Tibetan
ཡིན་ནོ། །འོ་ན་ཇི་ལྟར་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་འགོག་པ་དང་ལམ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པས་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་ན། དེ་ལྟ་བ་ཡང་འགོག་པ་དང་ལམ་ ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པས་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱའོ་ཞེས་ཅིའི་ཕྱིར་བརྟག་པར་མི་བྱ། ཇི་ལྟར་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་སྤོང་བར་དམིགས་པ་སྤངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ཀྱང་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དག་ཏུ་ཅི་སྟེ་མི་འདོད། ཇི་ལྟར་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་དམིགས་པ་སྤངས་པ་ལས་སྤངས་པ་དེ་བཞིན་དུ་འགོག་པ་དང་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ལ་དམིགས་པ་དག་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་ཅི་སྟེ་མི་འདོད་ཅེ་ན། འདི་དག་ཀྱང་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་པ་གང་གི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་འགོག་པ་དང་ལམ་གྱི་ཕན་ཡོན་དང་ཉེས་དམིགས་མཐོང་ནས་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འཛིན་ནོ། །ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་རྣམ་པ་དང་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་མི་གཅོད་ཀྱང་དེའི་ཉེས་པ་དང་ཕན་ཡོན་མཐོང་བས་ཡོངས་སུ་གཅོད་དོ། །གང་ཡང་དམིགས་པ་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་ཁོ་ནས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་མཐའ་དག་སྤོང་གི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འགོག་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བལ་དམིགས་ཏེ། ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་བ་ནི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པ་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་མཐོང་བས་སྤང་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་གང་འབྲས་བུའི་ངོ་བོས་འདུ་བྱེད་མཆོག་གོ་ཞེས་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱའོ། །རྒྱུའི་ངོ་བོས་ནི་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱའོ། །གང་ཞིག་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་འགོག་པ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱའོ། །འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་བཞིན་སྤངས་པ་ནི་མེད་པར་སྒྲུབ་པོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡང་བརྗོད་པར་བྱའོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ནི་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་ཁྱད་མེད་དོ། །ཁ་ཅིག་ནི་གཉི་ག་ཡང་ཟག་པ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་མཆོག་གི་རྣམ་པས་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། གང་ཞིག་འཇིག་ཚོགས་ལ་རྟག་པ་དང་བདེ་བ་དང་བདག་ཏུ་ལྟ་བས་མཆོག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། འདི་ཡང་སྲིད་ཀྱི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྟ་ཞིང་མཆོག་ཏུ་མཐོང་བ་དེ་ནི་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྣམ་པར་སྨིན་པའི་སྒོ་ནས་འདུ་བྱེད་འཐོར་བ་རྣམས་ལ་མཆོག་ཏུ་ལྟ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའོ། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་པའི་སྒོ་ནས་འཐོར་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་བའོ་ཞེས་བྱ་སྟེ་སྤྲོས་པས་ཆོག་གོ །བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་དག་ཏུ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་ངོ༌། །འདིར་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཞེས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པས་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་དག་ཀྱང་ཡོད་དོ་ཞེས་ཁས་བླངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཅི་འདི་དག་ལས་གང་ཞིག་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་གཞན་ཡིན་ཞེས་མི་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་དགུ་གོང་དུ་དམིགས་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དགུ་པོ་གང་ཡིན་པ་མི་ཤེས་པས་དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་གཉིས་པོ་མ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །རེས་འགའ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སམ་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྐལ་བ་མཉམ་པའི་ཁམས་གཅིག་ལ་དམིགས་སོ། །རེས་འགའ་ནི་གཉིས་ལ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། གཉིས་ཀ་ལ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་ཏོ། །འདི་ལྟར་འདོད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་ལོག་པར་ལྟ་བ་ནི་དོན་གྱིས་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པ་ན་སྤྱོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐུར་པ་འདེབས་ལ། ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་འཛིན་ཏོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པས་ཀྱང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་དེ་རྒྱུར་འཛིན་ཏོ། །ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ནི་སོམ་ཉི་ཟ་ལ། མ་རིག་པ་རྨོངས་ཏེ། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ཀྱང་ཅི་རིགས་པར་རིག་པར་བྱའོ། །གཟུགས་ན་སྤྱོད་པ་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་དག་ནི་ཡུལ་དང་སའི་སྒོ་ནས་གཞག་པར་བྱ་བ་ལ། འདི་ནི་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ་འདོད་པའི་ཁམས་ནས་བསམ་ གཏན་བཞི་པའི་བར་ན་ནི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཁམས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མ་གཏོགས་པ་ལྷག་མ་རྣམས་ན་ནི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ས་ཀུན་ཏུ་འགྲོ་བ་རྣམས་ཡོད་དོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ན་ནི་གཉི་ག་ཡང་མེད་དེ་ཁམས་དང་ས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་རེ་རེ་དང༌། སྡོམ་པ་དེ་དག་གི་དམིགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་བསྟན་བཅོས་ཁུངས་སུ་སྨྲས་པ་ནི། འདོད་པ་དང་ལྡན་པ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་བའོ། །འཇིག་ཚོགས་དང་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་གཉིས་སྐལ་བ་མཉམ་པ
Chinese
是。那么，如果认为，由于对灭和道邪行而邪行，因此灭和道见所应断的见，那么，为何不考察说，该见也是由于对灭和道邪行而邪行，因此灭和道见所应断呢？如同以完全了知所缘而断除坏聚见，断除所缘一样，为何不认为灭和道见所应断的那些也是见取呢？如同灭和道见所应断的那些，从断除见取所缘而断除一样，为何不认为灭和道见所应断的烦恼所缘是坏聚见呢？因为这些也不相同，因为见到坏聚见和灭道之功德和过患后，执彼为自性。见取虽然不完全断除行相和所缘，但以见其过患和功德而完全断除。而且，仅仅以完全了知所缘而断除一切坏聚见，而不是见取。其中，具有原因的，即缘于灭见所应断，因为见取是具有行相的，是苦和集和灭见所应断的缘故。其中，以果之自性而执著诸行殊胜者，那是苦见所应断。以因之自性则是集见所应断。如果证悟彼真实之行相，那是灭见所应断。如坏聚见般断除，则成立为无。同样，也应宣说道见所应断的邪行。苦和集见所应断的那些与见取无有差别。一些人说，因为二者都缘于一切有漏法，并且以殊胜之行相而行故。 分别说者们说：有差别。即，如果以于坏聚见常、乐、我见而殊胜地见者，那是苦见所应断。
English
Yes. So, if it is considered that because of wrongly engaging with cessation and path, one wrongly engages, therefore, the view that should be abandoned by seeing cessation and path, then why not examine and say that that view is also wrongly engaged because of wrongly engaging with cessation and path, therefore, it should be abandoned by seeing cessation and path? Just as abandoning the view of the perishable aggregate by completely knowing the object, abandoning the object, why not consider those that should be abandoned by seeing cessation and path as view-grasping? Just as those that should be abandoned by seeing cessation and path are abandoned from abandoning the object of view-grasping, why not consider the objects of afflictions that should be abandoned by seeing cessation and path as the view of the perishable aggregate? Because these are not the same, because after seeing the merits and faults of the view of the perishable aggregate and cessation and path, one grasps them as their own nature. Although view-grasping does not completely cut off the aspects and objects, it completely cuts them off by seeing their faults and merits. Moreover, only by completely knowing the object does one abandon all views of the perishable aggregate, but not view-grasping. Among them, that which has a cause is focused on what should be abandoned by seeing cessation, because view-grasping has aspects and should be abandoned by seeing suffering, origin, and cessation. Among them, that which clings to the excellence of actions with the nature of the result is what should be abandoned by seeing suffering. With the nature of the cause, it is what should be abandoned by seeing the origin. If one realizes the aspect of that very truth, it is what should be abandoned by seeing cessation. Abandoning like the view of the perishable aggregate establishes non-existence. Similarly, one should also declare the wrong conduct that should be abandoned by seeing the path. Those that should be abandoned by seeing suffering and origin are no different from view-grasping. Some say that it is because both focus on all contaminated things and proceed with an excellent aspect. The Vaibhashikas say: There is a difference. That is, if one sees excellently by viewing the perishable aggregate as permanent, pleasurable, and self, that is what should be abandoned by seeing suffering.
Chinese
也是因，视其为殊胜，此乃应由见集而断者。观视由异熟门所散之诸行，乃应由见苦而断者。由业及烦恼门所散者，乃应由见集而断者。如是说已，不再赘述。当入论典，所谓“于等分界一切行者”等将广为阐述。此处特指“于等分界一切行者”，实已承认亦有“于不等分界一切行者”。然彼等为何者？为与此等相同，抑或相异？因不得而知，故说“于彼等九者之上而缘”。即便如此，仍不知九者为何，故说“除二见之外”。有时，无论是色界或无色界，皆缘于一等分界。所谓“有时于二者”，意即于二者皆缘。如是，于欲界中行之邪见，实则诽谤于色界及无色界中行之苦，亦执持见为殊胜。执持戒禁及苦行为殊胜，亦执非因为因。疑则食二念，无明则愚昧。如是，亦应如理了知应由见集而断者。于色界中行者及无色界之界，应由处及地之门安立。此乃决定，即从欲界至第四禅之间，有于不等分界一切行者。除有顶之外，其余诸处皆有于不等分地一切行者。有顶则二者皆无，因无其他界及地故。一一色界及无色界，及彼等之所缘，此乃以论典为依据而说，即“具欲者”等将广为阐述。坏聚见及边执见二者等分。
English
It is also a cause, seeing it as supreme, this is what should be abandoned by seeing the origin. Viewing the scattered formations through the door of maturation is what should be abandoned by seeing suffering. What is scattered through the door of karma and afflictions is what should be abandoned by seeing the origin. Having said this, I will not elaborate further. One should enter the treatise, and the so-called "those who go to all equal realms" will be extensively explained. Here, the specific mention of "those who go to all equal realms" acknowledges that there are also "those who go to all unequal realms." But what are they? Are they the same as these, or are they different? Because it is not known, it is said, "They are focused on the nine above." Even so, it is still not known what the nine are, so it is said, "Except for the two views." Sometimes, whether it is the form realm or the formless realm, they focus on one equal realm. The so-called "sometimes on two" means focusing on both. Thus, the wrong view that acts in the desire realm actually slanders the suffering that acts in the form and formless realms, and also holds the view as supreme. Holding precepts and asceticism as supreme also holds what is not a cause as a cause. Doubt eats away at two thoughts, and ignorance is foolish. Thus, one should also understand accordingly what should be abandoned by seeing the origin. Those who act in the form realm and the formless realms should be established through the door of place and ground. This is certain, that from the desire realm to the fourth dhyana, there are those who go to all unequal realms. Except for the peak of existence, in all the remaining places, there are those who go to all unequal grounds. At the peak of existence, there are neither of the two, because there are no other realms or grounds. Each of the form and formless realms, and the objects of those vows, this is said based on the treatise, that is, "those with desire" will be extensively explained. The two views of the view of the aggregates and the view of clinging to extremes are equal.