Tibetan
་མ་སུ་ཡིན། ཕ་མ་ལས་སྐྱེས་པ་ཞིག་ཡིན་ན་སྐྱེ་བའི་མཐའ་ཅན་ཡིན། འདི་ན་གནས་ནས་བཞུགས་ཡོད་བསམ་ན་རྟག་པའི་མཐའ་ཅན་ཡིན། རྟག་པའི་ཐ་མ་ཡང་དགག་པ་དང་བཅས་པ་ཞིག་ཡིན དེ་ལྟར་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བཅས་པའི་སྐྱོན་དེ་གསུམ་གྱིས་བཅིང་ནས་བཟུང་སྟེ་སེམས་ཅན་དུ་ངེས་པར་གདོན་མི་ཟ་བ་ཡིན། དེ་བཞིན་དུ་ཞིང་ཁམས་ཞེས་ཡུལ་ཡངས་པ་ཆེན་པོ ༄༅། །སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་རྒྱ་ཆེ་བ། བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་གྲངས་མང་བ་ལ་མཚན་གཞི་བྱས་ན དེའི་ཡུལ་ཆོས་ཀྱི་བདག་འཛིན་ཞེས་བརྗོད། ལུས་ཅན་གྱི་སངས རྒྱས་ཀྱི་ལུས་དེ་གང་ཟག་གི་བདག་ཡིན་ཏེ།བདག་འཛིན་གཉིས་ཀ་ལས་མ་འདས་ན་སེམས་ཅན་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། སངས་རྒྱས་ལ་མིག་ཡོད་པར༴སོགས ཞེས་བྱའོ།། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་མིག་ཡོད་པར་བསམ་ན། མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་དགོས།མིག་མིག མིག་གི་དབང་པོ་མཆན། རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་གྲུབ པ་ཞིག་ཡོད་ན། དེའི་གཟུགས་སུ་སྣང་བ་མི་མཆེད་པའི་ཐབས་ཡོད་པ་མ་ཡིན། གཟུགས་སུ་སྣང་བ་མཆེད་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་མིག་གི་གཟུང་བ་ཡུལ་ཡིན། ཡུལ་དེ་གྲུབ་ཕན་ཆད གཟུགས་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཞིག་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད དེ་ནི་མིག་གི་འཛིན་པ་སེམས་ཡིན། སེམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་རྣ་བ་ཡོད་པར་བསམ་ན། རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་དགོས། རྣ་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན། སྒྲ་རུ་སྣང་བ་མི་མཆེད་པའི་ ཐབས་མེད། སྒྲ་རུ་སྣང་བ་མཆེད་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་རྣ་བའི་གཟུང་བ་ཡུལ་ཡིན ཡུལ་དེ་གྲུབ་ཕན་ཆད་སྒྲ་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཞིག་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད། དེ་ནི་རྣ བའི་འཛིན་པ་སེམས་ཡིན། སེམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་སྣ་ཡོད་པར་བསམ་ན། སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་དགོས། སྣ་སྣ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་བཅས་པ་གྲུབ་པ་ཞིག་ཡོད་ན། དྲི་རུ་སྣང་བ་མི་མཆེད་པའི་ཐབས་མེད དྲི་རུ་སྣང་བ་མཆེད་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་སྣའི་གཟུང་བ་ཡུལ་ཡིན། ཡུལ་དེ་གྲུབ་ཕན་ཆད་དྲི་དེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཞིག་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད། དེ་ནི་སྣའི་འཛིན་པ་སེམས་ཡིན། སེམས་གང་ལ་ཡོད་པ་དེ་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བརྗོད། དེ་ལྟ་བུའི་སངས་རྒྱས་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་ལྕེ་ཡོད་པར་བསམ་ན། ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་ཡོད་དགོས
Chinese
谁是父母？ 如果是从父母所生，那就是有生之尽头。如果认为住在这里，那就是有常之尽头。常的尽头也是带有驳斥的。 这样，被生、灭、住三种过失束缚，就必定无疑是众生。同样，所谓“净土”，是指广阔的处所。 ༄༅། །如果以广大器世界和众多有情众生为基础，那就叫做对境法的我执。有情众生的佛身是人我，如果不能超越两种我执，就必定会成为众生。所谓“佛有眼”等等。 如果认为这样的自性佛有眼睛，那就必须有眼识。眼，眼，眼的根。如果具足眼识， 就不可能不显现为色。一旦显现为色，那就是眼睛所取的境。在境成立之前，不可能不生起取色的微细心念。那就是眼睛的执取，即心。凡是有心的地方，就叫做众生。如果认为这样的自性佛有耳朵，那就必须有耳识。耳，耳朵的识。如果具足耳识，就不可能不显现为声音。 一旦显现为声音，那就是耳朵所取的境。在境成立之前，不可能不生起取声音的微细心念。那就是耳的执取，即心。凡是有心的地方，就叫做众生。如果认为这样的自性佛有鼻子，那就必须有鼻识。鼻，鼻子的识。如果具足鼻识，就不可能不显现为气味。一旦显现为气味，那就是鼻子所取的境。 在境成立之前，不可能不生起取气味的微细心念。那就是鼻子的执取，即心。凡是有心的地方，就叫做众生。 如果认为这样的自性佛有舌头，那就必须有舌识。
English
Who are the parents? If born from parents, then it has the end of birth. If one thinks it resides here, then it has the end of permanence. The end of permanence is also something with refutation. Thus, being bound by the three faults of arising, ceasing, and abiding, one is undoubtedly a sentient being. Similarly, the so-called "pure land" refers to a vast place. ༄༅། །If based on the vast container-world and the numerous sentient beings, then it is called the self-grasping of the object-dharma. The Buddha's body of sentient beings is the self of a person, and if one cannot transcend both self-graspings, one will undoubtedly become a sentient being. The so-called "Buddha has eyes," etc. If one thinks that such a self-nature Buddha has eyes, then there must also be eye-consciousness. Eye, eye, the root of the eye. If one possesses eye-consciousness, there is no way that it will not appear as form. Once it appears as form, then that is the object taken by the eye. Until the object is established, there is no way that a subtle thought of taking the form will not arise. That is the grasping of the eye, which is mind. Wherever there is mind, it is called a sentient being. If one thinks that such a self-nature Buddha has ears, then there must also be ear-consciousness. Ear, the consciousness of the ear. If one possesses ear-consciousness, there is no way that it will not appear as sound. Once it appears as sound, then that is the object taken by the ear. Until the object is established, there is no way that a subtle thought of taking the sound will not arise. That is the grasping of the ear, which is mind. Wherever there is mind, it is called a sentient being. If one thinks that such a self-nature Buddha has a nose, then there must also be nose-consciousness. Nose, the consciousness of the nose. If one possesses nose-consciousness, there is no way that it will not appear as smell. Once it appears as smell, then that is the object taken by the nose. Until the object is established, there is no way that a subtle thought of taking the smell will not arise. That is the grasping of the nose, which is mind. Wherever there is mind, it is called a sentient being. If one thinks that such a self-nature Buddha has a tongue, then there must also be tongue-consciousness.