Tibetan
་རྟོགས་པས་འཆིང་ཞིང་གོལ་སར་ལྟུང་ ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སྣང་བ་སོགས་ནས། གདིང་ཐོབ་གནད༔ ཅེས་གསུངས། དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཀུན་རང་རང་གི་ངོས་ནས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཉིད་ཙམ་ཡིན་པར་ཤེས་ཀྱང་ཡེ་ནས་གཞི་དབྱིངས་གཅིག་པུའི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཀློང་ནས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཅོག་མ་གཡོས་པའི་ཡིན་ལུགས་སུ་ངོ་མི་ཤེས་ན་གནད་དོན་གྲུབ་པ་མེད་པས་དེ་ཡི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་ངོ་ཤེས་ཤིང་ཤེས་ཐོག་གདིང་ཐོབ་པར་བྱ་བ་གནད་དོ། །གཉིས་པ་དེ་ལས་གྲོལ་འཁྲུལ་སྣང་ཚུལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་གཉིས། གྲོལ་བ་ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་བསྟན་པ་དང་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་མཆེད་ཚུལ་ལོ།།དང་པོ་ནི། ཡེ་གཞི་བདེ་གཤེགས་སོགས་ནས། ཆེན་པོ་སྟེ༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཡེ་གཞི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་རང་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་མངོན་དུ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉམ་པར་བརྡལ་བ་ན་ཆོས་སྐུ་གཏིང་གསལ་ཆེན་པོ་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོའི་ཆ་ནས་བཞག་ན་ཕྱིར་སྣང་རྩལ་གྱི་རོལ་པ་ཉིད་དུ་མ་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དཔེའི་སྒོ་ནས་མདོར་བསྟན། དོན་གྱི་ཚུལ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མིག་ལ་མ་རིག་སོགས་ནས། ལྟར་དུ་དུབ༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་ལ་རང་ངོ་མ་རིག་པའི་ ༄༅། །ཀུན་རྨོངས་ཀྱི་རྡུལ་ཕོག་ནས་མིག་དང་རྡུལ་འདྲེས་པ་ལྟར་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་མ་རིག་པས་བསླད་པར་གྱུར་པ་ནི་འཁོར་བའི་གཞི་སྟེ། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་ལ་རྨོངས ནས་དཔེར་ན་ལོང་བའི་སྤྱོད་ལམ་དང་འགྲོས་ལྟར་དུ་འཁོར་བར་འཁྱམས་ཤིང་དུབ་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལས་ངར་འཛིན་སོགས་ནས། གཉིས་སུ་འདོད༔ ཅེས་གསུངས་ཏེ། མ་རིག་པ་དེ་ལས་ངར་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཕྲ་མོ་བྱུང་ནས དེ་ལས་འཆིང་བའི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་སྣོད་བཅུད་འདོད་ཡོན་གྱི་ཆོས་ཀུན་ཤར་བའོ། །ང་རུ་འཛིན་པ་དེ་ལས་བདག་ཉིད་ཀྱི་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པའི་ཕུང་པོ་འདི་བྱུང་། གཟུགས་ལ་ཁྱིམ་ལྟ་བུར་བྱས་ནས་བདག་པོ་ལྟ་བུའི་ཡིད་ཉིད་སྒོ་ལྔ་སོ་སོར་ཞུགས་པའི་བྱེད་པ་ལས་མིག་སོགས་རང་རང་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མཆེད་ཅིང་། སྔ་མའི་ངར་འཛིན་དེས་བསྐྱེད་པས་བདག་དང་གཞན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་པོ་ཉིད་གཟུང་བ་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཕྱིའི་ཡུལ་དེ་ཉིད་ཉེ་བར་ལེན་པ་སྟེ། དེས་གསོས་ཐེབས པའི་མཁན་པོ་དེ་ནི་འཛིན་པ་སེམས་སུ་ས་ར་ཧ་པ་ངས་སྨྲའོ། །དེ་ལྟར་ཚུལ་འདི་ནི་རྣམ་རྟོག་སྔ་ཕྱི་གཉིས་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལས་སེམས་ཅན་རྣམས་
Chinese
由了悟而束缚，堕入歧途之理。 此为开篇。如是显现等，谓之“获得定解之要”。如是显现的一切，虽知仅是各自角度的空性法性，然若不识得本初基界唯一状态之境中，轮涅诸法皆未动摇之本然，则无要义可成，故为此如是识得，且于识之上获得定解，实为要义。其次，于此解脱与迷乱显现之差别，分二：解脱，显示法身自性；迷乱之显现，如何生起之理。初者，本初基位如来藏等，谓之“大也”。本初基位安乐逝者之藏性，以自生之大智慧现证，即是平等舒展之时，法身深邃明澈广大，自性之分而言，未曾成为外显戏舞之境。其次分二： 以譬喻之门略示。以意义之理广说。初者，眼有无明等，谓之“如是疲惫”。智慧之眼为不识自性之 一切愚昧之尘所染，如眼与尘相混，为俱生无明所染，乃轮回之基。于实相之义愚昧， 如盲者之行径，于轮回中漂泊而疲惫。其次，彼生我执等，谓之“视为二元”。由彼无明生起微细我执之念，由此生起束缚之境，器情欲妙诸法显现。执我，由此生起自体之色蕴。以色为家，意如主人般，入于五根门，眼等各自之识生起。由先前我执所生，显现为主客二元之识，初取之境，色等外境，即是亲近之境。以此滋养 之堪布，萨拉哈巴说，即是执取之心。如是，此理乃是前后二种分别念显现为能取所取，即是如此认为，由此众生
English
The reason for being bound by realization and falling into the wrong path. This is the beginning. As it appears, etc., it is called "the key to obtaining certainty." Although it is known that all such appearances are merely the emptiness of their respective natures, if one does not recognize that all phenomena of samsara and nirvana are unshaken in the state of the sole original ground, there is no essential point to be achieved. Therefore, it is essential to recognize it as such and to gain certainty upon recognition. Secondly, there are two aspects to explaining the difference between liberation and confused appearances: liberation, showing the nature of the Dharmakaya; and how confused appearances arise. The first is the original ground, the Tathagatagarbha, etc., which is called "great." When the essence of the original ground, the Bliss-Gone One, is manifested by the great self-born wisdom, it is the great, clear, and profound Dharmakaya that is equally spread out. From the point of view of its own nature, it has not become the play of outward appearances. Secondly, there are two aspects: Briefly shown through the door of analogy. Explaining in detail the meaning of the principle. The first is that the eye has ignorance, etc., which is called "weariness." The eye of wisdom is obscured by the dust of ignorance, Like the mixing of eye and dust, it is defiled by innate ignorance, which is the basis of samsara. Being ignorant of the meaning of reality, Like the behavior of the blind, wandering and weary in samsara. Secondly, from that arises ego-grasping, etc., which is called "seeing as duality." From that ignorance arises the subtle thought of ego-grasping, and from that arises the state of bondage, the appearance of all phenomena of container, contents, and desirable qualities. Grasping at self, from that arises the aggregate of form that constitutes the self. Taking form as a house, the mind, like a master, enters the five sense doors, and the consciousness of each of the eyes, etc., arises. Born from the previous ego-grasping, the first consciousness that appears as self and other, the object that is grasped, the external objects such as form, etc., are the objects that are approached. The nourisher of this Khenpo, Saraha says, is the grasping mind. Thus, this principle is that the two previous and subsequent thoughts appear as grasper and grasped, which is what is believed, and from that, sentient beings.
Tibetan
འཁྲུལ་པ་ཡིན །གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་རུ་ཡུལ་སྟོང་སོགས་ནས། ཉུང་ལ་ལྟོས༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཚུལ་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པར་ཕྱི་རུ་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་སྟོང་པའང་ཡུལ་རང་རང་ངོས་ནས་སྟོང་ལ། ནང་དུ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པའང་རང་གི་ངོས་ནས་སྟོང་པ་ལས་སྟོང་གཞི་རང་རྒྱུད་དུ་གོལ་བའི་ལྟ་བ་གཉིས་གལ་རྟ་ལྟ་བུར་ཟུང་འབྲེལ་དུ་ལ་བཟླ་བ་དག་སྟོང་ཉིད་ཕྱོགས་རེའམ་ཉི་ཚེ་བར་གྱུར་ཕྱིར་གཉིས་འཛིན་གྱི་ཞགས་པ་ཆེན་པོའི་འཆིང་བ་ལས་མ་གྲོལ་ལ། དེ་ལྟར་འཛིན་ཕྱིན་ཆད་སྟོང་པ་ཉིད་དོ་སྙམ་པའང་ཕྱིའི་ཡུལ་སྣང་རང་སར་ཕར་བཅད། ནང་གི་ང་བདག་རང་སར་ཚུར་བཅད་དེ བར་དུ་སྟོང་པ་འཕྱང་ཆད་ཅིའང་མ་གྲུབ་པ་ཞིག་བསྒོམ་པ་དེ་ནི་འཁྱག་པ་ཆེན་པོའི་སྦུབས་སུ་ཚུད་པའི་ཆུ་ཐིག་ལྟ་བུར་སོང་བ་སྟེ་འཁོར་འདས་ཆོས་དབྱིངས་གཅིག་གི་ཡོ་ལང་དུ་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་གྲོལ་བ་ཐོབ་པ་ཉུང་བ་ལ་ལྟོས་ཤིག་ཅེས་གདམས་པའོ། །གསུམ་པ་ཕྱལ་པ་ནི། གནས་ལུགས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས སྣང་སྲིད་ཆོས་དང་སྣང་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཇི་བཞིན་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལས་མ་གཡོས་པས །དེ་ལ་མཐའ་དབུས་མི་དམིགས་བསམ་དང་བྲལ། །ཕྱལ་པའི་རང་བཞིན་བར་མེད་ཆེན་པོར་གནས །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་56 ༄༅། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དམིགས་བསམ་བརྗོད་བྲལ་བར་མཚམས་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ཕྱལ་བར་བརྡལ་བའི་ཚུལ་སྟོན་པ། དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན སོགས་ནས། ཤེས་པ་སྟེ༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་སེམས་སྣང་ཐམས་ཅད་གཞི་དབྱིངས་སྟོང་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་བྱུང་གི་གཞན་སུས་ཀྱང་མ་བྱས་ལ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་མ་བྱས་ཏེ་རང་བཞིན་གྱི་ངང་ཤར་བའི་ཚུལ་དུ་རང་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་དག་ཅིང་གྲོལ་བ་མཉམ་པར་བརྡལ་བའི་རོལ་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ནི་འཁོར་འདས་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་ཅིང་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་བཞག་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པས་མ་བཅོས་ངང་གིས་གནས་པས་གསར་དུ་འདུ་བ་དང་འབྲལ་བ་མེད་ཕྱིར་ཡེ་ནས་འབྲལ་མི་ཤེས་པ་སྟེ་མི་འབྲལ་བར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །གཞི་པ་ལྷུན་གྲུབ་ནི། གནས་ལུགས་རིན་པོ་ཆེའི་མཛོད་ལས ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནི། །སུས་ཀྱང་མ་བྱས་ཡེ་ནས་གནས་པ་སྟེ། །ཀུན་འབྱུང་ནོར་བུ་དང་འདྲ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །འཁོར་འདས་ཆོས་ཀུན་འབྱུང་བའི་གཞི་མར་གྲུབ །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། སུས་ཀྱང་མ་བྱས་ཤིང་ཡེ་ནས་གནས་པའི་གཞི་ དབྱིངས་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངང་དུ་དག་པ་སྐུ་དང
Chinese
是错谬。第三是，从外面境空等方面，看少数。说的是，不如是了解，外面显现为境也是境各自的层面上空，内里心的自性空也是自己的层面上空，空基在自续中迷乱的两种见解，如瘸腿的马一样结合在一起，是空性片面或暂时的缘故，没有从二取的大索的束缚中解脱。如是执着之后，认为是空性，也是外境显现自己处断，内里的我执自己处断，中间空性悬而未决，观修不成，如同陷入巨大冰块中的水滴一样，没有领悟轮回涅槃法界一味的动摇的过失，获得解脱的很少，要看啊，这样教导的。第三是平庸者，在《实相宝藏论》中说，显有世间法和无显现菩提心，如实不离戏论，因此，彼无边中不可得，离思，平庸的自性无间大中住。如是所说一样56 顶礼。一切法的实相，于不可思议不可言说处，无间平等性中，开阔平庸之理的开示。如是能取所取等，知晓是。说的是，如是能取所取的错谬心识显现一切，从基界空性的自性中产生，不是其他任何人所造，自性也没有造，自性之性显现的方式，自显现于自性中清净解脱，平等开阔的游舞。因此，自性的界，是轮回涅槃一切的自性，不是因缘所造作的，无作自然安住，因此没有新加入和分离，本来不可分离，是不分离而安住的。基法任运成就，在《实相宝藏论》中说，本来任运成就的自性，谁也没有造，本来安住，如同万生宝珠一样，菩提心，是轮回涅槃一切法产生的基石。如是所说一样，谁也没有造，本来安住的基 界菩提心的状态中清净法身和
English
It is wrong. The third is, from the outside, the emptiness of objects, etc., look at the few. It is said that if you do not understand it in this way, the appearance of emptiness in the outside world is also empty on the level of the objects themselves, and the emptiness of the nature of the mind inside is also empty on its own level. The two views of emptiness that are confused in the self-continuum are combined like a lame horse, because emptiness is one-sided or temporary, and one is not liberated from the bondage of the great noose of dualistic grasping. After holding on to it in this way, thinking that it is emptiness, the appearance of the outer world is cut off in its own place, and the ego of the inner self is cut off in its own place. The emptiness in the middle is suspended and unresolved, and meditation is not accomplished. It is like a drop of water trapped in a huge ice block. There is little chance of liberation from the fault of not realizing the fluctuation of the one taste of samsara and nirvana, so look, this is what is taught. The third is the ordinary person. In the "Treasury of Reality," it says, "The phenomena of existence and non-existence, the mind of enlightenment, are truly inseparable from elaboration. Therefore, the middle of the boundary is unattainable, beyond thought, and the nature of the ordinary dwells in the great space without interval." As it is said, 56 Homage. The teaching of the way to open up the ordinary in the uninterrupted equality of the reality of all dharmas, which is inconceivable and unspeakable. Thus, the taken and the taker, etc., know that it is. It is said that, in this way, all the erroneous mind appearances of the taken and the taker arise from the nature of the emptiness of the base realm, and are not created by anyone else. The nature itself does not create it either. The way in which the nature of the self arises, the self-appearance is pure and liberated in the self-nature, and is the play of equal openness. Therefore, the realm of self-nature is the nature of all samsara and nirvana, and is not like something created by causes and conditions. It abides naturally without being created, so there is no new addition or separation. It is inherently inseparable, and abides without separation. The base dharma is spontaneously accomplished. In the "Treasury of Reality," it says, "The nature of spontaneous accomplishment from the beginning, no one has created, it abides from the beginning. Like the wish-fulfilling jewel of all beings, the mind of enlightenment is the foundation for the arising of all dharmas of samsara and nirvana." As it is said, no one has created it, and the base that abides from the beginning In the state of the realm of enlightenment mind, the pure dharmakaya and