Tibetan
ཐར་ཐུག་རླུང་སེམས་གཉིས་ལ་རང་དབང་འབྱོར་ནས་ཟད་པར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ ༄༅། །འགྲུབ་པའི་དོན་བྱེད་དོ། །ལམ་དུ་ཞུགས་པས་གནས་སྐབས་སུ་འགྲོ་བའི་དོན་འགྲུབ་པ་དང་། ཞིང་ཁམས་འབྱོངས་པའི་བག་ཆགས་རྒྱུད་ལ་བཞག་ཅིང་མཐར་ཐུག་འཁོར་འདས་རང་སྣང་དུ་རྫོགས་པའི་དོན་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་ནས་དོན་གཉིས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་མཛད་པ་ལྷུར་ལེན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །མདོར་ན་དེ་དག་གིས་ཐུན་མོང་དུ་ངག་གི་སྡིག་སྒྲིབ་དག་པ་དང་། ཕྱི་ནང་གི་བར་ཆད་ཞི། ཁྱད་པར་དུ་ངག་ལོངས་སྐུར་འབྱོངས་ཏེ་གསུང་རྡོ་རྗེ་རུ་སྨིན་ཅིང་གྲོལ་བའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ། །དེ་དག་ནི་ངག་སྦྱང་གི་རིམ་པའི་རུ་ཤན་དབྱེ་བར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ། །ས་མ་ཡ༔ གུཧྱ༔ ཞེས་པས་བཀའ་རྩིས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱས་བཏབ་པའི་དོན་ནོ། །།གསུམ་པ་ཡིད་ཀྱི་རུ་ཤན་འབྱེད་པའི་རིམ་པ་ལའང་སེམས་ཀྱི་རྩད་བཅད་ནས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་གཏན་ལ་དབབ་པ། སེམས་གསལ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་ཐག་ཆོད་པར་ངོ་སྤྲོད་པ་དང་། རྣལ་དབབ་དངོས་དང་། སོར་དུ་གཞུག་པ་སྟེ་བཞི་ལས། དང་པོ་སེམས་སྦྱོང་བསྟན་པ་ལ། ཐལ་འགྱུར་ལས། སེམས་ནི་ཐོག་མར་བྱུང་ས་དང་།བར་དུ་གནས་ས་ཐ་མ་འགྲོ། །དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟག་དཔྱད་ན། །སེམས་སྦྱོང་སེམས་ཀྱི་ གནས་ལུགས་ཤེས། །ཞེས་པས། ཐོག་མར་རང་གི་སེམས་འདི་གང་ནས་བྱུང་བརྟག་པ་ནི ཕྱི་འབྱུང་བཞི་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་ཁམས་དང་། ནང་བདག་ལུས་ཕུང་པོའི་མགོ་མཇུག་བར་གསུམ བར་འདོད་ཡོན་ཡུལ་སྣང་གི་བཀོད་པ་ལ་སོགས་པ་གང་གི་ཁོང་ནས་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་སེམས་འདི་བྱུང་ས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་དང་། ཡང་ན་སེམས་འདི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་ལས་བྱུང་ངམ དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ནམ་བརྟག་དཔྱད་ཞིབ་པར་བྱས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པར་བྱེད་དོ། །སེམས་དངོས་ཅན་དུ་འདོད་ན་དེའི་གཟུགས་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་དགོས་པ་དང་། དངོས་མེད་སྟོང་རྐྱང་དུ་འདོད་ན་སྟོང་པ་དངོས་མེད་ཞིག་མེད་པའི་ཁམས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཞེས་ཡེ་ནས་གཞི་རྩ་དང་བྲལ་ཞིང་བྱུང་ས་དང་བྱུང་མཁན་ཞེས་དངོས་ཅན་བདེན་གྲུབ་ཅན་དུ་སྤུ་རྩེ་ཙམ་ཡང་མེད་ཅིང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བ་ཞིག་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ལྟར་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཀུན་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡུལ་མེད་དུ་སངས་ཏེ། སེམས་ཉིད་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་ལས་འདས་པ་ཡོད་མེད་ཀྱི་ཁས་ལེན་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་། ༄༅།
Chinese
最终获得风和心两种自在，成就穷尽的等持。 因此，能够成办利益。入道后，暂时成办行走的利益，在相续中留下成就净土的习气，最终，轮涅圆满于自显现的意义，到达本性之地，从而努力成办二利任运成就的事业。总之，这些共同清净语的罪障，平息内外障碍，特别是语成就报身，成熟解脱为语金刚的必要。这些是口语修习次第中，区分支分的第五品。萨玛雅（藏文：ས་མ་ཡ，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，汉语字面意思：誓言），古赫雅（藏文：གུཧྱ，梵文天城体：गुह्य，梵文罗马拟音：guhya，汉语字面意思：秘密）！以此以教敕的印记盖印之义。第三，意之支分区分的次第中，也有从心的根源上切断，确定生处、住处、去处三者，心决定于明空双运而得到认识，以及真实安住和返回，共四者。 第一，关于心的修习的教导。经论中说：心最初从何处生，中间住于何处，最终去向何处。如是观察三者，修心则知心的 实相。因此，首先观察自己的心从何处产生，即从外在四大种器情世间的界限，以及内在的我，身体的头、中、尾三者，中间的欲妙境相的陈设等之中，从何处生起我执之心，确定其生处。或者，此心是从有实物中产生的，还是从无实物中产生的，进行详细的观察和确定。如果认为心是实有的，那么它的形状、颜色等也必须是真实存在的。如果认为是无实的空性，那么空性无实之物就没有进入无有之境的道理。因此，所谓的心，本来就远离基础，没有所谓生处和生者，丝毫也不存在实有和真实存在。心的自性本来就远离生、住、灭三者。因此，显现为心和心所的能取所取的分别念，全部都消融于无境之中。心性超越言思，远离一切有无的执着。 ༄༅།
English
Ultimately, one attains freedom over both wind and mind, achieving the Samadhi of Exhaustion. Therefore, it accomplishes the purpose of benefit. By entering the path, it temporarily accomplishes the benefit of going, and leaves imprints of achieving pure lands in the continuum. Ultimately, the meaning of the perfection of Samsara and Nirvana in self-appearance arrives at the ground of reality, and thus diligently undertakes the activity of spontaneously accomplishing the two benefits. In short, these commonly purify the obscurations of speech, pacify outer and inner obstacles, and especially, speech ripens into the Sambhogakaya, maturing and liberating into Speech Vajra. These are the necessities. These are the fifth chapter, which explains the division of the branches in the stages of speech training. Samaya (藏文：ས་མ་ཡ，梵文天城体：समय，梵文罗马拟音：samaya，汉语字面意思：Vow), Guhya (藏文：གུཧྱ，梵文天城体：गुह्य，梵文罗马拟音：guhya，汉语字面意思：Secret)! This is the meaning of sealing with the seal of command. Third, in the stages of distinguishing the branches of mind, there are also four aspects: cutting off the root of the mind and determining the three places of origin, dwelling, and going; introducing the mind as decisively clear and empty union; and the actual settling and returning. First, regarding the teaching of mind training. It is said in the Prasangika: The mind initially arises from where, dwells in the middle, and ultimately goes. Thus, if one examines these three, mind training knows the nature of the mind. Therefore, first examine where your own mind arises from, that is, from the outer four elements, the container and its contents, and the inner self, the beginning, middle, and end of the body, and the arrangements of desirable objects and appearances in between. From where does this mind, which grasps at "I," arise? Determine its place of origin. Or, does this mind arise from something that exists, or from something that does not exist? Examine and determine this in detail. If you believe that the mind is substantial, then its shape, color, etc., must also be truly established. If you believe that it is merely empty and non-existent, then there is no way for an empty, non-existent thing to go into the realm of non-existence. Therefore, the so-called mind is inherently devoid of foundation, and there is no such thing as a place of origin or a creator, not even a hair's breadth of substantiality or true existence. The nature of the mind is inherently free from the three aspects of arising, dwelling, and ceasing. Therefore, all the dualistic thoughts of grasper and grasped, which appear as mind and mental events, are dissolved into objectlessness. The nature of mind transcends speech, thought, and expression, and is free from all affirmations of existence and non-existence. ༄༅།
Tibetan
།གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་འཁོར་འདས་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཆོས་སྐུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་དོན་གཤིས་ཐོག་ལ་ཕེབས་པ་ནི་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་དོན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་སེམས་གང་དུ་གནས་བརྟག་པ་ནི། ད་ལྟའི་སེམས་འདི་ཕྱི་རུ་ཤར་ནས་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་ཡུལ་སྣང་ཐམས་ཅད་དང་། ནང་དུ་རང་གི་ལུས་ཀྱི་མགོ་མཇུག་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་པའི་ཚེ་ན། སེམས་གནས་པའི་ཡུལ་མི་མཐོང་། གལ་ཏེ་གནས་ས་ཡོད་སྙམ་ན་སེམས་དེའི་གཟུགས་དབྱིབས་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པ་དངོས་ཅན་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་དགོས་ཀྱང་དེ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན། དེའི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡེ་ནས་བདེན་གྲུབ་ཅན་དུ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཀྱི་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་ཅིང་། སྣང་བ་སྣང་དུས་ཉིད་ནས དཔེར་ན་རྡོ་ཚན་གྱི་སྟེང་དུ་ཁ་བ་བབས་པ་ལྟར ཤར་བ་རང་ས་ཉིད་ནས་རྗེས་མེད་དུ་འགྲོ་བས་ན། གནས་ས་དང་གནས་མཁན་ཞེས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་ནི། གསལ་སྟོང་འགགས་པ་མེད་པའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པའོ། །གསུམ་པ་སེམས་གང་དུ་འགྲོ་བརྟག་པ་ནི ད་ལྟར་གྱི་སེམས་བྱུང་གནས་དང་བྲལ་ཚེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ ཅན་ཐ་དད་དུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་ཀྱང་། ད་དུང་དེ་ཙམ་གྱི་བློ་ཡིད་མི་ཚིམ་པར་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ཞིག་ཡོད་སྙམ་ན། ཕྱི་སྣང་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ས་རྡོ་རི་བྲག་ལ་སོགས་པ་དང་། ནང་རང་ལུས་མགོ་སྐྲ་རྩེ་མན་ཆད་ནས་རྐང་གི་སེན་རྩེ་ཡན་ཆད་དང་།བར་གྱི་ཕྱོགས་བཞི་མཚམས་བཞི་སྟེང་འོག་སོགས་གང་གི་ཕྱོགས་སུ་འགྲོ་བརྟག་ཅིང་དཔྱད་ནས། ཡུལ་དང་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བའི་སེམས་དེའི་གཟུགས་དབྱིབས་སོགས་ངོས་བཟུང་ནས་དེའི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ཚེ་ན། སེམས་ཞེས་འགྲོ་མཁན་དངོས་ཅན་དང་། འགྲོ་བའི་ཡུལ་ཞེས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པའི་དོན་མཐོང་ཞིང་། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་དུ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱིས་བཟོས་པར་ཐག་ཆོད་དེ་གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་བདག་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕེབས། འགྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་མེད་པས་ཡུལ་ཅན་རང་བཞིན་མེད་པའི་གདིང་རྙེད་ནས་ང་ཡིར་གྱི་ཤེས་པའི་རྫུན་ཕུག་སྟོང་སྟེ། སེམས་ཉིད་རིག་སྟོང་འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་བ་ཀུན་ཁྱབ་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོར་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་རིག་པ་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ཁོང་དུ་ཆུད་པས་ན། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞི་གང་ནས་ཀྱང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྙེད་མི་ ༄༅། །འགྱུར། །སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ
Chinese
沒有基礎、沒有根源，是遍及輪涅一切的自性，法身無生的意義顯現，這是心的體性本來不成立的意義得以彰顯。第二，審視心安住何處：現在這個心向外顯現，審視、觀察一切器情世界的境象，向內審視自身從頭到腳、內外中間的一切。當審視時，無法看到心安住的地方。如果認為有安住之處，那麼這個心必須具有形狀、顏色等實質性的真實存在，但這並不存在。因此，心的體性本來就沒有真實存在的微塵，顯現時，就像雪落在石頭上，顯現之時就自然消失得無影無蹤。因此，安住之處和安住者二者不成立，確定其本質是不可辨識的，這就是領悟了明空無礙的意義。第三，審視心往何處去：現在的心生起時，與安住之處分離，境和有境即使沒有微塵般的差別成立，但仍然不滿足於此，認為有一個去的地方。向外觀察，器世界的境，如土地、石頭、山脈等；向內觀察，自身從頭頂的頭髮到腳趾甲；向中間觀察，四面八方、上下等，審視、觀察它往哪個方向去。當確定境和往境而去的心的形狀等，並確定其起始、中間和終結時，就會看到心這個去者並非實質性的，而所去的境並非真實成立。確信外內器情所顯現的一切境都是心所造，所取是法的無我。由於沒有去的心，因此獲得有境自性不成立的定解，我執的知識的虛假洞穴被掏空，心性顯現為離去來、遍及一切的廣大智慧，領悟了覺性遠離生、住、滅三者的意義。如是說：十方四時何處尋，圓滿佛陀不可得，心性即是圓滿佛。
English
Without basis, without root, it is the nature that pervades all of samsara and nirvana. The meaning of the unborn Dharmakaya manifests, which is the realization that the nature of mind is originally unestablished. Second, examine where the mind abides: This present mind arises outwardly, examining and scrutinizing all the appearances of the container and its contents, and inwardly examining all of one's own body from head to toe, inside, outside, and in between. When examining, the place where the mind abides cannot be seen. If it is thought that there is a place of abiding, then that mind must have a shape, color, and so on, and be a substantial, truly existent thing, but that is not the case. Therefore, the nature of mind has never had even a particle of true existence. From the very moment of appearance, just as snow falls on a rock, it arises and disappears without a trace from its own ground. Therefore, the place of abiding and the abider are not two, and it is determined that its essence is free from identification. This is the understanding of the meaning of unobstructed clarity and emptiness. Third, examine where the mind goes: When the present mind arises and is separated from its place of abiding, even if there is not a particle of difference established between the object and the subject, still, one is not satisfied with just that, and thinks that there is a place to go. Looking outwardly, the objects of the container world, such as earth, stones, mountains, and rocks; looking inwardly, one's own body from the top of the head to the tips of the toes; and looking in between, the four directions, four intermediate directions, above, below, and so on, examining and scrutinizing which direction it goes. When the shape and so on of the mind that goes to the object and the object are determined, and its beginning, middle, and end are determined, it is seen that the mind that goes is not substantial, and that the object that is gone to is not truly established. It is decided that all the objects that appear as outer and inner containers and contents are made by the mind, and the apprehended is determined to be the selflessness of phenomena. Since there is no mind that goes, the conviction that the subject's own nature is unestablished is obtained, and the false cave of the knowledge of ego-grasping is emptied. The nature of mind manifests as vast wisdom that is clear and empty, free from going and coming, and pervades all, and the meaning of awareness being free from the three—arising, abiding, and ceasing—is understood. As it is said: From whatever direction, at any time, the perfect Buddha cannot be found. The nature of mind is the perfect Buddha.