Tibetan
ན་མིན་ཏེ། གཟུགས་རྫས་ཀྱི་མཚན་མར་གདགས་སུ་རུང་བ་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར་སྣོད་དང་བཅུད་དུ་གྱུར་པ་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཏེ། སངས་རྒྱས་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་རྣམ པར་ཅི་ལ་ལྟ་སྟེ་ལྟ་ན་སེམས་ཅན་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཆོས་མེད་པས་ན་སངས་རྒྱས་གང་ཞིག་ཡིན་ཏེ་མིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་ནི་ཤིན་ཏུ་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པས་སེམས་ཅན་ལས་འཕགས་སོ་སྙམ་ ན། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་ལས་བདེ་སྐྱིད་ཀྱི་ཉམས་ཆེ་བ་ཙམ་ལས་མི་འཕགས་ན་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷའི་ཁྱད་ཆོས་ཙམ་དུ་ལ་བཟླའམ་སྟེ་ཐག་གཅོད་དམ། ཡང་ན་སངས་རྒྱས་ཚེ་རིང་བས་འཕགས་ཞེས་ཟེར་རམ། དེ་བཞིན་དུ་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པའམ་གྲོགས་བཟང་བའམ་གནས་བཟང་བའམ་གཟུགས་མཛེས་པའམ་རྫུ་འཕྲུལ་ཆེ་བས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཞེས་ཟེར་རམ་སྟེ་ཟེར་ན་དེ་དག་ནི་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷའི་ཡོན་ཏན་མིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་ན་དེ་དག་ཀྱང་སངས་རྒྱས་སུ་འགྱུར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། སངས་རྒྱས་གཉིས་འཛིན་སོགས་ནས། ཀུན་ཡིད་གནས༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་དག་ལས་ཀྱང་། སངས་རྒྱས་གཟུགས་སུ་མི་བལྟ་མཚན་དང་ནི། །རིགས་དང་རྒྱུད་དུ་མི་བརྟག་སྒྲ་དང་ནི། །ཆད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་སེམས་དང་ནི། །རྣམ་ཤེས་ཡིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དབྱེ་མ་ཡིན། །ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་དེ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས །ཞེས་དང་། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོ་རོང་ཟོམ་པས། དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ལུང་དང་རིག་པ་གཉིས་ཀས་མངོན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། གདོད་མ་གཞིའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་ལ་དོན་དམ་པའི་ ༄༅། །སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་སྟེ དོན་དམ་པར་རང་གནས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཀྱང་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེས་ན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་དེ་ནི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་འཛིན་པས་མི་མཚོན་པས་དེ་མེད་པའི་དོན་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ང་རུ་འཛིན་པ་མེད་པས་ངར་འཛིན་མེད་པའི་དོན་དང་། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལས་མ་སྐྱེས་པས་དེ་ལས་འདས་པའི་དོན་དང་། གསར་དུ་ཚོགས་བསགས་པ་ཙམ་ལས་མ་བྱུང་བས་ཚོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དང་། བདེན་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དང་། རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་ཞིག་པའི་དང་། དུས་གསུམ་གྱིས་གཞལ་བ་ལས་འདས་པའི་དང་། ཕྱོགས་དང་མཐའ་ཡས་པའི་དང་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་ཆོས་སྐུ། རང་བཞིན་རང་གསལ་བའི་ཆ་
Chinese
并非如此。能够被赋予物质实体之名者，即被称为有情，因为作为器与情者，乃是有情之显现，是能取所取的法。对于佛陀，为何要以这种有情的形象去看待呢？如果这样看待，因为没有超越有情的殊胜之法，那么又是什么佛陀呢？不是的。认为佛陀非常安乐，超越有情吗？ 如果佛陀仅仅是在安乐的感受上超越有情，那么这与色界天神的特点又有什么区别呢？或者说佛陀是因为长寿而殊胜吗？同样，如果说是因为安乐、善友、善处、美貌或神通广大而殊胜，那么这些不都是色界天神的功德吗？如果是，那么他们也都会变成佛陀了。第三点是，从“佛陀二取”等开始，到“一切意住”。 如是说。在究竟意义的经部中也说：“不应以色相视佛陀，亦不应以名号、种姓、血统去衡量，非断灭，非心识，亦非以意识分别。何为法性，即是薄伽梵。”以及全知大荣索巴说：“因此，佛陀的自性是法界完全清净，这是经教和理证二者所共同揭示的。”如是说。对于原始本初的法界完全清净，称之为胜义谛的 佛陀。胜义谛中，自住之身与智慧，也应知是任运成就之自性。因此，胜义谛的佛陀，不能以能取所取二者去衡量，因此是无彼之义。同样，因为没有我执，所以是无我执之义。因为不是从因缘的缘起中产生，所以是超越彼之义。因为不是仅仅通过新积聚资粮而产生，所以是超越积聚之境。远离真谛的戏论， 具备三解脱门，能取所取之分别念寂灭，超越三时之衡量，无边无际，以及从法界之体性空性方面来说是法身，从自性自明方面来说
English
It is not so. That which can be given the name of a material entity is called a sentient being, because as the vessel and the contents, it is the appearance of sentient beings, the dharma of grasping and being grasped. For the Buddha, why should we look at such a form of sentient being? If we look at it this way, because there is no superior dharma that transcends sentient beings, then what kind of Buddha is it? It is not. Do you think that the Buddha is very happy and transcends sentient beings? If the Buddha only transcends sentient beings in the feeling of happiness, then what is the difference between this and the characteristics of the gods of the form realm? Or do you say that the Buddha is superior because of longevity? Similarly, if you say that it is superior because of happiness, good friends, good places, beauty, or great magical powers, then are these not the merits of the gods of the form realm? If so, then they will all become Buddhas. The third point is, starting from "Buddha's dualistic grasping," etc., to "all minds abide." It is said. In the sutras of definitive meaning, it is also said: "One should not look at the Buddha in terms of form, nor should one measure him by name, lineage, or bloodline, not annihilation, not consciousness, nor should one distinguish him with consciousness. What is the nature of dharma, that is the Bhagavan." And the omniscient Rongzompa said: "Therefore, the self-nature of the Buddha is the complete purity of the Dharmadhatu, which is revealed by both scripture and reason." It is said. For the completely pure Dharmadhatu of the primordial basis, it is called the ultimate Buddha. In the ultimate truth, the self-abiding body and wisdom should also be known as the nature of spontaneous accomplishment. Therefore, the Buddha of ultimate truth cannot be measured by the two, the grasper and the grasped, therefore it is the meaning of being without them. Similarly, because there is no self-grasping, it is the meaning of being without self-grasping. Because it does not arise from the dependent origination of causes and conditions, it is the meaning of transcending it. Because it does not arise merely through the new accumulation of merit, it is the meaning of transcending the realm of accumulation. Separated from the play of truth, Possessing the three doors of liberation, the conceptual thoughts of grasping and being grasped are extinguished, transcending the measurement of the three times, boundless and infinite, and from the aspect of the emptiness of the nature of the Dharmadhatu, it is the Dharmakaya, from the aspect of self-nature and self-illumination
Tibetan
ནས་ལོངས་སྐུ ཐུགས་རྗེའི་འཆར་སྒོ་མ་འགགས་པའི་ཆ་ནས་སྤྲུལ་སྐུ དེ་དག་གི་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པའི་ཆ་ནས ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་སྟེ་སྐུ་བཞིའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣམས་ཀྱི་ཕྱིར། དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་གཟུགས་སུ་སུ་ཡིས་བལྟ་སྟེ་བལྟ་མི་རིགས་ལ། སྐྱེ་འཆི་བགྲེས་རྒུད་དང་བྲལ་བས་གཞོན་ནུ་དང་། ལྷུན་གྲུབ་ ཀྱི་ཡོན་ཏན་ནང་གསལ་དུ་བཞུགས་པས་བུམ་སྐུ་སྟེ དེ་ལ་ཡང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་སོགས་པའི་རྫས་སུ་གང་གིས་འཛིན། འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་མ་ལུས་པ་འུབ་ཀྱིས་དབྱིངས་སུ་ཆུབ་པ སྟེ་དེ་ལ་ཕྱི་དང་ནང་གི་མཚན་མར་ཅི་ལ་བལྟ ཡེ་གནས་ཀྱི་ཤེས་པ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ལ་བློའམ་ཡིད་ཙམ་དུ་སུས་ཡིད་རྟོན་ཏེ་འཛིན་པར་བྱེད། ཕྱོགས་དང་དུས་དང་གཅིག་དང་དུ་མ་སོགས་རྒྱ་གང་དུའང་མ་ཆད་པ་ལ་སྟེང་འོག་ཕྱོགས་མཚམས་དུས་གསུམ་གྱི་ཆ་དང་འཕྲོ་འདུ་ཅན་ལྟ་ག་ལ་རློམ་དུ་ཡོད། རང་བཞིན་འགྱུར་མེད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཏུ་ཟླུམ་པ་ལ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་མ་ཅན་སོགས་སུ་གང་གིས་འཛིན་ཅིང་འཆད་དེ། དོན་དམ་པར་སངས་རྒྱས་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཡིད་ལ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མི་འགྱུར་བའི་ཚུལ་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའོ། །བཞི་པ་ནི སེམས་ཅན་ངོ་བོ་སོགས་ནས། པར་མ་གོལ༔ ཞེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བ་འདི་ཀུན གྱི་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་བདག་ཉིད་དེ། གཞི་དབྱིངས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མི་གཞན་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་རབ་གསུམ་གྱི་མིག་དང་ལྡན་པས་རང་དབང་དུ་ ༄༅། །སྤྱོད་ཅིང་། རྨོངས་པའི་ལིང་ཏོག་གིས་བློ་མིག་ལོང་བའི་རྟོག་གེ་དག་གིས་འོལ་ཚོད་དེ་རང་བཟོས་ཚོད་འཇོག་ཙམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་ནོ། །ཡུལ་གཞན་ཞིག ནས་ཡུལ་གཞན་དུ་བསྒྲོད་པར་བྱ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་བློ་རྨོངས་བྱིས་པས་བགྲོད་ནའང་སླེབ་ཏུ་ཡོད་པའི་ཞིང་ཁམས་ཀྱི་བཀོད་པ་རང་རྒྱུད་པ་ལྟ་བུ་ལ་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཞིང་ཁམས་སོགས་སུ་ཡང་དག་པར་འཛིན་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་བློ་འབྲོག་དགོན་ཏེ་ཉམ་ང་བའི་ཐང་དུ་འཁྱམས་ཟིན་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་གཞི་དབྱིངས་སངས་རྒྱས་སུ་བསྟན་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་གནས་ཚུལ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཕྱོགས་དང་དུས་ཀྱི་སངས་རྒྱས་ཡོད་པ་ལྟར་བསྟན་པ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་ཐབས་ཀྱི་ཚུལ་ཏེ། དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་ཤན་འབྱེད་པའི་སྒོ་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་མིག་འབྲས་ཟུམ་པར་གྱུ
Chinese
从报身来说，由于慈悲的显现之门没有止息，所以是化身。从这些（报身和化身）的自性安住于法性平等性来说，是自性身，即为了四身自性的意义。对于这样的（自性身），谁又能以形色去看待呢？不应该去看待啊！由于远离生老病死衰败，所以是年轻的；由于任运成就的功德内在明亮地安住，所以是瓶身。对于这样的（瓶身），谁又会执着于形状和颜色等物质呢？轮回和涅槃的一切法完全融入法界之中，对于这样的（法界），为什么要看内外之相呢？本来就有的智慧，自性光明，是菩提心的意义，谁又会仅仅以意识或心来信任和执着呢？对于不局限于任何方向、时间和单一或多样的范围，哪里能妄想有上下、方位、三时之分和聚散呢？对于自性不变，圆满于唯一的明点之中，谁又会执着和解释为具有形状和颜色的相状呢？究竟而言，佛陀是所有众生心中如来藏，以不变的方式自性安住的啊！第四是，从众生自性等开始，“帕玛果”这样说了。因此，显现为众生的这一切的心的自性，就是如来藏法身的自性。从根本法界的自性来说，与此没有差别，具有三种智慧之眼，所以能自主地行事。由于愚痴的翳障使智慧之眼盲目的分别念，那些臆测只是自己制造的推测而已，不是（智慧）的行境。从一个地方到另一个地方需要前往的方式，即使愚昧的孩子前往也能到达的，对于像这样的国土的显现，如果真实地执着为究竟的佛身和刹土等，那就是颠倒的智慧，已经迷失在荒凉恐怖的旷野之中了。因此，将根本法界显示为佛陀，是究竟的实相如实宣说。除此之外，如果像有存在于方位和时间的佛陀那样宣说，那一切都是世俗方便之法。像这样，通过区分二谛之门，智慧之眼就会闭合。
English
From the perspective of the Sambhogakaya, it is the Nirmanakaya because the gate of compassion is unceasing. From the perspective of these (Sambhogakaya and Nirmanakaya) whose essence abides in the equality of Dharmata, it is the Svabhavikakaya, that is, for the sake of the meaning of the nature of the four Kayas. Who would look at such (Svabhavikakaya) with form and color? One should not look at it! Because it is free from birth, old age, sickness, and decay, it is youthful; because the qualities of spontaneous accomplishment abide inwardly and brightly, it is the vase body. Who would grasp such (vase body) as a substance with shapes and colors? All phenomena of samsara and nirvana are completely absorbed into the Dharmadhatu. Why look at the inner and outer signs of such (Dharmadhatu)? The knowledge that has always been there, the self-luminous nature, is the meaning of Bodhicitta. Who would trust and cling to it merely with mind or consciousness? For that which is not limited by any direction, time, or singularity or multiplicity, how can one presume to have upper, lower, directional boundaries, divisions of the three times, and gatherings and dispersals? For that which is immutable in nature and complete in a single bindu, who would grasp and explain it as having characteristics of shape and color? Ultimately, the Buddha is the Tathagatagarbha in the minds of all sentient beings, abiding naturally in an unchanging manner! Fourthly, from the nature of sentient beings, etc., it is said, "Parama Gola." Therefore, the nature of the mind of all that appears as sentient beings is the nature of the Dharmakaya of the Tathagatagarbha. From the nature of the fundamental Dharmadhatu, there is no difference from this. Possessing the three eyes of wisdom, one can act independently. Because the cataracts of ignorance blind the eye of wisdom, those speculations are merely self-made conjectures and are not the object of (wisdom's) activity. The manner of going from one place to another, even an ignorant child can reach. If one truly clings to the manifestations of such a realm as the ultimate Buddha body and pure land, then that is inverted wisdom, having strayed into a desolate and terrifying wilderness. Therefore, showing the fundamental Dharmadhatu as the Buddha is the ultimate reality spoken as it is. Other than that, if it is shown as if there are Buddhas existing in directions and times, then all of that is the method of conventional truth. In this way, through the gate of distinguishing the two truths, the eye of wisdom will be closed.