Tibetan
འི་གྲངས་སུ་འགྲོ་སྟེ། སྦྱིན་པ་ནི་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པ་ཉིད་གཟུང་གི་ཆོས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་གྲངས་སུ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་བ་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ། ཐེག་པ་དམན་པར་སེམས་མི་གཡེང་བའི། འགྲོའོ། །མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པའང་དོན་སྤྱོད་པའམ་དོན་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བར་བརྗོད་དོ། །གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལ་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྦྱིན་པའོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྙན་པར་སྨྲ་བའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ནི་དོན་སྤྱོད་པའོ། །བསམ་གཏན་དང་ཤེས་རབ་ནི་དོན་མཐུན་པའོ། །གཞན་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཁྱད་པར་སྙན་པར་སྨྲ་བ་དེ་དག་གིས་ཆོས་ཀྱི་དོན་ནི་བསྡུས་ན་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། དང་པོར་ནི་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་དང་བདག་ལ་ཆགས་པ་སྤང་བའོ། །གཉིས་པ་དང་གསུམ་པ་དང་བཞི་པ་དང་ལྔ་པས་ནི་སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་དང་སེར་སྣའི་ཉེས་པའོ། །དྲུག་པས་ནི་བསོད་ནམས་ལ་འབད་པའོ། །བདུན་པར་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་ལ་གནས་པ་དང་ཆོག་ཤེས་པ་དང་གྲོགས་པོ་ངན་པ་སྤངས་པ་དང༌། དམ་པ་དང་མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་དང་འབྲལ་བར་བརྟག་པའོ། །བརྒྱད་པར་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོར་སེམས་བསྐྱེད་པ་དང༌། སྡིག་པ་ལྔ་སྤང་བ་དང༌། སྦྱིན་པའི་བསྔགས་པ་བརྗོད་པའོ། །དགུ་པར་སྦྱིན་པ་ལ་འབད་པར་བྱ་བའོ། ། བཅུ་པར་སྡིག་པ་སྤང་པའོ། །བཅུ་གཅིག་པར་འཚེ་བ་བཟློག་པའོ། །བཅུ་གཉིས་པར་ངོ་ཚ་ཤེས་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། །བཅུ་གསུམ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ནོ། །བཅུ་བཞི་པ་དང་བཅོ་ལྔ་པ་དང་བཅུ་དྲུག་པར་བདེན་པའི་བྱིན་རླབས་བརྗོད་པའོ། །བཅུ་བདུན་པར་ཆང་གི་ཉེས་པའོ། །བཅོ་བརྒྱད་པར་ནི་ཁྱིམ་གྱི་གནོད་པ་དང་འདོད་པའི་ཉེས་པའོ། །བཅུ་དགུ་པར་འདོད་པའི་ཉེས་པའོ། །ཉི་ཤུ་པར་ནི་གཞན་གྱིས་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་རེ་བ་བསྒྲུབ་པའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་པར་ནི་ཁྲོ་བའི་ཉེས་པའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པར་ནི་ཡོན་ཏན་ལ་འབད་པའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་གསུམ་པར་ལྟ་བ་ངན་པ་ཚར་བཅད་པ་དང༌། སྡིག་པའི་གྲོགས་པོ་སྤོང་བ་དང༌། བསོད་ནམས་ལ་འབད་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱིས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་པར་སྡིག་པ་སྤང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་པར་རི་དགས་ལ་གནོད་པ་སྤང་བ་དང༌། གཞན་ལ་གནོད་པ་སྤང་བ་དང༌། བསོད་ནམས་ལ་འབད་པར་བྱའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་དྲུག་པར་སྡིག་པ་སྤང་བ་དང༌། སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་དང་ཆོས་ཀྱིས་སྲིད་བསྐྱང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་བདུན་པར་བྱས་པ་དྲིན་དུ་གཟོ་བ་དང་ཆོས་ཀྱིས་རྒྱལ་སྲིད་བསྐྱང་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་བརྒྱད་པར་བསོད་ནམས་ལ་འབད་པ་དང་བག་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པ་དང་བཟོད་པ་ལ་གནས་པར་བྱ་བའོ། །ཉི་ཤུ་རྩ་དགུ་པར་ནི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པའི་ཐབས་དང་ལོག་པར་ལྟ་བའི་ཉེས་དམིགས་དམྱལ་བའི་གནོད་པ་དང་མཐོ་རིས་དང་ཐར་པའི་ལམ་མོ། །སུམ་ཅུ་པར་སྙིང་རྗེས་གཞན་དབུགས་དབྱུང་བ་དང་སྨོན་ལམ་ཆེན་པོ་གདབ་པའོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གཅིག་པར་ཐོས་པའི་བསྔགས་པ་དང་ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཁྱད་པར་བཞི་དང་གཞན་ལམ་བཟང་པོ་ལ་སྦྱར་བའོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་པར་འཁོར་བའི་ཉེས་པ་དང་འཆི་བ་བསྒོམ་པའོ། །སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་པ་དང་རྩ་བཞི་པར་བཟོད་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པས་འདུན་པར་བྱས་ནས་སྙན་པར་སྨྲ་བས་གདམས་པར་བྱས་ཤིང་དོན་སྤྱོད་པས་གདམས་ངག་གི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་བཙུད་ལ། དོན་མཐུན་པས་ཕ་རོལ་པོའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་བརྟན་པར་འགྱུར་བས་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པའི་ཐབས་རྣམས་ནི་བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་ཁོ་ནའོ། །བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་པོ་དེ་ཉིད་ཅི་རིགས་པར་རང་གིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ པར་བྱེད་པ་དང༌། སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་ཏེ། ཐ་ན་གཞན་གྱིས་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་དེ་དག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང༌། དེའི་ཕྱིར་སྤྱོད་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བས་ཐེག་པ་དམན་པ་ལས་ལོག་པ་དང་ཞུགས་པ་བརྟན་པ་དང་གཞན་གྱི་དོན་ལ་ཆེད་ཆེར་འཛིན་པ་ལ་སོགས་པའི་དགོས་པ་དུ་མ་གཟིགས་ཏེ། དེ་སྟོན་པའི་གཞུང་ཉེ་བར་བཀོད་པས་འདི་ནི་དོན་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པས་རིན་པོ་ཆེ་ཆེན་པོ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་ཚིག་འདིའི་དོན་དྲན་པར་བྱས་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བར་བྱའོ། །བདག་ཀྱང་འདི་ལྟ་བུའི་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་ལ་གནས་ནས་ཇི་ལྟར་ཚོགས་རྫོགས་པར་འགྱུར་སྙམ་དུ་ཡིད་ལ་བྱའོ། །གཞན་དག་ལ་སྤྱོད་པ་རླབས་པོ་ཆེ་བསྒྲགས་ཤིང་མོས་པ་བསྐྱེད་དུ་གཞུག་གོ །རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤས་ཆེ་བ་ལ་ངོ་མཚར་དང་ལྡན་པའི་གཏམ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དགའ་བ་ལ་ཡང་ཐ་མལ་བའི་གཏམ་སྤངས་ཏེ་གཏམ་འདི་ལྟ་བུར་བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་དད་པ་མ་ཐོབ་པར་ཐོས་པས་ཀྱང་ཐར་པའི་ས་བོན་འཇོག་པར་བྱེད་དོ། །མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་པ་དང་ཡི་ཆད་ཅིང་ཞུམ་པ་དག་ལ་མྱ་ངན་བསལ་ཞིང་སྤྲོ་བ་བསྐྱེད་པས་བྱ་སྟེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་ལ་སོགས་པ་དང་འཕངས་པའི་དུས་ན་ཡང་བྱ་བ་དེ་དག་དང་དེ་ལྟ་བུ་བྱེད་ན་བདག་ཅིའི་ཕྱིར་ཞུམ་པར་བྱེད་སྙམ་སྟེ་སྤྲོ་བ་འཐོབ་
Chinese
也算在其中。布施是指财物布施，而法布施是指善语，即通达世俗和胜义，利益众生的智慧。不因低劣的乘而分心，行进。无畏布施也称为利益行为或符合利益。此外，在六度中，布施度是布施，持戒和忍辱度是善语，精进是利益行为，禅定和智慧是符合利益。以善语向他人宣说佛法的差别，如果总结这些佛法的意义，那就是：首先是舍弃轮回的过患和对自我的执着。第二、三、四、五是赞叹布施和悭吝的过患。第六是努力积福。第七是安住于大乘道，知足少欲，舍弃恶友，观察远离与圣者不合的因缘。第八是发起大乘菩提心，舍弃五种罪业，宣说布施的功德。第九是努力行布施。第十是舍弃罪业。第十一是遮止损害。第十二是安住于知惭有愧。第十三也是如此。第十四、十五、十六是宣说真实的加持。第十七是饮酒的过患。第十八是家庭的危害和欲望的过患。第十九是欲望的过患。第二十是成办他人具功德的愿望。第二十一是嗔恨的过患。第二十二是努力修功德。第二十三是破斥恶见，舍弃罪恶之友，努力积福，以佛法治理国政。第二十四是舍弃罪业。第二十五是舍弃对野生动物的损害，舍弃对他人的损害，应当努力积福。第二十六是舍弃罪业，生起慈悲心，以佛法治理国政。第二十七是知恩报恩，以佛法治理国
English
are also included in the count. Giving refers to material giving, while Dharma giving refers to sweet speech, which is the wisdom that understands the conventional and ultimate, and benefits sentient beings. Not being distracted by inferior vehicles, one proceeds. The giving of fearlessness is also referred to as beneficial action or that which is in accordance with benefit. Furthermore, in the six perfections, the perfection of giving is giving, the perfection of ethics and patience is sweet speech, diligence is beneficial action, and meditation and wisdom are in accordance with benefit. The distinction of teaching the Dharma to others with sweet speech, if the meaning of these Dharmas is summarized, it is as follows: First, it is abandoning the faults of samsara and attachment to self. Second, third, fourth, and fifth are praising giving and the faults of miserliness. Sixth is striving for merit. Seventh is abiding in the Mahayana path, being content with little, abandoning bad friends, and examining and separating from conditions that are incompatible with the holy ones. Eighth is generating the Mahayana bodhicitta, abandoning the five sins, and proclaiming the virtues of giving. Ninth is striving to practice giving. Tenth is abandoning sins. Eleventh is preventing harm. Twelfth is abiding in knowing shame and being ashamed. Thirteenth is also the same. Fourteenth, fifteenth, and sixteenth are proclaiming the blessings of truth. Seventeenth is the fault of drinking alcohol. Eighteenth is the harm of family and the fault of desire. Nineteenth is the fault of desire. Twentieth is fulfilling the wishes of others who possess qualities. Twenty-first is the fault of anger. Twenty-second is striving to cultivate qualities. Twenty-third is refuting wrong views, abandoning sinful friends, striving for merit, and governing the kingdom with Dharma. Twenty-fourth is abandoning sins. Twenty-fifth is abandoning harm to wild animals, abandoning harm to others, and one should strive for merit. Twenty-sixth is abandoning sins, generating compassion, and governing the kingdom with Dharma. Twenty-seventh is being grateful for kindness and governing the
Chinese
是治理。第二十八，要努力行善，谨慎行事，安住于忍耐。第二十九，是生起正见的方便，邪见的过患，地狱的损害，以及通往天界和解脱的道路。第三十，以慈悲心使他人舒心，并立下伟大的愿望。第三十一，是听闻的赞叹，善说的四种差别，以及将他人引向善道。第三十二，是思维修习轮回的过患和死亡。第三十三和三十四，是忍耐的利益。如此，以布施来引导，以悦耳的言语来教诲，以实际行动来促使他们修行教诲的意义，以共同的利益来稳固他人之利益，因此，成办他人利益的方法就是四摄。这四摄能够各自使自己圆满佛法，是善于成熟众生的方便之差别。甚至仅仅是让他人随喜，也能增长他们的善根。因此，由于殊胜的行为，能够从下乘中转变，稳固修行，特别关注他人之利益等等，看到了诸多必要。由于陈述了宣说这些的论典，因此这具有重大的意义，如同珍宝一般。因此，应当忆念这些话语的意义，并随喜。我也要安住于如此伟大的行为，心想如何才能圆满资粮。向他人宣扬伟大的行为，并让他们生起信心。对于分别念较重的人，喜欢广说奇妙的故事，也要舍弃庸俗的言谈，而讲述这样的话语。即使他们尚未获得信心，听闻也能种下解脱的种子。对于被悲伤所折磨、沮丧和气馁的人，要消除悲伤，生起喜悦。即使在轮回的过患等等令人沮丧的时候，如果做那些事情，或者像那样做，我为什么要气馁呢？这样想着，就能获得喜悦。
English
It is governance. Twenty-eighth, one should strive for merit, practice diligence, and abide in patience. Twenty-ninth, it is the means of generating right view, the faults of wrong view, the harm of hell, and the path to heaven and liberation. Thirtieth, to comfort others with compassion and make great aspirations. Thirty-first, it is the praise of listening, the four distinctions of good speech, and leading others to the good path. Thirty-second, it is contemplating the faults of samsara and death. Thirty-third and thirty-fourth, are the benefits of patience. Thus, by guiding with generosity, instructing with pleasing words, urging them to practice the meaning of the teachings with practical actions, and stabilizing the benefit of others with common interests, therefore, the methods of accomplishing the benefit of others are only the four means of gathering. These four means of gathering can each make oneself perfect in the Buddha's Dharma, and are the distinctions of being skilled in the means of maturing sentient beings. Even merely by letting others rejoice, their roots of virtue will increase. Therefore, due to the extraordinary conduct, one can turn away from the lower vehicle, stabilize practice, and especially focus on the benefit of others, etc., seeing many necessities. Because the scriptures that explain these are stated, this has great significance, like a precious jewel. Therefore, one should remember the meaning of these words and rejoice. I also want to abide in such great conduct, thinking about how to perfect the accumulations. Proclaim the great conduct to others and let them generate faith. For those who are more prone to conceptual thoughts, who like to tell wonderful stories in detail, one should also abandon mundane talk and tell such words. Even if they have not yet gained faith, hearing can plant the seeds of liberation. For those who are tormented by sorrow, who are discouraged and disheartened, one should dispel sorrow and generate joy. Even in times of discouragement such as the faults of samsara, if I do those things, or do like that, why should I be discouraged? Thinking like this, one can gain joy.