Tibetan
གོ །གཉིས་པོ་ཡང་སེམས་ཀྱི་ས་ལ་ཆགས་པ་དང་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར་དེའི་དབྱེ་བས་ཕྲ་རྒྱས་རྩི་བར་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྔོན་རབས་པ་རྣམས་ན་རེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྣམས་རྣམ་པར་གཞག་པ་དེ་ལ་ཁ་ཅིག་གིས་དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་གཏན་པ་བཞིའི་ཉོན་མོངས་པ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་གཟུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་དང་དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པས་གཞི་ལ་གཟུགས་མེད་པའི་འདོད་ཆགས་ཞེས་བཤད་དོ་ཟེར་རོ། །ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཡང་དེ་ལྟ་བུས་འཇིག་རྟེན་མཐའ་དག་གིས་ཇི་ལྟར་བསྡུས་ ཞེས་ཟེར་རོ། །གཞན་དག་ནི་དེ་ལྟ་བུ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཁོ་ནས་མཁྱེན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །འདི་ལ་འདི་བརྗོད་པར་ནུས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་བཞི་པའི་ཉོན་མོངས་པ་ཆུང་ངུའི་ཆུང་ངུ་སྤངས་པས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་གཞག་ཕྱིན་ཆད་དབྱེ་བ་རྟོགས་པར་མི་བྱ་སྟེ། དེ་དག་རིགས་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ན་བསམ་གཏན་དང་པོ་སྤངས་པ་ལ་ཡང་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་བཞག་ན། དེ་རྣམ་པར་གཞག་པ་རྟོག་པ་སྤང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །ངེས་པར་དེའི་རིགས་ཅན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་གཞན་སྤང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་འདི་རང་གི་ས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཡང་མཚུངས་པར་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་ལྟ་བར་བྱའོ། །བསམ་གཏན་བཞི་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ནི་གཟུགས་ན་སྤྱོད་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་རིགས་མ་ལུས་པ་དེའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ལས་ཡོངས་སུ་ཤེས་པ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གཞན་དག་ན་རེ་ས་དང་ཁམས་རྣམས་ལ་ཉོན་མོངས་པའི་དབྱེ་བས་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་བསམ་གཏན་བཞི་བར་སྐྱེས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་རྣམས་རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་དང་དགའ་བ་དང་བདེ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་རོ་གསུངས་པ་ཡང༌། རྟོག་པ་དང་དཔྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞི་བའི་ཕྱིར་དགའ་བ་མེད་ཅིང་བདེ་བ་ཡང་སྤངས་ཏེ་ཞེས་སོ། །ས་གོང་མའི་ཉེར་བསྡོགས་ས་འོག་མའི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོར་མི་འགྱུར་ཏེ་འཆིང་བ་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་བསམ་གཏན་དང་པོ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་མི་འོང་ནས་བསམ་གཏན་བཞི་པ་ཐོབ་པའི་བར་སྤང་བ་མཚུངས་པས་དེའི་ཕྱིར་ངེས་པར་འདི་ཁས་བླང་བར་བྱའོ། །ཁམས་རྣམས་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུས་ས་རྣམས་ཡོངས་སུ་བཅད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་སྦྱོར་བ་གཅིག་གིས་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་པའི་ཁམས་དག་གིས་ཕྲ་རྒྱས་དགུ་བཅུ་རྩ་བརྒྱད་དུ་རྣམ་པར་གཞག་གོ །གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་དེ་ཉིད་ན་ཁོང་ཁྲོ་མེད་དོ་ཞེས་བཤད་ན་འོ་ན་དེའི་ཕྱིར་གོང་ན་ཁོང་ཁྲོ་མེད་ཅེ་ན། དེའི་ཕྲ་རྒྱས་ཀྱི་ དངོས་པོ་མེད་དེ། ཁོང་ཁྲོ་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་ལས་རྒྱས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ན་དེ་ཡང་གོང་ན་མེད་པས་མི་སྲིད་དོ། །དེ་ལ་ཁོང་ཁྲོ་ནི་ཞེ་སྡང་དང་རླུང་གི་ནད་རྩུབ་པོ་ལྟར་ཡིན་ན། སེམས་ཅན་དེ་དག་ནི་རྒྱུད་ཞི་གནས་ཀྱིས་བརླན་པས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང༌། གང་གི་ཕྱིར་ཁམས་དེ་དག་ཏུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་དང་བྲལ་བས་ཀུན་ནས་མནར་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཡང་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ལྕགས་དང་འགྱུར་བྱེད་དང་ཚེར་མ་ལ་སོགས་པ་མེད་ཅིང༌། ནང་གི་རླུང་དང་བརྗོད་བྱེད་ལ་སོགས་པ་ཡང་མེད་དེ། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་རྩ་བས་བསྒོས་པའི་ཕྱིར་དང་ཡོངས་སུ་འཛིན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་རྩེ་ལས་སྐྱེས་བཟོད་པ་ཡིས། །གཞོམ་བྱ་ཞེས་བྱ་བ་ལ། སྲིད་རྩེ་སྨོས་པ་ནི་དེ་ལས་གཞན་པའི་ས་ལས་སྐྱེས་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཟོད་པ་མོས་པ་ནི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་བསལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཀྱི་བཟོད་པ་ལ་ཐལ་བར་འགྱུར་བ་སྤང་བའི་ཕྱིར། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཞེས་བྱ་བ་སྨོས་སོ། །སྲིད་པའི་རྩེ་མོའི་གཉེན་པོའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མེད་པའི་ཕྱིར་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཁོ་ན་ཡིན་གྱི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ས་ལྷག་མ་དག་ན་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་བྱ་བ་ནི་འདོད་པའི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་དག་ན་རེ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་བར་དག་ནའོ། །ཅི་རིགས་པར་ནི་ཇི་ལྟར་སྲིད་པར་ཏེ། འདོད་པའི་ཁམས་ན་ནི་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ཡན་ཆད་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་ནི་བསྒོམ་པས་སྤང་བར་བྱ་བ་དག་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། ས་གོང་མ་པའི་བསྒོམ་པའི་ལམ་ནི་ས་འོག་མའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་ལས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ནི་མཐོང་པས་སྤོང་ལ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོས་ནི་བསྒོམས་པས་སོ་ཞེས་ འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །ས་ཐམས་ཅད་ན་ཞེས་བྱ་བ་ལ། ཐམས་ཅད་སྨོས་པ་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་བསྡུ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉི་གའི་ཞེས་བྱ་བའི་ཅི་རིགས་པར་འཕགས་པ་དང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་སྟེ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་མ་གཏོགས་པའི་འོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ། །གཞན་དག་ན་རེ། ལྷག་སྐྱེས་མཐོང་དང་བསྒོམ་གཉིས་ཀྱི། །ཞེས་བྱ་བ
Chinese
哦。二者也是因为安住于心之地的缘故，没有分离，所以不是用它的差别来计算微细的增长。以前的论师们说：对于如来之法的自性进行分别安立时，有些人将如是四禅的烦恼归纳为一，说色界的贪欲以及无色界，因此在基础上说无色界的贪欲。有些人说：又如是，如何以一切世间来归纳？另一些人说：如是只有薄伽梵才知道。对此可以说：因为舍弃了四禅的微小之又微小的烦恼，一旦安立了完全的了知，就不能了知差别，因为它们种类相同。如果不是这样，那么在舍弃初禅时也安立了完全的了知，那么那个分别安立不是舍弃了分别念。必定不是舍弃了其他同类的烦恼。哪个虽然没有和自己的地相同地具有，也应当看作是相同地具有。从远离四禅的贪欲来说，在色界中行事的烦恼的种类全部，从远离那个贪欲来说，就安立了完全的了知。另一些人说，地和界中没有烦恼的差别。如果是这样，那么异生出生在四禅中，有烦恼者们，也说会具有分别念和伺察、喜和乐。因为分别念和伺察接近寂灭的缘故，没有喜，也舍弃了乐。上地的近取不是下地舍弃烦恼的对治，因为束缚相同。任何为了获得初禅，从不来果到获得四禅之间，舍弃是相同的，因此必定要承认这个。如同界一样，以烦恼和业、因和果来完全地断绝地，因此不是以一个共同的结合而成立的缘故，色界和无色界以九十八种微细增长来分别安立。如果说色界中没有嗔恚，那么因此
English
Oh. The two are also because they abide in the realm of the mind and are not separated, so they are not counted as subtle increases by their differences. Former teachers said: When distinguishing and establishing the nature of the Dharma of the Tathagata, some people summarize the afflictions of the four meditations as one, saying the desire for the form realm and the formless realm, therefore, on the basis, they say the desire for the formless realm. Some people say: Also, how can it be summarized by all the worlds? Others say: Only the Bhagavan knows this. It can be said about this: Because the very small afflictions of the fourth meditation are abandoned, once complete knowledge is established, the difference cannot be known, because they are of the same kind. If it is not like this, then when abandoning the first meditation, complete knowledge is also established, then that distinction and establishment is not abandoning the distinction. It is definitely not abandoning other afflictions of the same kind. Whatever does not have the same possession as its own ground, it should also be regarded as having the same possession. From being separated from the desire of the fourth meditation, all kinds of afflictions that act in the form realm, from being separated from that desire, complete knowledge is established. Others say that there is no difference in afflictions in the realms and spheres. If this is the case, then sentient beings born in the fourth meditation, those with afflictions, are also said to have conceptualization and discernment, joy and happiness. Because conceptualization and discernment are close to pacification, there is no joy, and happiness is also abandoned. The proximity of the upper ground is not the antidote to abandoning the afflictions of the lower ground, because the bondage is the same. Anyone who, in order to obtain the first meditation, from the non-returner to obtaining the fourth meditation, the abandonment is the same, therefore this must be admitted. Just like the realms, the grounds are completely cut off by afflictions and karma, cause and effect, therefore, because they are not established by a common combination, the form and formless realms are distinguished and established by ninety-eight subtle increases. If it is said that there is no anger in the form realm, then therefore
Chinese
如果说有愤怒吗？那么，它的微细的 事物是不存在的。如果愤怒是从痛苦的感受中增长的，那么，在上面没有愤怒是不可能的。对此，愤怒就像嗔恨和粗暴的风病一样。这些众生的相续被寂止所滋润，因此没有不悦意的异熟；并且，因为在这些界中远离了不悦意的异熟，所以也没有普遍的苦恼之物。对此，没有外面的铁和变化之物以及荆棘等，也没有里面的风和言说等，因为是被慈爱等善根所熏染的缘故，并且没有完全执取的缘故。有顶所生忍，所断称为之。说有顶是为了区别于从其他地所生的。忍可之忍是为了去除修所断。为了避免落入法之忍中，说了以随顺知之忍所断。因为有顶的对治没有世间道，所以只是见所断，而不是修所断。其余地中随其所应，是指在欲界等，直到无所有处之间的。随其所应是说如何存在，在欲界中是以法忍所断，从第一禅以上是以随顺知之忍所断。异生之类是修所断，是因为上地之修道是下地的对治之故。经中说，世尊的声闻以见断，异生以修断。在一切地中，说一切是为了包括有顶。二者的随其所应，是指圣者和异生，异生是指除了有顶之外的。其他的人说，余生见与修二者。
English
If it is said that there is anger, then its subtle objects do not exist. If anger grows from painful feelings, then it is impossible that there is no anger above. In this regard, anger is like hatred and a rough wind disease. The continuums of these beings are moistened by quiescence, so there is no unpleasant ripening; and because in these realms they are separated from unpleasant ripening, there is also no object of universal suffering. In this regard, there is no external iron and transforming things and thorns, etc., and there is no internal wind and speech, etc., because they are perfumed by the roots of virtue such as love, and because there is no complete grasping. The forbearance born from the peak of existence, what is to be abandoned is called. Saying the peak of existence is to distinguish it from what is born from other grounds. The forbearance of acceptance is to eliminate what is to be abandoned by cultivation. In order to avoid falling into the forbearance of dharma, it is said that what is to be abandoned by the forbearance of subsequent knowledge. Because there is no worldly path that is the antidote to the peak of existence, it is only what is to be abandoned by seeing, not what is to be abandoned by cultivation. In the remaining grounds, as appropriate, refers to the desire realm, etc., up to the realm of nothingness. As appropriate means how it exists, in the desire realm it is what is to be abandoned by the forbearance of dharma knowledge, and from the first dhyana upwards it is what is to be abandoned by the forbearance of subsequent knowledge. Ordinary beings are what is to be abandoned by cultivation, because the path of cultivation of the higher ground is the antidote to the lower ground. The sutra says that the Hearers of the Blessed One abandon by seeing, and ordinary beings abandon by cultivation. In all grounds, saying all is to include the peak of existence. The appropriate of the two refers to the noble ones and ordinary beings, ordinary beings refers to those other than the peak of existence. Others say, the remaining birth is both seeing and cultivation.