Tibetan
མཁའ་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཐབས་ཏེ་ཀུན་རྫོབ་དང་། ནམ་མཁའ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའི་ངང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་དོན་དམ་པ་དང་ཤེས་རབ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་ཐབས་ཤེས་གྱེས་མདོ་བཤད་པ་ནི དེ་ལྟར་གཞིའི་ཆོས་སྐུ༴སོགས། འདུས་པ་ནི དོན་དམ་པར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རིག་པ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཙམ་ལས་ཞལ་ཕྱག་མཚན་མར་མ་གྲུབ་ཅིང་མིང་གི་འཇུག་པ་མེད་པ་ཆོས་སྐུ་མཚན་མ་དང་བྲལ་བ་ལགས་ཏེ། དེའི་ངང་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཉིད་ནི་དོན་དམ་པའི་སྒྲུབ་པ་ཐམས་ཅད་འདིར་འདུས་ཤིང་རྫོགས་པ་ཡིན་ཡང་། གདུལ་བྱ་རྟག་འཛིན་ཅན་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་རྩོལ་བཅས་ཀྱི་ལམ་ལ་བརྟེན་ནས་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་དབྱིངས་སུ་ཁ་དྲངས་པའི་ཐབས་སུ་འཁོར་བའི་སྒོ་དང་བསྟུན་ནས། ༄༅། །རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་རོལ་པར་མིང་དང་དངོས་པོ་མཚན་མ་ཅན་དུ་བསྟན་ནས་བཤད་པ་ལ། དང་པོ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། གཞིའི་རིག་པ་དཀོན མཆོགརྟསོགས། མེད་པ་ཡིན། དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་ཡེ་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་གནས་ལུགས་དང་ཡིན་ལུགས་ཐམས་ཅད་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་པའི་མཐར་རང་རིག་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་ནམ་ཡང་མི་འདའ་བར་རང་ཐོག་ཏུ་རང་དམ་བཅའ་བ་ནི་གཞི་ལ་དབང་བསྒྱུར་བའི་རིག་པ་དཀོན་མཆོག་ཀུན་འདུས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ཏེ། དེ་གང་ཞེ་ན་རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཆོས་སྐུ། རང་བཞིན་གསལ་བ་ལོངས་སྐུ ཐུགས་རྗེའི་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པ་ལ་སྤྲུལ་སྐུ་སྟེ་སྐུ་གསུམ་ཀུན་འདུས་དང་། ལས་ཉོན་བག་ཆགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཡེ་ནས་མ་གོས་པས་སངས་པ་དང་། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་རྒྱས་ཞེས་ཏེ་སངས་རྒྱས་དང་། རིག་པའི་རང་གདངས་སྐུ་དང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རོལ་པ་ལ་ཆོས་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རོལ་པ་དང་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་གཉིས་དབྱེར་མེད་པར་འདུན་པས་དགེ་འདུན་ཏེ་དཀོན་མཆོག་ཀུན་འདུས་ཡང་ཡིན། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་གཞིར་གྱུར་པ་དང་རྟོགས་བྱའི་ཆོས ཟིན་ ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པས་ན་བླ་མ་དང་། གཞི་དེའི་ངང་དེ་ལས་མི་འདའ་བར་རང་དམ་བཅའ་བ་ཡི་དམ་དང་། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་མཁའ་ལ་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་འགྲོ་འོང་བྲལ་བར་བཞུགས་པས་མཁའ་འགྲོ་སྟེ་རྩ་གསུམ་ཀུན་འདུས་ཡང་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། དག་ཐོབ་བྲལ་བའི་སེམས་སངས་རྒྱས། །མི་འགྱུར་དྲི་མེད་ཆོས་དང་ནི། །ཡོན་ཏན་ལྷུན་རྫོགས་དགེ་འདུན ཉིད། །ཡིན་ཕྱིར་རང་གི་སེམས་ཉིད་འཕགས། །ཞེས་དང་། རིག་འཛིན་འཇིགས་མེད་གླིང་པས། རང་བྱུང་གི་རིག་པ་བཅོས་མེད་འདི། །སྐྱབས་ཡུལ་གྱི་ངོ་བོར་མ་རིག་པས །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟ་བུའི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངང་དེ་དང་སྐད་ཅིག་ཀྱང་འབྲལ་བ་མེད་པ་ལ་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་སྐྱབས་འགྲོ་བླ་ན་མེད་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་བསྐྱབ་བྱ། སྐྱབས་བྱེད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་དོད་དུ་འཁོར་བའི་སྒོ་དང་བསྟུན་པ་ནི དཔེར་ན་རྒྱལ་པོ་ལ་མགོ་བཏགས་ནས་ཡུལ་ཁམས་དེར་ཅི་བདེར་སྡོད་ན་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་བྱེད་མི་ཆོག་པ་ལྟར། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ན་བགེགས་དང་བར་ཆད་མི་འབྱུང་བ་ཡིན་པས། དེ་ལ་དང་པོ་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་དཔལ་ཆེན་རྡོ་རྗེ་གཞོན་ནུ་ལ་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་ཀྱིས་ ༄༅། །བསྐོར་བར་གསལ་བའི་གནས་གསུམ་ལས་འོད་འཕྲོས་པས་དབྱིངས་ནས་ལྷ་དེ་འདྲ་བ་སྤྱན་དྲངས་ནས་བསྟིམ་མོ། །རང་གི་མཐར་ཕ་མ་གདོན་བགེགས་སོགས་ཀྱིས་གཙོར་བྱས་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ལ། ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་བདག་སོགས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཞལ་གྱིས་ཕྱོགས། སྤྱན་གྱིས་གཟིགས། ཐུགས་བརྩེ་བ་ཆེན་པོས་དགོངས་ནས་བཞུགས་པར་གསལ་བའི་མདུན་དུ། བདག་དང་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུས་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ ངག་གུས་པས་སྐྱབས་འགྲོའི་ཚིག་བརྗོད། ཡིད་གུས་པས ཇི་མཛད་ཁྱོད་ཤེས་ཀྱི་བློ་གཏད་ལིང་བསྐྱར་གྱི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་མོ། །སེམས་བསྐྱེད་ནི། ཚེ་རབས་ཐོག་མ་སོགས། གྱུར་པའོ། །དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་སེམས་ཞེས་པ་ནི་ཚེ རབས་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བདག་གཅིག་པུར་དམིགས་ཏེ ངར་འཛིན་གྱིས་རང་ཉིད་བསླུས་ནས་བདག་གཞན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བཟུང་ཞིང་ཡུལ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་འཁྲུལ་ངོར་འཐས་པའི་དབང་གིས་བློ་རྒྱ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་གུ་དོག་པའི་རྐྱེན་གྱིས་བདེ་སྡུག་བར་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ལེན་ཅིང་། འདོད་ཞེན་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་འབྱུང་བ་ལ་ནི་སེམས་ཞེས་བྱ་སྟེ མ་བསྐྱེད་ཡིན་ ལུགས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་ནི་ཆོས་སྐུ་གཞིར་གནས་ཀྱི་རིག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ཚེ། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་རིག་པ་གཅིག་གི་ཡོ་ལང་དུ་རྟོགས་ཤིང་བྱར་མེད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་ཉིད་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་གང་སྣང་ཆོས་སྐུའི་རོལ་པ་རུ་ཐག་བཅད་ནས་སེམས་ཀྱི་རྒྱ་བསྐྱེད་པས། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་ཆེན་པོར་གྱུར་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འབྲས་བུ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་དང་པོ་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིན
Chinese
显现为空性虚空之自性是方便，即世俗谛；虚空自性不成立之状态显现为胜义谛和智慧。之后宣说方便智慧分离之教言，如是基础法身等。汇集是：胜义谛中，仅仅是显现如来藏之觉性，而没有显现面容手印等相，也没有名称施设，是离相法身。显现其状态本身即是胜义谛之所有修法汇集圆满于此。然对于具有常执之所化众生，为了作为依靠世俗谛有勤作之道，而引导至法性离戏之界的方式，顺应轮回之门。 ༄༅། །在能依所依坛城之游舞中，以具有名称事物相之方式显示宣说。首先是皈依。基础觉性珍 宝等。没有。此亦胜义谛中，如实了知通达原始本基如来藏之体性和实相之后，从自明本觉之身和智慧的游舞中永不超出，于自身之上自我承诺，是掌控基础之觉性，是珍宝总集之自性。那是何者呢？觉性之自性空性是法身，自性光明是报身，大悲周遍一切是化身，即三身总集。以及，由于从未被业惑习气所染污，故为佛（སངས་པ་，梵文，sāṃs，清净，རྒྱས་，梵文，vyās，广大），以及，由于身和智慧功德一切本自具足，故为佛。觉性之自明本觉身和任运成就之游舞是法，任运成就之游舞和如来藏二者无别而希求是僧，即是珍宝总集。成为轮回涅槃二者之成立基础，以及所证之法 已尽 一切之究竟故为上师，不离彼基础之状态而自我承诺是本尊，轮回涅槃一切于法性之空中无来无去而安住是空行，即是三根本总集。如云：离垢获证之心是佛，不变无垢是法，功德任运圆满是僧，是故自心即是殊胜。如是，持明无畏洲云：自生之
English
Appearance as the nature of space is method, which is conventional truth; the state of space not being established by nature manifesting is ultimate truth and wisdom. Then, explaining the separated instructions on method and wisdom: Thus, the ground dharmakāya, etc. Gathering is: In ultimate truth, it is merely manifesting the awareness of the essence of the Sugata, without manifesting faces, hands, seals, etc., and without the application of names, it is the dharmakāya free from characteristics. Manifesting that state itself is where all the practices of ultimate truth are gathered and completed. However, for those trainees who have clinging to permanence, as a method of relying on the path of conventional truth with effort and leading them to the realm of dharmatā free from elaboration, in accordance with the gate of samsara. ༄༅། །In the play of the mandala of the support and the supported, it is shown and explained with names, objects, and characteristics. First, taking refuge is: The ground awareness, the precious ones, etc. There is not. Also, in ultimate truth, after knowing and realizing all the nature and reality of the primordial ground, the essence of the Sugata, as it is, never deviating from the play of self-awareness, body, and wisdom, committing oneself on oneself is the awareness that controls the ground, which is the nature of the collection of all precious ones. What is that? The nature of awareness, emptiness, is the dharmakāya. The self-nature, clarity, is the sambhogakāya. Compassion pervading all is the nirmāṇakāya, which is the collection of the three bodies. And, because it has never been defiled by karmic obscurations and habitual tendencies, it is Buddha (སངས་པ་，梵文，sāṃs，purity，རྒྱས་，梵文，vyās，vastness), and because all the qualities of body and wisdom are inherently present, it is called Buddha. The self-sounding resonance of awareness, body, and spontaneous accomplishment is Dharma, and aspiring that the play of spontaneous accomplishment and the essence of the Sugata are inseparable is Sangha, which is also the collection of all precious ones. Because it has become the basis for the establishment of both samsara and nirvana, and because it is the ultimate end of all that is to be realized, it is the Lama, and committing oneself without deviating from that state of the ground is the Yidam, and all of samsara and nirvana abide in the space of dharmatā without coming and going is the Ḍākinī, which is also the collection of the three roots. As it is said: The mind free from defilements and attainment is Buddha, the unchanging and stainless is Dharma, the qualities spontaneously perfected is Sangha, therefore one's own mind is supreme. Thus, Rigdzin Jigme Lingpa said: The self-arisen
Chinese
此无造作之觉性，如经中所说：“因无明而视作皈依境。”如是，安住于此觉性智慧之境，刹那不离，即是无上之究竟皈依。于此，无有能救者与所救者。为代替此，而随顺轮回之门，譬如归顺国王，便可安居于该国，他人不得加害。同样，若皈依三宝，则无有魔障与障碍。因此，首先于前方虚空中，观想大吉祥金刚童子为首，诸佛菩萨眷属围绕，从其三处放光，迎请如是本尊融入自身。自身周围，父母、邪魔等众生围绕。诸本尊垂视我等一切众生，以慈悲之心观照，安住于前。于彼等跟前，我与一切众生以身恭敬顶礼，以语恭敬念诵皈依之词，以意恭敬 信任您所做的一切，并反复皈依，这仅仅是世俗谛。发心：从无始以来等等，已经成为。而且，就胜义谛而言，所谓“心”，即是从无始以来，只执着于自我，以我执欺骗自己，执着自他为实有，对外境生起强烈的执着，由于被迷惑所束缚，心量变得非常狭隘，因此对一切苦乐感受都执取不舍，贪恋不断生起，这就被称为“心”，而非发心。 殊胜菩提心之理，乃是当法身根本之觉性显现之时，了悟一切轮涅皆为觉性之游舞，显现无作无戏之法界，断定一切显现皆为法身之妙用，从而扩展心量。因此，一切轮涅皆转为菩提心之大游舞，乃是一切发心之果，一切法中最殊胜者。对此，首先以个别观察之智慧，观察一切轮涅之是
English
This unfabricated awareness, as stated in the scriptures, "Is mistaken for a refuge due to ignorance." Thus, remaining in that state of awareness and wisdom, without separation for even a moment, is called the unsurpassed ultimate refuge. In this, there is no savior or saved. As a substitute for this, conforming to the gates of samsara, just as submitting to a king allows one to reside peacefully in that country without harm from others, similarly, if one takes refuge in the Three Jewels, there will be no obstructing forces or hindrances. Therefore, first, in the sky in front, visualize the great glorious Vajrakumara, surrounded by buddhas and bodhisattvas, light radiating from their three places, inviting such deities from the expanse to merge into oneself. Surrounding oneself, all sentient beings, primarily parents, demons, and obstructing forces, are present. The assembly of deities turns their faces towards all sentient beings, including myself, gazes with their eyes, and abides with great compassion in their hearts. In front of them, I and all sentient beings prostrate with respectful bodies, recite the words of refuge with respectful speech, and with respectful minds, Trusting in whatever you do, and repeatedly taking refuge, is merely conventional truth. Generating bodhicitta: from beginningless lifetimes, etc., has become. Moreover, in terms of ultimate truth, what is called "mind" is that from beginningless time, it only clings to the self, deceiving itself with self-grasping, clinging to self and others as truly existent, and developing strong attachment to external objects. Due to being bound by delusion, the scope of the mind becomes very narrow, and therefore it clings to all experiences of pleasure and pain, and desire arises continuously. This is called "mind," not the generation of bodhicitta. The reason for the precious bodhicitta is that when the awareness that is the basis of the dharmakaya manifests, one realizes that all of samsara and nirvana are the play of one awareness, manifests the realm of non-action and freedom from elaboration, determines that all appearances are the display of the dharmakaya, and thus expands the scope of the mind. Therefore, all of samsara and nirvana are transformed into the great play of bodhicitta, which is the fruit of all bodhicitta generation and the most supreme of all dharmas. Regarding this, first, with the wisdom of individual analysis, observe the being of all of samsara and nirvana.