Tibetan
་པ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་བདག་གཞན་བརྗེ་བ་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་ཞིང་བརྗེ་ནུས་པར་མཐོང་བ་ན། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ བདག་གཞན་བརྗེ་བ་ཞེས་པ་གཞན་ལ་ངའོ་སྙམ་པ་དང་། དེའི་མིག་སོགས་ལ་ངའི་འོ་སྙམ་དུ་བློ་སྦྱོང་བ་མ་ཡིན་གྱི རང་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པ་དང་། གཞན་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ གཉིས་གོ་ས་བརྗེས་ཏེ་གཞན་ལ་རང་ལྟར་གཅེས་པར་འཛིན་ཅིང་། བདག་ཉིད་གཞན་དག་ལྟར་ཡལ་བར་འདོར་བའི་བློ་བསྐྱེད་པའོ། །དེ་ཕྱིར་བདག་གི་བདེ་བ་དང་། གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བརྗེ་བར་གསུངས་པ་ཡང་། བདག་གཅེས་འཛིན་ལ་དགྲར་བལྟས་ནས་བདག་གི་བདེ་བ་ཆེད་གཉེར་དུ་བསྒྲུབས་པ་འགོག་ཅིང་། གཞན་གཅེས་འཛིན་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་བལྟས་ནས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཡལ་བར་འདོར་བ་བཀག་ནས་དེ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་གཉེར་བ་གཙོ་བོར་བྱ་བ་སྟེ། མདོར་ན་རང་གི་བདེ་བ་ལ་མི་ལྟ་བར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་སེལ་བའི་དོན་དུ་འཇུག་པའོ།། བློ་དེ་སྦྱོང་བ་ལ་གེགས་གཉིས་ཏེ། རང་གཞན་གྱི་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་བདག་གཞན་གཉིས་སྔོ་སེར་ལྟར་སོ་སོ་བར་རིས་སུ་བཅད་ནས་གྲུབ་པར་འཛིན་ཅིང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་བདེ་སྡུག་རང་ལ་བྱུང་བ་ལ་འདི་ནི་ངའི་ཡིན་པས་བསྒྲུབ་པའམ་བསལ་བར་བྱའོ། །གཞན་ལ་བྱུང་ཚེ་འདི་དག་ནི་གཞན་གྱི་ཡིན་ནོ་སྙམ་དུ་ཡལ་བར་འདོར་བས། དེའི་གཉེན་པོ་བདག་གཞན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་སོ་ ༄༅། །སོ་རིས་སུ་ཆད་པ་མེད་དེ། ཕན་ཚུན་ལྟོས་ནས་བདག་གཞན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ་ཕ་རི་དང་ཚུར་རི་བཞིན་ནོ། །དཔེར་ན་ཚུར་རི་ལ་ལྟོས་ནས་ཕ་རིའི་བློ་སྐྱེ ཡང་། ཕ་རིར་ཕྱིན་ན་དེ་ལ་ཚུར་རིའི་བློ་སྐྱེ་བ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་སྔོན་པོའི་ཁ་དོག་ལ་ལྟོས་ནས་སྔོན་པོ་ཉིད་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་ཡི། གཞན་གྱི་བློ་མི་སྐྱེ་བ་དང་མི་འདྲའོ། །ཡང་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བདག་ལ་མི་གནོད་པས་དེ་སེལ་བའི་དོན་དུ་མི་འབད་དོ་སྙམ་པའི་གེགས་བསལ་བ་ནི། དེ་ལྟ་ན་རྒས་པའི་དུས་ཀྱི་དབུལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བསལ་བའི་ཕྱིར་གཞོན་ཚེ་ནོར་གསོག་པ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། རྒས་དུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གཞོན་པ་ལ་མི་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ཟླ་བ་དང་ཞག་དང་སྔ་དྲོ་ཕྱི་དྲོ་སོགས་ལའང་མཚུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྐང་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཀྱང་ལག་པས་བསལ་བར་མི་རིགས་ཏེ་གཞན་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་རྒས་གཞོན་རྒྱུད་གཅིག་པ་དང་རྐང་ལག་ཚོགས་པ་གཅིག་པས་རང་གཞན་གཉིས་དང་མི་འདྲའོ་སྙམ་ན། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རྒྱུད
Chinese
如同那般之故。如是修习，若见于修习自他交换生起欢喜且能交换，则如何修习之次第： 所谓自他交换，并非于他生起“我”之想，以及于彼之眼等生起“我的”之想而修习，而是将珍爱自己和舍弃他人的两种心识互换位置，生起如珍爱自己般珍爱他人，以及如舍弃他人般舍弃自己的心识。因此，所谓交换自己之安乐与他人之痛苦，也是将珍爱自己视为仇敌，从而遮止特意成办自己之安乐，并将珍爱他人视为功德，从而遮止舍弃他人之痛苦，而主要致力于消除彼等之痛苦，总之是不顾自己的安乐而投入于消除他人痛苦之事。 修习此心识有二障碍：执着于自他之安乐与痛苦所依之自他二者，如同青黄般各自区分而成立，并依此认为安乐与痛苦若生于自己，则此乃我的，故应成办或消除之；若生于他人，则认为此乃他人之，故应舍弃之。其对治为自他本体自 无有区分，乃是互相观待而生起自他之念，如同此山与彼山一般。譬如，观待此山而生起彼山之念， 然而，若至彼山，则于彼生起此山之念，如同此理。因此，观待蓝色而生起蓝色本身之念，与不生起其他之念不同。又，消除他人之痛苦，自己不会受到损害，故不努力于消除彼等之障碍为：若如是，则为消除年老时贫困之痛苦，年轻时则无需积攒财富，因为年老时之痛苦不会损害年轻人。如是，前后世、月份与时日、早晨与傍晚等亦相同。如是，足部之痛苦亦不应由手消除，因为是他人之故。若谓年老与年轻为同一相续，手足为同一集合，故与自他二者不同，则《入行论》云：相续
English
It is because it is like that. Having meditated in this way, if one sees that meditating on the exchange of self and others generates joy and that exchange is possible, then the order of how to meditate: The so-called exchange of self and others is not to cultivate the mind by thinking of others as "I" and thinking of their eyes, etc., as "mine," but rather to exchange the positions of the two minds of cherishing oneself and abandoning others, generating the mind of cherishing others as oneself and abandoning oneself as others. Therefore, the so-called exchange of one's own happiness and others' suffering is also to regard cherishing oneself as an enemy, thereby preventing the deliberate accomplishment of one's own happiness, and to regard cherishing others as a virtue, thereby preventing the abandonment of others' suffering, and to focus primarily on eliminating their suffering. In short, it is to engage in eliminating the suffering of others without regard for one's own happiness. There are two obstacles to cultivating this mind: holding that the self and others, the bases of happiness and suffering for oneself and others, are established as separate entities like blue and yellow, and based on this, believing that if happiness and suffering arise in oneself, then this is mine, so it should be accomplished or eliminated; if it arises in others, then it is thought that this belongs to others, so it should be abandoned. The antidote to this is that the essence of self and others is not separate, but rather arises in dependence on each other, like this mountain and that mountain. For example, the thought of that mountain arises in dependence on this mountain, but if one goes to that mountain, then the thought of this mountain arises in that mountain, just like this principle. Therefore, the thought of blue itself arises in dependence on the color blue, which is different from not generating other thoughts. Furthermore, the obstacle of thinking that one does not strive to eliminate the suffering of others because it does not harm oneself is eliminated by: if it were so, then in order to eliminate the suffering of poverty in old age, it would not be necessary to accumulate wealth in youth, because the suffering of old age does not harm the young. Similarly, the same applies to past and future lives, months and days, morning and evening, etc. Likewise, the suffering of the feet should not be eliminated by the hands, because they are others. If it is said that old age and youth are the same continuum, and the hands and feet are the same collection, so they are different from the two of self and others, then the "Entering the Bodhisattva's Way of Life" says: Continuum
Tibetan
་དང་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །ཕྲེང་བ་དམག་ལ་སོགས་བཞིན་རྫུན། །ཅེས་རྒྱུད་ཅེས་རྒྱུན་མི་ཆད་པ་ལྟར་སྣང་བ་ཡང་དཔེར་ན་ཕྲེང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ རྒྱུད་དང་ལྡན་པ་སྟེ་ཕྲེང་རྡོག་རེ་རེ་ལ་ནི་མི་འཇོག་ལ། དེ་རེ་རེ་ནས་བསལ་བའི་ཤུལ་ནའང་དེ་མེད་པ་དང་མང་པོ་ཚོགས་པའང་། དཔེར་ན་དམག་ལ་སོགས་པ་མི་རེ་རེ་ནས་མ་ཡིན་ཞིང་དེ་ལས་གཞན་དུའང་གྲུབ་པ་མེད་པས་བརྫུན་པ་བཞིན་དུ། རྒྱུན་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་མང་པོའི་རྒྱུན་དང་། ཚོགས་པའང་ཆ་ཤས་མང་པོ་ཚོགས་པ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། རང་ཚུགས་ཐུབ་པའམ་རང་དབང་དུ་གྲུབ་པ་ཞིག་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ལ། རང་གི་བདག་དང་གཞན་གྱི་བདག་ཀྱང་ཚོགས་རྒྱུན་དེ་ལ་འཇོག་དགོས་པ་ལས། བདག་གཞན་ལྟོས་བཞག་ཙམ་མིན་པའི་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ཞིག་མེད་དེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བདག་འཛིན་གོམས་པའི་དབང་གིས་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་བ་ལ་མི་བཟོད་པ་ཡིན་པས། གཞན་ལའང་གཅེས་འཛིན་དེ ལྟར་སྒོམ་ན་དེའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་བཟོད་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ །དེ་ལྟར་བརྗེ་བའི་གེགས་བསལ་ནས་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དངོས་ནི གཞན་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། བདག་ལ་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་ཉེས་དམིགས་ཚུལ་བཞིན་བསམ་ནས་དེའི་བློ་གོག་པར་བྱ་སྟེ སྤྱོད་འཇུག་ལས། འཇིག་རྟེན་བདེ་བ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་གཞན་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་།འཇིག་རྟེན་ ༄༅། །སྡུག་བསྔལ་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་ཀུན་བདག་བདེ་འདོད་ལས་བྱུང་། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་ན་གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་བདེ་བ་གང་མཆིས་པ་ཀུན་གཞན་ལ་གཅེས་པར་བཟུང་ནས་སེམས་ཅན་བདེ་བར་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། གཞན་གཅེས་པའི་སྒོ་ནས་དེའི་སྲོག་བསྐྱབ་པས་ཚེ་རིང་བ་དང་། སྦྱིན་པ་བཏང་བས་ལོངས་སྤྱོད་དང་ལྡན་པ་དང་གཞན་མཐོན་པོར་བཀུར་བས་རང་གོ་ས་མཐོན་པོར་སྐྱེས་པ་དང་། གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པས་སྙན་པ་མང་དུ་ཐོས་པ་སོགས་མདོར་ན་ད་ལྟ་གོས་ཅུང་ཟད་དྲོ་བ་དང་། བཟའ་བཏུང་ཞིམ་པ་ཉུང་ངུ་ཙམ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ནས་ལྷ་མིའི་བདེ་འབྱོར་སྤྱི་དང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་བར་གྱི་ཡོན་ཏན་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་ལུས་དང་སེམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཆེ་ཆུང་ཅི་ཡོད་ཐམས་ཅད་བདག་གཅེས་པར་བཟུང་ནས་བདག་བདེ་བར་འདོད་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ།གཅེས་འཛིན་དེ་ལ་ཆགས་པའི་དབང་གིས་འདོད་པའི་ཡུལ་གྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་མི་དགེ་བ་དུ་མ་གསོག་ཅིང་དེ་ལ་བར་དུ་གཅོད་པ་དག་ལ་སྡང་བའི་སེམས་སྐྱེས་ན
Chinese
所谓“相续”和“集合”就像念珠、军队等一样是虚假的。 就像相续似乎是连续不断的一样，例如念珠， 具有相续性，但不是指每一颗念珠。 即使从每一颗念珠中移除，剩下的地方也没有它，而且很多聚集在一起。 例如，军队等不是指每一个人，也不是从其他人那里产生的，所以就像是虚假的。 所谓“相续”，是指许多前后刹那的延续，而“集合”也只是对许多部分聚集在一起的假名安立。 实际上并不存在能够独立存在或自主成立的事物。 自己的“我”和他人的“我”也必须安立在那个相续的集合之上。 实际上并不存在不依赖于“我”和“他”的，以自己的体性成立的事物。 因为从无始以来就习惯于执着于“我”，所以无法忍受痛苦。 如果也像那样修习珍爱他人， 就会对他人的痛苦也无法忍受。 像这样消除交换的障碍之后，实际的修习方式是：如理思维珍爱他人的功德和珍爱自己的过患，从而使这种观念崩溃。 如《入行论》中所说：“世间一切诸安乐，皆由利他心所生。世间 一切诸痛苦，皆由自利心所生。” 意思是说，世间一切暂时和究竟的安乐，都是由于珍爱他人，希望众生安乐而产生的。 通过珍爱他人，救护他们的生命而长寿，布施而具有受用，尊敬他人而自己生于高位，赞扬他人的功德而听到许多美名等等。 总之，从现在穿的稍微暖和的衣服，吃到少量美味的食物，到天人的安乐富饶，以及圆满佛陀果位之间的所有功德，都是由此产生的。 同样，世间所有身心的痛苦，都是由于珍爱自己，希望自己安乐而产生的。 由于贪执于这种珍爱，为了获得所欲之境的安乐，积累了许多不善业，并且对那些阻碍自己的人产生了嗔恨心。
English
The so-called "continuum" and "collection" are false, like rosaries, armies, etc. Just as a continuum appears to be continuous, for example, a rosary, It has a continuum, but it does not refer to each individual bead. Even if removed from each individual bead, it is not there in the remaining place, and also many gathered together. For example, an army, etc., does not refer to each individual person, nor is it produced from others, so it is like a falsehood. The so-called "continuum" refers to the continuation of many past and future moments, and "collection" is merely a designation for many parts gathered together. In reality, there is no such thing as being able to exist independently or autonomously. One's own "self" and the "self" of others must also be established upon that continuum of collection. In reality, there is no such thing as existing by its own nature, not relying on "self" and "other." Because from beginningless time, one has been accustomed to clinging to "self," one cannot bear suffering. If one also cultivates cherishing others in that way, one will also become unable to bear the suffering of others. Having eliminated the obstacles to exchange in this way, the actual method of cultivation is: to properly contemplate the virtues of cherishing others and the faults of cherishing oneself, thereby causing this concept to collapse. As it says in the Bodhicharyavatara: "All the happiness there is in this world arises from wanting others to be happy. All the suffering there is in this world arises from wanting oneself to be happy." The meaning is that all the temporary and ultimate happiness in this world arises from cherishing others and wishing for the happiness of sentient beings. Through cherishing others, one prolongs their lives by saving them, one has possessions by giving, one is born in a high position by respecting others, and one hears many good names by praising the virtues of others, and so on. In short, from now enjoying slightly warmer clothes and eating a small amount of delicious food, to the wealth and happiness of gods and humans, and all the qualities up to the state of perfect Buddhahood, all arise from that. Similarly, all the great and small physical and mental sufferings in this world arise from cherishing oneself and wanting oneself to be happy. Due to attachment to this cherishing, one accumulates many non-virtuous actions in order to achieve the happiness of desired objects, and one develops hatred towards those who obstruct oneself.