Tibetan
་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སའི་བར་རོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་བ་མི། གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་ལ་དམིགས་པས་ལམ་ལ་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འགོག་པ་ལ་དམིགས་པས་འགོག་པའི་ཡོངས་སུ་གཅོད་པ་ལ་དམིགས། ལམ་ལ་དམིགས་པ་ཡང་ལམ་ཉིད་མ་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ལམ་ནི་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྨོས་ཏེ། ས་ཐ་དད་ཀྱང་ལམ་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོས་འབྲེལ་པ་མེད་ན་གང་ལས་འདི་ཡོངས་སུ་བཅད་ཀྱང་ཡོངས་སུ་མ་ཆད་པས་དེ་ལྟར་འགལ་བ་མེད་དེ་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་དང་བཅས་པར་དམིགས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལམ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ཡང་ལམ་ལ་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་ཞེས་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། གལ་ཏེ་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ལ་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད་རྒྱུ་ཡིན་ན། དེ་ལྟ་ན་འོ་ན་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་འདི་དག་ལ་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞིའི་ས་པ་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའི་ས་པ་ཡང་མཐའ་དག་གི་མ་ཡིན་ཏེ། ས་གོང་མའི་གཉེན་པོ་ནི་དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་པའི་ཁམས་དང་འབྲེལ་པ་ཡང་མཐའ་དག་གི་ས་མ་ཡིན་ཏེ། ལམ་ལ་དམིགས་པ་རྣམས་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་གཞོམ་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སྐྱོན་གྱི་རིགས་ཅན་གྱི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང་དེའི་རིགས་ཅན་ཕན་ཚུན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་ མཐུན་པའི་རིགས་ནི་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལམ་དམིགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོའོ། །དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་ཅན་དང་ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་དེ་ལྟར་རིགས་སོ། །གང་ཞིག་བསྟན་པའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ཡང་དམིགས་པར་འགྱུར་བས། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ནི་དེའི་གཉེན་པོ་སྟེ། རིགས་ཐ་དད་པས་ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་ཡང་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ནི་ཆོས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བ་ནི་གལ་ཏེ་རང་གི་ཁམས་ཀྱི་གཉེན་པོས་ངེས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ན་ནི་སྙམ་དུ་བསམས་པའོ། །གཉེན་པོ་ཉིད་དུ་ཡོད་ཀྱང་མཐའ་དག་དང་མཐའ་དག་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་བྱས་པ་འདི
Chinese
是关于生处之间的。名为随知之分顺者，所有色与无色，以苦等为所缘，故说为于道随知之分顺。又为何以灭为所缘，缘于灭之永断？缘于道者，难道不是道本身吗？因此说，道是相互之因。即使地不同，如果道之间没有相互的因果关系，那么从何处断绝此道，也无法完全断绝，因此没有这样的矛盾，是缘于已断和未断。如此一来，法与随知也是相互之因。如果有人认为，缘于欲界行道者，虽然与随知之分顺相应，但也会缘于道吗？因此，法知与随知等广说。如果不是对治品本身，没有所缘本身是因，那么法知之分也不会缘于这些，因为不是对治品。初禅的实地与法知之分相应，不是欲界的对治品。无间之分也不是全部，因为上地的对治品是其对治品。与欲界相关也不是全部的地，因为缘于道的那些是法忍所断，所以不会改变。因此，由于是过患之类别的对治品本身，以及其类别相互缘故，与法知之分相应的类别是对欲界行道所缘者的对治品。这也是相互依存和相互缘起的道理。如果不是所说的对治品，但会成为所缘，那么随知之分顺就是其对治品，因为类别不同，所以不是相互缘，因此相互为因也不是它们的所缘。那么，所谓法知广说，是如果以自己界的对治品来确定的话，就会这样想。即使存在对治品本身，也已经做了全部和非全部的区分。
English
It is about the space between the places of birth. Those called 'conformity with the aspect of subsequent knowledge' are all forms and formless things, which take suffering and the like as their objects, hence it is said to be in accordance with the aspect of subsequent knowledge of the path. Furthermore, why does it take cessation as its object, focusing on the complete cutting off of cessation? If one focuses on the path, isn't it the path itself? Therefore, it is said that the path is the cause of each other. Even if the grounds are different, if the paths do not have a mutual causal relationship of cause and effect, then no matter where this path is cut off, it cannot be completely cut off, so there is no such contradiction, it focuses on what has been cut off and what has not been cut off. In this way, Dharma and subsequent knowledge are also mutual causes. If one thinks that those who practice the path in the desire realm, although in accordance with the aspect of subsequent knowledge, will they also focus on the path? Therefore, Dharma knowledge and subsequent knowledge are extensively explained. If the absence of an opponent itself is the cause, then the aspect of Dharma knowledge will not focus on these, because it is not an opponent. The actual ground of the first dhyana, which corresponds to the aspect of Dharma knowledge, is not an opponent of the desire realm. The ground of non-interruption is also not all, because the opponent of the higher ground is its opponent. Being related to the desire realm is also not all grounds, because those who focus on the path are to be destroyed by Dharma-ksanti, so they will not change. Therefore, because it is the opponent of the category of faults itself, and because of the mutual focus of its category, the category corresponding to the aspect of Dharma knowledge is the opponent of those who focus on the path in the desire realm. This is also the principle of mutual dependence and mutual origination. If it is not the opponent that is taught, but it becomes an object, then the conformity with the aspect of subsequent knowledge is its opponent, because the categories are different, so they are not mutually related, therefore mutual causes are also not their objects. So, the extensive explanation of what is called Dharma knowledge is thought of as if it were determined by the opponent of one's own realm. Even if the opponent itself exists, it has already made the distinction between all and not all.
Tibetan
་ནི་དབྱེ་བ་དེས་པར་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ། །ཆོས་ཤེས་པ་མཐའ་དག་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟ་བར་རྗེས་སུ་ཤེས་པའོ། །དང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་དམིགས་པ་ཆོས་ཤེས་པ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་དང་པོ་དག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པ་རྣམས་དང༌། བསྒོམ་པའི་ལམ་གྱི་འགོག་པ་ལ་དམིགས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་ཆོས་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་འོ་ན་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་འདི་དག་གི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ལམ་རྣམས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པའི་ས་པའི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱང་ལམ་མ་ཡིན་ནོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ས་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བའི་གཉེན་པོ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་པའི་མཐའ་དག་མ་ཡིན་ནོ། །སྔར་ཉིད་དུ་ལམ་ལ་དམིགས་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པའི་བཟོད་པ་རྣམས་གཉེན་པོ་སྟེ། དེ་ལྟར་མཐའ་དག་གི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡང་འདི་དག་གི་དམིགས་པའོ་ཞེས་བྱ་བར་ ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིར་ཡང་དེའི་རིགས་ཅན་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་དེའི་རིགས་ཅན་ཕན་ཚུན་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རྒྱས་པར་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་དང་ཕན་ཚུན་དམིགས་པ་གཉེན་པོའི་རིགས་ཅན་ཏེ་ལམ་དམིགས་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྲ་རྒྱས་དམིགས་པས་ན་འཆོལ་བའི་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་འདོད་པར་གཏོགས་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ས་དགུའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་ཤེ་ན། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ས་ནས་སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་བར་ས་བརྒྱད་དང་རང་གི་ས་ཁོ་ནའི་འགོག་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡང་ས་དགུའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་རང་གི་ས་པའི་འདུ་བྱེད་རྣམས་འགོག་པ་ལ་དམིགས་སོ། །འདིར་རྒྱུ་ཡོད་པས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོངས་སུ་བཅད་དེ་རང་གི་ས་དང་ཁམས་རྣམས་སུ་ས་དགུའི་སྡུག་བསྔལ་ཕན་ཚུན་འདྲེན་པའི་ཕྱིར། སྐྱེད་པ་དང་གནས་པ་དད་བརྟེན་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱིས་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ཕན་ཚུན་འདྲེན་པས་འགོག་པ་དང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་ནོ་ཞེས་རྣམ་པར་རྟོ་ག་འདི་འཐད་དོ། །ཡང་འདུ་བྱེད་གང་དག་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བས་བདག་ཏུ་བལྟས་ཏེ་འཇུག་པ་དེ་རྣམས་ལ་མངོན་པར་དག
Chinese
是区分来显示的。通达一切法的智慧，如何了知不是一切色与非色的对治呢？“因为没有最初”是指，缘于痛苦和集谛的法智，成为色与非色的对治，因为没有最初的缘故。“最初的那些”是指见道所断，在色与非色中行持的那些，以及缘于修道的灭谛的对治，因为没有法智的缘故。这样的话，那么与随顺智慧的方面相应的这些，不会成为所缘吗？随顺智慧的道不是烦恼的对治。二禅等地的随顺智慧的方面也不是道。四禅地的邪见的对治不是初禅地的全部。先前缘于道的痛苦和集谛以及灭谛的忍是对治，这样因为不是一切的对治，与随顺智慧的方面相应的这些也是所缘，这样说就太过分了。这里也是因为同类的对治，以及同类互相缘，以及是因的缘故，应当广说。因此，互相为因，互相缘，是对治的同类，即具有道的所缘，以细微和广大的所缘，所以没有错乱的过失。又为什么属于欲界的邪见缘于九地的痛苦呢？从初禅地到有顶地之间的八地，以及只有自己的地的灭谛，见道所断也是，九地的邪见缘于自己地的行。这里因为有因，所以断绝了因和果，在自己的地和界中，九地的痛苦互相牵引的缘故。生起和安住以及依靠的因不是互相为因，像这样互相牵引，灭谛和互相为因，这样的分别才是合理的。又对于哪些行，以我见执著为我而行持，对那些应当明显地欢喜。
English
It is shown by that distinction. How is it known that the wisdom that knows all dharmas is not the antidote to all forms and formless things? "Because there is no beginning" means that the Dharma-wisdom that focuses on suffering and its origin becomes the antidote to form and formless things because there is no beginning. "Those first ones" refers to those who are abandoned by seeing, who practice in form and formlessness, and the antidote that focuses on the cessation of the path of meditation, because there is no Dharma-wisdom. If so, then wouldn't these aspects that are in accordance with subsequent knowledge not become objects? The paths of subsequent knowledge are not the antidote to afflictions. The aspects of subsequent knowledge of the second dhyana and so on are also not paths. The antidote to wrong view of the fourth dhyana ground is not all of the first dhyana ground. Previously, the forbearance of suffering, origin, and cessation, which focus on the path, are antidotes. Thus, because they are not antidotes to everything, it would be too much to say that these aspects that are in accordance with subsequent knowledge are also objects. Here, too, it should be explained in detail that it is because the antidote is of the same kind, and because those of the same kind are mutually objectified, and because it is a cause. Therefore, mutually causal and mutually objectified, they are of the same kind of antidote, that is, the paths with objects, because they objectify subtle and vast objects, there is no fault of confusion. Furthermore, why does the wrong view belonging to the desire realm focus on the suffering of the nine grounds? From the first dhyana ground to the peak of existence, the eight grounds, and the cessation of one's own ground alone, which is to be abandoned by seeing, also, the wrong view of the nine grounds focuses on the formations of one's own ground. Here, because there is a cause, the cause and effect are completely cut off, and in one's own ground and realms, the suffering of the nine grounds is mutually drawn. The causes of arising, abiding, and relying are not mutually causal, but like this, by mutually drawing, cessation and mutually causal, this distinction is reasonable. Furthermore, to which formations does one cling to as self and engage in as self, one should clearly rejoice in those.