Tibetan
ར་དེའི་གནས་སྐབས་བདེན་པ་བཞི་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་སྟེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་གོ །གང་གཞན་དག་གནས་བརྟན་རྣམས་ཀྱིས་ཀཱ་ཤ་དང་ཀུ་ཤ་འཕྱང་བའི་རིགས་པས་བཤད་པ་དེ་ནི་འདིར་གཞུང་མངས་པའི་འཇིགས་པ་དང་སྙིང་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་བས་དོན་འདི་ནི་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། གང་གི་ཕྱིར་ཟག་པ་དང་བཅས་པ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བར་འགྱུར་བའམ། དེ་དག་གི་སྤང་བར་བྱ་བའི་ལྟ་བ་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་པ་དེ་ལྟ་བས་ན་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་རྣམ་པ་གཅིག་མ་ཡིན་ཞིང་རྣམ་པ་བཞི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་ནི་བརྟག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ཟེར་རོ། །ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་གང་ཡིན་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པའོ། །དེ་ལ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལ་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་སྟེ། དེའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ། །ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལམ་གྱི་བློའི་གཉེན་པོ་ནི་ཇི་ལྟར་རྟག་པར་འདུ་ཤེས་པ་དེའི་ཕྱིར་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤོང་བར་མི་འཐད་དོ། །རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ནི་དབང་ཕྱུག་ལ་སོགས་ པ་ལ་རྒྱུར་མངོན་པར་ཞེན་པའོ། །འདིས་ཀུན་འབྱུང་བ་མཐོང་བས་སྤང་བ་ཉིད་ཀྱང་འདི་ཡིན་པ་བཟློག་ཟིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་དང་རྒྱུ་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བ་མེད་དོ། །ལམ་མ་ཡིན་པ་ལ་ལམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་གཉེན་པོ་ནི་ལམ་ཉིད་དེ། འདིའི་གཉེན་པོ་ལམ་མཐོང་བ་ཉིད་དོ་ཞེས་འབྱུང་སྟེ། ལམ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དང་སྦྱར་རོ། །གལ་ཏེ་ལམ་ཡང་ལམ་གྱི་སྒོ་ནས་མཐོང་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་སོགས་པ་ལ་བལྟོས་ནས་ངེས་པར་གཟུང་བ་མ་ཡིན་པ་ལམ་མོ་ཞེ་ན། འདིས་ལམ་མ་ཡིན་པ་ལམ་དུ་འཛིན་པ་འདོར་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཞན་དུ་ངེས་པར་འཛིན་ཏེ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དངོས་པོ་ལ་དམིགས་པ་འཐོབ་པ་དེའི་ཕྱིར་འདིའི་གཉེན་པོ་ལམ་མཐོང་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་མ་ཡིན་ལ་རྒྱུའི་སྒོ་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འབྱུང་བའོ། །འདིར་ལམ་ཉིད་རྒྱུའི་སྒྲས་བརྗོད་དེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བ
Chinese
因此，通过见到四种真实现象而应断除的是，执持戒律和苦行为至上，是见到痛苦而应断除的。其他一些住持者以悬挂卡夏和库夏的道理所说的，因为这里有经典繁多的恐惧和没有意义，所以没有说。因此，这个道理是应该考察的，因为对于有漏的事物进行观察，一切都将变成通过见到痛苦而应断除的吗？或者，因为观察那些应断除的见解而有四种形态，因此执持戒律和苦行为至上只有两种形态，而不是一种形态，也不是四种形态，这个道理是应该考察的，学者的集合善说。将非道视为道而显现执着，这是对痛苦的观察。因此，通过见到痛苦而应断除的是，将痛苦视为常等，因为这是它的对治，所以将痛苦视为无常等。对于非道视为道的智慧的对治，是如何视为常的，因此将非道视为道而显现执着，不应通过见到痛苦而断除。非因是执着自在等为因。通过这个，已经否定了通过见到集起而应断除的，因为没有对痛苦和集起以及因等的观察。对于非道视为道而显现执着的对治就是道本身，出现说，这个的对治就是见到道本身，与通过见到道而应断除的结合。如果道也通过道的角度见到，不是依赖于痛苦等而必须把握的道，那么，这个不是舍弃将非道执为道。否则，必须把握，因为获得观察有漏的事物，因此这个的对治不是见到道本身，因为与论典相违背。非因以因的角度来说，执持戒律和苦行为至上，是通过见到痛苦而应断除的，这样出现的。这里，道本身以因的词语表达，快乐和痛苦
English
Therefore, what should be abandoned by seeing the four true phenomena is holding precepts and asceticism as supreme, which are what should be abandoned by seeing suffering. What some other upholders have said with the reasoning of hanging Kasha and Kusha, that is not said here because there is a fear of many scriptures and it is meaningless. Therefore, this reason should be examined, because by observing contaminated things, will everything become what should be abandoned by seeing suffering? Or, because there are four forms by observing those views that should be abandoned, therefore holding precepts and asceticism as supreme has only two forms, not one form, and not four forms, this reason should be examined, says the scholar's assembly of goodness. Manifestly clinging to what is not the path as the path is observing suffering. Therefore, what should be abandoned by seeing suffering is seeing suffering as permanent, etc., because that is its antidote, so seeing suffering as impermanent, etc. The antidote to the wisdom of what is not the path as the path is how it is seen as permanent, therefore manifestly clinging to what is not the path as the path should not be abandoned by seeing suffering. Non-cause is manifestly clinging to Ishvara etc. as the cause. By this, it has already been negated that what should be abandoned by seeing the origin is also this, because there is no observation of suffering and origin and cause etc. The antidote to manifestly clinging to what is not the path as the path is the path itself, it appears that the antidote to this is seeing the path itself, combined with what should be abandoned by seeing the path. If the path is also seen from the perspective of the path, it is not the path that must be grasped in dependence on suffering etc., then this is not abandoning holding what is not the path as the path. Otherwise, it must be grasped, because obtaining observation of contaminated things, therefore the antidote to this is not seeing the path itself, because it contradicts the treatises. Non-cause is said from the perspective of cause, holding precepts and asceticism as supreme is what should be abandoned by seeing suffering, this is how it appears. Here, the path itself is expressed by the word cause, happiness and suffering
Tibetan
སྔལ་བཟློག་སྟེ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་བདག་གིར་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བདག་གི་བ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། བདག་མེད་པ་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ཅིང་བདག་གི་བ་མ་ཡིན་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དབྱེ་བ་འདི་ཡོད་དོ། །མདོ་ལས་ཀྱང་བདག་མེད་པ་ལ་བདག་གོ་སྙམ་དུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བ་ཞེས་འབྱུང་གི་བདག་གི་མེད་པ་ལ་བདག་གི་སྙམ་དུ་ཞེས་བྱ་བར་ནི་མི་འབྱུང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རིལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ནོ། །བདག་ཏུ་ལྟ་བ་འདི་ཉིད་སྒོ་གཉིས་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྫས་ཀྱི་སྒོ་ན་གཅིག་ཡིན་ཡང་བདག་དང་བདག་གི་པའི་འཇུག་པ་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་སྒོ་གཉིས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །འོན་ཏེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ལས་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་པོས་བསྟན་པ་ཡིན་ལ། གལ་ཏེ་བདག་གི་ཞེས་དྲུག་པས་བསྟན་པ་རྣམ་དབྱེ་ཐ་དད་པས་ལྟ་བ་གཞན་དུ་རྟོག་པ་དེ་ལྟ་ན་བདག་གིས་ཞེས་བྱ་བ་དང་བདག་གི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་རྣམ་དབྱེ་ཐ་ དད་པའི་ཕྱིར་དེ་ཡང་ལྟ་བ་གཞན་དུ་འགྱུར་རོ། །འདི་ལྟར་བདག་གི་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གསུམ་པའོ། །བདག་གིར་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་བཞི་པའོ། །སློབ་དཔོན་འདུས་བཟང་ན་རེ། འདོད་པ་འདི་གཅིག་པུ་ལ་ལྟ་བ་བཅུ་གཉིས་སུ་ངེས་པར་ཡོད་པས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ལྟ་བ་གཉིས་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་དང་ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་དག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི །རྟག་པའི་མཐར་ལྟུང་བ་ནི་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བའོ། །ཨུ་པ་པ་དྱ་སྟེ་ཧི། རྟག་པ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་དག་ཕན་ཚུན་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ལྟ་བའི་ཕྱི་ནས་རྟོག་པ་ནི་བདག་དང་བདག་གི་ལྟ་བ་དག་གོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྣམས་ན་རེ། དེ་ལ་བདག་ཁོ་ན་དབང་བྱེད་པར་ལྟ་བ་ན་བདག་གིའོ་སྙམ་དུ་སེམས་སོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་ལོག་པར་འཇུག་པ་མཚུངས་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་དག་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་ཞེན། འདི་ལྟར་རྒྱུ་གསུམ་གྱི་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱས་པར་འབྱུང་སྟེ། གསུམ་པོ་འདི་རིམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་ལ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྣམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཉིད་རྣམ་པར་གཞག་གོ །ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་གཉིས་ངེས་པར་རྟོག་པ་དང་གཅིག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་མོད་ཀྱི། སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྫས་འཇིག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་པར་བྱེད་ཅིང་ངེས་པར་རྟོ
Chinese
因为是颠倒而说的缘故。如果问，怎么知道执著于我所是颠倒呢？因为我所不是执著于我，不是无我，无我不是执著于我，也不是我所，有这样的区别。经中也说，于无我处，颠倒地认为是我。而不会说于无我所处，认为是我的。因此，坏聚见不是颠倒。执著于我本身是具有两扇门的，虽然就事物而言是一体的，但是由于我和我所的用法不同，所以变成了两扇门。然而，这个“我”字，会广泛地出现，这个“我”字是用第一种变格来表示的。如果用第六变格来表示“我的”，由于变格不同而认为见解不同，那么“我以”和“为了我”也因为变格不同，也会变成其他的见解。比如，“我的”是第三变格，“为了我的”是第四变格。论师善聚说：仅仅对于这一个欲，必定有十二种见解，所以颠倒的见解有两种，即坏聚见和见取见是颠倒的。堕入常边是执著于边见。乌波波地也，即是说。常和断的见解是互相违背的缘故。从见解之外产生的分别念，就是我和我所的见解。分别说者们说：对于仅仅认为我是自在的，会想这是我的。如果一切烦恼的引入都是相同的，为什么其他的烦恼不是颠倒呢？就像这样，具有三种原因会广泛地出现。这三种原因其他的烦恼依次不具备，因此，那些才被安立为颠倒。邪见和断见两者，必定和实执是相同的颠倒，但是不是增益，因为事物已经趋向于毁灭。戒禁取见是增益并且必定实
English
It is because it is spoken in a reversed way. If asked, how is it known that clinging to 'mine' is inverted? Because 'mine' is not clinging to 'self', it is not non-self, and non-self is not clinging to 'self', nor is it 'mine'. There is such a distinction. In the sutras, it also says that in the absence of self, it is inverted to think of it as self. But it does not say that in the absence of 'mine', it is thought of as 'mine'. Therefore, the view of the aggregation of destruction is not inverted. This clinging to self is said to have two doors, although it is one in terms of substance, it becomes two doors because the usage of self and 'mine' are different. However, the word 'self' appears extensively, and the word 'self' is indicated by the first case. If the sixth case indicates 'mine', and different cases lead to different views, then 'by me' and 'for me' will also become other views because of the different cases. For example, 'mine' is the third case, and 'for mine' is the fourth case. The teacher Good Gathering says: For this one desire alone, there must be twelve views, so there are two inverted views, namely, the view of the aggregation of destruction and the view of holding views as supreme are inverted. Falling into the extreme of permanence is clinging to the view of extremes. Upapadyate, that is to say. The views of permanence and annihilation are mutually contradictory. The discriminations that arise from outside of views are the views of self and 'mine'. The Vaibhashikas say: For those who think that only I am independent, they think, 'This is mine.' If the introduction of all afflictions is the same, why are other afflictions not inverted? Like this, having three causes appears extensively. These three causes are not successively possessed by other afflictions, therefore, those are established as inverted. Wrong view and annihilation view are definitely the same inversion as the view of reality, but they are not additive, because things have already tended to destruction. The view of holding vows and asceticism as supreme is additive and definitely real.