Tibetan
ཨོཾཿ སེམས་ཤིག༔ དེ་ཡོད་པར་སེམས་ན་མིག་གི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་མེད་ཐབས་མེད་དེ༔ དེ་མཆིས་པས་གཟུགས་སུ་སྣང་བའང་མེད་ཐབས་མེད༔ དེ་དག་མིག་གི་གཟུང་བ་ཡུལ་ཞེས་བྱ་བ་དང་༔ དེ་རྣམས་དུས་འཛོམ་པ་ལ་བཟང་ངན་བར་གསུམ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ཞིག་མི་འབྱུང་བའི་ཐབས་མེད༔ དེ་མིག་གི་འཛིན་པ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ༔ སངས་རྒྱས་ལ་རྣ་བ་ཡོད་པར་མ་སེམས་ཤིག༔ དེ་ཡོད་པར་སེམས་ན་རྣ་བའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་༔ སྒྲར་སྣང་བ་རྣམས་དུས་མཉམ་དུ་སྣང་བ་གཟུང་ཡུལ་དང་༔ སྒྲ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ༔ སངས་རྒྱས་ལ་སྣ་ཡོད་པར་མ་སེམས་ཤིག༔ དེ་ཡོད་པར་སེམས་ན༔ སྣའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་༔ དྲི་རུ་སྣང་བ་རྣམས གཟུང་ཡུལ་དང་༔ དྲི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག་ཕྲ་མོ་ནི་འཛིན་པ་ཡིན་ནོ༔ སངས་རྒྱས་ལ་ལྕེ་ཡོད་པར་མ་སེམས་ཤིག༔ དེ་ཡོད་པར་སེམས་ན་ལྕེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་༔ རོ་རུ་སྣང་བ་རྣམས་གཟུང་བ་ཡུལ་དང་༔ དེ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ་འཛིན་པ་སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན༔ སངས་རྒྱས་ལ་ལུས་ཡོད་པར་མ་སེམས་ཤིག༔ གལ་ཏེ་ཡོད་པར་སེམས་ན་ ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་༔ རེག་བྱར་སྣང་བ་རྣམས་མེད་ཐབས་མེད་དེ༔ དཔེར་ན་ཆུ་ཡོད་པས་རླན་དང་༔ མེ་ཡོད་པའི་རྩལ་ན་ཚ་བ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་བཞིན་དུ་སྒོ་ལྔ་པོ་འཁྲུལ པའི་སྒོ་འཕར་ཡིན་པས་དེར་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་༔ སྣང་བ་དང་༔ འཛིན་སེམས་ཐམས་ཅད་རང་ཆས་སུ་གྲུབ་པ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའོ༔ རེག་བྱ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་སེམས་རྟོག ཕྲ་མོ་ལུས་ཀྱི་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སེམས་ལས་ཁམས་གསུམ་གྱི་འཁོར་བ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ༔ སྒོ་ལྔ་པོ་ནི་ཡིད་དྭངས་ཤིང་གསལ་བའི་ཆ་སེམས་སྣང་མཆེད་པའི་གོ་མ་འགག་པ་དེ་ལ་མིང་ཐ་དད་དུ་བཏགས་པ་ཡིན༔ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཚོགས་དྲུག་པོ་ལ་སེམས་ཞེས་བྱའོ༔ སེམས་དེ་གང་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་སེམས་ཅན་ཞེས་བྱའོ༔ དཔེར་ན་རྭ་གང་ལ་ཡོད་པ་རྣམས་ལ་རྭ་ཅན་ཟེར་བ་ལྟ་བུའོ༔ སངས་རྒྱས་ནི་དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་དང་མི་ནོར་བ་གནད་དུ་ཟུངས་ཤིག༔ ད་དུང་སེམས་ཅན་དང་མཚུངས་པའི་སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པ་ཞིག་ཡོད་པར་སེམས་ན་སངས་རྒྱས་དེ་དང་པོ་བྱུང་བའི་ཁུངས་བཙལ་བ་དང་༔ བར་དུ་ཤར་ལྷོ་ནུབ་བྱང་ཕྱོགས་མཚམས་གང་དུ་གནས་བརྟག་པས་སྟེང་ཕྱོགས་ན་གནས་པར་སེམས་ན་ནམ་མཁའ་རྟེན་མེད་ལ་ཞིང་ ཨོཾ༔ ཁམས་ཞེས་བྱ་བའི་སྣོད་བཅུད་ཞིག་གྲུབ་ན་དེ་ས་ལ་ལྷུང་བ་ལས་འོས་མེད་པ་དང་༔ ས་སྟེང་དུ་གནས་ན་
Chinese
嗡 (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡)！心啊！如果认为它存在，那么眼睛的识也必然存在；因为它存在，所以显现为色也必然存在；这些是眼睛所取的境，称为所取境；这些聚合之时，对于好坏中三种进行取舍的微细心念不可能不生起；这就是眼睛的能取，称为心。不要认为佛有耳朵！如果认为它存在，那么耳朵的识和显现为声音的那些，同时显现的所取境，以及取声的微细心念就是能取。不要认为佛有鼻子！如果认为它存在，那么鼻子的识和显现为气味的那些是所取境；取气味的微细心念就是能取。不要认为佛有舌头！如果认为它存在，那么舌头的识和显现为味道的那些是所取境；取那些的分别念就是能取，称为心。不要认为佛有身体！如果认为它存在，那么身体的识和显现为触觉的那些不可能不存在；例如，因为有水所以有湿，因为有火的能力所以自然有热一样，五根是迷惑的门，因此在那里，识、显现和能取心全部自然成立，是依缘而生。取触觉的微细心念是身体的能取，从所取能取的心中成立三界的轮回。五根是意清澈明亮的部分，对于心显现增大的机会不间断，只是名称不同而已。六识聚称为心。心存在于何处，就称那些为有情。例如，角存在于何处，就称那些为有角一样。务必抓住要点，不要像那样把佛和有情混淆！如果还认为有和有情一样的自性佛，那么就要寻找那个佛最初产生的源头，中间就要考察在东西南北哪个方向存在，如果认为存在于上方，那么虚空无所依，田地 嗡 (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡)！如果成立了名为“界”的器情，那么它必然会掉在地上；如果存在于地上
English
Om! Mind! If you think it exists, then the consciousness of the eye cannot but exist; because it exists, the appearance as form cannot but exist; these are the objects taken by the eye, called the object to be taken; when these gather, there is no way that a subtle thought of taking the good, bad, and medium will not arise; this is the taker of the eye, called mind. Do not think that the Buddha has ears! If you think it exists, then the consciousness of the ear and those that appear as sounds are the objects to be taken that appear simultaneously, and the subtle thought of taking sound is the taker. Do not think that the Buddha has a nose! If you think it exists, then the consciousness of the nose and those that appear as smells are the objects to be taken; the subtle thought of taking smells is the taker. Do not think that the Buddha has a tongue! If you think it exists, then the consciousness of the tongue and those that appear as tastes are the objects to be taken; the discriminating thought of taking those is the taker, called mind. Do not think that the Buddha has a body! If it exists, then the consciousness of the body and those that appear as tactile sensations cannot but exist; for example, just as there is moisture because there is water, and there is naturally heat in the power of fire, the five senses are the doors of delusion, so there, consciousness, appearance, and the taking mind are all naturally established, arising dependently. The subtle thought of taking tactile sensations is the taker of the body, and from the mind of the taken and the taker, the cycle of the three realms is established. The five senses are the clear and bright part of the mind, and the opportunity for the mind to appear and increase is uninterrupted, only the names are different. The six aggregates of consciousness are called mind. Those in whom the mind exists are called sentient beings. For example, those in whom horns exist are called horned. Be sure to grasp the key point, do not confuse the Buddha with sentient beings in that way! If you still think that there is a self-existent Buddha who is the same as sentient beings, then you must look for the source from which that Buddha first arose, and in the middle you must examine in which direction, east, south, west, or north, it exists; if you think it exists above, then space has no support, and the field Om! If a vessel and its contents called "realm" are established, then it will inevitably fall to the ground; if it exists on the ground
Tibetan
ད་ལྟ་སོང་ཡང་མི་སླེབ་པའི་དོན་མེད་པ་དང་༔ ས་འོག་ཏུ་ཡོད་ན་བརྐོས་པས་བརྡོལ་འོང་བ་ཡིན་མོད༔ ད་ལྟ་མཐོང་ཚོར་མེད་པའི་ཡུལ་དེར་ཤི་བའི་ཚེ་ན་སླེབ་དོན་ཅི་ལ་ཡོད༔ ལུས་ཅན་གྱིས་བགྲོད་པ་མ་ཡིན་ཟེར་ན་སེམས་ཅན་ཤི་ཚད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྣམཔར་ཤེས་པ་གནས་དེ་ཉིད་དུ་སླེབ་དགོས་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནམ༔ ལས་ངན་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ཞེ་ན་གནས་ནས་གནས་སུ་བརྒྱུད་དེ་འགྲོ་བའི་འགྲོ་མཁན་དང་འགྲོ་ཡུལ་ཐམས་ཅད་གཉིས་འཛིན་གྱི་འཁྲུལ་སེམས་ལས་སྐྱེས་ཤིང་བྱུང་བ་ཡིན་ན་གཟུང་འཛིན་ལས་གཞན་པའི་ལས་ངན་པ་མེད་མོད༔ དེ་ཀུན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གདོན་མི་ཟ་བར་མངོན་བྱུང་༔ གལ་སྲིད་ཡུལ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་སྲིད་ནའང་བདག་འཛིན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བཅིང་པའི་སེམས་ཅན་སྒོ་ལྔ་ཚོགས་དྲུག་ཅན་ཡུལ་དེར་སོང་ཡང་ཁོའི་རྒྱུད་མ་དག་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་བདེ་འབྲས་ཙམ་ལས་གཏན་དུ་བདེ་བའི་ས་འཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བ་གཟུང་འཛིན་གྱི་སྣང་བ་བརྟན་མེད་གནས་སུ་འགྱུར་བ་ལ་བལྟས་པས་གསལ་བ་ཡིན༔ གཟུང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་སྣང་བའི་གཤིས་ལ་ མཆེད་འགགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་པས་དེའི་རང་མཚང་སྟོན་པ་ཡིན༔ དེ་ལྟར་ཞིང་ཁམས་ལ་སྣོད་བཅུད་གྲུབ་ཅིང་ཡུལ་ལ་བདེ་སྐྱིད་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་སྣོད་བཅུད་སྟོན་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཞི་བ་བསིལ་བ་དྭངས་པ་རྙོགས་པ་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཁྱད་འཕགས་ཀྱི་ཆེ་བ་ཡིན་སྐད་ན་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་ལས་མི་འཕགས་པས་སེམས་ཅན་གྱི་སེམས་སྣང་ངོ་༔ སྣོད་བཅུད་ཀྱི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་མ་རིག་པའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་དུ་ཐལ་བའི་མཚང་རྡོལ་བའོ༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ ཡང་སྣང་བའི་དབང་པོ་ན་རེ༔ སྔོན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་གྲུབ་ཐོབ་མང་པོའི་མཛད་སྤྱོད་དང་ཡི་གེ་དང་ལྷ་ཁང་མཆོད་རྟེན་སོགས་མང་པོར་སྣང་བ་རྣམས་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས༔ སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་དུ་གསོལ༔ ཅེས་ཞུས་པས༔ བཀའ་སྩལ་པ༔ ཀྱེེ་སྣང་བའི་དབང་པོ་དཔེར་ན་མི་ཞིག་གཉིད་དུ་སོང་བའི་རྨི་ལམ་ན་སྔོན་གྱི་སྲིད་པ་ཆགས་པའི་ལོ་རྒྱུས་དང་༔ མི་དང་སྲོག་ཆགས་འདི་དག་གི་ཆགས་ལུགས་གྲུབ་ཚུལ་མང་པོ་ཐོས་པ་དང་༔ སྟོན་པ་སློབ་དཔོན་མང་པོས་ཆོས་སྟོན་པ་དང་༔ ལྷ་ཁང་མཆོད་རྟེན་སྣང་བརྙན་མང་པོ་མཐོང་བ་དང་༔ ཡི་གེ་མང་པོ་མཐོང་བ་ལ་མང་པོས་ན་རེ༔ ལྷ་ཁང་མཆོད་ ཨོཾཿ རྟེན་སྣང་བརྙན་འདི་དག་སྦྲིན་བདག་དང་ལྷ་བཟོ་མགར་བ་ཆེ་གེ་མོ་འདི་དག་གིས་བཞེངས་པ་དང་༔ ཡི་གེ་འདི་དག་སྟོན་པ་ཆེ་གེ་མོ་འདི་ཞེས་བྱ་བས་གསུངས པ་
Chinese
现在去也到不了，没有意义；如果在地下，挖掘就会暴露出来；现在对于看不到的地方，死亡的时候到达有什么意义呢？如果说不是有身体者所能到达的地方，那么是否认为所有众生死后的意识都必须到达那个地方呢？如果说不是恶业的活动范围，那么从一个地方传递到另一个地方的能行者和所行之处，都是从二取（能取和所取）的错觉心中产生和出现的，如果除了能取和所取之外没有其他的恶业，那么所有这些的活动范围无疑都会被染污。 假设有那样的地方存在，但被二种我执束缚的具有五根和六识的众生，即使去了那个地方，由于他的相续没有清净，也只能获得暂时的安乐果报，而无法获得永久安乐的地位，这从能取和所取的显现转变为无常的处所就可以清楚地看出。能取和所取的心之显现的自性， 本来就没有生灭的特征，因此揭示了它的真相。像那样，如果说净土具有器情圆满，地方具有安乐受用丰盛的自性，器情主眷一切寂静清凉，清澈无染，这些都是殊胜的伟大之处，那么这并不比色界的诸天更殊胜，因为这是众生的心识显现。各种器情显现是无明的幻化，因此暴露了堕入众生的过失。如是说。又是显现自在说： “以前的瑜伽士成就者们的行为、文字以及寺庙佛塔等等的众多显现是怎样的呢？请世尊开示。”如是请问。 赐予开示说：‘显现自在，譬如一个人睡着后，在梦中听到以前世界形成的历史，以及这些人和动物的形成方式和结构，许多导师和学者讲经说法，看到许多寺庙佛塔和雕像，看到许多文字，许多人说：寺庙佛塔 （藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：唵）雕像这些是施主和工匠某某建造的，这些文字是导师某某宣说的。’
English
It's pointless to go now if you can't reach it; if it were underground, digging would reveal it; but what's the point of reaching that place where there's no perception now, when you die? If you say it's not a place that can be traversed by embodied beings, then do you believe that the consciousness of all sentient beings must reach that place after death? If it's not the realm of negative actions, then all those who travel from place to place, the travelers and the places they travel to, arise from the deluded mind of dualistic grasping, and if there's no negative action other than grasping at subject and object, then it's obvious that all of that will inevitably be tainted. Even if such a place might exist, sentient beings bound by the two forms of self-grasping, with their five senses and six consciousnesses, even if they go to that place, because their being is not purified, they will only attain temporary happiness, and will not attain the state of permanent happiness, which is clear from seeing that the appearance of grasping at subject and object changes into an impermanent place. The nature of the appearance of the mind of grasping at subject and object, Since the characteristic of arising and ceasing is not established at all, it reveals its true nature. In that way, if it is said that a pure land has a perfect environment and inhabitants, and a place has abundant happiness and enjoyment as its nature, and that all the environment, inhabitants, and retinue are peaceful, cool, clear, and free from turbidity, then these are said to be superior greatnesses, but this is not superior to the gods of the form realm, because it is the appearance of the minds of sentient beings. The various appearances of environment and inhabitants are the magic of ignorance, and therefore the fault of falling into sentient beings is exposed. So it was said. Again, the Lord of Appearances said: "What are the many appearances of the actions, writings, temples, stupas, etc., of the many yogis and accomplished ones of the past? Please, Lord, explain it." Thus he asked. The command was given: 'Lord of Appearances, for example, when a person falls asleep, in a dream he hears the history of the formation of the world in the past, and the way these humans and animals are formed and structured, and many teachers and scholars teach the Dharma, and he sees many temples, stupas, and images, and he sees many letters, and many people say: These temples and stupas (Tibetan: ཨོཾ，Sanskrit Devanagari: ओम्，Sanskrit Romanization: oṃ，Literal Chinese meaning: Om) and images were built by such and such patrons and artisans, and these letters were spoken by such and such a teacher.'