Tibetan
་དག་ལྷན་གཅིག་དུས་འཛོམ་པའི་ཚེ་དྲན་མེད་སྟོང་ཧད་དེ་བ། གཉིད་འཐུག་དང་བརྒྱལ་བའི་གནས་སྐབས་ལྟ་བུ་ནི་ཀུན་གཞི་མཚན་ཉིད་པ་དང་། འཕྲལ་གསལ་གྱི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་སྟོང་པའི་ངང་དུ་སང་ངེར་བཞག་ནས་བསྒོམ་པས་འགྱུ་དྲན་གྱི་རྟོགས་ཚོགས་གོ་འགགས་པས་སྟོང་གསལ་གྱི་ལེ་བ་ཞིག་འཆར་བའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་སྐུ་ནི། ཀུན་གཞི་གཉིས་ཀྱི་དབྱིངས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་མ་སོང་བར་མངོན་དུ་གྱུར༷་པ་ནི་ཆོས་སྐུ་ཀུན༷་ཏུ་བཟ༵ང་པོ་སྟེ། དེ་ཡང་བེམ་སྟོང་ཧད་དེ་བ་མ་ཡིན་པར། མ་བཅོས་རང་བབས་སུ་བཞག་པས་རང་གྲོལ་བ། ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་རང་གསལ་བ། གདངས་རྩལ་གྱི་གོ་མ་འགགས་པ། ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་པ་དང་ལྡན་པ་ནི་རྒྱུ་ཡི་ཆོས་སྐུ་དང་། དེ་ལྟར་བཅོས་སུ་མེད་པ་དེ་ཡང་ངང་གིས་དྭངས་ནས་རང་བྱུང་དབུས་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་སུ་གཉིས་མེད་ཆེན་པོར་འབྱམས་ཀླས་པ་མཁྱེན་གཟིགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོའི་གཏིང་གསལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་འབྲས་བུའི་ཆོས་སྐུའོ།། དང་པོ་ནི། ངོ་བོའི་ངང་ལ་ཤེས་པས་ལམ་བྱེད་པ་དང་།གཉིས་པ་དེ་གཉིས་ཀ་འབྲས་བུ་ཆེན་པོས་བསྲེགས་ཏེ་དེ་ཉིད་དུ་འབྱམས་ཀླས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ཡང་ཡིད་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཤེས་རབ་ཀྱི་གདངས་རྩལ་ཀུན་གཞིས་བསྒྲིབས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ།གདངས་སམ་ཡིད་རྟོག་མེད་ནི། སྣང་སེམས་ཐམས་ཅད་རང་ཤེས་སུ་ཡོད་ལ་འཁྲུལ་པའི་གཞི་འཛིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །རྩལ་ལམ་ཡིད་རྟོག་བཅས་ནི བསླབ་པ་དང་མ་བསླབ་པའི་བྱ་བྱེད་ཐམས་ཅད་ཤེས་ནས་འཛིན་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་དབྱིངས་མངོན་དུ་གྱུར༷་པ་ཤེས༷་རབ་ཆེན་པོ༷་ཉིད་ལ་ཡང་། མངོན་གྱུར་གྱི་ཤེས་རབ་དང་། ལམ་གྱི་ཤེས་རབ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཁྱེན་ཅིང་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ ༄༅། ཡིན། གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་རྒྱ་ཡན་ཟང་ཀ་མ་ངོས་བཟུང་ནས་བློ་ཡིད་རྟོག་པས་མ་བཅོས་པར་རང་བཞག་ཏུ་ལམ་བྱས་པས་ངོ་བོ་སྟོང་པ། རང་བཞིན་གསལ བ། ཐུགས་རྗེ་རང་གྲོལ་བ། ཡུལ་ལ་མི་འཇུག་པ། གོ་མ་འགགས་པའོ། །དེ་ལ་གོམས་པས་ཚིག་དོན་ཀློང་རྡོལ་དུ་འབྱུང་བ་དེའི་རྩལ་དང་། དེ་ལ་ཡང་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་སྐྱེས་ཏེ་ཞེན་པར་གྱུར་ན་ཤེས་རབ་འགྲིབ་ཅིང་ལམ་ལས་ལྡོག་པ་སྟེ་དཔེར་ན་རྙེད་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་ལ་ཁད་དུ་ཡོད་ཚེ་རྐུན་པོར་ཤོར་བ་ལྟ་བུའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཀློང་རྡོལ་བའི་ཚེ་གོལ་འཆུག་ཏུ
Chinese
当所有这些同时聚集时，那种无意识的茫然状态，就像深度睡眠和昏厥的状态一样，是阿赖耶的特征。而瞬间显现的阿赖耶识，在空性中清晰地保持，通过禅修，流动思绪的觉受被阻断，从而生起一种空明的迟钝感。第二是法身：当两个阿赖耶的自性未落入无记状态而显现时，即是法身普贤王如来。这并非是物质性的茫然状态，而是不加修饰地保持自然状态而自解脱，以大智慧自明。 声音和力量的理解不被阻断，不执着于对境，具有这些特点的是因之法身。同样，这种不可改变的状态，自然而然地变得清澈，在无始无终的自性中，成为无二的大遍满，是智慧和洞察的大智慧的深邃显现，即是所有成佛的特征显现的果之法身。 第一种是：以自性的状态，通过觉知来作为道路；第二种是：两者都被大果所焚烧，并在其中遍满。第二种又分为意和智慧两种。 第一种是：智慧的声音和力量被阿赖耶所遮蔽而产生的。声音或无分别意，是所有显现和心识都存在于自知中，并且是迷惑的基础。力量或有分别意，是知道并执着于所有已学和未学的行为。第二种是意识的自性显现，即是大智慧本身。又分为显现的智慧和道的智慧两种。第一种是：如实地了知并显现法性，即如是性。 第二种是：不认定知识的放纵和散乱，不以思维和意念修饰，而是保持自然状态作为道路，因此本体是空性，自性是光明，大悲是自解脱，不执着于对境，理解不被阻断。通过对此的熟悉，词句和意义会自然涌现，这就是它的力量。然而，如果因此生起傲慢并执着，智慧就会减退，并从道上退转，就像在即将获得巨大财富时却被盗贼抢走一样。因此，在不可思议的功德自然涌现时，要避免犯错。
English
When all these come together at once, that state of unconscious blankness, like the state of deep sleep and fainting, is the characteristic of the Alaya. And the momentarily clear Alaya consciousness, kept clearly in emptiness, through meditation, the perception of flowing thoughts is blocked, thereby arising a kind of clear-empty dullness. The second is the Dharmakaya: when the essence of the two Alayas does not fall into the state of non-indication but manifests, it is the Dharmakaya Samantabhadra. This is not a material blankness, but self-liberation by keeping the natural state without modification, self-illuminating with great wisdom. The understanding of sound and power is not blocked, it does not cling to objects, and having these characteristics is the cause Dharmakaya. Likewise, this immutable state naturally becomes clear, and in the beginningless and endless essence, it becomes the great pervasiveness of non-duality, the profound manifestation of the great wisdom of knowledge and insight, which is the fruit Dharmakaya in which all the characteristics of enlightenment manifest. The first is: using knowledge as the path in the state of essence; the second is: both are burned by the great fruit and pervade in it. The second is also divided into two: mind and wisdom. The first is: the sound and power of wisdom arise from being obscured by the Alaya. Sound or non-conceptual mind is that in which all appearances and consciousness exist in self-knowledge, and it is the basis of delusion. Power or conceptual mind is knowing and clinging to all actions, learned and unlearned. The second is the manifestation of the essence of mind consciousness, which is great wisdom itself. It is also divided into two: manifest wisdom and the wisdom of the path. The first is: knowing and manifesting the nature of reality, suchness, as it is. The second is: not identifying the indulgence and distraction of knowledge, not modifying it with thought and mind, but keeping the natural state as the path, therefore the essence is emptiness, the nature is clarity, compassion is self-liberation, it does not cling to objects, and understanding is not blocked. Through familiarity with this, words and meanings will naturally emerge, and that is its power. However, if arrogance arises and clings to it, wisdom will diminish and regress from the path, just like being robbed by thieves when about to obtain great wealth. Therefore, when immeasurable qualities naturally emerge, avoid making mistakes.
Tibetan
་མི་འགྲོ་བའི་གནད་ཤེས་པ་གལ་ཆེའོ། །ཡིད་ནི་སེམས་ཀྱི་གཞི་ཡིན་ཏེ་བཅས་བཅོས་དང་སྤོང་ལེན་མྱོང་ཞེན་ཅན་དེ་ལ་ལམ་དུ་མི་བྱ་བ་གནད་དོ། །ཤེས་རབ་ནི་ཅི་ཡང་མ་བྱས་པ་ཉིད་དེ་ལམ་ཡང་དག་པ་ཡིན་པས་ཤེས་བྱའི་གཙོ་བོའོ། །གསུམ་པ་ལ་སེམས་དང་རིག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འཁོར་བའི་ངོ་བོ། རྒྱུ་མ་རིག་པ། འཕྲུལ་༢ སྣང་བ། རྩལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ། རོལ་པ་ཀུན་རྫོབ་བོ། །དེ་ལ་དབྱེ་ན་འཁྲུལ་པའི་སེམས་དང་། ལམ་ཚོལ་གྱི་སེམས་གཉིས་སུ་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས འཁྲུལ་པའི་འཁོར་ལོ་ཅན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡང་དག་པའི་ལམ་དུ་འཛུད་པར་འདོད་ནས་སེམས་ལ་ལམ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་དོ། །དེ་དག་གི་རྒྱུ་ནི་འཁོར་བའི་གཞིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་འབྲས བུ་ཡང་འཁོར་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱོགས་སུ་ངེས་པས་ཀུན་རྫོབ་བོ། །སེམ༷ས་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་མདོ༷ན་དུ་གྱུར༷་པ་རིག་པ༷་ནི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་དབང་བསྒྱུར་བ་ལ་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་ཡང་གཞི་ཆོས་སྐུ། གདངས་ཤེས་རབ། རྩལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རོལ་པ་ལས་མ་འདས་པ་སྟེ སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་གཞིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ལྟ་སྒོམ་ཐམས་ཅད་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་འབྲས་བུར་གྱུར་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པས་ལམ་གྱི་མཆོ༵ག་ཡང་དག་པའོ། །གཉིས་པ་རིག་པ་ལ་རྒྱུའི་རིག་པ་དང་། འབྲས་བུའི་རིག་པ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས།དང་པོ་ནི། ངོ་བོ་ཁྱབ་གདལ་དབུས་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་ངང་དུ་རང་བབས་མ་བཅོས་པར་ཡན་པའི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་དབང་བསྒྱུར་ཞིང་། གདངས་རྩལ་གྱི་གོ་མ་འགགས་པ་ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་མི་འཇུག་ཅིང་ཡུལ་ལ་མ་འདྲེས་པའོ། །དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པས་ངོ་འཕྲོད་ཀྱང་བརྗེད་ངེས་ཆེ་སྟེ་གནས་འཁྲུལ་གྱི་ཐོབ་ཤོར་ཅན་དུ་ཡོད་པའི་བློ་དང་ཡིད་ཀྱི་འཛིན་རྩོལ་ཕྲ་བ་བག་ཉལ་དུ་ཡོད་པའི་བརྡར་སྐབས་གཉིས་མཆིས་པ་ཡིན། དེ་ནི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ཙམ་ལས་བརྟན་ཐོབ་ ༄༅། །དང་སོ་ཟིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལམ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་གནས་སྐབས་སོ། །དེ་ལ་ཆེས་ཆེར་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཉིན་སྣང་དུ་གནས་འཁྲུལ་གྱི་སྐབས་མེད་པར་ངང་གནས་ཀྱི་ངང་དུ་འབྱམས་ཀླས་པ། རྨི་སྣང་དུ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་རེས་འགའ་ངང་གནས་ཀྱི་དབང་དང་། རེས་འགའ་ཡེངས་འཁྲུལ་དུ་འཁྱོལ་བའི་དུས་དེ་ནི་ལམ་ཐོབ་པ་ཙམ་གྱི་གནས སྐབས་ཡིན་པས་ལམ་ཐོབ་ཀྱི་རིག་པའོ། །དེ་ལ་ཡང་ཆེས་ཆེར་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྨི་སྣང་དང་ཉིན་སྣང་ཐམས་ཅད་དུ་རིག་པ་རང་གི་དབང་ལས་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་བ་ནི་ཀློང་དུ་གྱུར་པའི་རིག་པའོ། །དུས་དང་རྣམ་པ་
Chinese
不入歧途的要诀至关重要。心是心的基础，对于那些有执着、改造、取舍、体验和迷恋的人来说，不应将其作为道路，这是关键。智慧是不作任何作为，因为它是正确的道路，所以是所知的主体。第三，关于心和觉性，首先，所谓的心，是轮回的本质，原因是无明，显现是幻觉，作用是分别念，作用是世俗谛。如果对此进行区分，则有迷乱之心和寻求道路之心两种。第一种是所有众生的心，具有迷乱的轮转。第二种是想要进入正确的道路，将心作为道路的一切。这些的原因是轮回的根基所产生的，因此结果也必然是轮回的方向，所以是世俗谛。心（སེམ༷ས，梵文天城体：चित्त，梵文罗马拟音：citta，汉语字面意思：心）性之界显现为觉性（རིག་པ༷，梵文天城体：विद्या，梵文罗马拟音：vidyā，汉语字面意思：明），是指被大智慧所掌控。那时，基础是法身（ཆོས་སྐུ།，梵文天城体：धर्मकाय，梵文罗马拟音：dharmakāya，汉语字面意思：法身），显现是智慧，作用是智慧的游舞，不会超出这之外，因为是三身任运自成的根基所产生的，所以所有的见修行都只是转变为遍知的果实，因此是道路的顶峰，是正确的。第二，觉性有两种：原因的觉性和结果的觉性。第一种是，本体是遍布广大、无有中心和边际的状态，在自然而然、不做作的状态中，被广大的智慧所掌控，显现和作用的发挥不会停止，不会受到外境的影响，也不会与外境混杂。即使初学者能够认识到这一点，也很容易忘记，因为存在于容易迷失的得失之中，细微的意和心的执着努力以习气的形式存在，有两种情况。这只是进入道路的开始，因为还没有获得稳固的把握，所以只是了解道路的阶段。通过极度习惯的力量，在白天显现中没有迷失的机会，完全融入自然状态之中。在梦境中则不然，有时处于自然状态的掌控之下，有时则在散乱迷失中度过，那个时候只是获得道路的阶段，所以是获得道路的觉性。对此，如果通过极度习惯的力量，在梦境和白天显现中，觉性都不会改变为其他，而是融入了空性之中。时间和形式
English
It is crucial to understand the key to not going astray. Mind is the basis of heart, and it is essential not to make it the path for those who have attachment, transformation, acceptance, rejection, experience, and infatuation. Wisdom is not doing anything at all, because it is the correct path, so it is the main object of knowledge. Third, regarding mind and awareness, first, what is called mind is the nature of samsara, the cause is ignorance, the appearance is illusion, the function is conceptual thought, and the play is conventional truth. If we differentiate it, there are two types: the deluded mind and the mind that seeks the path. The first is the mind of all sentient beings, which has the wheel of delusion. The second is all those who want to enter the correct path and make mind the path. The cause of these is the foundation of samsara, so the result is inevitably in the direction of samsara, so it is conventional truth. The essence of mind (སེམ༷ས，梵文天城体：चित्त，梵文罗马拟音：citta，汉语字面意思：mind) itself, appearing as awareness (རིག་པ༷，梵文天城体：विद्या，梵文罗马拟音：vidyā，汉语字面意思：knowledge), means being controlled by great wisdom. At that time, the basis is also Dharmakaya (ཆོས་སྐུ།，梵文天城体：धर्मकाय，梵文罗马拟音：dharmakāya，汉语字面意思：Dharmakaya), the radiance is wisdom, and the function does not go beyond the play of wisdom, because it is the foundation of the spontaneously accomplished three kayas, so all view and meditation are only transformed into the fruit of omniscience, therefore it is the supreme path, the correct one. Second, there are two types of awareness: the awareness of cause and the awareness of result. The first is that the essence is vast and expansive, free from center and edge, in a natural and uncorrected state, controlled by great wisdom, and the function of radiance does not cease, not allowing the influence of objects and not mixing with objects. Even if a beginner recognizes this, it is easy to forget, because it exists in the gain and loss of easily getting lost, and the subtle grasping efforts of mind and heart exist in the form of habitual tendencies, and there are two occasions for indication. This is only the beginning of entering the path, because there is no firm grasp, so it is only the stage of knowing the path. Through the power of great habituation, there is no opportunity for disorientation in daytime appearances, and it is completely immersed in the state of natural abiding. In dreams, it is not like that, sometimes under the control of the natural state, and sometimes spending time in scattered disorientation, that time is only the stage of attaining the path, so it is the awareness of attaining the path. Furthermore, if through the power of great habituation, in all dreams and daytime appearances, awareness does not change to anything else, but is integrated into emptiness. Time and form