརྒྱ་སོགས་གཉུག་མར་གནས་པའི་འདྲེ་རྒན གློ་བུར་ལྷགས་ ༄༅། །པའི་འདྲེ་ཕྲན་གྱི་རྣམ་པར་མཆེད་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཆོས་སྐྱོང་ལ་ཡང་ཀུན་གཞི་མ་རིག་པའི་རང་བཞིན་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སྟོང་གསལ་གྱི་ཆ་ནི་མོ་རྒྱུད་ཀྱི་ཚོགས་དང་། ཚོགས་བརྒྱད་སྡེ་བརྒྱད་དང་། ཉོན་ཡིད་གཟའ་དང་། ཡིད་གནོད་སྦྱིན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གཙོ་དང་འཁོར་གྱི་རོལ་པ་རུ་ཤར་བར་བཤད་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ཙམ་ལས་རང་རྒྱུད་པ་ནི་མེད་དེ དེའི་ཕྱིར་ན་བསྒྲུབ་གཞི་རང་ལ་ཡོད་པའི་བསྒྲུབ་པས་འགྲུབ་པ་ཡང་དེའི་གནད་ལས་བྱུང་བའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡང་ཡུལ་རང་རྒྱུད པར་མེད་དེ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་ནི། འཇམ་པའི་དབྱངས་བྱ་བ་ཡང་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཉོན་མོངས་པའི་རྩུབ་རག་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་ན་འཇམ། ལྷུན་གྲུབ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཔལ་དང་ལྡན་པས་ན་དཔལ། གསུང་དབྱངས་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུ་དང་ལྡན་པས་ན་དབྱངས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་ཡང་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་པས་ན་སྤྱན། ཀུན་གཟིགས་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་ཕྱོགས་དང་རིས་སུ་མ་ཆད་པ་དང་། ཆགས་ཐོགས་མེད་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་འདྲེས་ས་ལེར་མཁྱེན་པས་གཟིགས་ཞེས་ བརྗོད་པ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ཀྱང་མ་དག་པའི་སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་དག་པའི་ས་རུ་སྒྲོལ་བའི་མཐུ་མངའ་བ་ལ་མཐུ་ཆེན་ཐོབ་ཅེས་བརྗོད་པ་སོགས་ནི་དོན་དམ་པ་དང་། དེ་དག་གཞན་ན་ཡོད་པར་བརྗོད་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཐབས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །མདོར་ན་གདོད་མ་གཞིའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་རྩལ་དུ་ཤར་བ་རྣམས་དུམ་བུར་བཅད་དེ་ཐབས་ཀྱི་ལམ་དུ་བཅོས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དོན་དམ་པར་གཞི་རང་གི་གནས་ལུགས་དང་ཡིན་ལུགས་ཤེས་པས་མཐར་རང་ངོར་རང་དམ་བཅས་ནས་མངོན་གྱུར་གྱི་ངང་དེ་ལས་གཞན་དུ་མི་འདའ་བ་ནི་དོན་གྱི་སྒྲུབ་པ་ཟབ་མོ་ཡིན་ཏེ།
Chinese
显现大地庄严，并示现导师眷属各异之相，乃是方便之道。若略作细说，则愚痴之力生出龙魔地主之部众；嗔恨之力生出男魔国王之部众；贪欲之力生出女魔妖女之部众；以及八万四千烦恼之力，生出十八大主魔，十五大童魔，五百夺命母子等，此乃本住之老魔，以及骤然降临之小魔之显现。同样，对于护法而言，一切之根本，即无明自性之大自在天；一切之根本识，即空明之分，乃是母续之会众，八会八部，曜神念魔，念害夜叉等，如是宣说以主眷之姿态显现，仅仅是方便之门，并非自性固有。因此，修行之所依存在于自身，依此修行方能成就，其关键即在于此。菩提萨埵亦非存在于外境，仅仅是假名安立，并无相违之处。如文殊师利之名，乃是因其本体，即如来藏，远离一切烦恼之粗重，故名为妙（འཇམ།）；具足任运成就之身与智慧之光辉，故名为吉祥（དཔལ།）；具足六十支分之妙音，故名为音（དབྱངས།）。同样，观世音菩萨亦是因其现证一切智智，故名为眼（སྤྱན།）；以其广大之普观智慧，不分方向与界限，无有执着障碍，如实了知一切法而不混杂，故名为观（གཟིགས།）。同样，大势至菩萨亦是因其具有将一切不净之显现心识度脱至清净之地之力量，故名大势至（མཐུ་ཆེན་ཐོབ།）等，此乃胜义谛。若说彼等存在于他处，则是世俗方便之道。总而言之，最初本始之法身大佛显现之诸佛之自生大智慧之力，将其分割成段，仅仅是作为方便之道的权巧施设而已。究竟而言，了知基之自性与实相，最终于自心中立誓，不离显现之状态，此乃甚深之实修。
English
The manifestation of the earth as adorned and the demonstration of the distinct forms of the teacher and retinue are skillful means. To explain this in a little more detail, from the power of ignorance arise the assemblies of nāga spirits and earth lords; from the power of anger arise the assemblies of male spirits and kings; from the power of desire arise the assemblies of female spirits and demonesses; and from the power of the eighty-four thousand afflictions arise the eighteen great chief spirits, the fifteen great child spirits, the five hundred ogresses and their children, and so on. These are manifestations of the old demons who are inherently present and the minor demons who arrive suddenly. Similarly, with regard to the Dharma protectors, the great lord of all, the basis of ignorance; the aspect of the ground consciousness that is empty and clear is the assembly of the mother tantras; the eight assemblies and eight classes; the Rahu of afflicted mind; the yakshas who harm the mind; and so on. To say that these manifest as the play of the chief and retinue is merely a skillful means, and they do not exist independently. Therefore, the accomplishment of practice depends on the basis of practice being within oneself, and its key lies there. Bodhisattvas also do not exist in an external realm; it is merely a matter of giving them names, and there is no contradiction. For example, the name Mañjuśrī is given because the ground, the sugata-garbha, is free from all the coarse and rough aspects of the afflictions, and is therefore gentle (འཇམ།); because it possesses the glory of spontaneously accomplished form and wisdom, it is glorious (དཔལ།); and because it possesses the sixty branches of melodious speech, it is called voice (དབྱངས།). Similarly, Avalokiteśvara is called eye (སྤྱན།) because he has directly realized the wisdom of omniscience; and he is called sees (གཟིགས།) because his great all-seeing wisdom is impartial and without bias, and he knows all dharmas distinctly and without confusion, without attachment or obstruction. Similarly, Mahāsthāmaprāpta is so called because he has the power to liberate all impure appearances and minds into the realm of purity. These are ultimate truths. To say that they exist elsewhere is a conventional skillful means. In short, the self-arisen great wisdom of the buddhas who have realized the primordial dharmakāya is divided into segments and transformed into skillful means. Ultimately, by knowing the nature and reality of the ground itself, one finally makes a vow in one's own mind and does not stray from the state of manifestation. This is the profound practice of the ultimate meaning.
Tibetan
སྒྲུབ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་འདིར་འདུས་ཤིང་རྫོགས་པ་ཡིན་ནོ། །ད་ནི་དེ་དག་གི་དོད་དུ་དངོས་གཞི་རྟེན་ཞིང་ཁམས་གཞལ་ཡས་ཁང་། བརྟེན་པ་ལྷ་རྣམས་བསྒོམ་པའི་སྔ་ཐོག་ཏུ་མ་དག་པ་ལས་ཀྱི་བསྐལ་པ་དབྱིངས་སུ་བཤིག་སྟེ་དག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྷ་སྣང་བཀོད་དགོས་པ་ལས། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་དང་ཉིན་མོའི་སྣང་བ་གཉིས་ཀ་དུས་གཅིག་ལ་འཆར་བ་མ་ཡིན་པ་དང་། མིའི་ཡུལ་སྣང་དང་དམྱལ་བའི་ཡུལ་དུས་གཅིག་ཏུ་མཆེད་མི་སྲིད་པ་བཞིན་དུ། མ་དག་ ༄༅། །འཁོར་བའི་སྣང་བ་དང་ཡེ་ཤེས་ལྷའི་ཞིང་ཁམས་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་གྲུབ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ཕྱི་སྣང་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན།ནང་གཡོ་བ་བཅུད་ཀྱི སེམས་ཅན། བར་འདོད་ཡོན་ལྔའི་ཡུལ་སྣང་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་འཁྲུལ་འཁོར་དབྱིངས་སུ་ཞིག་པ་བཞིན་དུ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཞིག་པར་བསམ་ལ། སྟོང་པའི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་མངོན་དུ་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བའོ། །དེ་ཡང་སྟོང་པའི་ངང་དང་ཚུལ་དང་ཡིན་ལུགས་མི་ཤེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མི་སྟོང་པ་ལ་སྟོང་ཚུལ་དུ་རྒྱས་འདེབས་པ་ཙམ་ལས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དངོས་སུ་ནི་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དངོས་ནི་ལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའོ། །སླར་ཡང་བརྡལ་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་གཞིའི་ཡིན་ལུགས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱ་མཚོའི་ནང་གི་གཟའ་སྐར་ལྟ་བུར་རོལ་པ་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་ཀུན་ཏུ་སྣང་བར་བྱ་བ་ཀུན་ཏུ་སྣང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། འདི་ནི་ཆོས་སྐུ་གཞིར་གནས་ཀྱི་རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་ཁོ་ ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་གཞན་གྱིས་ནི་མ་ཡིན། གཞན་དག་གི་བློ་ཡིད་ཀྱིས་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའམ་མི་དམིགས་པའི་སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ནི་དམིགས་བསམ་ཅན་དུ་གྱུར་ཏེ། ཀུན་ཏུ་སྣང་བ་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བས་དེའི་དོད་དུ་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པས་ཤེས་པར་མཛོད། རྒྱུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སྐད་ཅིག་དེ་ཉིད་ལ་ནམ་མཁར་འཇའ་ཚོན་མེད་པ་ལ་འཇའ་ཚོན་འཕྲལ་དུ་ཤར་བ་དང་། ཆུ་ལ་གཟའ་སྐར་མེད་པ་ལ་གཟའ་སྐར་འཕྲལ་དུ་ཤར་བ་བཞིན་དུ། ཆོས་ཉིད་བརྡལ་ཁྱབ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ནས་རིག་པ་རྒྱུའི་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་མཐིང་ནག་འོད་དང་འོད་ཟེར་འབར་བ་རུ་གསལ་བ་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞི
Chinese
所有的修法和坛城都汇集和圆满于此。现在，为了代替那些，首先要观想作为根本的所依处——坛城宫殿，以及所依之诸本尊，首先要将不净的业之劫 разрушать 在法界中，从而显现清净的智慧本尊之景象。 例如，梦境的显现和白天的显现不可能同时出现，人间的景象和地狱的景象也不可能同时显现一样。不净的轮回景象和智慧本尊的刹土不可能同时成立。 因此，首先要观想外在的器世界，内在的变动的有情众生，以及中间的五妙欲的对境景象等等，如同幻术的轮转 разрушать 在法界中一样， разрушать 为法性空性之自性。 在空性的法界中，显现法性如是之实相，这被称为如是之禅定。然而，那些不了解空性的体性、方式和实相的人，只是将非空执着为空性之方式，实际上并不能显现如是之禅定。如是之禅定的真实，唯有证悟空性的瑜伽士才能体验。 再次，当广大智慧的根本实相显现时，被轮回和涅槃所包含的一切法，如同大海中的星星一样，显现出伟大的游舞，从而显现一切，这被称为普现之禅定。这唯有证悟法身根本之觉性之瑜伽士才能体验，其他人则不能。其他人以分别念执着于有情众生，或者观想无分别的慈悲，这都变成了有分别念的观想，因此无法显现普现，因此要知道这只是作为替代而设立的。被称为因之禅定，就像在那一刹那，天空中没有彩虹，但彩虹立即显现出来，水中没有星星，但星星立即显现出来一样。从法性广大、离戏的法界中，觉性显现为因之种子字 吽 (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽)，深蓝色，光芒和光芒闪耀，作为所依和能依之自性。
English
All practices and mandalas are gathered and perfected here. Now, as a substitute for those, first, to contemplate the basis, the support—the celestial palace of the realm, and the supported deities, first, one must разрушать the impure karmic aeon into the expanse, thereby arranging the appearance of the pure wisdom deities. For example, just as the appearance of a dream and the appearance of daytime do not occur at the same time, and just as the appearance of the human realm and the realm of hell cannot possibly arise at the same time, the impure cycle of existence and the pure lands of the wisdom deities cannot possibly be established at the same time. Therefore, first, contemplate that all external appearances, the container world, the internal moving sentient beings, and the intermediate objects of the five desires, etc., are разрушать into the expanse like the whirling of a magical illusion, разрушать into the nature of emptiness, the nature of reality. In the expanse of emptiness, manifesting the reality of suchness, this is called the samadhi of suchness. However, those who do not know the nature, manner, and reality of emptiness only elaborate on the non-empty as the manner of emptiness, but in reality, the samadhi of suchness will not be manifested. The reality of the samadhi of suchness is only the object of experience for the yogi who has realized the view of emptiness. Again, when the great pervasive wisdom, the reality of the ground, is manifested, all phenomena encompassed by samsara and nirvana, like stars in the ocean, manifest as a great play, thereby manifesting everything, this is called the samadhi of all-appearing. This is only the object of experience for the yogi who has recognized the awareness of the ground of the dharmakaya, and not for others. Others who focus their minds on sentient beings or contemplate non-conceptual compassion become conceptual contemplations, and therefore cannot manifest all-appearing, so know that this is only established as a substitute for it. The so-called causal samadhi is like this: in that very instant, there is no rainbow in the sky, but a rainbow immediately appears, and there are no stars in the water, but stars immediately appear. From the expanse of the pervasive, non-elaborate nature of reality, awareness manifests as the causal seed syllable Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Devanagari: हुं, Romanized Sanskrit: hūṃ, Literal Chinese meaning: 吽), dark blue, blazing with light and rays, as the nature of the support and the supported.