Tibetan
ལྕེ་ལྕེ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན རོ་རུ་སྣང་བ་མི་མཆེད་པའི་ཐབས་མེད། རོ་རུ་སྣང་བ་མཆེད་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་ལྕེའི་གཟུང་བ་ཡུལ་ཡིན། ཡུལ་དེ་གྲུབ་ཕན་ཆད་རོ་རུ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཞིག་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད། ༄༅། །དེ་ནི་ལྕེའི་འཛིན་པ་སེམས་ཡིན། སེམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་ལུས་ཡོད་པར་བསམ་ན ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་དགོས། ལུས་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན། རེག་བྱའི་སྣང་བ་མི་མཆེད་པའི་ཐབས་མེད། རེག་བྱའི་སྣང་བ་མཆེད་ནས བཟུང་སྟེ། དེ་ལུས་ཀྱི་གཟུང་བ་ཡུལ་ཡིན། ཡུལ་དེ་གྲུབ་ཕན་ཆད་རེག་བྱ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཞིག་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད།དེ་ནི་ལུས་ཀྱི་འཛིན་པ་སེམས་ཡིན སེམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད། སངས་རྒྱས་ཞེས་གཟུང་འཛིན༴སོགས།སེམས་ཅན་ནོ། །དེའི་ན་སངས་རྒྱས་ནི་གཟུང་འཛིན་ལས་འདས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་ཞིག་དགོས་མ་གཏོགས། གཞན་སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་ཡོད་པར་སྲིད་ན་དེའི་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན་ལ་འཇུག་པ་ཡང་མི་དང་མི་ལྟ་བུའོ། །སངས་རྒྱས་དེའི་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུད་ལ་འཇུག ཚུལ་མེད། སངས་རྒྱས་དེ་གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་པོ་ཞིག་ཡིན་པས་སངས་རྒྱས་བཏགས་པ་ཡིན་བསམ་ན། སྟོན་པ་པོ་བདག་དང་སྟོན་བྱའི་ཆོས་དང་སྟོན་ཡུལ་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་སེམས་ འཛིན་པ་ཡོད་ན། དེའི་སངས་རྒྱས་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ལས་འཕགས་པའི་ཁྱད་ཆོས་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཡང་མེད་པས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཅན་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་དེ་ཡུལ་ས་བདེ་བ་གཟུགས མཛེས་པ། མཛའ་གྲོགས་ལེགས་པ ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་སྐྱིད་ཆེ་བ། ཁྲོ་བ་དང་ཆགས་པ་མེད་པ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། དེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་བསམ་ན། གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ལས་མི་འཕགས་པས།དེའི་སངས་རྒྱས་དེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལས་མ་འདས་པ་ཞིག་ཡིན ངེས་པའི་དོན་དུ་རང་གི་གཞི་ཀུན་ཏུ༴སོགས། རྟོགས་ཤིག །དེའི་ན་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་ནི རང་གི་གཞི་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་འདས་པའི་དུས་ན་འཁྲུལ་མ་མྱོང་། ད་ལྟའི་དུས་སུ་འཁྲུལ་པ་ལ་མི་གནས། མ་འོངས་པའི་དུས་ན་འཁྲུལ་དུ་མི་སྲིད་པའི་དུས་གསུམ་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པ འདི་ནི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། ཡུལ་གཞན་ཞིག་ནས་སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་འཇིག་རྟེན་ཁམས་སུ་བྱོན་མ་མྱོང་བ་དང་། དེས་ཆོས་སྟོན་མ་མྱོང་བ་རྒྱུད་ལུང་མན་ངག་མང་པོར་གསུངས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། །གང་དག་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ། །ལོག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ལགས་པས། །སྐྱེ་བོ་དེ་དག་ང་མི་མཐོང་།། ༄༅། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན གདུལ་བྱ་རང་སྣང་གི་སྟོན་པ་རང་ལ་ཤར་བ་ལས་ཡུལ་གཞན་ཞིག་ཏུ་སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་མེད་པའི་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ཤིག་རྟོགས་ཤིག་གསུངས་སོ། །དོགས་ཡུལ་འཁོར་བ་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དེ་ལ ཡང་འཁོར་བའི་གནས་རིགས༴སོགས། འཁྲུལ་པ་ཡིན། འཁོར་བ་ཞེས་པ་ནི་དཔེར་ན་བུམ་པའི་ནང་དུ་བུང་བ་བཅུག་པ བཞིན་དུ་ལན་རེ་བུམ་པའི་སྟོད་དུ་འཕུར། ལན་རེ་བུམ་པའི་སྨད་དུ་འཕུར། ལན་རེ་བུམ་པའི་སྐེད་དུ་འཕུར་བས་བུམ་པ་ལས་མ་འདས་པ་ཞིག་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཁམས་གསུམ་པོ་འདི་འཁོར་བ་ལས་མ་འདས་ཤིང་ཁམས་གསུམ་གྱི་གནས་སུ་རིགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དང་སེམས་ཅན་དུ་གྲུབ་པ་ཡོད་ཅིང་། སེམས་ཅན་མང་པོ་གནས་ཡུལ་དེ་དག་རྣམས་སུ་སོང་ཞིང་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་ཡུལ་ཁ་བརྒྱུད་ནས་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ངེས་པར་མྱོང་བར་སེམས་ན་དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་མི་རིགས་ཏེ། སྔ་མའི་ལུས་རྟེན་ཤུལ་དུ་བོར་བ་ཡིན་ན་བར་སྲིད་ཀྱི་ལུས་དེ་གང་ནས་ལོན། བར་སྲིད་ཀྱི་ལུས་འདི་ཤུལ་དུ་བོར་བ་ཡིན་ན དམྱལ་བ་ཚ་གྲང་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་ལུས་དེ་གང་ནས་ལོན། དཔེར་ན་དམྱལ་བ་ཡང་སོས་ལྟ་བུར་སྐྱེས་ཚེ། ས་གཞི་ཐམས་ཅད་ལྕགས་སྲེག་གི་ས གཞི། རི་བོ་ཐམས་ཅད་ལྕགས་སྲེག་གི་འཁོར་ཡུག །ལས་རྣམས་ཐམས་ཅད་གཤིན་རྗེའི་ཕོ་ཉ་སོད་སོད་དང་ཆོད་ཆོད་ཀྱི་སྒྲ་སྒྲོགས་པ་ཞིག་ཏུ། དམྱལ་བའི་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་པོ ཚོགས་ནས་གཅིག་གིས་གཅིག་མཐོང་བའི་ཚེ་ན་དགྲ་མི་ཤ་བོ་མཐོང་བ་ལྟར་གྲ་གཅོད་གསོད་པར་བྱས་ཚེ། ཡང་སྔར་བཞིན་ནམ་མཁའ་ནས་སོས་པར་གྱུར་ཅིག །ཅེས་པའི་སྒྲ་དེ་གྲགས་མ་ཐག་ཏུ་སོས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན དེ་དག་རྒྱུ་རྐྱེན་གང་ལས་བྱུང་སྣང་ཙམ་ལས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་མེད་དེ། རྒྱལ་སྲས་ཞི་བ་ལྷས ལྕགས་སྲེག་ས་གཞི་སུ་ཡིས་བྱས །མེ་ཚོགས་དེ་དག་ཅི་ལས་བྱུང་། །དེ་འདྲ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀུན། །སྡིག་སེམས་ཡིན་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཡིན་ནོ །ད་དུང་དམྱལ་བའི་གནས་སོགས་དང་སྡུག་བསྔལ རང་རྒྱུད་པར་འདོད་ན། དཔེར་ན་དམྱལ་བ་ཚ་གྲང་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་ལུས་གྲུབ་ནས་བཙོ་བསྲེགས་དང་གྲ་གཅོད་བྱས་པས་མི་འཆི་བ་ཆོས་ཅན། དེང་སང་གི་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་རྨ་དང་རྐང་ལག་ཚིག་པ་ཙམ་གྱི་འཆི་རྐྱེན་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་ཡོད་ན། དམྱལ་བའི་གནས་སུ་བསྐལ་པའི་བར་དུ་བཙོ་བསྲེགས་དང་གྲ་གཅོད་བྱས
Chinese
如果舌头和舌头的识一同存在，就不可能不产生味觉的显现。一旦味觉的显现产生，那就是舌头所取的对境。一旦这个对境成立，就不可能不产生微细的、趋近于味觉的心的分别念。 那是舌头的执着是心。心存在于何处，就称之为有情。如果认为这样的自性佛有身体， 那么也必须有身体的识。如果身体和身体的识一同存在，就不可能不产生触觉的显现。一旦触觉的显现产生， 那就是身体所取的对境。一旦这个对境成立，就不可能不产生微细的、趋近于触觉的心的分别念。那是身体的执着是心。心存在于何处，就称之为有情。佛陀就是能取所取等等的有情啊。因此，佛陀必须是超越能取所取的自性，否则，如果存在一个自续的佛陀，那么他的功德融入有情，也就像人和人一样。那个佛陀的功德融入有情的相续中， 是不可能的。如果认为那个佛陀是为他人说法者，所以才被称作佛陀，那么，如果说法者（我）、所说的法和所化的有情都显现为心， 并且存在执着，那么，那个佛陀就没有丝毫超越有情的特质，一切都是有情。如果认为那个佛陀是地方安乐、形 美丽、朋友善良、享受和快乐巨大、没有嗔恨和贪欲的，那就是佛陀的特质，那么，他也不超过色界的诸神。因此，那个佛陀也没有超出有情。在究竟的意义上，要证悟自己的基础普贤等等。因此，所谓的佛陀， 就是自己的基础普贤，过去没有经历过迷惑，现在不处于迷惑之中，未来不可能迷惑的三时善逝， 这就被称作佛陀。从来没有从其他地方来过一个自续的佛陀来到世间，也没有说过法，在续、经、口诀中多有宣说。
English
If the tongue and the consciousness of the tongue exist together, it is impossible not to have the appearance of taste. Once the appearance of taste arises, that is the object taken by the tongue. Once that object is established, it is impossible not to have a subtle mental discrimination that approaches taste. That is, the grasping of the tongue is mind. Wherever the mind exists, it is called a sentient being. If it is thought that such a self-characterized Buddha has a body, Then there must also be a consciousness of the body. If the body and the consciousness of the body exist together, it is impossible not to have the appearance of tactile sensation. Once the appearance of tactile sensation arises, That is the object taken by the body. Once that object is established, it is impossible not to have a subtle mental discrimination that approaches tactile sensation. That is, the grasping of the body is mind. Wherever the mind exists, it is called a sentient being. Buddha is a sentient being with grasping and being grasped, etc. Therefore, the Buddha must be a nature that transcends grasping and being grasped, otherwise, if there is a self-continuum Buddha, then his qualities entering sentient beings are also like humans and humans. The qualities of that Buddha enter the continuum of sentient beings. It is impossible. If it is thought that the Buddha is called Buddha because he is a teacher of Dharma to others, then if the teacher (self), the Dharma to be taught, and the sentient beings to be taught all appear as mind, And there is clinging, then that Buddha does not have even a sesame seed of characteristics that surpass sentient beings, so everything is sentient beings. If it is thought that the Buddha is a place of happiness, form Beautiful, good friends, great enjoyment and happiness, without anger and attachment, that is the characteristic of the Buddha, then he is no better than the gods of the form realm. Therefore, that Buddha is also not beyond sentient beings. In the ultimate sense, one must realize one's own basis, Kuntu, etc. Therefore, the so-called Buddha Is one's own basis, Kuntu Zangpo, who has never experienced delusion in the past, does not dwell in delusion in the present, and is the Sugata of the three times who cannot be deluded in the future. This is called Buddha. A self-continuum Buddha has never come to the world from another place, nor has he taught the Dharma, which is often said in tantras, sutras, and instructions.
Chinese
《金刚经》中说：凡以色见我，以音声求我，是人行邪道，不能见如来。 如是说，应观待所化众生自显的导师显现于自身，而不是在其他地方存在自性成立的佛陀。对于所怀疑的轮回进行确立，还有轮回的处所种类等等，都是错乱。所谓轮回，譬如将蜜蜂放入瓶中，有时飞到瓶的上部，有时飞到瓶的下部，有时飞到瓶的腰部，始终没有超出瓶子。同样，这三界没有超出轮回，三界的处所由六道众生的境和有情组成。如果认为众多有情前往那些处所，从一处到另一处经历各种境遇，必定感受安乐和痛苦，这是非常不合理的。如果先前的身体遗留在原地，那么中阴身的身体从何而来？ 如果中阴身的身体遗留在原地，那么感受地狱寒热之苦的身体从何而来？例如，如果生于复活地狱，所有地面都是铁烧的 地面，所有山都是铁烧的围墙，所有事情都是阎罗卒发出“索索”和“切切”的声音。众多地狱众生 聚集在一起，当一个看到另一个时，像看到仇人一样互相砍杀。然后，像以前一样，从空中发出“复活吧！”的声音，立即复活。那么，这些是从什么因缘产生的呢？仅仅是显现，而不是真实成立的。正如嘉瓦喜瓦拉（寂天菩萨）所说：谁造铁燃地？何来诸火团？此等皆是罪，能仁如是说。如是说。如果还认为地狱等处所和痛苦是 自性成立的，例如，地狱众生感受寒热之苦的身体形成后，被烹煮和砍杀却不会死亡，这是不合理的。如果现在的有情仅仅因为受伤或手脚烧伤就会死亡，那么在地狱中被烹煮和砍杀无数劫
English
From the Vajra Cutter Sutra: "Those who see me by form, those who seek me by sound, they have entered a false path and cannot see the Tathagata." As it is said, one should look and realize that the teacher who appears to sentient beings is manifested within themselves, and there is no self-established Buddha existing in another place. Establishing the doubted samsara, and the places and types of samsara, etc., are all delusions. Samsara is like putting a bee in a bottle, sometimes it flies to the top of the bottle, sometimes it flies to the bottom of the bottle, sometimes it flies to the middle of the bottle, but it never goes beyond the bottle. Similarly, these three realms do not go beyond samsara, and the places of the three realms are composed of the realms of the six types of beings and sentient beings. If one thinks that many sentient beings go to those places, experiencing various situations from one place to another, and inevitably experiencing happiness and suffering, it is very unreasonable. If the previous body is left behind, then where does the body of the intermediate state come from? If the body of the intermediate state is left behind, then where does the body that experiences the heat and cold of hell come from? For example, if one is born in the Reviving Hell, all the ground is made of burning iron, the ground, all the mountains are walls of burning iron. All actions are the messengers of Yama making "so so" and "che che" sounds. Many hell beings gather together, and when one sees another, they kill each other as if seeing an enemy. Then, as before, the sound "Revive!" comes from the sky, and they revive immediately. From what causes and conditions do these arise? They are merely appearances, not truly established. As Gyalse Zhiwa Lha (Shantideva) said: Who made the iron burning ground? From where did these fire masses come? All these are sins, as the Muni said. As it is said. If one still thinks that hell and other places and suffering are self-established, for example, if the body of a hell being that experiences heat and cold is formed, and is cooked and cut but does not die, it is unreasonable. If present sentient beings die from just being injured or having their hands and feet burned, then in hell they are cooked and cut for countless eons.