Tibetan
ཀུན་ཏུ་རིག་པའི་འོད་གསལ་ཆེན་པོ་ལས་དུས་དང་སྐབས་མི་འབྱེད་པར་དཔེར་ན་ནམ་ལངས་ཚེ་ཉིན་མོ་ལས་མུན་པ་མེད་པ་ལྟར་རིག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་ལྟ་སྒོམ་ཕྲ་རགས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ཐམས་ཅད་རང་སར་ཞིག་ནས་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་མི་འབྱུང་བ་ནི་གདིང་ཐོབ་ཀྱི་རིག་པའོ། །ད་དུང་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའི་ཁམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་མ་གྱུར་པ་དེ་ནི། ཀུན་གཞིའི་སྒྲིབ་པ་ལས་མ་འདས་པའི་བརྡ་རུ་མཆིས་པས་རྒྱུ་ཡི་རིག་པ་ཡིན། དེའི་མཚོན་དཔེ་ནམ་ལངས་ཏེ་ཉི་མ་མ་ཤར་བ་ལྟ་བུའོ། །ཐང་ལྷོད་མེད་པའི་བརྩོན་འགྲུས་དྲག་པོས་ ཉམས་སུ་བླངས་པས་རྒྱུའི་རིག་པ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོའི་དབྱིངས་སུ་སད་དེ་ཆོས་སྐུ་མཚན་མ་དང་བྲལ་བའི་ལྷུམས་སུ་ཞུགས་ནས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་འབྱམས་ཀླས་པ་ནི་འབྲས་བུའི་རིག་པའོ། །དཔེར་ན་ཉི་མ་ཤར་ཚེ་ནམ་ལངས་པའི་འོད་དེ་ཡང་ཉི་འོད་དུ་ཡལ་བ་ལྟར་འབྲས་བུའི་རིག་པ་ཆོད་ཆེ་བའོ། །དང་པོའི་གནས་སྐབས་ན་རིག་པ་ངོ་འཕྲོད་ཀྱང་འཁོར་བ་ལས་སྤུ་རྩེ ཙམ་ཡང་མ་འཕགས་པས་རྒྱུ་རུ་བཞག་པ་དང་སྤྱིར་འབྲས་བུའི་ཐེག་པར་སྨྲ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི མ་འོངས་པ་ན་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་རློམས་ནས།ད་ལྟ་ལུས་ངག་བློ་ཡིད་ཀྱིས་དགེ བ་རྒྱུ་རུ་བསྒྲུབས་པ་ལྟར་མ་ཡིན་པར། ཆོས་ཉིད་རང་ལ་ལམ་བྱས་ནས་བསྒོམས་པས་རང་སར་གྲོལ་བ་ལས། འབྲས་བུ་ལེན་ཐོབ་མེད་པས་ན་འབྲས་བུའི་ཐེག་པར་བརྗོད་པའོ །བཞི་པ་ལ་ཡང་རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་བསྒྲིབས་ནས་ཀུན་གཞི་ལས་ཚོགས་པ་མཆེད་པ། དུམ་བུར་འཕྲོ་བ། སྐྱེ་ཞིང་འགགས་པ་ཅན་འཁོར་བར་འདུ་བྱེད་པ་རྟོགས་ཤིང་དཔྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ནོ །གཉིས་པ་ནི རྣམ༷་ཤེས༷་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར༷་པའི་ཚེ་སྔར་མེད་པའི་ཡེ༵་ཤེ༷ས་རྩལ༷་དུ་འབ༷ར་བ་ལྟར་སྣང་ཡང་དོན་དུ་ཡེ་གདོད་མ་ནས་ ༄༅། །རང་ཤར་བ་ཉིད་རྟོགས་གོམས་ཀྱིས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཙམ་མོ། །མཐར་ཐུག་མ་རིག་པའི་དྲི་མ་དབྱིངས་སུ་སངས་ཏེ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཞི་ལ་དེངས་པའི་ཚེ སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་ནས་ས་ལམ་གྱི་བྱེ་བྲག་ཡན་ཆད་སྔ་ཕྱི་སྐྱེ་འགགས་འཕོ་འགྱུར་ཅན་གྱི་བློ་ཡིད་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་རང་བྱུང་རང་ཤར་ཆེན་པོར་ཡོད་པ་ནི་ཇི་སྙེད་པ་གཟིགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ལམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་ཀུན་གཞིའི་སྒྲིབ་གཡོགས་དང་བྲལ་ཚེ་སྣ་ཚོགས་ཤར་བའི་སྒོ་མ་འགགས་པ་དེ་ཀའོ། །མདོར་ན་ཡེ་ཤེས་ནང་མདངས་སུ་ནུབ་པའི གདངས་སྣང་བ་དང་རྩལ་རྣམ་པ
Chinese
从周遍智慧的大光明中，不分时间和场合，譬如天亮时白天没有黑暗一样，智慧显现，粗细的见修行持全部自然消融，心的垢染不生起，这是获得把握的智慧。还有，如来藏的功德没有显现，那是没有脱离阿赖耶识的遮蔽的征兆，是因的智慧。它的例子就像天亮了但太阳没有升起一样。以毫不松懈的猛烈精进， 修持，使因的智慧觉醒于广大的果的法界中，进入法身无相的胎藏，广大无边地游舞于身和智慧中，这是果的智慧。譬如太阳升起时，天亮的光芒也消融于阳光中一样，果的智慧非常广大。最初的阶段，即使认识了智慧，也没有从轮回中超脱哪怕一丝一毫，所以安立为因，总的来说，宣说果乘的原因是，不是认为未来获得果位佛陀，现在就以身语意行善作为因来修持，而是将法性本身作为道路来修持，从自性中解脱，没有获得果位的机会，所以称为果乘。第四个方面，也有两种，即名识和智慧。第一种是，智慧之眼被遮蔽，从阿赖耶识中产生蕴，分散，生灭，在轮回中造作，是能了知和辨别的自性。第二种是，当名识的体性显现时，虽然看似生起前所未有的智慧光芒，但实际上是从原始以来就 自然显现，只是通过认识和串习而显现而已。最终，当无明的垢染在法界中清净，名识在基上清净时，从佛陀的智慧功德，乃至地道的差别，都不是像前后生灭、迁变的有漏意识分别念一样，而是以自生自显的方式存在，这就是如所有性智。道的智慧是，当阿赖耶识的遮蔽消失时，各种显现之门不会关闭，这就是它。总之，智慧融入内在光芒的 声光和游舞
English
From the great luminosity of all-pervading wisdom, without distinguishing time and occasion, just as when dawn breaks, there is no darkness in the day, wisdom manifests, and all coarse and subtle views and practices dissolve on their own, and the defilement of mind does not arise, this is the wisdom of gaining certainty. Furthermore, the qualities of the Sugata-garbha have not yet manifested, which is a sign that one has not transcended the obscuration of the alaya, and is the wisdom of the cause. Its example is like dawn breaking but the sun not yet rising. With intense diligence without relaxation, practicing, the wisdom of the cause awakens into the vast realm of the great fruit, entering the womb of the formless Dharmakaya, and extensively playing in the body and wisdom, this is the wisdom of the fruit. For example, when the sun rises, the light of dawn also dissolves into the sunlight, the wisdom of the fruit is very vast. In the initial stage, even if wisdom is recognized, one has not transcended even a hair's breadth from samsara, so it is established as the cause, and in general, the reason for speaking of the Fruition Vehicle is not that one assumes that one will attain the fruit of Buddhahood in the future, and now cultivates virtue with body, speech, and mind as the cause, but rather that one cultivates the nature of reality itself as the path, and liberation arises from within oneself, without the opportunity to obtain the fruit, so it is called the Fruition Vehicle. The fourth aspect also has two aspects, namely, consciousness and wisdom. The first is that the eye of wisdom is obscured, and aggregates arise from the alaya, scattering, arising and ceasing, creating in samsara, and is the nature of knowing and discerning. The second is that when the essence of consciousness manifests, although it seems as if an unprecedented radiance of wisdom blazes forth, in reality it is from the very beginning naturally arisen, merely manifested through recognition and familiarity. Ultimately, when the defilement of ignorance is purified in the Dharmadhatu, and consciousness is purified on the ground, from the wisdom qualities of the Buddha, even to the distinctions of the grounds and paths, it is not like the conceptual thoughts of the past and future, arising and ceasing, changing and transforming, but exists as a great self-arisen and self-manifesting, which is the wisdom of seeing as it is. The wisdom of the path is that when the obscurations of the alaya are removed, the gates of various appearances do not close, that is it. In short, wisdom dissolves into the inner radiance, sound, light, and play.
Tibetan
ར་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ །ལྔ་པ་ལའང་འཁྲུལ་པ་སེམས་ཅན་དང་། གྲོལ་བ་སངས་རྒྱས་གཉིས་ལས། དང་པོ་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཅན་ནི་སྣོད་བཅུད་དང་བདག་དང་གཞན་དུ་སྣང་ཞིང་ཞེན་པས་རིགས་དྲུག་ཏུ་འཁྱམས་ཤིང་འཁོར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི་སེམ༷ས་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་རང་ཞལ་མངོན་དུ་གྱུར༷་པའི་སང༷ས་རྒྱས༷་ཉིད༷། མ༷་དག༷་སྣང༷་སེམ༷ས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་ཟད༷་པས་གྲོལ༷་བ༷་དདོ༷ས་ཡིན་ཏེ། དེའི་རང་བཞིན་ནི། བརྡལ་ཁྱབ་འཕོ་འགྱུར་དང་བྲལ་བ། ཕྱོགས་གང་དུའང་མ་ལྷུང་བ མཐའ་ཀུན་ལས་ འདས་པ། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པར་འབྱམས་ཀླས་པ། ཡུལ་ལས་འདས་པ། སྟོན་འཁོར་དུ་མ་གྲུབ་པ། ལུས་ལས་འདས་པ། བདག་གཞན་གྱི་མཐའ་རུ་མ་ལྷུང་བ། ཆོས་དབྱིངས་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་མཉམ་བརྡལ་ཤེས་རབ་ཀྱི་མདངས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་མཚན་མ་རིས་ཆད་ཅན་དུ་མ་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་དགོས་ཏེ། རྡོ་རྗེ་གཅོད་པ་ལས། གང་དག་ང་ལ་གཟུགས་སུ་མཐོང་། །གང་དག་ང་ལ་སྒྲར་ཤེས་པ །ལོག་པའི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་སྟེ །སྐྱེ་བོ་དེ་དག་ང་མི་མཐོང་།སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་ལྟ །འདྲེན་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཆོས་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་མིན་པས། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་མི་ནུས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ལ་ཡང་གོ་བ་དང་རྟོགས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡིད་དཔྱོད་ཙམ་དུ གོ་བ། སྟོང་འཛིན་སྟོང་ཉིད་དུ་གོ་བ ལས་འབྲས་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མེད་པར་ལྟ་བ་རྣམས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གམ་ནོར་བའི་གོ་བའོ། །ཡང་དག་པའི་གོ་བ་ནི། སྣང་བ་ཐམས་ཅད་བདེན་མེད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་བདག་མེད་མིག་ཡོར་ལྟ་བུ བདེན་མེད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ ཡུལ་མེད་ནམ་མཁའི་ཁོར་ཡུག་ཏུ་ཐག་གཏིང་ནས་ཆོད་པའི་མཐར། དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ ༄༅། །བདེན་འཛིན་མེད་པའི་ངང་དུ་མ་བཅོས་རང་བབས་སུ་གནས་པ་ནི དང་པོའི་གནས་སྐབས་སུ་གོ་བ་རྒྱུད་ལ་ཆགས་པ་ཙམ་གྱི་སྐབས་དང་། གཉིས་པ་གོ༷་བ༷་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པ༷་རྟོག༷ས་པར་ངེས་པ་དངོས་ནི། གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྨིག་རྒྱུ་ལྟར་བན་བུན་དུ་ཤར་ཏེ་དེར་འཛིན་མེད་པ་རབ་རིབ་ལྟ་བུར་གྱུར་པའི་ཚེ་སྣང་བ་སྒྱུ་མར་ཤར་བའི་གནས་སྐབས་སོ། །དུས་དང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རིག་པ་རང་གི་ཁོར་ཡུག་ལས་སེམས་སུ་མི་འཁྲུལ་པ་དང་བློ་ཡིད་རྟོག་པས་བཟོ་མི་འཆོས་པར་རྨི་ལམ་ངོས་ཟིན་པས་བདེན་འཛིན་མེད་པ་ལྟར་དེར་འཛིན་རང་སར་ཞིག་ནས་ཆོས་དབྱིངས་ཀུན་ནས་བཟླུམས་པའི་ཀློང་དུ་འུབ་ཆུབ་ཀྱི་རོལ་པར་འབྱ
Chinese
要知道这一点。第五个方面，也有迷惑的众生和解脱的佛陀两种。第一种，迷惑的众生，由于执着显现为器情、我和他，所以在六道中流转轮回。第二种，是众生的自性，显现为安乐逝者的心髓自性的佛陀本身。 无（藏文：མ༷，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：无）、垢（藏文：དག༷，梵文天城体：मल，梵文罗马拟音：mala，汉语字面意思：垢）、显（藏文：སྣང༷，梵文天城体：आभास，梵文罗马拟音：ābhāsa，汉语字面意思：显）、心（藏文：སེམ༷，梵文天城体：चित्त，梵文罗马拟音：citta，汉语字面意思：心）连同习气一起灭尽，就是解脱的意义。它的自性是：广大遍布，没有迁变，不落于任何一方，超越一切边际，是身和智慧的游舞，无边无际，超越对境，不成立能立和所立，超越身体，不落于自他的边际。在法界大乐的境界中，平等遍布的智慧光芒显现，要知道这就是没有成为具有相状和界限的。 《金刚经》中说：凡所有相皆是虚妄。若见诸相非相，则见如来。凡以色身观我，以音声求我，是人行邪道，不能见如来。诸佛法身，即是非身，是故如来说：诸法皆非身。佛陀们是法性，引导者是法身，因为法性是不可知的，所以无法完全了解它。因为这个缘故。 第六个方面，也有理解和证悟两种。第一种，对于空性的意义仅仅是意识上的理解，将空执着为空性，认为业果等世俗谛也不存在，这些都是颠倒或错误的理解。正确的理解是：将一切显现都确定为无实有，因此无我如同眼翳，无实有如同梦境，在无境的虚空环境中，从根本上断除，最终在任何时候和任何情况下， 都安住在没有实执的状态中，这是最初阶段对意义的理解在相续中生起的阶段。第二种，理解（藏文：གོ༷་བ༷་，梵文天城体：अवबोध，梵文罗马拟音：avabodha，汉语字面意思：理解）在自性上显现（藏文：གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པ༷་，梵文天城体：स्वभावस्थित，梵文罗马拟音：svabhāvasthita，汉语字面意思：安住自性），证悟（藏文：རྟོག༷ས་པར་，梵文天城体：अवगम，梵文罗马拟音：avagama，汉语字面意思：证悟）的真实确定是：所取和能取的法全部如阳焰般模糊显现，在那里没有执着，如同眼花缭乱一般，此时显现如幻的境界。在任何时候和任何情况下，觉性不从自己的环境中迷乱为心，并且不被心意和分别念所造作和改变，如同认识到梦境一样，没有实执，在那里执着自然消融，在法界完全圆融的境界中，体验到欢喜雀跃的游舞。
English
Know this. Fifth, there are also two types: deluded sentient beings and liberated Buddhas. The first, deluded sentient beings, are those who, due to attachment to appearances as containers and contents, self and other, wander and revolve in the six realms. The second is the very Buddha who is the essence of sentient beings, the self-face of the Sugata's heart essence made manifest. When the no (藏文：མ༷，梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：no), stain (藏文：དག༷，梵文天城体：मल，梵文罗马拟音：mala，汉语字面意思：stain), appearance (藏文：སྣང༷，梵文天城体：आभास，梵文罗马拟音：ābhāsa，汉语字面意思：appearance), mind (藏文：སེམ༷，梵文天城体：चित्त，梵文罗马拟音：citta，汉语字面意思：mind) together with their habitual tendencies are exhausted, that is the meaning of liberation. Its nature is: vast and pervasive, free from change, not falling into any side, transcending all limits, overflowing with the play of body and wisdom, beyond objects, not establishing proponents and opponents, beyond the body, not falling into the extremes of self and other. In the state of the great bliss of the Dharmadhatu, the radiance of equanimous wisdom manifests, and one must know that this is not something that has become characterized by signs and limitations. The Vajracchedika Sutra says: "Those who see me in form, those who seek me in sound, those people are walking on a false path and cannot see the Tathagata." Buddhas are the nature of reality, and guides are the Dharma body. Because the nature of reality is unknowable, it cannot be fully understood. Therefore. Sixth, there are also two types: understanding and realization. The first, understanding the meaning of emptiness only in terms of intellectual speculation, grasping emptiness as emptiness, and viewing that even conventional truths such as karma and its results do not exist, are all inverted or mistaken understandings. The correct understanding is: by definitively establishing that all appearances are without inherent existence, selflessness is like an eye disease, non-inherent existence is like a dream, and in the environment of limitless space, cutting off from the root, ultimately at all times and in all ways, remaining in a state without clinging to reality is the stage of merely having understanding arise in the continuum in the first stage. The second, understanding (藏文：གོ༷་བ༷་，梵文天城体：अवबोध，梵文罗马拟音：avabodha，汉语字面意思：understanding) manifesting in its own nature (藏文：གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པ༷་，梵文天城体：स्वभावस्थित，梵文罗马拟音：svabhāvasthita，汉语字面意思：abiding in its own nature), the actual certainty of realization (藏文：རྟོག༷ས་པར་，梵文天城体：अवगम，梵文罗马拟音：avagama，汉语字面意思：realization) is: all phenomena of grasping and being grasped appear vaguely like mirages, and there is no clinging there, becoming like a blur, at which time the state of appearances arising like illusions occurs. At all times and in all ways, awareness does not become confused as mind from its own environment, and is not fabricated or altered by mental thoughts and concepts, and like recognizing a dream, without clinging to reality, clinging dissolves on its own, and in the realm of the Dharmadhatu, which is completely all-encompassing, one experiences the joyful play of exuberance.